SAN XENXO . Julio Torres (Artigo adicado a tódol@s compañeir@s de promoción de Traballo Social) 14 anos quedaron no saco dos olvidos...
Publicacións
Todos os comentarios
Moi bos momentos e moito nos fixo rir Mariví Bilbao en "Aquí no hay quien viva" como Marisa, e en "La que se avecina" como Izaskun. Onte deixounos para sempre, pero foi alguén difícil de olvidar.O seu humor acompañado do sempiterno cigarro e aderezado con doses do cotilleo inconfundible de Radio Patio. Coido que era unha as protagonistas máis queridas e importantes de ambas series. Unha das poucas que fixo case tódolos capítulos da ámbalas series de humor. Descanse en Paz.
En poucas semanas, o 1 de maio A Lareira Máxica, cumprirá o seu 7º ano de vida. O inicio desta andaina era un blog tan so persoal, pero pronto quixen abrilo a tod@s vós. Lembro que naquel mesmo outono empezou a colaborar Mariam (en realidade chámase María, pero como queira que dúas Marías empezaran a colaborar case ó mesmo tempo, ela decidiu rebautizarse como Mariam). Foi unha das que primeiro se animou a colaborar e fíxoo en numerosas ocasións.
@s que me coñecedes ben sabedes que son persoa de acordarme de datas especiais, sobre todo, cando hai amig@s polo medio. Como queira que Maria(m) e máis un servidor somos grandes amigos desde hai moito, e como hoxe é 5 de abril e isto é A Lareira Máxica, o medio no que colaborou moito, coido que é de recibo desexarlle un MOI FELIZ CUMPREANOS a esta gran persoa e amiga.
María: como sei que nos visitas a cotío aínda que non escribas desde hai bastante tempo e que hai outras cuestións que ocupan o teu tempo, xa sabes que perdo a esperanza de que voltes a colaborar en A Lareira Máxica pois a vida da moita voltas e nunca nunca se sabe...
Polo de pronto: "feliz, feliz no teu día...."
A música vive gracias ás persoas e as persoas viven e ilusiónase gracias á música. A música é un condimento sen efectos secundarios sempre disposta a facernos compañía incluso cando menos o esperamos. Sempre hai algunha canción que nos conquista ou que, sinxelamente, nos apetece escoitar polo que sexa. A musicoterapia, como a risoterapia, chegan a alma, adéntranse nela, refórzana e revivan no seo dunha persoa. So é cuestión de acertar coa que nos fai falta en cada momento. A música, soa ou con letras, acende unha chamarada no noso interior que de por sí pode ter a forza psíquica necesaria para mover o que sexa, para facernos sentir ben e para ilusionarnos e acompañarnos. Testigo das nosas inquedanzas e apoio moral. Un ser abstracto con forma melodiosa.
Esta canción de Alejandro Fernández simboliza moitas cousas. Non so amor, senón paixón, alegría, desexos, motivación e moitas cousas máis, como a música mesma. E cadaquén pode interpretala de distinto xeito a pesares de ser a mesma canción. A música, como as persoas, ten vida propia. So hai que arrimarse a ela para adentrarse no seu interior e deixarse asulagar polos seus efectos. "Eres" mesmo simboliza a esperanza daquilo que poidera parecer perdido, pois nesta vida nada hai imposible e o que hoxe parece gris mañán pode ser azul. Ás veces so é cuestión de tempo e de decisión. De non desfalecer no primeiro, nin no segundo intento, ou incluso no terceiro. No momento menos agardado a vida pode reservarnos unha ledicia antes aprazada.
A música é, la música es, forza para vivir e para acompañarnos en moitas situacións das nosas vidas. Non despreciemos os seus distintos valores. Deixémonos atrapar por aquelas cancións que nos gustan e que nos fan sentir ben e nos dan alas para voar e para ilusionarnos. Todo é posible, e a música agocha moito poder, moita forza no seu interior. So hai que descubrilo...
