** O gato está triste e azul

Abandonáronme as musas, non sei por qué, non as trataba mal. Bótoas en falta, teño ganas de contar. A min tamén me gusta vivir para contar, mais non se me ocorre nada. As musas marcharon, collerían as vacacións, claro, está bo tempo. Non se me ocorre nada, fada, cada, casa, masa, mesa, meta, seta, seda,… Fáltanme elas e fáltame o aire. O café está quente, o microondas vai por libre, nunca quenta igual, fai ben en rebelarse. Quixera escribir un relato deses que a xente recorda. Hoxe non vai poder ser, creo que non. Non é que non lle poña interese, é que hoxe non é un bo día. Demasiado calor, demasiados problemas, demasiada tristeza. Case mellor non escribir. O gato de Roberto Carlos leva 30 anos triste e azul. Eu tamén levo roupa azul, azul mariño, azul escuro. Non sei por qué este color se chama así, azul mariño, será porque os chaquetóns dos capitáns de barco son así, azul escuro, será, é un supor, non sei. É o que ten supor, un amplo marxe de risco, é dicir, supós algo e pode ser ou non ser, be or not to be, que dicía o outro. Pois, podes fallar. Case é mellor non facer suposicións, aferrarse á realidade e nada de fantasías. Vou ter que poñerme en plan pragmático, non vos engano, vaime custar....--->Ve-lo Artigo completo....


As musas estarán en Benidorm, e eu aquí, dálle que te pego, hilvanando catro ideas incoherentes. ¡Qué idiota me sinto! Síntome idiota ou serei un idiota, un idiota supoñedor, case nada. ¿Terei cura? Ó mellor existe algunha vacina que nos inmunice contra o síndrome do idiota supoñedor. Claro, pode habela, pero quén vai recoñecer abertamente que se vacinou contra o síndrome do idiota supoñedor, moi forte, abofé que sí. Mellor dicir, fun ó centro de saúde por a vacina contra a gripe, máis correcto, ata parece que queda mellor. Eille preguntar ó médico. Ó médico hai que falarlle claro, consultarlle tódalas nosas dúbidas, sobre todo eu, que ademais do síndrome do idiota supoñedor tamén teño o síndrome do enfermo imaxinario. Raro é o día no que non me ameace a posibilidade de padecer unha terrible enfermidade. Hoxe non me doía nada e ¡zas!, cando menos o esperaba, sentín esta forte dor na alma, porque todos somos corpo e alma, minto, todos non, os ateos non, eles son corpo e psique. Agora si que a fixen boa, hoxe que non estou para nada, hoxe precisamente, teño que nomear a alma. Síntoo, pero non. Hoxe non vou falar da alma, ¿existe a alma? ¿que é a alma? ¿é inmortal? Un tema apaixonante, sen dúbida, pero para outro día. Teño sono, son un idiota supoñedor e un hipocondríaco. Non estou para caralladas, con perdón.

Hoxe preocúpanme temas moito máis mundanos, debe ser cousa da primavera, refírome á alerxia ó polen e o mal de amores. Voume explicar, cambiei. Antes era superficial, si, un pouco frívolo, vale, vale, non me importa recoñecelo, un vividor, non é para tanto, non lle facía mal a ninguén. Agora é peor, agora que xa non son superficial, síntome baleiro. Baleiro de veras, a comida non ten nada que ver, tan baleiro me sinto antes de xantar coma despois. Síntome un imbécil supoñedor baleiro e todo porque estou namorado, hipocondríaco xa era sendo frívolo. Pois, se non tiña bastante, apareceume unha nova complicación, estoume virando impotente. Xa non teño gañas, pero ningunhas, o corpo non me responde. Rosa apoderouse de min. A culpa tena o tarado ese das frechas, está claro, porque se tes Párkinson e che treme o pulso pides a xubilación anticipada, se che falla a vista ou te operas das cataratas ou pos gafas, eso sí, tendo un pouco de sentidiño. Este non, este anda a lo loco, sen control, ó chou, cos ollos pechados, facendo o pino, que máis lle da, inda ha de ser un borrachón, no me estrañaría nada. Pola culpa do impresentable ese, así estou eu: desfeito, porque a min a frecha doume de cheo pero a Rosa… pasoulle de largo. Tócame sufrir, pásame o mesmo que a Bécquer, non sei que daría por un bico. Antes xa me gustaba Rosa pero era un amor platónico, imposible e levadeiro, agora xa non sei que vou facer para esquecela. De momento, ó das frechas vaille caer unha demanda por danos e perxuízos que xa está ben de facer o indio.

Alvariño
Esta obra está baixo unha licencia de Creative Commons

---

Artigo elaborado por: Alvariño
Gran Colaborador de A Lareira Máxica

** A Frase Máxica de......Shakira (cantante)

"Non se pode adicar o alma a acumular intentos, pesa máis a rabia que o cemento"

---

Letra dunha das cancións de Shakira

** Os beneficios dos bicos. Cuestión de lingua....

No concello de Carballo teñen un interesante concurso. Consiste en promocionar o galego mediante artigos periodísticos normalizadores. E lendo na rede, atopei un deles que está moi ben. O autor ou autora, non sei moi ben, é Séchu Sende.

---

NORMALMENTE A primeira vez que outra persoa entra no noso corpo, ou a primeira que nós entramos dentro doutra persoa, é coa lingua. Si, pode ser que antes lle chuchemos o dedo a alguén ou que lle mordamos o lóbulo da orella, mais son as nosas linguas as primeiras que nos exploran por dentro en serio, de verdade. A nosa lingua é unha das principais vías para o coñecemento humano.
...--->Ve-lo Artigo completo....
Por iso é difícil esquecer a primeira vez que lle metes a lingua a alguén, a primeira vez que unha lingua entra na túa boca. Porque non deixa de ser a primeira vez que lle permitimos a outra persoa entrar dentro nosa. Ao descubrirmos a nosa intimidade, coa lingua expresamos a nosa identidade.

A que non sabías que durante un beixo se moven 29 músculos? E que os batimentos cardíacos aumentan de 70 para 150 e melloran a oxixenación do sangue? Si, o beixo beneficia o corazón. E ademais adelgaza. Nun bo morreo gastamos preto de 12 calorías! ?Tamén é importante saber que o morreo é cousa de dous. Un morreo é un diálogo entre papilas gustativas, entre a lingua e o ceo do padal, entre o cuspe e os dentes. E nun diálogo entre dúas persoas hai que dar e recibir, ofrecer e aceptar, avanzar e retroceder, facer ruído e gardar silencio, entrar e saír.

O proceso de normalización da lingua galega é un proceso comunicativo conflitivo. Os axentes sociais máis críticos denunciamos a ineficaz política lingüística da administración, o desprezo dos media ou a eficacia da escola para desgaleguizar as novas xeracións. É un proceso no que o enfrontamento e a queixa son continuos. A perda da lingua é un drama, abofé. Mais que pasaría se ligásemos o discurso da normalización da lingua ao pracer? Se falásemos desde o discurso da satisfacción e a analoxía do bico? Un pouco de humor tamén é necesario e podemos falar de cousas serias cun sorriso nos labios. Estabamos falando de beixos con lingua¿Eis a Guía Sexual da Sociolingüística.

Exixamos para a nosa lingua o mesmo pracer do que goza calquera lingua.

Se aínda nunca o fixeches busca alguén con quen te sintas cómoda ou cómodo e adiante! Aínda que ás veces facelo con persoas descoñecidas, así de súpeto, resulta mellor.

O proceso de normalización é un proceso social que parte de cada persoa e que se basea no intercambio de comunicacións. Podemos facer moitas cousas en solitario¿, mais non nos podemos morrear a nós mesmas.

Se teu pai e túa nai non che aprenderon nin che dixeron como se fai, non pasa nada¿ Aínda estás a tempo de aprender pola túa conta.

Sobre este tema sempre houbo -e hai- tabús, falsos mitos, pouca información e moita ignorancia¿ Pasa dos prexuízos doutros tempos e adiante.

Hai xente á que lle gustaría probar porque intúen que lles vai gustar mais..., dálles corte! Non te acovardes, desinhíbete e goza coa lingua.

Aínda hai xente que pensa que darlle á lingua non é fino e xente que pensa que é un pouco vulgar¿. He, non teñen nin idea!

A lingua é un instrumento imprescindíbel para relacionármonos, integrarnos, darnos a coñecer e coñecer xente. Sen non usas a lingua fechas portas. Non sexas pechado ou pechada.

Pode ser un rollo dunha noite. Ou unha relación para toda a vida.

A eficacia da lingua depende da práctica. A lingua mellora co uso. Ninguén nace aprendido!

Hai persoas que teñen problemas psicolóxicos que lles impiden darlle á lingua con normalidade. Eses problemas -identificados pola Sociolingüística como diglosia, autoodio¿- teñen solución.

Hai persoas que teñen problemas ideolóxicos que dificultan ou impiden o uso natural da lingua. Esas problemas teñen máis difícil solución¿

Isto tamén é un feito cultural. Respecta a cultura da túa sociedade. Se vivísemos no polo norte entre esquimós sería normal dármonos os beixos chocando o nariz.

Hai persoas que consideran que a súa lingua é máis útil, máis áxil, máis atractiva e mellor. A ignorancia non ocupa lugar.

O morreo, como a lingua, non diferencia ás persoas, é democrático: non debe discriminar por idade, raza, sexo, clase social ou lugar de nacemento.

É bo para a saúde e para a túa calidade de vida persoal e social.

Hai quen pensa que son as linguas as que lles dan prestixio ás persoas cando realmente somos as persoas as que prestixiamos ou desprestixiamos a nosa lingua. E se nós non valoramos a nosa lingua, quen o vai facer?

A lingua é a mellor forma de descubrirnos e descubrir outras persoas. O mellor é ter como obxectivo vivir a nosa lingua como a nosa sexualidade: de forma libre, satisfactoria, consciente, responsábel e saudábel. Con normalidade!

---->ARTIGO ESCRITO POR: Sechu Sende

---

Foi enviado por: María
Gran colaboradora de A Lareira Máxica

** Que content@ estou cando....Cuestión de letra

¿Lembrades a miña experiencia no dermatólogo da Seguridade Social??? Pois cada vez estou máis contenta se cabe. Despois de sair da consulta co papeliño da crema que me receitara o señor doutor, dirixínme como él me indicara a miña médica de cabeceira para que me fixera a receita da cremiña en cuestión. A doutora nin entendía a letra do seu homólogo para poder facerme a receta nin tiña nin a máis remota idea de que poida tratarse, así que despois de "investigar" o asunto, remitiume a farmacia para ver se alí tiñan máis idea ca ela. Na farmacia máis do mesmo, non entendían a letra, non atopaban a crema por ningures etc etc etc. Como a farmacia era coñecida, pedíronme que lles deixara o papeliño para consultalo con tempo nos seus vademécums e a ver se había sorte. O final si houbo sorte e deron coa dichosa crema. Ó parecer so a atoparon nun dos seus sabios libros e evidentemente, como era de esperar, non a tiñan na farmacia polo que había que pedila ó almacén, pero con todo, despois da miña AVENTURA con maiúsculas, a crema apareceu. Qué contenta estou. Ahora so fai falla que de resultado.

---

Que content@ estou remitido por: María
Gran Colaboradora de A Lareira Máxica