** Crónica dunha morte anunciada. Versión Sexta

"El día que lo iban a matar, Santiago Nasar se levantó a las 5:30 de la mañana para esperar el obispo. Había soñado que atravesaba un bosque de higuerones donde caía una llovizna tierna, y por un instante fue feliz en el sueño, pero al despertar se sintió por completo salpicado de cagada de pájaros..."

Así principia a novela "Crónica de una muerte anunciada" dun dos meus escritores favoritos. Algún día falarei del, ou de Aureliano Buendía. Quen sabe. O asunto é que hoxe traio a colación esta cita deste literato e escritor por outro motivo.

Parafresando a G.G.Márquez poderiamos dicir que: "El día que lo iban a matar, Rodolfo Chiquilicuatre, se levantó...". Sí, era a crónica dunha morte máis que anunciada. A deste personaxe creado pola factoria de El Terrat, a productora que dirixe Andreu Buenafuente, e quen produce o seu programa de ligth nigt en la Sexta (Antes en Antena 3).

Cando crearon o personaxe de Rodolfo so era para mofarse de Eurovisión e, de paso, divertir ós incondicionais de Buenafuente. A persona elixida foi David Fernández. El daría vida a un daquela desoñecido Rodolfo Chiquilicuatre. Hoxe, este ficticio personaxe despídese da vida. Vai morrer, como antes o fixera "El Neng" da man de Edu Soto. Todo personaxe ten un ciclo, e o de Rodolfo xa chegou. A súa defunción producirase no programa de hoxe. Ou así está anunciado desde hai uns días.

A morte da personaxe é lóxica. Cumpriu o seu obxectivo con creces. O Festival de Eurovisión xa pasou. Nunca se imaxinaron que irían. Ou iso penso. Era unha pseudo-canción. Non era tema para gañar. So para burlarse dos texe-manexes políticos de Eurovisión, un festival que hai tempo que perdeu o seu prestixio a pasos axigantados, especialmente nos últimos anos coa incorporación de multitude de países do Este Europeo, gran parte escindidos doutros máis grandes como a antiga U.R.S.S. ou da Yugoslavia. Para cumprir o obxectivo de burlarse de Eurovisión, sin dúbida, sí que era o representante axeitado. Para gañar, non. Pero, como xa se sabía que iso sería imposible pois afrontalo con humor e burla a min pareceume ben. So nese sentido.

Por certo, o outro día lembreime de Anabel Conde. ¿Algúen se lembra? Esta si que era cantante. Representou a España no ano 95 e quedou de .... 2ª. En cambio non triunfou despois. Cousas da vida.

En fin, que Rodolfo foi un personaxe que nos fixo rir a tod@s e que nos contaxiou un baile divertido. E demostrouse que gran parte de España ten humor. E iso, como xa sabedes, é moi importante na vida.

Hoxe David Fernández voltará a renacer e deixará de ser Rodolfo, a personaxe que o posuiu nos últimos meses. Chapeau polo humorista David Fernández e polo ben que o fixo. Ah, o de quedar 16º no Festival, tendo en conta que non era cantante, pois foi un resultado honroso (incluso por riba doutros representantes españoles dos últimos anos...).

Descanse en paz, Rodolfo Chiquiluatre. "Perrea, Perrea!!! Y el chiki, chiki se baila así..."

¿E vós que opinades do "efecto Rodolfo"?

---

UN ARTIGO ELABORADO POR: Julio Torres
Coordinador de A Lareira Máxica

** A Frase Máxica....Sabiduría....García Márquez

"A sabiduría chéganos cando xa non nos serve para nada"
Gabriel García Márquez

** Esta sí que é unha gran aventura. Pobre Tintín!!!

** GRAZAS SYDNEY

Conozco una canción de África, que habla de la jirafa y de la luna nueva africana descansando sobre su lomo, de los surcos en los campos de cultivo y de las caras sudorosas de los recolectores de café. ¿Acaso conoce África una canción que hable de mí? ¿Se agitará el aire sobre la llanura con un color que yo he llevado? ¿O tal vez los niños inventarán un juego en el cual figure mi nombre? ¿Formará la luna llena una sombra sobre la grava del camino que se parezca a mí? ¿O tal vez me buscarán las águilas de las Colinas de Ngong?
(Memorias de África)

Morreu Sydney Pollack ós 73 anos en Los Angeles. Síntoo. Outra vez máis, foi o cancro o culpable. Estoulle moi agradecida a Pollack. Déixanos boas películas, entre elas a miña película favorita, Memorias de África. Vina tantas veces que xa perdín a conta. É curioso, pero esta película logra trasladarme no tempo. Cando a vexo, volvo a unha época moi concreta, finais dos anos oitenta principios dos noventa. 1987,1988, 1989, 1990, 1991. Así, enumerados son cinco anos nada máis. Para min non, para min son cinco anos de esperanza, de loita e de derrota. Os tempos de Memorias de Africa foron tempos de esperanza, despois..., tiven mala sorte e atopeime co lado máis fodido da vida ben pronto. A Pollack doulle as grazas porque Memorias de Africa sempre consegue que aflore dentro de min a esperanza, a forza necesaria para seguir adiante cando as circunstancias non veñen dereitas. Meu pai foi diagnosticado no ano 87 e morreu no 91. Sydney Pollack viveu 10 meses dende que os médicos lle puxeron nome a súa doenza. O cancro é implacable, non entende de idade nin de clase social. Desgraciadamente, hai para todos.
Estes días un grupo de científicos mandaron un cachivache a Marte para investigar ese planeta. Pode ser unha misión interesante, non o dubido. Pero aquí, na Terra, no noso planeta, ¿estarase facendo todo o posible por acabar con esta enfermidade? ¿terán os científicos todos os medios que precisan ó seu alcance? Teño as miñas dúbidas. En España maltratouse á ciencia durante moito tempo anque agora seica empezan a cambiar as cousas. Para os políticos, as Cidades da Cultura, por exemplo, son obras moito máis interesantes, máis vistosas para os stands das feiras de turismo. Logo, se non hai con que encher o “complexo” sempre se lle pode botar a man a unha ducia de pombas e facer un pombal de deseño firmado por arquitecto estranxeiro, porque nin sequera lle encargaron a obra a un artista do país. Curioso, para facer os planos da Cidade da Cultura ¿Galega? trouxeron un arquitecto de fora. Algo falla. Parece que en vez de tanto “complexo” ó mellor facíanos máis falta outra facultade de arquitectura, de medicina, de bioloxia, un laboratorio,...

---

UN ARTIGO-OPINIÓN ESCRITO POR: mariam
Gran colaboradora de A Lareira Máxica