xoves, 17 de xaneiro de 2008

** A frase Máxica de ...Truffaut


" Un pesimista é un optimista con experiencia "



(Francois Truffaut)






NOTA QUE ME PASA O JULIO, para publicar:

As seccións de "A frases máxica de..." ou "A frase simpática..." non desaparecen De A Lareira Máxica. Seguiranse publicando intercaladas entre os artigos, aínda que en menor frecuencia, porque desda hai uns días, na columna da esquerda puxemos un gadget de Google que recolle toda unha colección de FRASES MAXICAS E/OU SIMPÁTICAS aleatorias, que engloban: cita do día, citas famosas, citas de cine, refráns galegos, piropos e outras frases. Agardamos que as consultedes. Asegúrovos que se pasa un bo tempo léndoas. Existe un amplo abanico e hainas boas ou divertidas.

Para os que prefirades enviarnos frases (propias ou alleas) para publicar na sección de artigos "A Frase Máxica" ou "A Frase Simpática" pois seguilo facendo. Agardamos comentarios: que bos parecen. Que se publiquen non quere dicir que nos esteamos dacordo con elas. So pretendemos inducir á que opinedes sobre as frases, ó igual que o facemos cos artigos que publicamos no blog. Entre os obxectivos de A Lareira Máxica está o do fomento dunha participación interactiva de tod@s os seus lectores, así como o de reflexionar e opinar de todo aquilo que se publica no blog.

Carpe Diem

martes, 15 de xaneiro de 2008

** A riqueza de comparar noticias: Unha nova web

Tod@s sabemos, ou deberiamos saber a estas alturas da vida, que os medios de comunicación non son obxectivos. Sexamos realistas. A utópica obxectividade que se mece nas facultades de xornalismo desparece na práctica cotián. Intereses, axudas económicas e subvencións teñen o seu aquél, o seu puntiño como diría outro. Así, por exemplo,non é para nada raro escoitar....¡pégalle unha volta a esa noticia ou ó titular! (ó cal se prima moito porque é o que resalta nos lectores) non vaia ser logo que....

¿E a que ven todo iso? Ben a que hoxe entérome polo blog de La Huella Digital, de Nacho de la Fuente, que hai unha web, Enewsc, que compara as noticias de diferentes xornais de España, Reino Unido e Estados Unidos. De momento so a ollei por riba. Non sei se se será algo superficial ou vai máis aló. En España compara as noticias de El País, El Mundo, Público, 20 minutos, Periodista Digital e ABC. Non está mal. Agardemos que todo isto facilita a laboura do lector a non deixarse levar pola primeira noticia dun xornal que le. Nunca é bo confiarse a un so medio de comunicación. Na diversidade ideolóxica está a riqueza psicolóxica das noticias. Aprender a quitar as túas propias conclusións e mellor que chas dean feitas. E se confiamos sempre nun so medio, corremos o perigo de facernos dunha secta e desbotar calquera outra cousa. E así lle vai a moitos. Pero que a "Don Erre que Erre" do desaparecido actor Paco Martínez Soria....

Como xornalista, sempre estarei a favor de que cantas máis cabeceiras e medios de comunicación haxa mellor será para o cidadán de a pé. Terá onde beber de diferentes fontes e ideoloxías. Logo el terá que tentar dilucidar que é o que relamente está pasando. Si é unha tarefa difícil pero debemos pensar, e non que pensen por nós. Craso erro ése o de deixarse levar.

Unha sociedade madura implica deixar escoller, fomentar variedade, xa que non hai información obxectiva pura. E cada día máis téndense máis a absorber medios de comunicación (aínda que de vez en cando vexa a luz algún novo por sorte)... Iso resta liberdade á calquera sociedade, porque non nos olvidemos que os medios de comunicación son ¿o cuarto poder?



UN ARTIGO-OPINIÓN DE: Julio Torres
Coordinador de A Lareira Máxica

** "La nómina de mi padre". Reflexión de FORGES

'La nómina de mi padre en diciembre de 1979 era de 38.000 pesetas. Él trabajaba como peón en una obra. En ese mismo momento le ofrecieron comprar una casa. Le pedían un total de 500.000 pesetas por ella. Decidió no arriesgar y continuar viviendo en régimen de alquiler, en unas condiciones muy buenas. Se trataba de una casa modesta pero muy bien ubicada, en pleno centro de un pueblo cercano a Barcelona. A los pocos meses mi padre y mi madre compraron un terreno en otro pueblo de la misma provincia y en menos de cinco años de esfuerzo ya habían levantado y pagado una vivienda de 120m2.

Han pasado 27 años. En 2006 y en el mismo pueblo donde viven, un piso modesto de 75m2 a las afueras no se encuentra por menos de 35 millones de pesetas, y estoy siendo muy generoso.

En el año 1979 el coste de un piso era del orden de 14 mensualidades de un peón de obra 38.000 pts/mes x 14 meses = 532.000pts.El sueldo en 2006 de un universitario recién titulado en ingeniería informática sin experiencia profesional no llega a las 200.000 pesetas mensuales. En el año 2006 una vivienda modesta cuesta 175 mensualidades(14 anualidades!!!!) de un ingeniero informático.

...Ampliar/recoller resto do artigo [ +/- ]


    200.000 pts/mes x 175 meses=35.000.000 pts.

    Los jóvenes de hoy necesitaríamos cobrar 2,5 millones de pesetas mensuales para estar en igualdad de condiciones con nuestros padres que compraron una vivienda a principios de los años 80.

    2.500.000 pts/mes x 14 meses = 35 Mill. de pts

    Los pisos en el año 2006 deberían costar 2,8 millones de pesetas para que los jóvenes de hoy estemos en igualdad de condiciones con nuestros padres en 1979.

    200.000 pts/mes x 14 meses = 2.800.000 pts


    No encuentro adjetivo alguno en el año 2006 para calificar lo que mi padre consideró arriesgado en 1979. Está claro que los pisos no van a pasar a costar de la noche a la mañana 30 veces menos, de 35 a 3 millones.También está claro que no voy a cobrar 2,5 millones de pesetas mensuales, por muy buen trabajo que encuentre y por muchos estudios que tenga. Lo primero que se le ocurre a uno es seguir viviendo en casa desus padres y ahorrar el 100% del sueldo durante los próximos 14 años,para el año 2020 (yo rondaré ya los 40 años de edad) tendré el dinero suficiente para comprar una vivienda al coste del año 2006 pero, por supuesto, no al coste del año 2020. Evidentemente esta ocurrencia la desecha uno antes de hacer cualquier cálculo. Aunque un joven bien intencionado consiga ahorrar 2, 4 o 6 millones con mucho esfuerzo en pocos años, a día de hoy nunca podrán evitar:

    1) Pedir un préstamo al banco a 40 o 50 años (si consigues ahorrar 2, 4 o 6millones puedes reducir el período a 35 - 45 años, pero 5 años no suponen prácticamente nada cuando estamos hablando de medio siglo de pago). Te darás cuenta de que no vives en una democracia sino en una dictadura. El dictador no se llama Francisco Franco, sino La Caixa,BSCH, Banc de Sabadell o, en general, 'la banca'. Ni siquiera tendrás la libertad de decir lo que piensas a, por ejemplo, tu jefe, no vaya a ser que cierre el grifo y no puedas pagar al dictador.

    2) La otra solución es pagar un alquiler de por vida. En este caso el dictador se llamará Juan García, José Pérez o Pablo el arrendador. La situación no es distinta a 1).

    Después de esta reflexión ten la delicadeza de no decir a un joven que su problema es que no ahorra, eso fue válido para ti en 1979, incluso era valido para algunos jóvenes en1999, pero no en 2006, en 2006 sólo consigues cargar con más impotencia, si cabe, al muchacho. El esfuerzo de nuestros padres, sin duda alguna admirable, no era estéril (podían obtener una vivienda de propiedad en un período de 5 años). El mismo esfuerzo realizado por nosotros, los hijos, sólo llega para quizá reducir en 5 años una hipoteca de medio siglo. La vivienda nunca fue un objeto para enriquecerse, sino para vivir y es de lo poco material que sí necesitamos. La ley del libre mercado puede establecer el precio de los televisores de plasma al precio que quiera... yo no los compraré...pero nunca tuvimos que permitir que esa misma ley fijara el precio de la vivienda, porque todos Necesitamos vivir en una y no todos podemos pagarla. Los jóvenes, incluso aquellos que tenemos estudios superiores,no podemos competir'.




    "La nómina de mi padre"
    UN ARTIGO DE OPINIÓN DE: Forges
    Publicado en EL PAÍS, do 2/5/2006







ENVIADO POR POR: María
Gran Colaboradora de A Larera Máxica

luns, 14 de xaneiro de 2008

** O recuncho Literario.....Bram Stoker. Drácula

8 Mayo.

Temía, al empezar a escribir en este cuaderno, volverme demasiado difuso; pero ahora me alegro de haber anotado todos los incidentes desde el principio; porque hay algo tan extraño en este lugar, y es tan raro todo él, que no puedo por menos de sentirme intranquilo. Me gustaría estar a salvo y lejos de aquí, o no haber venido. Puede que esta extraña existencia nocturna me esté afectando; pero ojalá sea eso todo.Si tuviera a alguien con quien hablar, podría resistirlo; pero no tengo q nadie. Sólo puedo hablar con el Conde; ¡pero qué consuelo¡ Me temo que soy la única persona viviente de este lugar. Dejadme ser prosaico a la hora de contar los hechos; eso me ayudará a soportarlo, y evitará que se me desboque la imaginación. De lo contrario, estoy perdido. Dejadme decir cuál es mi situación … o cuál creo que es.

Me acosté, pero sólo dormí unas horas; y viendo que no podía conciliar el sueño otra vez, me levanté. Tenía el espejito colgado junto a la ventana y había empezado a afeitarme. De repente, sentí una mano en mi hombro, y oí la voz del Conde que decía:

- Buenos días.

...Ampliar/recoller resto do relato [ +/- ]


    Me sobresalté, asombrado de no haberle visto, dado que el espejo reflejaba toda la habitación que tenía detrás. Con el sobresalto, me hice un leve corte, aunque no lo noté al principio. Contesté al saludo del Conde, y me volví hacia el espejo para averiguar porqué no le había visto. Esta vez no cabía error posible; el hombre estaba cerca de mí, y podía verle por encima del hombro. ¡Pero su imagen no se reflejaba en absoluto en el espejo! Se veía toda la habitación que tenía detrás; sin embargo, no había signo de hombre alguno, excepto yo. Era sorprendente, y dado que esto sucedía después de tantas cosas extrañas, empezó a aumentar en mí esa vaga sensación de inquietud que siento siempre que tengo al Conde cerca. Pero en ese momento descubrí el corte que me había hecho; sangraba un poco y un hilillo de sangre me corría por la barbilla. Dejé la navaja y me volví para buscar un poco de esparadrapo. Cuando el Conde me vio la cara, le fulguraron los ojos como con una especie de furor demoníaco, y me agarró súbitamente por el cuello. Me revolví, y su mano rozó el crucifijo que yo llevaba puesto. Esto produjo en él un cambio instantáneo; y se le pasó tan rápidamente el furor, que me pareció pura figuración mía.


    -Tenga cuidado –dijo-; tenga cuidado de no cortarse. Es más peligroso de lo que se figura, en este país. – Luego, cogiendo el espejito, añadió-: Y éste es el desdichado objeto causante del percance. Estúpida baratija de la vanidad humana. ¡Fuera!

    Y abriendo la pesada ventana con un tirón de su terrible mano, arrojó el espejo, que fue a romperse en mil pedazos sobre las losas del patio. Luego se retiró sin decir una palabra. Es un fastidio, porque ahora no sé cómo me voy a afeitar; a menos que utilice la tapa de mi reloj o el fondo de mi jabonera, que afortunadamente es de metal.


    Cuando entré en el comedor, el desayuno estaba servido; pero no vi al Conde por ninguna parte. Así que desayuné solo. Es extraño, pero hasta hora no he visto al Conde comer ni beber. ¡Debe de ser un hombre muy singular! Después del desayuno, anduve explorando un poco por el castillo. Salí de las escaleras y encontré una habitación orientada hacia el mediodía. La perspectiva era magnífica, y desde donde yo estaba podía contemplarse perfectamente. El castillo está en el borde mismo de un terrible precipicio. Si soltase una piedra desde la ventana, ¡podría verla caer unos treinta metros sin que tocara nada! Hasta donde alcanza la mirada, se extiende un mar de verdes copas de árboles, con algunos vacíos, donde se abren los abismos. De trecho en trecho, se divisan algunas hebras de plata, donde los ríos serpean en profundas gargantas que recorren los bosques.
    Pero no me siento con ánimo para describir cosas bellas. Después de ver el paisaje, seguí explorando: puertas, puertas, puertas por todas partes; todas cerradas con llave y cerrojo. No hay salida posible, salvo las ventanas que se abren en los muros del castillo.

    El castillo es un auténtico presidio, ¡y yo soy su prisionero!



    FRAGMENTO LITERARIO EXTRAÍDO DO LIBRO Drácula, de Bram Stoker






ENVIADO POR: María
Gran Colaboradora de A Lareira Máxica