domingo, 10 de decembro de 2006

** AS FRASES MÁXICAS.......de famosos

- " O éxito está composto dun 90% de esforzo, un 5% de talento e un 5% de orixinalidade " (Alejandro Sanz)
- " Un tonto nunca se repón do éxito " (Óscar Wilde)
- " O traballo é o refuxio dos que non teñen nada que facer " (O.Wilde)
- " O destino é o que baralla as cartas, pero nós os que xogamos " (W.Shakespeare)


>>>> ¿Qué opinades sobre elas? ¿de acordo? ¿matizariades ou cambiariades algo? ¿Qué vos fan pensar?,.....

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
NOTAS: Esta sección non desapareceu, so que como ultimamente comentades pouco as frases deixeina descansar. A súa periodicidade virá marcada polo interés que amosedes (comentarios, propostas, etc.)
Lémbrade que hai dúas modalidades de frases: as citas célebres ou de famosos, por un lado, e as vosas, por outra. Para diferencialas, o logo tamén é distinto.
Sexa para calquera das modalidades de frases, agradezo os envíos das propias ou alleas que sepades e/ou vos gusten.

sábado, 9 de decembro de 2006

** Observacións sobre o relato colectivo

Alégrome que haxa continuación da historia. Non obstante quérovos dicir que nestes intres ninguén máis me dixo que quería participar, polo que se isto non cambia continuaríao eu, pero logo remataría, o cal sería triste. Gustaríame que participase o maior número de xente posible. Por suposto, máis adiante poderase repetir, pero daraselle prioridade a quen nunca publicara. Parece o xusto ¿non?
Ah, outra cousa. A partir de agora, o relato vai ir en galego. Tamén o podedes escribir en castelán e enviarmo nese idioma, pero logo publicareino traducido ó galego. Gracias ós que estades participando neste aventura, que foi idea de Juanjo P.F.

** Dous estranos no inferno (relato colectivo) > 2

Como era un pouco anónimo o relato e ninguén me fixo propostas (honestas eh...) pois déuseme por título "Dous estranos no paraíso". Non me preguntedes o porqué, o de estranos ainda, pero o do inferno, non sei gustoume. Xa sei que soa un pouco a cine...Sen mais déixovos co segundo capítulo do relato colectivo......

Capítulo 2 "Salteado de naranja y corazón roto"

De aquella noche recuerdo que me quedé paralizado viéndola marchar. Apresurada, con la cabeza baja, se fue perdiendo entre la gente. Estaba desesperado, no podía creer lo que terminaba de escuchar, no podía articular palabra. No sé cuanto tiempo estuve allí, sin entender nada, completamente hundido. No sé como llegué a casa. Solo recuerdo que (...) Ve-lo Artigo completo....
me derrumbé en el sofá y lloré. Pensé que la cabeza me iba a explotar, pensé que estaba viviendo la peor de mis pesadillas. No entendía nada. No lograba comprender el significado de aquellas palabras. En aquel momento daría mi vida por conocer el misterio que escondía aquella mirada recelosa. Aquella noche ni me dio ninguna explicación ni tuve tiempo de pedírsela.

Apenas llevábamos un mes juntos. Apenas pasara un mes desde que una tarde, en el centro comercial, me cogió la mano y me dijo que quería estar conmigo. Fue nuestro primer paseo como novios. Ya estaban colocados los adornos de navidad. Aquella tarde, por primera vez en mi vida, la parafernalia que rodea la navidad me pareció bonita. Así empezamos a salir. Para mi fue un auténtico flechazo, para ella no. Ella ya no creía en el amor, me costó ganarme su confianza, ganarme su sonrisa, ganarme sus besos. Me enamoré como un idiota. Me sentía un idiota, un completo idiota. No podía creérmelo, no podía. Recuerdo que encontré la caja del Orfidal en el cajón de los medicamentos, la abrí y me tomé un par. Caminé por el pasillo sintiendo la frialdad del mármol en la planta de los pies y me metí en la cama vestido.

Al día siguiente me desperté pasado el mediodía, aturdido, con dolor de cabeza, bastante sereno. Lo primero que hice fue buscar el CD. Como soy un romántico empecé a escribir un diario la noche que la conocí. Era un secreto mío, no se lo dije a nadie. Quería regarle el diario en nuestro primer aniversario. Todos mis sentimientos estaban allí, guardados en el CD que sostenía en la mano derecha. Bajé al garaje y busqué un martillo. Unos cuantos golpes bastaron. El CD ya no existía, encima del banco de carpintero solo había unos trozos de plástico. Luego, como si no pasara nada, me comí una naranja. Aquella tarde empecé un nuevo relato: “Los pedazos de mi corazón descansan en el cubo de la basura mezclados con las mondas de una naranja…” Pasaron muchos años hasta que volví a verla, esta vez, en el escenario del club “Las Sirenas”.
____________________________________________________
Este capítulo foi feito por: Mariam
Maxi-Colaboradora de A Lareira Máxica

venres, 8 de decembro de 2006

** Despois da tempestade......máis tempestade

Non aquí non se cumpren os ditos: "Nunca choveu que non escampara" ni moito menos o de "Logo da tempestade chegou a calma". Non!!!. Se en Galicia, e sobre todo, nas provincias de A Coruña e Pontevedra non nos libramos: No verán lume por tódolos lados. No outono máis chuvioso que lembro, temporal tras temporal. Ata o de agora fora de choiva, pero desde onte por estas mesmas horas principiou o de vento, que remitiu a última hora da tarde , aínda que nestes intres parece que volta a soprar con forza o deus Eolo.
Onte pola noite estaba vendo a Gala 50 aniversario de TVE, e acababa de conectarme a internet, cando de súpeto... Ve-lo Artigo completo....
nun abrir e pechar de ollos marchouse a luz e voltou. Todo iso, en décimas de segundo. O PC, como podedes supoñer, apagouse "á machada". A luz voltou a marchar máis tarde e estivo indo e vindo de madrugada. E diredes vós.....¿e por qué o sabes? A resposta é ben simple, non pequei ollo en toda a noite. Os ventos parecían que ían levar a casa en calquera momento.....Na miña vida...E durou a madrugada, a mañán e parte da tarde.....


Por si fora xa pouco, a media tarde, coincidindo coa remisión un tanto do temporal de vento, fixo acto de presencia unha tormenta que, iso si, durou poucos minutos. O que nos faltaba. A choiva e o granizo, que tampouco se perdeu a "festa" completaron un "maravilloso" día 8 de decembro de 2008....

Logo escoitando os medios de comunicación, entérome de que chegaron a acadar os 160 km por hora. Non me estrana. O vento cebouse especialmente coas vilas costeiras, sendo a Costa da Morte unhas das zonas máis afectadas, pero non foi a única. Menos mal que hoxe non tiven que coller o coche, que senón ó mellor estaba facendo a crónica desde o alto dunha árbore...












Aínda coas inundacións nas provincias da Coruña e Pontevedra recentes (zonas como Vilagarcía, Arcade, Valga, Padrón,ou Ferrol, o tempo volta a cebarse connosco de novo. Agardemos que nos deixe en paz unha boa temporada e que todo volte á normalidade.

E o panorama dos vindeiros días non é moi tranquilizador. E menos vendo ó tempo na t.v. no que apenas se adivina onde queda GaliciaEn fin, que se hoxe falei de tempo non foi porque non tiña nada de que falar. Non. Todo o contrario. A este paso teremos que enviarlle a carta non a Papá Noel, nin ós Reis Magos. Non. Haberá que enviarlla ó deus Eolo. Iso, se antes non a ven a buscar e nos leva con el....Particularmente, prefiro a Papá Noel ou ós Reis Magos...¿e vós?

Carpe Diem e Noctem tamén (crucémos os dedos)