SAN XENXO . Julio Torres (Artigo adicado a tódol@s compañeir@s de promoción de Traballo Social) 14 anos quedaron no saco dos olvidos...
Publicacións
Todos os comentarios
Frontera natural con la provincia de León. En sus montes llegaron a habitar osos pardos y lobos aunque en la actualidad se cree que han desaparecido. Aún así este entorno natural conserva jabalíes, ciervos, una gran variedad de aves y unas vistas espectaculares.
O grupo malagueño Danza Invisible é un dos meus preferidos. Desde principios dos 80 a súa música é un referente no mundo do pop nacional. Sabor de Amor, Reina del Caribe, a versión de A este lado de la carretera, Amor de Madre, Salsa Rosa, La estanquera del puerto, Naturaleza Muerta ou tantas outras. Logo duns anos de descanso, no que o seu vocalista Javier Ojeda fixo carreira en solitario, vóltanse a xuntar (en realidade nunca se separaron) para deleitarnos co seu último disco titulado "Tía Lucía", do que se extrae este single chamado No quiero bailar, tan pegadizo ("...No quiero bailar, no quiero bailar contigo, sé que al final te haría daño, no puedo verte llorar..."), que retoma o seu mellor son. Por certo, que é un dos grupos que vale moi moito velos en directo. Javier da todo encima do escenario. Debe acabar moído de tanto salto que da...Recomendables os seus concertos.
Nunha cousa discrepo coa nova canción: servidor sí quere bailar. ¿Quen se apunta?...
" La mejor herencia de un sufrimiento pasado es el fruto dulce de la felicidad presente "
No frío e duro inverno cumpría acender as lareiras antigas que servían de calor e ó redor dela, xuntábanse os membros da familia para conversar á par que preparaban a comida ou a cea. Nun mes de maio sería impensable que, pasado o frío, se acendesen so coa finalidade de quentar ou dar calor. Retaría á lóxica. Algo así como traballar o 1 de maio, data na que se celebra o día do traballo. Por tanto, o colmo dos colmos sería construir unha lareira un 1 de maio caluroso e, sobre todo, neste tempos que a lareira non ten a esencial función que tiña antaño, que non é imprescindible.
A contracorrente do anteriormente exposto, a un servidor déuselle por crear un blog e bautizalo co nome de A Lareira Máxica un asfixiante primeiro de maio de 2006, hai xa catro anos. A idea nun principio foi dar renda solta a miña faceta de xornalista e escribir de todo aquilo que me apetecese, sen ter que pedir permiso a ninguén, senón exercendo de autónomo. Máis adiante, decidín abrir o blog á participación de quen o quixese para compartir con esas persoas un lugar de reunión e de expresión libre, sempre desde a perspectiva do respeto.
Nunca cheguei a maxinar que esta lareira medraría tanto. Mágoa que hai xa tempo que non lle poida adicar o tempo que me gustaría, pero a vida está chea de prioridades. Incluso se me pasou pola cabeza a idea de pechala, pero axiña comprendín que prefería publicar cando puidera no blog antes que destruílo.
Hai uns meses creei o grupo de A Lareira Máxica no facebook (enlace nas pestañas de arriba), que xa sobrepasan as 100 amig@s, e no que é posible debatir en foros. Gracias a todas estas persoas, a moitas das cales non teño o gusto de coñecelas.
Na medida que o tempo mo permita teño pensado crear novas seccións e potenciar os artigos de opinión propios. Por suposto, estou aberto ás vosas suxerencias, e estoume prantexando organizar unha encontro dos simpatizantes do blog.
Hoxe quero compartir con tod@s @s que visitades A Lareira Máxica o cuarto ano de vida do blog, pero moi especialmente cos/coas seus/súas colaboradores, así como cos e coas comentaristas, é dicir, cos que participan/ron no blog con maior ou menor frecuencia. Coma sempre: GRACIAS e, por favor, collede un trozo de tarta para celebrar tan feliz efeméride. Agardo que vos gustara esta "sorpresa". Carpe Diem!!!
