luns, 24 de marzo de 2008

** Genma Nierga presentará un programa en TVE

Hola a tod@s. Xa había tempo que non me asomaba por A.L.M. Hoxe fágoo para publicar este miniartigo. Aproveito para agradecervos que A Lareira Máxica estea crecendo moito no último mes. Cada día ten máis visitantes segundo comprobamos recentemente Patri e un servidor.

A nova ven da xornalista Genma Nierga que acaba de fichar por TVE para presentar un programa de nenos. É a versión en castelán do popular “No em ratllis!” que emite TV3 e presentado pola xornalista "galega" (ela considérase máis catalana que galega) Julia Otero. Asemade, tanto o programa de TV3 como o de TVE son unha versión do programa inglés "What kids really think?” (Que pensan realmente os nen@s?).

Genma Nierga vai compatibilizar o seu novo programa na televisión co radiofónico de "La Ventana", o cal presenta desde hai 10 anos, que son os anos que, precisamente hai que non traballa na pequena pantalla.

Encántame o bo facer de Genma Nierga, quen me parece unha moi boa xornalista. Por certo, para ela o de traballar con nen@s non será nada novo, xa que "La ventana" hai unha sección semanal no que varios escolares opinan sobre temas de actualidade. Ou sexa, que vai ser aglo así como extrapolar esa sección á TVE e convertila nun programa con autonomía propia. Agardemos que a audiencia responda. O programa, estou seguro, será bo. Diso non teño dúbida ningunha.

#Máis información en Vertele.com #




UN ARTIGO DE: Julio
Coordinador de A Lareira Máxica

** Diario dun can...porque os cans tamén teñen vida

Os cans teñen sentimentos, moitos. O meu can, o Cuco, demóstramo cada día. Tivo sorte, ten unha casa e un familia que lle quere. O cariño que nos da o Cuquiño é incondicional. Non creo que haxa no mundo seres que encarnen mellor o significado da palabra “lealdade”. Ter un can esixe responsabilidade e dedicación, nunca debe ser unha decisión caprichosa. Un can non é un obxecto, é un ser que sinte. O seguinte relato é unha narración que me conmoveu. Un relato triste e verídico que se repite con demasiada frecuencia. Hai que ser ben desalmado para abandonar un can. Non sei porque algunha xente se empeña en ter can cando realmente non está capacitada para educalo e atendelo. Pódense ter outras mascotas, canarios, peixes, tartarugas, hámsters,... , non hai ningunha razón para crucificar un can, non creo que ningún teña vocación de mártir e menos de santo.





DIARIO DE UN PERRO



Una semana: Hoy hace una semana que he nacido. Qué alegría haber llegado a este mundo.



Un mes: Mi mamá me cuida muy bien. Es una mamá ejemplar.



Dos meses: Hoy me separaron de mi mamá. Ella estaba muy inquieta y con sus ojos me dijo adiós. Espero que mi nueva familia humana me cuide tan bien como ella me ha dicho que harán.



Cuatro meses: He crecido rápido, y todo me llama la atención. Hay varios niños en la casa que para mí son como hermanitos. Somos todos muy inquietos, ellos me tiran del rabito y yo les mordisqueo jugando. Nos divertimos mucho.



Cinco meses: Hoy me regañaron. Mi ama se molestó porque me hice pipí dentro de casa, pero nunca me habían dicho dónde hacerlo. Además duermo en un cuartito...y ¡ya no aguantaba más!



Ocho meses: Soy un perro feliz. Tengo el calor de un hogar, y me siento tan seguro, tan protegido...Mi familia humana me quiere y me deja hacer muchas cosas. Cuando están comiendo yo les pido algo y siempre me lo dan. Y el jardín de casa es estupendo, y puedo escarbar como mis antepasados los lobos, escondiendo la comida. Creo que nunca hago nada mal porque nunca me dicen nada...



Doce meses: Hoy cumplí un año. ¡Soy un perro adulto! Mis amos dicen que crecí más de lo que ellos pensaban. Seguro que se sienten orgullosos de mí...



Trece meses: Que mal me sentí hoy. Mi hermanito, uno de los niños, me quitó la pelotita. ¡Yo nunca le quito sus juguetes! Así que se la quité, pero mis mandíbulas se han hecho fuertes y le hice daño sin querer. El gritó y lloró y yo me sentí muy triste. Después del susto me encadenaron casi sin poder moverme. Hacía mucho sol y tenía mucho calor y no había agua cerca...Y les oí decir que iban a tenerme en observación o algo así, y que soy un desagradecido. No entiendo nada.



Quince meses: Ya nada es igual. Vivo en la azotea y me siento muy solo. No se por qué mi familia ya no me quiere. A veces se les olvida que tengo hambre y sed, y cuando llueve no tengo ningún techo para cobijarme.



Dieciséis meses: Hoy me bajaron de la azotea. Me puse muy contento de que me perdonaran, y daba saltos de gusto, y movía el rabito como nunca. ¡Y además me van a llevar de paseo! Monto en el coche y espero a ver a dónde me llevan, tengo muchas ganas de correr y jugar con mi familia. Paramos, abrieron la puerta y yo me bajé feliz. Estábamos en la carretera, al lado de un campo y pensé que pasaríamos un día estupendo. No entiendo por qué cerraron la puerta y se fueron. ¡Esperadme!, les grité, ¡Os olvidáis de mí! Corrí detrás del coche con todas mis fuerzas, muy angustiado, iba viendo que no podría alcanzarles, que no podía correr más y el coche se iba haciendo pequeñito. Me habían olvidado.



Diecisiete meses: He intentado encontrar el camino para volver a casa y no lo he conseguido. Estoy perdido. A veces me encuentro con gente buena que me mira triste y me da algo de comer. Yo les doy las gracias con la mirada, y les digo que querría que me adoptaran, que les prometo ser leal como nadie...pero sólo dicen "pobre perrito, se debe haber perdido". Y se van y me dejan sólo otra vez.



Dieciocho meses: Es otro día pasé por un colegio y vi a muchos niños como mis antiguos hermanitos. Me acerqué y un grupo de ellos, riéndose, me lanzó una lluvia de piedras, "a ver quien tiene mejor puntería", decían. Una de las piedras me dio en un ojo y ya no veo con él.



Diecinueve meses: Ahora ya no se me acerca casi nadie, creo que es porque ya no soy un perro bonito. Estoy muy flaco, perdí mi ojo, tengo alguna herida de algún perro más fuerte que me mordió cuando intentaba comer y hace mucho que nadie me cepilla el pelo. La gente no me acaricia. Últimamente lo que abundan son los escobazos que me dan cuando intento dormir un poco a la sombra de alguno de sus porches.



Veinte meses: Casi no puedo moverme. Hoy intenté cruzar la calle por donde pasan coches y uno me atropelló. Aunque yo creo que estaba en un lugar seguro...y no olvidaré la mirada de satisfacción del conductor que hasta se ladeó con tal de darme...Si me hubiera matado...pero que va, sólo me dislocó la cadera y el dolor es horrible. Mis patas traseras no se movían, así que con mucha dificultad me arrastré hacia el borde del camino, donde había un poco de hierba.

Llevo diez días bajo el sol, la lluvia y el frío, sin comer. Ya no me puedo mover nada, el dolor es insoportable. Me siento muy mal, cuando llovió se hizo un charco donde yo estaba y como no podía moverme estuve mojado muchísimo tiempo, y creo que mi pelo se está cayendo. Alguna gente pasa sin verme, otros me dicen "no te acerques"... ¡pero si ni me puedo mover!



Ya casi estoy inconsciente, pero una fuerza extraña me hizo abrir los ojos. Una mujer muy dulce me decía "pobre perrito, cómo te han dejado". Junto a ella venía un señor de bata blanca, que empezó a tocarme y dijo "lo siento señora, pero esto ya no tiene solución, es mejor que deje de sufrir". A la señora se le saltaron las lágrimas y asintió, y como pude, moví el rabito agradeciéndole que me ayudara a descansar. Sentí un pinchazo de la inyección y me dormí mientras ella me acariciaba la cabeza, pensando porqué tuve que nacer si nadie me quería.



.................................................................................................................................(Autor descoñecido)
.................................................................................................................................




RELATO ALLEO ENVIADOR POR: Alvariño
Gran Colaborador de A Lareira Máxica

** A Frase Máxica de......Boosuet : Desexos incumpridos


" Non é bo que todo aconteza como desexamos "



Bossuet

martes, 18 de marzo de 2008

** Descansamos unhos días

A Lareira Máxica cóllese unhos días de vacacións. Seguídenos visitando pois tedes material abondo entre música, artigos ou enlaces. Grazas.