martes, 15 de abril de 2008

** O xornalista Nacho Mirás pecha o seu blog


A vida está cheas de etapas. Cando as etapas son boas e chegan ó seu fin dan pena, moita pena, pero a vida é así. Digo isto porque hoxe anunciou o seu peche (agardo que regrese nun futuro) Rabudo. com. com. O excelente blog que fai o xornalista de La Voz de Galicia, Nacho Mirás.

Antes de crear o meu blog, un 1 de maio de 2006, visitei previamente moitos. Un dos primeiros que lembro foi precisamente o de Nacho. Encantoume a facilidade que para escribir tiña. A súa redacción convertía unha simple anécdota cotidiana nun magnífico relato. Propio dos bos escritores. Case sen darse conta metíanos de cheo, por exemplo, nas aventuras daquel aloucado veciño que tanto era capaz de queimar o seu cú con Varón Dandy como cortar polo san delicadas partes do seu corpo. Estes son so dous relatos dos moitos e bos cos que nos ten obsequiado no seu blog. Un blog no que aproveitou para deixar constancia da súa paixón polas vespas e pola fotografía e na que nos informaba das últimas cancións dun peculiar Edilberto Alonso, "o trovador de Curtis" ...

Chegados a estas alturas, e se aínda seguides lendo, quero deixar ben claro que non teño o gusto de coñecer a Nacho Mirás en persoa. E digo isto para que non soe a peloteo nin nada parecido. So o coñezo de visitar o seu blog. Pero transmite boas vibracións. Rabudo non vai asociado sempre a algo negativo. Non. Quen visitara o seu blog entenderá todo o que estou contando e que, de seguro, se quedará curto.

Blogs como o de Nacho Mirás ou outros que adoito visitar entre os que teño en "A Eira dos Blogs" fan moi entretida a blogosfera. A diferencia é que co Rabudo a literatura en estado puro asomaba por tódalas esquinas.

Teño o presentimento que Nacho vai voltar, logo dun merecido tempo de descanso. Agora toca disfrutar da súa filla Anne e facer outras cousas. Son etapas da vida. Nós, namentres, teremos que conformarnos con ler as exquisitas entrevistas que realiza Nacho Mirás para "La Cara B" de La Voz de Galicia, tódolos luns na contraportada do xornal. Pero a vida está chea de ciclos e moitas veces os ciclos repítense. Oxalá pase con Nacho Mirás, chámese o seu blog Rabudo ou doutro xeito. O importante é o contido e a forma de comunicalo.

Un saúdo amigo. Sorte en todo o que fagas e regresa, que a blogosfera vai quedar bastante orfa sen a túa presencia.

Ata pronto, Nacho!!

P.D.: Vaime custar eliminar o enlace do seu blog de "A Eira dos blogs" de A Lareira Máxica



UN ARTIGO REALIZADO POR: Julio Torres
Coordinador de A Lareira Máxica

** Unha imaxe para facernos reflexionar....


Hoxe escoitaba na radio que uns 12.000 residuos siderais rodean á Terra según afirma a Axencia Espacial Europea. Pero para demostralo amosa, que mellor forma, unha imaxe do lixo que xira ó redor da Terra e entre os múltiples satélites que os humanos lanzamos ó espacio....A IMAXE FALA POR SI SOA. SEN COMENTARIOS...

** A Frase Máxica...Hoxe: Bryan Jones

" Hacen falta más de cuarenta animales para hacer un abrigo de piel, pero solo uno para llevarlo puesto "



Bryan Jones

luns, 14 de abril de 2008

** O Recuncho Literario: Galletitas, de Jorge Bucay

Galletitas

A una estación de trenes llega, una tarde, una señora muy elegante. En la ventanilla le informan que el tren está retrasado y que tardará aproximadamente una hora en llegar a la estación.

Un poco fastidiada, la señora va al puesto de diarios y compra una revista, luego pasa al kiosco y compra un paquete de galletitas y una lata de refresco.
Preparada para la forzosa espera, se sienta en uno de los largos bancos del andén. Mientras hojea la revista, un joven se sienta a su lado y comienza a leer un diario. Imprevistamente la señora ve, por el rabillo del ojo, cómo el muchacho, sin decir una palabra, estira la mano, agarra el paquete de galletitas, lo abre y después de sacar una comienza a comérsela despreocupadamente.

La mujer está indignada. No está dispuesta a ser grosera, pero tampoco a hacer de cuenta que nada ha pasado; así que, con gesto ampuloso, toma el paquete y saca una galletita que exhibe frente al joven y se la come mirándolo fijamente.
Por toda respuesta, el joven sonríe... y toma otra galletita.
La señora gime un poco, toma una nueva galletita y, con ostensibles señales de fastidio, se la come sosteniendo otra vez la mirada en el muchacho.

El diálogo de miradas y sonrisas continúa entre galleta y galleta. La señora cada vez más irritada, el muchacho cada vez más divertido.

Finalmente, la señora se da cuenta de que en el paquete queda sólo la última galletita. "No podrá ser tan caradura", piensa, y se queda como congelada mirando alternativamente al joven y a las galletitas.

Con calma, el muchacho alarga la mano, toma la última galletita y, con mucha suavidad, la corta exactamente por la mitad. Con su sonrisa más amorosa le ofrece media a la señora.

- ¡Gracias! - dice la mujer tomando con rudeza la media galletita.
- De nada - contesta el joven sonriendo angelical mientras come su mitad.

El tren llega.
Furiosa, la señora se levanta con sus cosas y sube al tren. Al arrancar, desde el vagón ve al muchacho todavía sentado en el banco del andén y piensa: " Insolente".
Siente la boca reseca de ira. Abre el bolso para sacar la lata de refresco y se sorprende al encontrar, cerrado, su paquete de galletitas ¡Intacto!.


UN RELATO ESCRITO POR: Jorge Bucay



RECUNCHO LITERARIO REMITIDO POR: mariam
Gran Colaboradora de A Lareira Máxica