xoves, 4 de xuño de 2009

** Morreu o mítico "Kung Fu"

O actor David Carradine, célebre por ser o protagonista da serie "Kung-Fu", foi achado sen vida nun hotel de Bangkok. Falar del sempre irá unido a Kung Fu e ó pequeno saltamontes. Aquela serie que triunfou nos anos 70 e 80 e que xiraba en torno ós monxes e ás artes marciais. Inolvidable serie e inesquecible actor. Lembrar a David Carradine por Kung Fu é como lembrar ó can de Paulov polo condicionamente clásico-respondente.

luns, 1 de xuño de 2009

** El alma apolillada


Ya hace tiempo que no escribo. Será que no tengo mucho que contar. Será que últimamente sólo me pasan cosas de las que no me apetece hablar. Será que en esta página me siento un poco extraño. Son tantas cosas… Me cuesta escribir. Podría aprovechar para desahogarme y escribir un “qué rabia”. Tengo material suficiente para unos cuantos pero no me apetece ni siquiera recordarlos. Tampoco voy a esforzarme y escribir en gallego. Hoy no, hoy estoy tremendamente perezoso y voy a optar por la vía que me resulta más cómoda. Estoy un poco cansado de las ideologías y las banderas. Hoy paso. Creo que todo es bastante parecido. Seguramente, vosotros pensaréis lo contrario. Estoy apático. Aburrido. Cansado. Harto y desilusionado. Por dentro. Por fuera, no. Por fuera todavía conservo la sonrisa Profidén. Por dentro me estoy apolillando. Como no ponga remedio pronto, voy a empezar a ceder. A resquebrajarme como las viejas vigas que inevitablemente se vienen al suelo. Me gusta restaurar cosas. Para matar la polilla de la madera existe un líquido que se llama Politus. Huele apestoso pero es eficaz. Contra lo mío no hay líquido que valga. Yo lo que necesito es un chute de ilusión. Abrir la ventana por la mañana y respirar profundamente el frescor que emana de la hierba del jardín. Creérmelo, creer que hoy puede ser un día diferente.

Lo intento. Sí que lo intento. A ratos pienso que sí, que puedo lograrlo y soy feliz. Por la noche, cuando llego a mi habitación agotado siento que no, que tampoco ha sido un día especial. Solo ha sido uno más. Uno más, y otro, y otro más. La vida es eso, una sucesión de intervalos de 24 horas. Ahora mismo son las 21:49 h, empieza a anochecer, a refrescar. La autopista ha dejado de rugir, un perro ladra en la lejanía mientras que los pájaros cantan las últimas notas de hoy. El sol ya se escondido detrás de los pinos. Un día más que agoniza.



UN RELATO ESCRITO POR: Alvariño
Colaborador habitual de A Lareira Máxica

** A Frase Máxica sobre...as ilusións...de Maurois

" Unha ilusión eterna, ou polo menos que renace a miúdo na alma humana, está moi cerca de ser unha realidade "



André Maurois

venres, 29 de maio de 2009

** Reformas no Bernabéu para poder gañarlle ó Barça


Preme na imaxe para agrandala



IMAXE HUMORÍSTICA ENVIADA POR: Jose
Colaborador de A Lareira Máxica