sábado, 29 de outubro de 2011

** ¡Qué rabia me dan los ladrones de antenas de coche!


SANTIAGO DE COMPOSTELA. Alvariño

Me han robado la antena del coche en el parking que hay justo al lado de Hacienda, en Santiago. Curioso, sí, curioso, por lo visto en esa zona hay mucho aprovechado junto. No era una antena cualquiera, era especial. Especialmente cara, porque era pequeñita para poder pasar por debajo del portal de mi garaje sin tropezar con él. Es que la antena que viene de serie no me sirve. Con las prisas se han llevado la antena y han dejado el tornillito adaptador en el sitio. Lo más probable es que no les haya servido para nada. ¡Hay que joderse!


Alvariño, el rabioso.




sábado, 22 de outubro de 2011

** ¿De qué serie de televisión dos anos 80 se trata?

Aquí vos deixo a sintonía de inicio dunha famosa serie de tv dos anos 80. Polo de agora non vou dar máis pistas, pois penso que vaina saber algún/na de vós. A ver quen é @ que adiviña primeiro o nome da serie en cuestión....

** Laura aínda segue estando....


SANXENXO. Julio Torres


H

ai cancións que se che meten na cabeza e non se despegan dela ata pasadas unhas horas. No mellor dos casos claro. ¡A que non lle pasou isto algunha vez!. Onte, ó chegar á casa, encendín ese aparello que convirte en anónimas facianas as verbas alí pronunciadas. Circunloquios a parte, é máis coñecido como radio. A radio, a nosa radio. Ese ser que un servidor bota tanto de menos, no que tiven a sorte de traballar en 1998 e que nos fai compañía namentres facemos outras cousas, pois non hai perigo que caiamos na tentación de ter que ver o que alí dentro sucede. Nada de olladas, as miradas están prohibidas neste lonxevo pero eficacaz e inmediato trebello.

Pois ben, o asunto é que na emisora de música que sintonicei, soaba unha canción que me trae a colación o tema de marras, isto é, as cancións que non se che van da cabeza. Que se meten como piollos que se resisten a abandoar o pelo dun can. Ás veces é porque che gusta, e non pasa nada. Outras, existe o perigo que a chegues a odiar. Polo menos unha tempada. E iso foi o que me pasou coa que escoiten onte. Soou alá por finais dos 90. Ó principio estaba ben, pero logo farteime dela. Se coñece que o tempo todo o cura, pois hoxendía nin a odio nin me entusiasma.

Isto lémbrame que as radiofórmulas comerciais bombardéanos con cancións que nos acaban gustando so a base de oílas. As cancións boas de verdade, ó meu entender, son aquelas que basta unha ou dúas veces que as esoites para que che gusten e non 20 ou 30.

Bueno, por hoxe é todo, déixovos que parece ser que "Laura no está". Ou iso dicía Nek alá por 1997. Se coñece que se marchou con Paco Lobatón pois case quince anos despois segue desaparecida. Quen sabe onde...



mércores, 19 de outubro de 2011

** Seres únicos con raíces de números primos


SANXENXO. Julio Torres

Es curioso comprobar como muchas veces escuchamos decir: "eres únic@". En realidad es una obviedad obvia, tan evidente como esta doble adjetivación. Es como decir que un día nacemos y algún día moriremos. De perogrullo evidente. Todos y todas somos únic@s. No hay nadie igual, por muy bueno o muy malo que sea. No hay dos personas exactamente iguales, idénticas en todo, absolutamente en todo. De aí que todos, seamos únic@s. Números primos no divisibles por otros,

Cada persona es un mundo, con sus virtudes y sus defectos. Y como bien dice Beatriz Luengo en su último disco: "Como tú no hay dos", aunque en este contexto lo que pretende decir la cantante es que hay que querer pero también quererse como persona. Muchas veces no se aprecia el verdadero valor de un hombre o de una mujer. Y como siempre se suele decir sólo se echa en falta cuando ya no está, ni puede estarlo. Cuando muere. Debemos aprender a valorar lo que somos y a los que tenemos porque como ellos no hay dos. Y, como ya dije, las personas son únicas y la verdad es de perogrullo, su contenido, su interior, reviste unha connotación más allá de lo puramente obvio.

Para tod@s, especialmente para aquell@s que lo están pasando mal va dedicado esta canción de Beatriz Luengo. Porque toda la gente tiene un valor incalculable que no se puede medir, pero que está ahí. Y muchas veces no se ve. No está de más recordarlo y saber apreciarlo. No es sólo cuestión de ver los defectos sino que hay que ver las virtudes...

Es un tema del que se podría hablar largo y abrir un debate filosófico-vivencial. ¿Es igual ser único que ser auténtico? Personalmente pienso que no. Uno es implícito de la persona y otra de la forma de ser y de la personalidad. Hoy no estoy muy inspirado, me váis a perdonar, pero -como siempre- invitad@s estáis a abrirlo aquí, o en el face. Recordad que tenemos nueva página. Las personas que eráis miembros del antiguo grupo debéis daros de alta en este enlace, y, arriba de todo, al lado del nombre de esta nueva página de A Lareira Máxica en el face presionar el "Me Gusta".
Nueva Página de A Lareira Máxica en Facebook

Un placer teneros como seguidores. De corazón, muchas gracias a todas y todos!!!