sábado, 2 de decembro de 2006

** Sonos bonitos e inconfesables

...Acabo de "censurar" un comentario na lareira máxica. E é que o seguinte artigo ...Foime remitido como un comentario do artigo que, sobre o sono, escribín onte. Dá gusto que che envíen este tipo de textos, tan fermosos e máis propios dunha escritora que dun modesto blog como a lareira máxica. Dígoo moi en serio....O relato curto que ides ler é, sinxelamente, bo, moi bo. Desprende un río de sentimentos e sonos, entrelazados entre sí, sin saber moi ben onde empezan uns e onde acaban outros....
Deixoume sen palabras cando o lin por primeira vez, e tíveno que ler 2 veces máis. Unha redacción intimista e depurada, que xoga cos recursos literarios e que tenta recrearnos visualmente o pensamento dunha persoa que vive namorada de... Ve-lo Artigo completo....

Na lareira máxica non é regra publicar ARTIGOS anónimos. Esta vez vou facer unha excepción, porque a beleza deste relato merece que sexa tratado como artigo e non como un simple comentario. Dado que me gusta que os artigos vaian firmados co nome real ou cun seudónimo ou ficticio, permítinme a licencia a chamarlle a esta nosa amiga: A ESCRITORA MÁXICA. Agardo que non lle disguste o nome (pódocho cambiar sen ningún problema). Iso si, a vindeira vez (agardo que haxa moitas máis) pon un seudónimo que che guste en troques de por un simple "anónimo" que soa impersoal e falto de sentimentos, que nada ten que ver co artigo. Non sei quen eres, pero observo que algunha vez tes cometado algo na lareira polo que deixas entrever e pásache o que a min....

Por certo, aproveito este tema para pedirvos, aídna que non é obrigatorio como nos artigos, que cando fagades un comentario tamén poñades cando menos un seudónimo e non "anónimo". Nesta vida non hai ningúen anónimo. Tod@s somos alguén, con virtudes e con defectos.

Se premedes "Ve-lo artigo completo" poderedes ler o fermoso relato "Sonos bonitos e inconfensables". Non vos arrepentiredes. Iso si, tras remata-la súa lectura, por favor, opinade sobre o relato desta talentosa escritora anónima. ¿Que vos pareceu? ¿bo ou malo? ¿que vos fixo lembrar? ¿que lectura se pode entresacar?, etc, etc, pero opinade, que non hai nada máis duro que a indiferencia....

Por certo, ¿cómo continúa o relato "escritora máxica"?¿Terá continuación? Ti decides. E moitas gracias polo artigo!!!


SONOS BONITOS E INCONFESABLES

Hay sueños que son, sencillamente, inconfesables. Sueños bonitos e inconfesables, bonito título. Hoy no tengo ganas de dejar mi alma al desnudo, estoy un poco enfadada, con todos, con casi todos. Estoy un poquito cansada. No os merecéis que os lo cuente, la mayoría de vosotros nunca decís nada. Me pregunto el motivo.

En mi mente tengo un sueño de esos, de los que casi no nos atrevemos a contar, la primera imagen de mi sueño son cuatro pies que bailan descalzos sobre una alfombra peluda, suena una melodía lenta, instrumental. Los conozco, sé quienes son. Me sorprende el sueño, no el contenido, sino los protagonistas. No me imaginaba que pudiese suceder. Casi no recordaba esta habitación, esta gran alfombra beige a los pies de la cama. Conozco el sitio, es una suite de un hotel. Fue allí. La suite consto entonces 20.000 pesetas, fue un regalo. Hace años que no vamos. El hospital, ya se sabe.
Ocupa muchas horas la gestión de un hospital privado, mi marido hace su vida en él. Es su mundo, solo le importan los resultados. A veces, no le reconozco, es un completo desconocido que tiene fijada su residencia en casa. Mi marido jamás ha movido un pie, no le interesaba nada que no fuese el dinero. Aquella noche no bailamos, ni la primera vez ni las otras. Yo, entonces, le quería. Supongo que él no me quiso nunca.

En la suite del Gran Hotel baila una pareja descalza sobre una alfombra peluda, están muy enamorados. Por la mañana voy al despacho, hoy tenemos que presentar un proyecto muy importante. Está todo preparado. La víspera le había dicho que se vistiera bien, nada de camisetas viejas ni pantalones gastados. Me ha hecho caso, se presenta impecable. Expone con entusiasmo y credibilidad. Está contento, una alegría contenida, bien disimulada. Hasta ahora no me había fijado en su altura. Es alto, andaluz con rasgos árabes innegables y sangre italiana, curiosa mezcla. Por la tarde le hago venir a mi despacho para revisar la agenda de la próxima semana. Casi sin darme cuenta le pregunto si le gusta bailar. “Quilla, soy de Sevilla”. Ahora, voy hacer como hacéis vosotros, ni una palabra. Os vais a quedar con la duda.
-----------------------------------------------------------------------------
RELATO REMITIDO POR: PILAR "A escritora máxica"
Debutante en A Lareira Máxica
-----------------------------------------------------------------------------

venres, 1 de decembro de 2006

** sssss.......Silencio: "SE DUERME" !!!!!

Hoxe estou bastante cansado e teño un sono..... Aproveitando o tema en cuestión déuseme por buscar por internet algo sobre o sono. Chamoume a atención unha páxina ue fala dos sonos, do seu significado, de remedios contra o insomnio, entre outras cousas. Non sei se o da interpretación dos sonos é certo, ou que hai de científico nisto. Descoñézoo. Pero para os que vos pique a curiosidade, a web en cuestión é euroresidentes(click aquí).

Hai veces que soñamos cousas estrañas ou con persoas que so coñecemos de vista, ou nin iso. ¿Terá todo unha explicación? ¿será unicamente producto da nosa imaxinación, sen significar nada?. ¿POR QUÉ NON SEMPRE NOS ACORDAMOS DO QUE SOÑAMOS A NOITE ANTERIOR? ¿Cal será o motivo?...Un tema misterioso, si.

Por certo: ¿con que vos gusta soñar? ¿cal foi o sono máis bonito que tivéstedes? ¿Cal o peor? ¿cal o máis raro? ¿serán certas as interpretacións dos sonos ou é unha invención de algúen?.....

xoves, 30 de novembro de 2006

** A violencia en España. OPINIÓN DE....

Cada día a violencia é un tema, por desgracia, moi de moda. Hoxe, lendo o diario gratruito METRO, atopeime con este interesante artigo de opinión na sección diaria de "La Columna" (reprodúcese tras esta introducción) Nel tócanse diversos aspectos da violencia, e faise mención especial ó tema da violencia nos debuxos animados, aspecto que se ven potenciando cada vez máis co paso dos anos. Cada vez emítense menos aqueles debuxos animados inocentes e correctos de, por exemplo, a década dos 80. Os debuxos animados onde se poden ver doses grandes de violencia están gañando a batalla. Moitos fanse a pregunta se estamos a fomentar a violencia con programación, en horario infantil, de pelexas entre contertulios e emisión de violencia (telenovelas, películas e debuxos)
en xeral, nunha sociedade na que os pais traballan os dous e queren levar parellos ó mesmo tempo ser amigos dos seus fillos e ser pais. Lede o artigo......Xa me contaredes que vos parece e que opinades sobre todos estes apectos da violencia e cómo inciden no neno a t.v., a educación dos pais,e por se considerades axeitada a programción en horario infantil (¿é a corecta? ¿que habería que facer no caso de que non fose a correcta?).


-----------------------------------------------------------------
La Columna
EL IMPERIO DE LA VIOLENCIA
"Ahora parece como si la violencia se hubiera privatizado"
MIGUEL TORRES,
PERIODISTA


La reiteración del término violencia en los medios de comunicación
es uno de los mejores baremos para conocer
la sociedad en que vivimos. Todos los días, en periódicos,
emisoras de radio y de televisión, nos encontramos
con unaamplia gamade violencia que nos habla de una sociedad
enferma. Tenemos la violencia doméstica, con sesenta
y dos mujeres asesinadas en España por sus parejas
en lo que va de año; tenemos violencia escolar, con acoso
entre alumnos que provoca graves traumas psíquicos y
agresiones contra profesores, que indican el grado de subversión
de valores a que hemos llegado; a ello sumamos la
creciente gravedad en la violencia de los delincuentes, con
asaltos a domicilios en los que se somete a implacables vejaciones
a las víctimas; tenemos la violencia en los ajustes
de cuentas entre bandas mafiosas, que dirimen a tiros en
las calles sus diferencias; y sufrimos la violencia en los estadios
de fútbol, donde las ideologías más extremadas han
encontrado una formade manifestar su xenofobia.
Hasta hace unos años, la violencia terrorista era casi la
única que conmocionaba a
nuestra sociedad, y ahí sigue latente,
pendiente de un débil hilo negociador.
Pero ahora nos encontramos
con un tipo de violencia civil
que alcanza y se generaliza en las
relaciones de pareja o en el ámbito
escolar. Ya no es únicamente la violencia
de las guerras, a la que asistimos
diariamente en los medios informativos,
o la violencia terrorista,
que ha dejado una honda huella
en la sociedad española, sino de
una violencia que lo impregna todo.
Asusta ver, por ejemplo, la violencia
desplegada en los dibujos
animados que ven nuestros hijos.
Es un alarde de crueldad, de agresividad
y de venganzas que produce
estragos en las mentes infantiles.
Antes se aceptaba, internacionalmente,
que la violencia es un monopolio del Estado que la
ejerce con sus ejércitos o con sus fuerzas represoras. Ahora
parece como si la violencia se hubiera privatizado y pudiera
ejercerla cualquiera como un patrimonio personal.Un
patrimonio ejercido desde la edad infantil, como demuestra
esa violencia escolar en nuestras aulas que nos ha permitido
asomarnos a un problema creciente y pavoroso.
La propensión a la violencia está en el alma humana y
siempre ha sido preocupación de los gobiernos el encauzarla
y eliminarla. En ReinoUnido, la tentación juvenil
a la violencia se combatía con las guerras coloniales,
en las que los muchachos encontraban la válvula de escape
a su furia, para, una vez calmada, incorporarse tranquilos
a la vida civil. Si no hay guerras, hay hooligans que practican
la destrucción en las ciudades que visitan con sus
equipos de fútbol.

------------------------------------------------
Opinión extraída do xornal Metro (30-11-2006)

mércores, 29 de novembro de 2006

** QUE RABIA DA CANDO........!!!

.....SABES QUE ES VERDAD!!
Envíame Mariam, unha das dúas grandes colaboradoras de alareiramaxica (xunto coa súa tocaya María) un "Que rabia da cando.....!!!" que sirve de denuncia e reflexión a un tempo sobre un tema social de primeira magnitude que, por desgracia, é así: REAL COMO A VIDA MESMA.

-----------------------------------------------------------------------------------
MARCOS Y MOSÉS

Marcos nació en una familia de siete hermanos. Su madre tuvo un parto difícil, pero gracias a la ayuda médica nació sin ninguna tara. Mosés también tiene siete hermanos. Durante el embarazo, su madre (...) tuvo problemas y él nació con un pulmón oprimido que ahora le impide respirar con facilidad. Mosés nació ayudado por su tía y su abuela, expertas ganaderas.

Marcos disfruta de una alimentación sana y equilibrada. Come verduras, carne, pescado, hierro, fósforo, hidratos de carbono... A Mosés se le cayeron los dientes debido a la desnutrición.

La comida preferida de Marcos es el pollo, y el jamón serrano. Mosés no lo ha probado nunca, pero seguro que le gustaría.

Marcos tiene un abrigo de cuadros para los días de frío. Mosés tiene más suerte, porque en su país casi nunca hace frío y no necesita ropa. Es una suerte doble, porque aunque la necesitara tampoco la tendría.

Marcos sale de su casa para ir a jugar al parque y dar un paseo. Mosés siempre está fuera de casa.

Marcos no conoce a su padre y no sabe dónde está. Mosés tampoco lo conoce, pero sabe que murió en la guerra, aunque no contra quién luchaba.

Marcos no irá nunca al colegio ni aprenderá a leer. Mosés tampoco.

La esperanza de vida de Marcos es de unos 20 años. La de Mosés es mayor, pero él quizá no llegue a cumplir los 20.

Marcos es un setter irlandés. Mosés, un niño africano

====================================================
(Relato da escritora Carmen Posadas)

----------------------------------------------------

¿Qué vos pareceu? A historia que nos remite foi escrita e publicada por Carmen Posadas. A un mes vista da época consumista por excelencia, merece moi moito lela e sentarnos a reflexionar do que temos e do que outros non teñen. Que distinta sería a vida se viviramos noutro lugar do mundo...Un mundo no que a corrupción urbanística -a día de hoxe- non corrompe a inocencia dos que alí viven e os asolaga baixo os seus longos e inaccesibles tentáculos. Iso si, eles teñen outros obstáculos aínda moito maiores: o simple respirar. Gustaríame máis que nunca que opinarades sobre o tema en cuestión da forma e maneira que estimedes máis oportuna.

Carpe Diem, Julio

------------------------------------------------------------------------------
REMITIDA POR: Mariam
CATEGORÍA: Maxi-Colaboradora de alareiramaxica
-------------------------------------------------------------------------------