xoves, 21 de febreiro de 2008

** Microsoft cede en favor do software independente

Microsoft ven de anunciar que vai facilitar o desenrolo de software independente. Logo de ter sido denunciado por manter unha situación de monopolio, parece que rematou dobregándose. Máis vale tarde que nunca. Unha excelente nova para tod@s os que gostamos da informática.

** Un monólogo de Pablo Motos...homes e mulleres

¿POR QUÉ CREEN QUE NO NOS LO CURRAMOS COMO AL PRINCIPIO?

Pasó el día de los enamorados. Es una celebración que nunca he entendido. La verdad es que los tios lo festejamos para que ellas no piensen que ya no hay pasión, porque siempre llega un momento en la relación en el que ella te echa en cara que ya no te lo curras como antes. Y es verdad que nos relajamos, pero ellas también, ¡que al principio llevan las piernas depiladas como un huevo duro y cuando cogen confianza las llevan que se puede rallar parmesano!

Puede que los tios nos acomodemos un poco. Por ejemplo, a la hora de seducir, al principio nos lo curramos mogollón: preparas una cena con velas, limpias el coche… te pones romántico para que ella no piense que lo único que quieres es mojar. Pero, después de un tiempo en pareja, como ya no hay que disimular, ni pones velas, ni limpias el coche… arrimas cebolleta y si cuela, cuela. ¡Pues a ellas no les parece bien! Quieren velas. Te dan ganas de decir: ¿Y no te vale con mi cirio pascual? Bien pensado, y dejando a un lado las apariencias, seguimos queriendo lo mismo que al principio: mojar.

Mi novia dice que ya no soy el de antes porque después de hacer el amor ya no me quedo un rato con ella en la cama y que, al principio, estábamos horas abrazados. Claro, porque antes teníamos una cama de noventa, pero ahora… ¿¿Para qué nos hemos comprado un colchón de Lo Monaco de dos metros, que cabe hasta Constantino Romero cuando era gordo?? Pues ella pretende que estemos horas abrazados. Y yo le digo: “¿Abrazados? ¿haciendo qué?” Y ella: “No sé, nada…” ¿Nada? Pues a mí, una persona tumbada con los ojos abiertos y sin hacer nada me parece Drácula. Más que abrazarle me dan ganas de clavarle una estaca.

Para ella, también es señal de que no hay pasión el hecho que no la llames 10 veces al día: “Ya no me llamas nunca”. “Claro, es que vivimos juntos”. “Y eso que tiene que ver?”. ¿Qué quiere, que vayamos por casa con Walkie Talkies?

Pero ellas también se acomodan: al principio, se ponen ropa interior supersexo. Con el tiempo, no solo se acaba la ropa sexy, sino también el combinarla, y te aparecen con un sujetador negro y unas bragas color carne con la goma floja. No entiendo como se ha hecho una ley que prohíbe fumar en los bares y no se prohíben las bragas color carne. Un día se lo dije a mi novia, y va y me suelta: “¡¿ Para que me voy a poner sexy si me arrancas el pantalón y te llevas las bragas detrás como si le quitaras la piel a un fuet?!”. Sin embargo, cuando va al médico estrena bragas. ¿Es que le importa más el médico que yo? ¿Quién está perdiendo la pasión?

El problema es que entendemos de forma diferente el amor: para nosotros, amor es que ella te deje jugar a la PlayStation siempre que quieras. ¡Eso sí que es una señal de amor! Para ellas, amor es que prefieras estar con ella de compras que jugando a la Play. ¿Acaso tú le pides que se quede toda la tarde jugando contigo? No, porque tu amor es menos egoísta. ¿Qué señal de amor más grande puede haber que dejarla disfrutar de sus compras mientras tú juegas tan a gustito a la Play?

Para una mujer, una señal de amor es que le mires un flemón; y tú no se lo quieres mirar porque te da asco. A ella no le da asco, es más, le gusta mirarte el flemón. Incluso puede que quiera al flemón más que a ti. Hablemos claro: para nosotros, de verdad, una señal de amor es poder decir que vas al baño a “hacer caca”, sin rodeos. Si puedes decir eso delante de tu chica es que hay amor verdadero.Y si entra después de ti y no hace comentarios, ese amor es para toda la vida.

Para ellas, una señal de amor es que sepamos la talla de ropa que usan. ¡Pero si no me sé ni la mía! En fin… después de todo lo dicho, creo que queda claro que nosotros no hemos perdido la pasión. Ni ellas tampoco. Sólo la hemos cambiado de sitio.

( Por Pablo Motos, conductor de de “EL HORMIGUERO” en Cuatro )




MONÓLOGO DE PABLO MOTOS ENVIADO POR: José Manuel Freijeiro "Frei"
Colaborador de A Lareira Máxica

mércores, 20 de febreiro de 2008

** Frases para opinar. ¿Cal/es che gusta/n máis?

** “Experiencia es el nombre que damos a nuestras equivocaciones”
(Óscar Wilde)
** “Un banquero es un señor que nos presta un paraguas cuando hace sol y nos lo exige cuando empieza a llover”
(Mark Twain)
** "Lo que distingue lo real de lo irreal está en el corazón"
(Un mundo maravilloso)
** "Ten humor, es señal de inteligencia y de gracia"
(Esteves R.)
** "De vez en cuando hay que hacer lo que se quiera y no lo que se deba para no olvidar porque se hace lo que se debe"
(Anónimo)
** "Un silencio, puede decir más que mil palabras"
(Anónimo)
** "Al ser humano le parece tan extraño existir que las preguntas filosóficas surgen por sí solas"
(Jostein Gaarder)
** "Debemos amar aquello que hacemos, cuando no podemos hacer aquello que amamos"
(J.P. Silva)
** "Abrid escuelas y se cerraran cárceles"
(Concepción Arenal)
** "La felicidad es saber que hagas lo que hagas siempre podras contar con alguien"
(Fherking)

martes, 19 de febreiro de 2008

** A voz interior

¿Débeselle facer caso a voz interior ou é mellor mandala calar? Depende. Eu levo uns días así, dubidando. A voz interior dime que teño que buscar unha resposta. O sentido común dime que pase páxina. A voz interior dime que non, que non se pode pasar páxina. O sentido común dime que agora xa non importa nada. A voz interior non me deixa durmir. O sentido común dime “¡serás parvo!”. E así levo varias semanas. Empezo a preocuparme. Todo foi por unha tontería, asomeime ó pasado dende a ventá Google. Vale, vale, vou ser claro: tecleei un nome no buscador e devolveume unha biografía detallada. Non o debín facer, non cambia nada. Xa sabía que era unha persoa extraordinaria aínda que non coñecía certos detalles. Realmente non sei o que sinto, non sei cal é o verdadeiro motivo do meu malestar. Supoño que será unha especie de nostalxia, un estúpido desexo de pretender recuperar a maxia. Ou ó mellor nin eso, ó mellor o que realmente me gustaría é recuperar un tempo xa pasado. Síntome así, como se despois de dar mil voltas o meu destino fora o meu punto de partida. Pero, claro, este é un tema complicado de explicar e moito peor de entender. Ela podería entendelo, que para algo é unha experta en descifrar textos enrevesados. Podería, mais non creo que esté disposta. En fin, creo que non vou facer nada. Non o nego, xa me gustaría que os nosos camiños se volvesen a cruzar. Non depende de min. Non sei por qué precisamente agora me entra esta necesidade de saber a verdade, de buscar unha resposta que me foi negada hai anos. Trato de comprendela e non podo. Supoño que tomar a decisión de dinamitar un matrimonio non debe ser sinxela. Entón, por qué xogar cos sentimentos dos demais, por qué ese arrepentimento de última hora despois de exporse tanto, non o entendo. ¿Medo a perder os fillos? ¿Acomodamento? Tanta filosofía, tanta teoloxía, tanto doutoramento, tantos libros publicados, tanto falar de ética, de valores, de moral, e logo, tanta incoherencia na vida privada. ¡Manda carallo! Inda vai conseguir que aflore a miña vena preiteante e lle caia unha demanda por danos e prexuízos. Síntome víctima.
Nota: ¿Algún consello? ¿Qué faríades vos?




UN RELATO REALIZADO POR: Alvariño
Gran colaborador de A Lareira Máxica