martes, 15 de xaneiro de 2008

** "La nómina de mi padre". Reflexión de FORGES

'La nómina de mi padre en diciembre de 1979 era de 38.000 pesetas. Él trabajaba como peón en una obra. En ese mismo momento le ofrecieron comprar una casa. Le pedían un total de 500.000 pesetas por ella. Decidió no arriesgar y continuar viviendo en régimen de alquiler, en unas condiciones muy buenas. Se trataba de una casa modesta pero muy bien ubicada, en pleno centro de un pueblo cercano a Barcelona. A los pocos meses mi padre y mi madre compraron un terreno en otro pueblo de la misma provincia y en menos de cinco años de esfuerzo ya habían levantado y pagado una vivienda de 120m2.

Han pasado 27 años. En 2006 y en el mismo pueblo donde viven, un piso modesto de 75m2 a las afueras no se encuentra por menos de 35 millones de pesetas, y estoy siendo muy generoso.

En el año 1979 el coste de un piso era del orden de 14 mensualidades de un peón de obra 38.000 pts/mes x 14 meses = 532.000pts.El sueldo en 2006 de un universitario recién titulado en ingeniería informática sin experiencia profesional no llega a las 200.000 pesetas mensuales. En el año 2006 una vivienda modesta cuesta 175 mensualidades(14 anualidades!!!!) de un ingeniero informático.

...Ampliar/recoller resto do artigo [ +/- ]


    200.000 pts/mes x 175 meses=35.000.000 pts.

    Los jóvenes de hoy necesitaríamos cobrar 2,5 millones de pesetas mensuales para estar en igualdad de condiciones con nuestros padres que compraron una vivienda a principios de los años 80.

    2.500.000 pts/mes x 14 meses = 35 Mill. de pts

    Los pisos en el año 2006 deberían costar 2,8 millones de pesetas para que los jóvenes de hoy estemos en igualdad de condiciones con nuestros padres en 1979.

    200.000 pts/mes x 14 meses = 2.800.000 pts


    No encuentro adjetivo alguno en el año 2006 para calificar lo que mi padre consideró arriesgado en 1979. Está claro que los pisos no van a pasar a costar de la noche a la mañana 30 veces menos, de 35 a 3 millones.También está claro que no voy a cobrar 2,5 millones de pesetas mensuales, por muy buen trabajo que encuentre y por muchos estudios que tenga. Lo primero que se le ocurre a uno es seguir viviendo en casa desus padres y ahorrar el 100% del sueldo durante los próximos 14 años,para el año 2020 (yo rondaré ya los 40 años de edad) tendré el dinero suficiente para comprar una vivienda al coste del año 2006 pero, por supuesto, no al coste del año 2020. Evidentemente esta ocurrencia la desecha uno antes de hacer cualquier cálculo. Aunque un joven bien intencionado consiga ahorrar 2, 4 o 6 millones con mucho esfuerzo en pocos años, a día de hoy nunca podrán evitar:

    1) Pedir un préstamo al banco a 40 o 50 años (si consigues ahorrar 2, 4 o 6millones puedes reducir el período a 35 - 45 años, pero 5 años no suponen prácticamente nada cuando estamos hablando de medio siglo de pago). Te darás cuenta de que no vives en una democracia sino en una dictadura. El dictador no se llama Francisco Franco, sino La Caixa,BSCH, Banc de Sabadell o, en general, 'la banca'. Ni siquiera tendrás la libertad de decir lo que piensas a, por ejemplo, tu jefe, no vaya a ser que cierre el grifo y no puedas pagar al dictador.

    2) La otra solución es pagar un alquiler de por vida. En este caso el dictador se llamará Juan García, José Pérez o Pablo el arrendador. La situación no es distinta a 1).

    Después de esta reflexión ten la delicadeza de no decir a un joven que su problema es que no ahorra, eso fue válido para ti en 1979, incluso era valido para algunos jóvenes en1999, pero no en 2006, en 2006 sólo consigues cargar con más impotencia, si cabe, al muchacho. El esfuerzo de nuestros padres, sin duda alguna admirable, no era estéril (podían obtener una vivienda de propiedad en un período de 5 años). El mismo esfuerzo realizado por nosotros, los hijos, sólo llega para quizá reducir en 5 años una hipoteca de medio siglo. La vivienda nunca fue un objeto para enriquecerse, sino para vivir y es de lo poco material que sí necesitamos. La ley del libre mercado puede establecer el precio de los televisores de plasma al precio que quiera... yo no los compraré...pero nunca tuvimos que permitir que esa misma ley fijara el precio de la vivienda, porque todos Necesitamos vivir en una y no todos podemos pagarla. Los jóvenes, incluso aquellos que tenemos estudios superiores,no podemos competir'.




    "La nómina de mi padre"
    UN ARTIGO DE OPINIÓN DE: Forges
    Publicado en EL PAÍS, do 2/5/2006







ENVIADO POR POR: María
Gran Colaboradora de A Larera Máxica

luns, 14 de xaneiro de 2008

** O recuncho Literario.....Bram Stoker. Drácula

8 Mayo.

Temía, al empezar a escribir en este cuaderno, volverme demasiado difuso; pero ahora me alegro de haber anotado todos los incidentes desde el principio; porque hay algo tan extraño en este lugar, y es tan raro todo él, que no puedo por menos de sentirme intranquilo. Me gustaría estar a salvo y lejos de aquí, o no haber venido. Puede que esta extraña existencia nocturna me esté afectando; pero ojalá sea eso todo.Si tuviera a alguien con quien hablar, podría resistirlo; pero no tengo q nadie. Sólo puedo hablar con el Conde; ¡pero qué consuelo¡ Me temo que soy la única persona viviente de este lugar. Dejadme ser prosaico a la hora de contar los hechos; eso me ayudará a soportarlo, y evitará que se me desboque la imaginación. De lo contrario, estoy perdido. Dejadme decir cuál es mi situación … o cuál creo que es.

Me acosté, pero sólo dormí unas horas; y viendo que no podía conciliar el sueño otra vez, me levanté. Tenía el espejito colgado junto a la ventana y había empezado a afeitarme. De repente, sentí una mano en mi hombro, y oí la voz del Conde que decía:

- Buenos días.

...Ampliar/recoller resto do relato [ +/- ]


    Me sobresalté, asombrado de no haberle visto, dado que el espejo reflejaba toda la habitación que tenía detrás. Con el sobresalto, me hice un leve corte, aunque no lo noté al principio. Contesté al saludo del Conde, y me volví hacia el espejo para averiguar porqué no le había visto. Esta vez no cabía error posible; el hombre estaba cerca de mí, y podía verle por encima del hombro. ¡Pero su imagen no se reflejaba en absoluto en el espejo! Se veía toda la habitación que tenía detrás; sin embargo, no había signo de hombre alguno, excepto yo. Era sorprendente, y dado que esto sucedía después de tantas cosas extrañas, empezó a aumentar en mí esa vaga sensación de inquietud que siento siempre que tengo al Conde cerca. Pero en ese momento descubrí el corte que me había hecho; sangraba un poco y un hilillo de sangre me corría por la barbilla. Dejé la navaja y me volví para buscar un poco de esparadrapo. Cuando el Conde me vio la cara, le fulguraron los ojos como con una especie de furor demoníaco, y me agarró súbitamente por el cuello. Me revolví, y su mano rozó el crucifijo que yo llevaba puesto. Esto produjo en él un cambio instantáneo; y se le pasó tan rápidamente el furor, que me pareció pura figuración mía.


    -Tenga cuidado –dijo-; tenga cuidado de no cortarse. Es más peligroso de lo que se figura, en este país. – Luego, cogiendo el espejito, añadió-: Y éste es el desdichado objeto causante del percance. Estúpida baratija de la vanidad humana. ¡Fuera!

    Y abriendo la pesada ventana con un tirón de su terrible mano, arrojó el espejo, que fue a romperse en mil pedazos sobre las losas del patio. Luego se retiró sin decir una palabra. Es un fastidio, porque ahora no sé cómo me voy a afeitar; a menos que utilice la tapa de mi reloj o el fondo de mi jabonera, que afortunadamente es de metal.


    Cuando entré en el comedor, el desayuno estaba servido; pero no vi al Conde por ninguna parte. Así que desayuné solo. Es extraño, pero hasta hora no he visto al Conde comer ni beber. ¡Debe de ser un hombre muy singular! Después del desayuno, anduve explorando un poco por el castillo. Salí de las escaleras y encontré una habitación orientada hacia el mediodía. La perspectiva era magnífica, y desde donde yo estaba podía contemplarse perfectamente. El castillo está en el borde mismo de un terrible precipicio. Si soltase una piedra desde la ventana, ¡podría verla caer unos treinta metros sin que tocara nada! Hasta donde alcanza la mirada, se extiende un mar de verdes copas de árboles, con algunos vacíos, donde se abren los abismos. De trecho en trecho, se divisan algunas hebras de plata, donde los ríos serpean en profundas gargantas que recorren los bosques.
    Pero no me siento con ánimo para describir cosas bellas. Después de ver el paisaje, seguí explorando: puertas, puertas, puertas por todas partes; todas cerradas con llave y cerrojo. No hay salida posible, salvo las ventanas que se abren en los muros del castillo.

    El castillo es un auténtico presidio, ¡y yo soy su prisionero!



    FRAGMENTO LITERARIO EXTRAÍDO DO LIBRO Drácula, de Bram Stoker






ENVIADO POR: María
Gran Colaboradora de A Lareira Máxica

sábado, 12 de xaneiro de 2008

** Son @ ELEXID@! (baseado nun feito real)

O texto que a seguir se publica esta baseado nun feito real, tal e como nos explica a súa autora Deva Belisama. Este é o relato do que vos falei estes días. Tanto ó Julio como a min deixounos a pel de galiña. É moi duro o que lle pasou. Recomendamos que a leades. Parece longo, pero non o é. Non vos vai deixar indiferentes. Deva Belisama, so decirche que benvida ó blog, no meu nome e no de Julio. E queremos que sigas colaborando connosco. ¿Ok?

Julio / Patri




Son @ ELEXID@!

Son @ elexid@, pero outras persoas non. E non sei como afrontar esta situación.
A miña historia non é tan complicada. Un día coñeces unha persoa. Gústache, gústalles e inicias unha relación sentimental que alcanza a súa madurez cando unese sentimento con placer conseguindo un bo orgasmo.


Todo estupendo, todo marabillosos e de repente a vida é de cor rosa e sorprendeste sonreindo no espello nada máis despertarte. Esa experiencia repitese máis veces e un día, a mala sorte ou o destino, decide que xa é hora de que pretenzas a un “bando”; rompese o condón. Non problem!, hospital, toma da píldora anticonceptiva e encomendarse a todo dios e todolos santos. Mentras, a túa parella tranquilizate de que non ten o SIDA, nen ningunha outra enfermidade, que está san como unha autentica rosa.

Houbo sorte: non hai embarazo. E de repente, as citas espallanse, notas que a túa parella distanciada e que che mira como se estiveses sentenciad@. Sentenciad@? A qué? E un día por unha razón ou por outra deixase de chamar e de quedar.
Sen embargo, a vida segue, quedas c@s amig@s coma sempre, dedicaste o teu traballo, deixas unha porta aberta ó teu corazón ( ou as túas hormonas, según coma se mire!) e fas aquelas cousas que non podías facer por querer arañar minutos para estar con el/ela, coma por exemplo apuntarte a cursillos.

Si, a vida segue e de repente atópaste cans@, dores articulares inexplicables, pesimismo que pecorre o teu ser, empezas a perder apetito, a sentir que todo che costa máis, que os resfriados, a tos, a gripe e demáis enfermidades comunes tardan máis en deixar o teu corpo, que nada te calma e unha desazón invade o teu corpo e de repente acordaste de aquel condón. Puñetero condón! Puñetero por todo o me que fixo padecer.

Pensar que podes ter o SIDA antes de facere unha analítica e moi agotador. Por un lado queres facer a analítica para sair das dudas e por outro queres seguir na ignorancia porque pensar que o resultado pode ser POSITIVO é ... desalentador.

...Ampliar/recoller resto do artigo [ +/- ]


    Pouco a pouco o temor apodérase de tí porque rumores informan de que a túa ex-parella pode ser portadora dunhas das enfermidades de tranmisión sexual chamada SIDA. Nese momento non pensas e dedicaste todos os días da semana a expulsar do teu corpo unha desazón que entristecete a túa alma.

    @s teus/túas amig@s danse de conta e empezan a preguntarte porque tal tristeza, porque tal preocupamento e onde vai esa alegría e optimismo que meses antes invadía o meu espiritu. Moi pouc@s sabían que deixeinos naquel día naquela cama xunto có condón roto.


    E de repente, empezaste a mentalizar:
    1. Se teño o SIDA non é a fin do mundo, só é unha enfermidade da cal aínda non se atopou cura pero da cal con un seguimento médico podese conseguir que non morras por esta enfermidade.

    2.Intentas ver o lado positivo, intentao porque se non as lágrimas queren saír dos teus ollos e tes que ser forte. Non podes permitirte unha debilidade.

    3. Empezas a preguntar no teu entorno (sobre todo amig@s) que pensan das persoas portadoras do SIDA e a maioría o ve como algo normal porque está moi extendida pero que gracias a DIOS non a ten e acto seguido tocan madeira; pero que é inxusto como tratan as persoas que a ten. E dunha maneira sútil lles informas que crees que ti podes tela contando porque o pensas, e as contestación sorprendente:

    - De verdade? Non creo, si estás de puta madre. Ademáis por un condón roto eso non se contaxia
    - Bohhhhh!! Que vas a tela ti. Iso e cousa de putas e drogadictos.
    - Que putada!! Pero non te preocupes que con un bo tratamento médico viviras dunha maneira digna. E con tal de non decirllo a ninguén…
    - …
    Pero tod@s acordan dicíndoche que pase o que pase no resultado da analítica estarán contigo.

    Non fixo falta a analítica. De repente atopaste con excusas raras: dores de cabeza, un familiar enfermo, unha gripe, que teño que ir a tal sitio, que teño que facer tal cousa,…, e así durante máis dun mes.

    E daste de conta que xa tes o teu veredicto antes do xuizo.

    E raro pensar que se unha persoa ten leucemia, cancro, pulmonía, o corazón enfermo, que dependes dunha diálise de sangre, ou ten un órgano que pertenceu a outra persoa, etc. mírase con normalidade e dáselle incluso todo o apoio que podese dar. Todo cambia có SIDA, posto que a súa connotación é tan negativa que só pensalo apoderaste dunha forza descomunal na que se descobres que alguén a ten, intentarías non achegarte a “esas persoas” ou polo menos ter o mínimo contacto con ela.

    Un día non podes máis e faste a analítica (decides a ir a unha clínica de pago porque precisas saber de maneira inmediata se a tes ou non). Cando te “pincha” para extraerte o sangue e miras o teu sangue dasete por pensar que esta materia líquida e de cor vermella pode estar “maldita”.
    –Dentro de 5 días tes o resultado!
    Foron os peores 5 días da miña vida. Intentas buscar razóns para non tela:
    - El/a me dixo que non a tiña.
    - El/a ten un aspecto saludable.
    - El/a aseguroume que na última analítica que fixo está ben.
    - Etc.

    Pero tamén daste conta de que podes ter todos os números, total: de que coñecía a súa vida anterior?
    Chega o día definitivo, atravesas o pasillo hacia a porta da clínica e daste conta de que todo non volvera a ser igual.
    Abrénche e guíante ata un despacho.
    Todo depende do que di un sobre que ten o teu nome.
    O analista abre o sobre, ti respiras mal, saca o papel do sobre, o teu corazón late deprisa, desdobra o papel, o teu corazón podese oir nun radio de 100km, lee o sobre, nubláseche a vista, e empeza a falar, mentras tentas descubrir o que di a súa linguaxe corporal:
    -Sobre a cuestión do SIDA ... , notas que non tes os pés no chan, o resultado ..., o teu corazón PUM PUM, é..., xa non podes máis, crees que morres alí mesmo,... é.... , é ... NEGATIVO.

    NEGATIVO?
    -Perdón dixo negativo.
    -Sí.
    -Pero... negativo de que non a teño.
    -Por suposto.

    De repente colles aire e bótalo de repente do teus pulmóns e con el botas a tensión, os malos días, as noites de insonmio, os medos, a reacción da sociedade, ... e consegues esbozar unha pequena sonrisa alivio.

    Eu son a elexida polo “bando” do resultado negativo. Pero,... e os do “bando” do resultado
    positivo?

    Puta sociedade! Permítese o dereito de xulgar sen pensar o difícl que é convivir con isa enfermidade. Unha enfermidade que é moi hipócrita. Tod@s din que nunca deixarían de lado a unha persoa con SIDA, pero só falta insinuarlles que ti a tes para que con só unha semana de plazo descubrir que si lles importa e que non quereran ter tanto contacto como tiñan antes contigo.

    Por sorte, non tod@s reaccionaran desa maneira e algúns demostraranche que con SIDA ou non nada cambiará. Posiblemente, el@s pasaron polo mesmo calvario.


    Posiblemente!







ARTIGO REALIZADO POR: Deva Belisama
Debutante en A Lareira Máxica

venres, 11 de xaneiro de 2008

**O chat de ALM: Ós VENRES a partir das 20 horas

Desde este venres 11 de xaneiro teremos sesión de chat interactiva. Como sempre pediades un día para quedar tod@s, pois será tódolos venres a partir das 20 horas e ata a hora que queirades. Non pecha. Se hai xente que lle ben mal esa hora, que nolo diga nun comentario ou nun mail. Pódese cambiar. O que pretendemos o Julio e máis eu e que poidamos comunicarnos máis fluidamente e rápido. Sobre todo os colaboradores, debutantes e simpatizantes de A Lareira Máxica. Estes días o Julio non estará connosco, pero espero que volte pronto (Sen el creo que falta algo no blog: o pai da criatura). Deixoume algunha cousa del para publicar que xa subirei.

Patri