luns, 16 de xullo de 2007

** O humor do luns sempre é moi necesario.....


venres, 13 de xullo de 2007

** Adiviña, adiviñanza......+ FORO + enquisa

O sol, o verán que por fin chega, fai que a xente non se anime a facer comentarios e escribir artigos en A Lareira, agás un par de excepcións. Canto á enquisa que nos enviou DROSOPHILUM e que colguei a semana pasada, ningúen se animou a contestar. Por non contestar non respostou nin un anónimo. NINGUÉN. Non me estraña, xa que os temas relacionados coa política non van coa Lareira Máxica. A min tamén é o único tema do que no me gusta falar na Lareira.
Pasemos a temas máis agradables. A ver se vos animades. Cual duende, infiltrei na Lareira Musical (cancións) unha canción que servía de sintonía a unha afamada serie dos anos 80. Mítica onde as haixa. Non, se vai ter razón o do anuncio da Coca-Cola...."Pssss, Señor.....¿Es a mi?" Ay como pasan os anos.... En fin, que a ver quen a descubre primeiro. É moi fácil. A partir de que se acerte, abriremos -se queredes- un foro sobre a serie. Lembranzas qeu vos trae, personaxes,recordos dos anos 80. Ah, e para os que non a virades: ¿oístedes falar dela? ¿Que vos contaron?.

martes, 10 de xullo de 2007

** A felicidade nos humanos...O mellor escondite

O s humanos non poden ter a felicidade. Dicíano os deuses. «Crearemos aos humanos, pero esconderémoslle a felicidade para que nunca sexan perfectos». Un deus dixo:

-Hai que esconderlla debaixo do mar, no máis profundo dos océanos.

Os demais dixeron que non, que fixeran aos humanos listos e que chegarían ata alí, inventarían submarinos e atoparíana.

Outro deus dixo:


...Ampliar/recoller resto do artigo [ +/- ]


    -Porémola encima da máis alta das montañas. Non a alcanzarán.

    Os demais a un tempo tapáronlle a boca:

    -Non. Fixaranse nos paxaros. Inventarán dirixibles. Farán avións, helicópteros. Rubirán ás montañas. Faranse escaladores, pilotos. Descubrirana e cando a teñan, cando teñan a felicidade nas súas mans, deixarán de ser humanos.?Hai que escondela mellor.

    Estiveron pensando e entón falou o máis sabio dos deuses.

    -Ocorréuseme o mellor lugar posible. Un lugar no que nunca mirarán. Son curiosos e sempre buscan fóra. Así que a esconderemos no interior do seu corazón. Cada humano levará a felicidade escondida dentro do seu propio corazón. Xamais mirarán aí. Intentarano en todas partes e fracasarán porque non saberán que a levan con eles. Así nunca deixarán de ser humanos, de ser curiosos, de buscar e volver buscar. O mundo en marcha grazas aos humanos insatisfeitos.

    E os deuses aplaudiron felices. O cofre do tesouro da felicidade sería o corazón dos homes e as mulleres.?Un humano satisfeito é un humano morto.



    HUMANOS
    CÉSAR CASAL, xornalista
    Artigo de opinión publicado en "La Voz de Galicia" (01/07/07)



Enviado ó blog por: María
Gran Colaboradora de A Lareira Máxica

luns, 9 de xullo de 2007

** O Recucho Literario de .........Susana Tamaro

"Te acuerdas cuando íbamos, la noche del 15 de agosto, a mirar los fuegos de artificio que disparaban desde el mar? Entre todos ellos había, de vez en cuando, alguno que aunque estallaba no lograba elevarse hacia el cielo. Pues cuando pienso en la vida de mi madre, en la de mi abuela, cuando pienso en muchas vidas de personas que conozco, en mi mente aparece justamente esa imagen: fuegos que implosionan en vez de ascender hacia lo alto".

"La felicidad es, respecto a la alegría, como una lámpara eléctrica respecto al sol. La felicidad siempre tiene un objeto, somos felices por algo, es un sentimiento cuya existencia depende de lo exterior. La alegría, en cambio, no tiene objeto. Te posee sin ningún motivo aparente, en su esencia se parece al sol: arde gracias a la combustión de su propio corazón."

"Detrás de la marca de la libertad se esconde frecuentemente la dejadez, el deseo de no implicarse."

"Cada vez que te sientas extraviada, confusa, piensa en los árboles, recuerda su manera de crecer. Recuerda que un árbol de gran copa y pocas raíces es derribado por la primera ráfaga de viento, en tanto que un árbol con muchas raíces y poca copa a duras penas deja circular su savia. Raíces y copa han de tener la misma medida, has de estar en las cosas y sobre ellas, sólo así podrás ofrecer sombra y reparo, sólo así al llegar la estación adecuada podrás cubrirte de flores y de frutos.

Y luego, cuando ante ti se abran muchos caminos y no sepas cuál recorrer, no te metas en uno cualquiera al azar: siéntate y aguarda. Respira con la confiada profundidad con que respiraste el día que viniste al mundo, sin permitir que nada te distraiga: aguarda y aguarda más aún. Quédate quieta, en silencio, y escucha a tu corazón. Y cuando te hable, levántate y ve donde él te lleve."



Fragmentos de “Donde el corazón te lleve” de Susana Tamaro


Texto enviado por: Mariam
Gran Colaboradora de A Lareira Máxica