xoves, 1 de novembro de 2007
mércores, 31 de outubro de 2007
** ¿POR QUÉ.....?.......¿Sabes ti as respostas?

¿Por qué es Espinete un erizo de 2 metros? ¿Por qué se pone pijama para dormir si se pasa el resto del día completamente desnudo?
¿Cómo es que en tantos años no se les ha conocido novia ni a Epi ni a Blas? ¿Por qué siguen viviendo juntos con lo mal que se llevan?
¿Por qué es Pluto un perro naranja? Si Mickey Mouse es su amo, ¿qué tamaño tiene ese ratón?
¿Qué clase de engendro genético es Goofy?
¿El tío Gilito defrauda a hacienda?
¿Por qué la policía no detiene al que le pasa las espinacas a Popeye siendo su efecto de sobra conocido? ¿Son en realidad espinacas?
¿Por qué no detienen a Panorámix por contrabando de sustancias estupefacientes? Si Obélix tomó tanta de pequeño, ¿cómo es que nadie lo ha apuntado a un programa de desintoxicación?
¿Por qué va Obélix siempre de aquí para allá con un menhir en la chepa y Astérix va caminando tan escocido?
¿Por qué Tintín hace siempre amistad con un niño y nunca con una niña? ¿Por qué su mejor amigo es marinero? ¿A qué tanta amistad con un perro?
¿Qué clase de sustancia psicotrópica toman los 7 Enanitos para que después de 20 horas de trabajo salgan de la mina cantando y silbando? ¿Por qué C.C.O.O. no hace nada al respecto de ese horario?
¿Con qué se pinchó la Bella Durmiente para quedarse colgada durante todos esos años?
¿Cómo puede alguien, por muy príncipe que sea, besar en la boca a una muerta?
¿Cómo es que Caperucita tuvo que pedir tantas pistas para darse cuenta de que su abuela era un lobo? ¿Estaba colocada? ¿No visitaba nunca a su abuela?¿Cómo es que nadie se da cuenta de que Superman y Clark Kent tienen la misma cara?
¿Por qué iba Pulgarcito tirando migas de pan por el bosque cuando su padre les iba a abandonar por no tener nada que darles de comer? ¿Por qué vuelve luego a casa después de la faena que les ha hecho su padre? ¿Dónde está la asistencia social en esos casos?
¿Cómo puede Pulgarcito, que no es mas grande que un pulgar, calzarse las botas de un gigante y caminar con pasos de 20 leguas? ¿No le rozan en las ingles?
¿Cómo puede el abuelo de Heidi mantener una familia y un chalet en la sierra con una pensión de jubilado?
¿Qué hace Clarita trotando por el monte en silla de ruedas? ¿Está preparada la casa de Heidi para esa minusvalía?
¿Por qué la abuela de Pedro tardó 273 capítulos en morirse cuando lo llevaba diciendo desde el segundo?
¿Por qué Pedro Picapiedra cuando corre pasa siempre por delante de la misma casa?
¿Cuánto tiempo aguanta un Coyote sin comer? ¿Por qué invierte su dinero en comprar tanto producto violento a ACME, y no se va a comprar una hamburguesa a un burguer y sacia su apetito? ¿Por qué no cambia de proveedor, si está más que comprobado que ACME no funciona?
¿Cómo puede mantener el equilibrio Piolín con semejante cabeza?
¿Por qué Mazigner Z lanza sus puños y "Afrodita A" sus tetas? ¿Qué dice Cristina Almeida al respecto?
¿Dónde tiene los bolsillos Batman? ¿De dónde se supone que saca todas sus bat-cosas?
El mayordomo de Batman ¿Nunca duerme?
¿Nadie le habló a la bruja de Hansel y Gretel de las bondades de la dieta mediterránea?
Si los pitufos viven en setas y le llegan a la altura de las rodillas a Gargamel, ¿de qué tamaño son las setas en Pitufolandia?
PREGUNTAS QUE SE FAI: Mariam
Gran Colaboradora de A Lareira Máxica
Posted by Patricia Loureiro 2 comentarios feitos. Deixa o teu!!!!!
CATEGORÍAS colaboracións mariaM , Preguntas curiosas
** A Frase Máxica de............Marcel Proust
Posted by Patricia Loureiro 3 comentarios feitos. Deixa o teu!!!!!
CATEGORÍAS frases máxicas
luns, 29 de outubro de 2007
** “I have a dream” by Alvariño
I
Todos os meus bolígrafos decidiron morrer ó mesmo tempo. Ó mellor trátase do suicidio colectivo dos membros dunha secta e non me dera conta. Claro, os bolis debían ser os adeptos e a pluma estilográfica o seu gurú. Pode ser, se algo aprendín na vida é que todo, absolutamente todo, ata o máis imposible, pode suceder. A realidade supera á ficción constantemente. Debe ser o final dunha etapa, estamos asistindo a un importante cambio de era, xa non se levan os pantalóns de campá, volveu o pantalón pitillo. ¿Qué máis volvera? Non me atrevo a prognosticalo. Todos os meus bolis debían odiar os pantalóns estreitos e non soportaron o seu regreso, eso foi o que debeu suceder. A estilográfica está mal pero chegou ó hospital con vida. Mañá téñena que operar, seica lle teñen que facer un by-pass. O médico díxome que estea tranquilo, que a pluma é forte e que ten moitas posibilidades. Espero que se salve, espéroo polos cartuchos de tinta, non debe haber peor cousa que ser cartucho de tinta sen pluma, qué ía ser deles. Teño dúas caixas e moitas páxinas en branco.
II
A pluma salvouse, volveu á vida. A tinta Rotring Brillant color negro bule outra vez polo seu interior. A súa punta de iridio deslízase con suavidade por este papel branco, lixeiramente satinado. Gústame o tacto destes folios, arrecenden ben. Xa está, xa teño o que preciso. Agora soamente me falta poñerme ó choio. Hoxe non vai poder ser, cousas da vida. A actualidade manda, teño que traballar un pouco e estudiar uns asuntos. Xa vedes, o outro día non tiña un bolígrafo na mesilla de noite que escribira ben e hoxe, que teño esta fantástica pluma na man, non teño tempo. Definitivamente, a vida non hai quen a entenda. Dóeme o lombo, escribir na cama de postura ergonómica ten pouco.
III
Hoxe si, á terceira vai a vencida: teño papel, teño pluma, teño tempo e teño algo que contar. ¡Alá vou!
“Non hai mal que por ben non veña”. Este dito oínllo unhas mil veces á miña veciña Maruja. É unha optimista nata. Non digo eu que todo o malo traia algo bo, que eu optimista solo son o xusto. Máis ben penso que o mal, que por definición é un acontecemento negativo, non desexado e doloroso, tamén pode, paradóxicamente, ter algún aspecto positivo. Moitas veces, ata que ves que algo importante pode desaparecer non reaccionas. Polo menos, a min pasoume. ¿Débense contar os soños nas páxinas dun blog?
-Depende.
Gústanme as respostas á galega, máis vou deixar de lado as intrigas e vouvos contar un soño. Si hoxe puidera venderlle a miña alma ó demo, si tivera alma e si existise o trasno, quizais o fixese. O malo que ten venderlle a alma ó demo e que nunca cha devolve. Ten que ser unha decisión moi meditada, neste tema a precipitación soamente pode acarrear problemas. Como vos ía dicindo, por este soño pensaríao, empezaría a meditar. Collería un papel e faría dúas listas, á esquerda enumeraría os ¨contras¨ e á dereita escribiría os ¨pros¨. Ós cinco minutos teríao claro: ¨¿dónde hai que firmar don Belcebú?¨
O meu soño é un soño de inverno, dunha tarde gris, fría e chuviosa. De cristais mollados e vento furioso. Non sei si seguir contando, non sei si será prudente, dígoo porque os soños que se contan case nunca se cumpren. Demasiado tarde, a miña incontinencia verbal é infinitamente máis grande que a miña prudencia.
Con tantas reformas educativas non sei moi ben como quedaron os horarios dos rapaces. No meu colexio sempre líamos pola tarde. Era unha obsesión daqueles tempos e daquel colexio. Agora as cousas cambiaron e a maioría dos cativos len fatal. Compróboo de vez en cando, na misa, cando os nenos len os evanxeos, ¡qué espanto!, dan ganas de fuxir. Por suposto, o libro de lectura era o meu preferido, e alí, no meu colexio, unha tarde de inverno, tiven que ler algo que me chegou ó corazón. Logo, pouco a pouco, funme enterando de que existía o oficio de contar e a min pareceume o máis fermoso do mundo. En COU entrevistounos un orientador.
-¿Qué é o que máis che gusta Alvariño?
- Contar contos, todos diferentes e con moitos personaxes.
-Dadas as túas aptitudes o mellor para ti vai ser que estudies dereito.
-Si o di vostede... –respondín eu obediente e resignado.
Aquel orientador tíñao moi claro: ós de letras, dereito; ós de matemáticas, enxeñerías; e ós de ciencias, medicina. Despois de moitos anos o meu soño sigue a ser o mesmo: estar do outro lado dos cristais empañados, fóra, baixo a chuvia, achegarme ás ventás da escola e escoitar e, desta vez, oírme na voz dalgún cativo.
Estes días pasados, cando non sabía o que pasaba co blog, cheguei a pensar que podía desaparecer ou converterse nun blog abandonado. Sentín que perdía algo importante, un sitio onde compartir un relato, un sitio onde seguramente alguén me ía ler. Pareceravos unha chorrada, pero ó mellor agora, neste sitio e neste momento, estase empezando a facer realidade o meu soño e todo volo debo a vós.
RELATO ELABORADO POR: Alvariño
Colaborador habitual de A Lareira Máxica
Posted by Patricia Loureiro 7 comentarios feitos. Deixa o teu!!!!!
CATEGORÍAS colaboracións ALVARIÑO , Relatos e composicións feitas para A.L.M.



