luns, 19 de xaneiro de 2009

** Entre información sobre Vigo e despedidas de solteir@s

Visitei nos últimos días unha web e un blog que vos poden ser de utilidade. Paso a informarvos de ámbolos dous:

--> Canal Vigo: Web dedicada ó ocio e o entretemento en Vigo, con noticias e actualidade. Estructúrase en catro grandes seccións: Gran Vigo, Ocio, Turismo e enlaces.
En Gran Vigo, entre outras cousas, podedes atopar información sobre a historia da chamada cidade olívica(Vigo), transporte ou rueiros.
Na de Ocio información sobre a programación de cines, teatros, concertos, exposicións e fotografías.
Turismo aconsella qué sitios e lugares se recomendan ver da cidade. Proporciona información sobre aloxamentos en Vigo.
Por último, no apartado de enlaces encontraredes un completísimo directorio de links de webs e blogs sobre diferentes temáticas. De obrigada consulta. Amais, dispón de foros e chat.
Doutro lado, Canal Vigo ofrece información e noticias -dando a posibilidade ós seus lectores de enviar noticias para publicar neste sitio web-, prantexa enquisas e dispón de cámaras situadas ó longo da cidade.

-->Animación Galicia: É un blog especializado na despedida de solteiros e solteiras en Galicia. Animación, eventos e espectáculos, boys e strippers, deportes de aventura, festas e concertos son parte fundamental do seu contido.
Ademais, se queres coñecer cal é a orixe das despedidas de solteir@s, bromas para realizar nas despedidas de solteir@s, outros consellos ou links relacionados con este tema ou se teñen un stripper de gran parecido físico a "El Duque", tés neste blog un bo punto de partida.

xoves, 15 de xaneiro de 2009

** A Frase Máxica: prioridade vs so unha opción

" Non deixes que ningúen se convirta nunha prioridade na túa vida, se ti so eres unha opción na súa "


Kitzia Nin Poniatowska



Esta frase sabia tomeilla prestada a Paula. Gracias Paula pola frase.
Por certo, esta sentencia lémbrame esa xente que non ten escrúpulos en xogar con dúas persoas a un tempo,sen preocuparse dos sentimentos das outras dúas persoas que a poden ter como unha prioridade e non como simpre opción.

mércores, 14 de xaneiro de 2009

** Un dóce e entretido libro dun escritor galego

Hoxe en O Recuncho Literario de A.L.M. achégovos un fragmento do famoso libro de "La Colmena" -do escritor galego Camilo José Cela-, que a meirande parte de nós leu nalgún intre da súa vida. Para min é un dos mellores libros de Cela pola atrevida mezcla de personaxes e escenas, que se entremesturan ó longo do libro. Pero, por suposto, é unha opinión persoal. Se algúen aínda non o leu, recoméndolle que o faga. Para os que o leron ¿por que non relelo?. Moi entretido e de moi fácil lectura.


Don Roque se queda preocupado.
—A mí que no me digan; esto no es serio.
Doña Visi se siente un poco en la obligación de disculparse ante su amiga.
—¿No tiene usted frío, Montserrat? ¡Esta casa está algunos días heladora!
—No, por Dios, Visitación; aquí se está muy bien. Tienen ustedes una casa muy grata, con mucho confort, como dicen los ingleses.
—Graciac, Montserrat. Usted siempre tan amable.
Doña Visi sonrió y empezó a buscar su nombre en la lista. Doña Montserrat, alta, hombruna, huesuda, desgarbada, bigotuda, algo premiosa en el hablar y miope, se caló los impertinentes.
Efectivamente, como aseguraba doña Visi, en la última página de "El querubín misionero", aparecía su nombre y el de sus tres hijas.
"Doña Visitación Leclerc de Moisés, por bautizar dos chinitos con los nombres de Ignacio y Francisco Javier, 10 pesetas. La señorita Julita Moisés Leclerc, por bautizar un chinito con el nombre de Ventura, 5 pesetas. La señorita Visitación Moisés Leclerc, por bautizar un chinito con el nombre de Manuel, 5 pesetas. La señorita Esperanza Moisés Leclerc, por bautizar un chinito con el nombre de Agustín, 5 pesetas."
—¿Eh? ¿Qué te parece?
Doña Montserrat asiente, obsequiosa.
—Pues que muy bien me parece a mí todo esto, pero que muy bien. ¡Hay que hacer tanta labor! Asusta pensar los millones de infieles que hay todavía que convertir. Los paí­ses de los infieles, deben estar llenos como hormigueros.
—¡Ya lo creo! ¡Con lo monos que son los chinitos chiquitines! Si nosotras no nos privásemos de alguna cosilla, se iban todos al limbo de cabeza. A pesar de nuestros pobres esfuerzos, el limbo tiene que estar abarrotado de chinos, ¿no cree usted?
-¡Ya, ya!
—Da grima sólo pensarlo. ¡Mire usted que es maldición la que pesa sobre los chinos! Todos paseando por allí, encerrados sin saber qué hacer...
—¡Es espantoso!
—¿Y los pequeñitos, mujer, los que no saben andar, que estarán siempre parados como gusanines en el mismo sitio?

...Ampliar/recoller resto do fragmento[ +/- ]


    —Verdaderamente.
    —Muchas gracias tenemos que dar a Dios por haber nacido españolas. Si hubiéramos nacido en China, a lo mejor nuestros hijos se iban al limbo sin remisión. ¡Tener hijos para eso! ¡Con lo que una sufre para tenerlos y con la guerra que dan de chicos!
    Doña Visi suspira con ternura.
    —¡Pobres hijas, qué ajenas están al peligro que corrieron! Menos mal que nacieron en España, ¡pero mire usted que si llegan a nacer en China! Igual les pudo pasar, ¿verdad, usted?


    Los vecinos de la difunta doña Margot están reunidos en casa de don Ibrahim. Sólo faltan don Leoncio Maestre, que está preso por orden del juez; el vecino del entresuelo D, don Antonio Jareño, empleado de "Wagons-Lits", que está de viaje; el del 2° B, don Ignacio Galdácano, que el pobre está loco, y el hijo de la finada, don Julián Suárez, que nadie sabe donde pueda estar. En el principal A hay una academia donde no vive nadie. De los demás no falta ni uno solo; están todos muy impresionados con lo ocurrido, y atendieron en el acto el requerimiento de don Ibrahim para tener un cambio de impresiones.
    En la casa de don Ibrahim, que no era grande, casi no cabían los convocados, y la mayor parte se tuvo que quedar de pie, apoyados en la pared y en los muebles, como en los velatorios.


    ....



    Algún hombre ya metido en años cuenta a gritos la broma que le gastó, va ya para el medio siglo, a Madame Pimentón.
    —La muy imbécil se creía que me la iba a dar. Sí, sí... ¡Estaba lista! La invité a unos blancos y al salir se rompió la cara contra la puerta. ¡Ja, ja! Echaba sangre como un becerro. Decía: "Oh, la, la; oh, la, la", y se marchó escupiendo las tripas. ¡Pobre desgraciada, andaba siempre bebida! ¡Bien mirado, hasta daba risa!
    Algunas caras, desde las próximas mesas, lo miran casi con envidia. Son las caras de las gentes que sonreían en paz, con beatitud, en esos instantes en que, casi sin darse cuenta, llegan a no pensar en nada. La gente es cobista por estupidez y, a veces, sonríen aunque en el fondo de su alma sientan una repugnancia inmensa, una repugnancia que casi no pueden contener. Por coba se puede llegar hasta el asesinato; seguramente que ha habido más de un crimen que se haya hecho por quedar bien, por dar coba a alguien.

    —A todos estos mangantes hay que tratarlos asi; las personas decentes no podemos dejar que se nos suban a las barbas. ¡Ya lo decía mi padre! ¿Quieres uvas? Pues entra por uvas. ¡Ja, ja! ¡La muy zorrupia no volvió a arrimar por allí!
    Corre por entre las mesas un gato gordo, reluciente; un gato lleno de salud y de bienestar; un gato orondo y presuntuoso. Se mete entre las piernas de una señora, y la señora se sobresalta.
    —¡Gato del diablo! ¡Largo de aquí!
    El hombre de la historia le sonríe con dulzura.
    —Pero, señora, ¡pobre gato! ¡Qué mal le hacía a usted?

    FRAGMENTO DO LIBRO: La Colmena, do escritor Camilo José Cela.
    Se che gustou non deixes de acudir a unha librería ou a unha biblioteca para pode lelo.

luns, 5 de xaneiro de 2009

** Una petición mágico-especial para los Reyes de Oriente

Queridos Reyes Magos. Como sabéis, hace muchos muchos años que no os pido un regalo, así que me vais a permitir que os haga una petición en este 2009. Será sólo una. Sí, ya sé que no soy un niño, pero es que mi encargo no será para mi en realidad, sino para muchos niños y sus familias. Tampoco será un regalo material el que os solicite. Nada de juguetes o dinero. Nada. Por eso estad tranquilos que no será nada de eso. Comprendo que la crisis económica nos afecta a todos, seamos de Oriente o de Occidente.

Mi regalo es uno muy especial que sólo vosotros podéis realizar por ser MAGOS. Otros dicen que lo han intentado pero su “esfuerzo” ha sido en vano. ¿Y por que os lo pido a vosotros? me preguntaréis. Pues por lo que os he dicho porque sois unos Reyes, pero MAGOS. Además, como venís de Oriente, y sois tres, mejor que mejor.

Me conformaría con que viese cumplida mi peticición a lo largo de este 2009, aunque cuanto más pronto, creedeme, que muchísimo mejor. Lo que si os pido es sea un deseo que se viese cumplido en toda su extensión y que no se transforme en un mero espejismo o una mágica ilusión. Quiero que vuestra magia lo invada todo y que dure para siempre y que no haya vuelta atrás posible una vez concedido y realizado.

Insistía en vuestra procedencia de Oriente porque este hecho os permitirá incluso realizarlo tras la noche de Reyes, a vuestro regreso a Oriente. Y si con tres MAGOS como vosotros no consigo nada, entonces estoy seguro que jamás se cumplirá mi deseo. Y con él, miles de niños dejarán de creer en vosotros porque no creerían en vuestra magia. Seguro que no querréis decepcionarlos. Es más, seguro que si se viese cumplido mi deseo, a esos niños no les importaría dejar de pediros regalos y juguetes. Y es que el regalo de 2009 sería un regalo muy grande y especial.

Sí, ya sé que soy periodista y que, como tal, debo ser conciso y breve. Pues nada a aplicar la máxima periodísitca mis queridos Melchor y Baltasar. Para este año 2009 os pido que se acabe definitivamente la guerra entre Israel y Palestina y que dejen de morir tantos niños, hombres y mujeres en esos países de Oriente. En realidad, pediría el fin de todas las guerras en el mundo, también para siempre. Como sé que la envergadura de mi petición ya es suficiente, pues tampoco quiero abusar de vosotros.

Lo dicho, miles de personas (entre ellas muchos niños) os lo agradecerán. Tranquilos, prometo no volveros a pedir NUNCA MÁS ningún regalo, si cumplís con éste.

P.D.: Majestades, perdonad por la mala letra y por la redacción, pero es que he confeccinado la carta en unos pocos minutos y ni tan siquiera he podido releerla por falta de tiempo. Además, como suelo hablar y escribir en gallego, pues no sé yo. Como se suele decir en estos casos: lo importante es el contenido, no la forma.



UNA PETICIÓN HECHA POR: Julio Torres
Coordinador de A Lareira Máxica