domingo, 16 de decembro de 2007

** Envíadenos felicitacións navideñas tipo sms

LEMBRADE: O Julio máis eu queremos publicar felicitacións navideñas das que normalmente se envían e reciben por sms no Nadal pra felicitar as festas. NON FELICITACIÓNS ESPECÍFICAS PRA ALM.

O prazo pra envialas ó mail de A Lareira Máxica finaliza o 20/12/07. Polo de agora so unha persoa nos enviou os seus. Se non se animan máis persoas, non poderemos publicar o día de noiteboa estas sms. Queremos que sexa un artigo feito entre todos e non so por unha persoa. Iso si, chega con que cada persoa nos envíedes unha.

Patri

** Música, reflexión e sentimentos...A vida.


Góstame muito esta canción. Unha balda que me fai pensar a pouca cousa que somos. Que o tempo non é nada e o é todo á vez. O que agora tés, logo podes non telo. Saber apreciar o que nos rodea. Sobor de todo cando se trata de persoas. Que hoxe estamos aquí pero pasado mañán podemos non estar. A vida é fráxil.
Quero adicarlle esta canción ó meu home Jaime. E tamén ó Julio por darme a oportunidade de participar neste blog, aínda que ande mui ocupada cada día máis.



UNHA VÍDEO REFLEXIÓN DE Patri
Administradora axudante de A Lareira Máxica

** O Recuncho Erótico.....Con Mariana Jara

Si todo en la vida fuera sexo seguro que nunca más me separaría del lado de Agustín, ese gran cocinero que últimamente me busca incansablemente, sin encontrarme muy seguido. La otra noche mientras comíamos cerezas en su cama le pregunte cuál era su plato preferido: “Tú, entera, desnuda, excitada”, me contestó. Llevábamos más de una botella de Cristal en el cuerpo y sus palabras parecían manjares de amor. Miel, Jalea Real, para alguien como yo que conoce muy bien el sabor de la decepción.

Sus manos recorrieron todo mi cuerpo y mis besos quisieron olvidar otros labios; “quien mejor que él, un experto en entregar placer, para consolarme”, pensé. Su saliva inundó todo mi cuerpo: mis brazos, mis pechos, mi estómago, mi entrepierna y cada uno de los dedos de mis pies. Me dio la vuelta y sus manos certeras recorrieron toda mi espalda y mis glúteos para luego penetrarme, húmeda, deseando que el tiempo se detuviera en ese instante, en ese orgasmo y que no avanzara más. Sonaba Dido y él estaba más cerca que nunca, más vulnerable. Y no me refiero a cercanía física, hace tiempo que traspasamos esa barrera, sino esa que se da por el efecto de la cotidianidad. Lo que surge o debiese surgir con el día a día.

La noche se nos hizo corta. “Contigo podría ser feliz”, me dijo cuando terminamos de hacer el amor en una de esas largas sesiones que dejan extenuado el cuerpo y desahuciada el alma, porque sé que mañana no habrá burbujas que se me suban a la cabeza, ni dulces cerezas que me arropen el corazón, ni magia que me retenga a su lado.





"Solo Piel" do libro de Mariana Jara Tacones Urbanos






RELATO ENVIADO POR: María
Gran Colaboradora de A Lareira Máxica

xoves, 13 de decembro de 2007

** O PUZZLE DO POLIZON

Alo mejor destruyo el cuaderno. Me están entrando ganas. A lo mejor destruyo el cuaderno y después me arrepiento. Me gusta releer mis escritos pasado un tiempo, cuando lo hago desapasionadamente, en frío. Es en ese momento cuando me doy cuenta del verdadero significado de las palabras, cuando logro descifrar sus mensajes más escondidos. Justamente, en ese momento, cuando ya ha pasado el tiempo, ya no sirve de nada comprender lo que habitualmente me pasa desapercibido, el auténtico sentido de las frases aparentemente más anodinas, las frases que he oído, las frases que he pronunciado.

Cuando nacemos deberíamos traer un Manual de Supervivencia bajo el brazo. Por supuesto, voy a seguir metiendo la pata, una y mil veces más. No digo que este dispuesta a repetir los mismos errores, pero la vida, cada etapa de la vida, trae consigo nuevos retos a los que he de enfrentarme tomando decisiones. Toda decisión conlleva un gran margen de riesgo inherente a la propia condición humana. A veces, me parece que solo existe un hecho verdaderamente cierto, mi propia muerte. Todo lo demás es incierto, es un falso equilibrio capaz de ser desbaratado por una leve corriente de aire.

Esta semana he descifrado el significado de una frase que me dijeron en 1992. He necesitado 15 largos años para entender su contenido oculto. Se trata de una frase que pudo haber cambiado mi vida. La vida, a veces, es doblemente cruel. Cruel por no haberla entendido en su momento, cruel porque ahora que conozco el verdadero sentido de aquellas ingenuas palabras, ahora que por fin soy capaz de descifrar aquel absurdo lenguaje de sentimientos, ya no hay vuelta atrás. No estuve a la altura, no era más que un trozo de arcilla blanda en las manos de un sabio alfarero.




O PUZZLE DE Polizón
Colaborador/a de A Lareira Máxica