** A Lenda de San Nikolaus en Suiza

Hoxe en Suiza é o dia de Samichlaus. Non e dia festivo e dia laboral e encontramos a Samichlaus cos seus “Schmutzli” (os acompañantes de San Nicolás de pel e roupa oscura) por todos os rincóns. Ós paseantes regálanlle mandarinas , chocolates e cacahuetes... Polo menos endúlzanos un pouco este dia. Os nenos poñen os calcetíns na chimenea, e Samichlaus regálalle unha bolsa de saco rechea de noces, chocolates, uns dóces especiais, etc. Hoxendía son poucos os pais que lle regalan xoguetes ós seu fillos, porque ese dia é o dia 25 de decembro. Poñen a árbore de nadal e debaixo os regalos cos xoguetes,. Como nas películas...

Xa me imaxino que para vos é estraño que San Nicolaus se percepite tanto en Suiza, hoxe non e so o día da Constitución en España senón tamen o día de San Nicolas de Bari.

Sempre me fixen un montón de preguntas se Santa Claus, San Nicolaus, Papá Noel, etc, eran a mesma persoa, pois si é a mesma. So depende do país e asi vai cambiando tamén de nome. En España ven o dia 25 de decembro e chámase Papa Noel e quere de dicir papá natal, xa que Noël ven de Francia e significase navidad.

E aquí vos relato a lenda de Nikolaus en Suiza, xa que é enrriquecedor saber tamén as historias dos outos países.

Lenda de Nikolaus en Suiza

...Ler/Recoller a lenda [ +/- ]

Fai moito tempo no sur de Turquía vivía un home bo e vello, chamado Nikolaus, bispo de Myra. No seu burro calvagaba polo medio da cidade e regaláballe ós nenos laranxas e xoguetes. El preocupabase dos enfermos, axudáballe ós pobres e recollía ós abandonados. Por iso axiña lle chamaron Sankt Nikolaus. A descripcion e historias dos outros paises dábannlle moita alegria. Especialmente, impresionaballe a Nikolaus o relato sobre unha viaxe a un país de nome Suiza.

Al el contábanlle sobre nenos mofletudos e felices, de montañas moi altas e puntiagudas e de moitos lagos pequenos. Nikolaus quería a toda costa ver dunha vez ese país, e así viaxa el cos seus mozos de pel escura e co seu burro colmado de laranxas, mandarinas, Lebkuchen, noces e xoguetes cara ó norte. O camiño era moi lonxe e empinado, pero por primeira vez na súa vida, Nikolaus atravesaba aquelas montañas tan altas. O 6 de decembro chegaba, por fin, a Suiza.

A xente viña de lonxe e de preto para admirar ó seu burro e ós seu traxes bordados. E bautizárono como “Samichlaus” e a ós mozos como “Schmutzli”. Os nenos reunianse ó redor del, os bos recibían de Nikolaus regalos, e os malos apalpaban a varilla dos “Schmutzli”.

Bailouse, cantouse e festexouse e para todos era evidente que esa visita e ese dia era moi especial. Esa noite Nikolaus camiñou por todalas rúas e encheulle os calcetíns de xoguetes a tódolos nenos.

Para os pobres tróuxolle moedas de ouro. Pero nunha cabana pequena el non sabía onde deixar as noedas. A cabana non tiña ventás e a porta estaba pechada a cal e canto. Os Schmutzli propuxeron votarlle a moeda de ouro pola chimenea. A moeda caeu nos calcetíns do neno, que estaban a secar a calor do lume da chimenea. As persoas pobres creron que fora un regalo de Deus, pero un veciño contoulle sobre Nikolaus. Puxéronse en marcha para buscar a Nikolaus e ós seus mozos, pero faltaba un burro do corral.

Desde aquel tempo Sank Nikolaus ou Samichlaus, como se chama en Suiza, sempre voltou tódolos anos a traerlle ós nenos regalos a noite do 6 de decembro e visitas ás súas familias, igual da que sexan ricos ou pobres.

Disto hai moitos anos. Namentras, Samichlaus, ou Sankt Nikolaus, visita moitos países e sigue regalando ilusións polo mundo adiante.

---

ARTIGO REMITIDO POR: Raquel
Debutante de A Lareira Máxica

** Un vídeo moi divertido......

Se queredes rir cun anuncio simpatiquísimo idea a esta dirección:
http://dailymotion.alice.it/swf/5Rh4DpJKWpaVOkzzh

¿A que é divertido?

** A Frase Máxica de....Paulo Coelho ¿que opinas?

"So unha cousa volta un sono imposible: o medo a fracasar"

---

Paulo Coelho

** A NOSA TERRA pasa a ser diario en internet

H oxe, día 4 de decembro, o semanario A Nosa Terra pasa a publicarse en internet en formato de diario dixital baixo a dirección do xornalista Manuel Veiga. Amplíase, por tanto, a periodicidade, equipárandoa ó resto dos xornais dixitais. Tamén se vai pór en marcha unha radio en A Nosa Terra por internet. Amais anúnciase cambioa no formato papel, o cal seguirá tendo unha publicación semanal.

A Nosa Terra aborda estes ambiciosos cambios coa creación dunha sede estable en Santiago que albergará a un nutrido equipo de xornalistas, deixando de ser mera corresponsalía, como ata o de agora. Como xornalista, sempre me alegra moito coñecer que hai máis xornais e/ou formatos. Neste caso, o feito de que se abra unha nova sede, se amplíe o personal e se aposte por unha publicación diario en troques dunha semanal é unha boa noticia para o mundo do xornalismo. Outro aspecto moi importante é o do idioma: A Nosa Terra está escrito integramente en galego. E non abundan os xornais escritos so en galego...

DESDE AQUÍ OS MEUS PARABÉNS A TODALAS PERSOAS QUE FARÁN POSIBLE ESTE NOVO PROXECTO. E MOITA, MOITA SORTE!! Agora so me queda a curiosidade de saber cómo vai ser o proxecto da radio, un medio que me encanta e co disfruto da súa compaña.

Por suposto, e como non podía ser menos, o novo diario dixital terá un enlace desde A Lareira Máxica. Concretamente no apartado xornais so dixitais xeralistas (xa que a edición diaria so se publicará en internet)

---

ACTUALIZACIÓN: Hoxe tamén se inaugura GALICIAE, un diario dixital pertencente ó Grupo Progreso e que ven a complementar a edición electrónica dos seus diarios: Diario de Pontevedra, El Progreso de Lugo e o gratuito De luns a venres. Terá versión castelán e versión galega. Noraboa tamén por estoutra iniciativa.