martes, 9 de outubro de 2007

** Anímate a colaborar na Lareira Máxica

¿GUSTAS DE COLABORAR NESTE BLOG? Pois faino non agardes máis? Agás de política aquí ten cabida case de todo como di Xulio. Acostuamas ler blogs alleos pero nunca te decides dar o paso para participar nalgún? Pois xa é ora! Amosa o escritor, o crítico, o analista, o humorista, o informador, o deportista,.... que levas dentro. E lerate xente. Se tes vergoña ou iso é un problema pois firma cun SOBRENOME. Lembranzas de hai anos (tv,radio, anécdotas, a vida mesma...), humor, noticias curiosas, noticias de actualidade, humor, deportes, informática, televisión, escribir relatos, comentar ou lembrar libros, música, cine, teatro, reflexións persoais, opinións, enfados (sección QUE RABIA DA CANDO...!!!), alegrías (QUE CONTENTO ESTOU....!!!), envíanos as túas propias enquisas para que as publiquemos, e MOITAS COUSAS MÁIS.



NOTA: O Julio díxome que inda que o idioma preferente do blog éche o galego, tamén son benvidos artigos ou comentarios feitos en español (castelán)

** O valor das cousas sobor de todo











REFLEXIÓNS ENVIADASR POR: María
Gran Colaboradora de A Lareira Máxica

domingo, 7 de outubro de 2007

** O Recuncho Literario..... Marc Levy

¿Quieres entender que es un año de vida? Pregúntaselo a un estudiante que acaba de suspender el examen de fin de curso. ¿Un mes de vida? Díselo a una mujer que acaba de traer al mundo a un niño prematuro y espera que salga de la incubadora para estrecharlo entre sus brazos sano y salvo. ¿Una semana? Que te lo cuente un hombre que trabaja en una fábrica o en una mina para mantener a la familia. ¿Un día? Háblales del asunto a dos que están locamente enamorados uno de otro y esperan el momento de volver a estar juntos. ¿Una hora? Pregúntale a una persona claustrofóbica encerrada en un ascensor averiado. ¿Un segundo? Mira la expresión de un hombre que acaba de salvarse de un accidente de coche. ¿Y una milésima de segundo? Pregúntale al atleta que acaba de ganar la medalla de plata en los Juegos Olímpicos, en vez de la medalla de oro para la que lleva toda su vida entrenándose.

...Ampliar/recoller resto do artigo [ +/- ]


    “Imagínate que has ganado un concurso cuyo premio es el siguiente: todas las mañanas, un banco te abre una cuenta con 86.400 euros. Pero existen dos reglas:

    - La primera regla es que todo lo que no te has gastado a lo largo del día, se te retira por la noche. No puedes hacer trampas, no puedes traspasar ese dinero a otra cuenta, sólo puedes gastarlo. Pero a la mañana siguiente, al despertar, el banco te abre otra cuenta con 86.400 euros para ese día.

    - La segunda regla es que el banco puede interrumpir este juego sin previo aviso. En cualquier momento puede decirte que se ha acabado, que cancela la cuenta y ya no te abre ninguna más.
    ¿Qué harías?

    Toda las mañanas, al despertar, se nos abonan 86.400 segundos de vida en nuestra cuenta para ese día, y cuando nos dormimos por la noche no hay suma y sigue; lo que no se ha vivido en el día se ha perdido, ayer acaba de pasar. Todas las mañanas se repite ese prodigio, se nos abonan 86.400 segundos de vida, pero jugamos con esa regla inevitable: el banco puede cancelarnos la cuenta en cualquier momento sin previo aviso; en cualquier momento , la vida puede acabar. ¿Qué hacemos, pues, con nuestros 86.400 segundos diarios?”


    Fragmento do libro "Ojalá fuera cierto" de Marc Levy






ARTIGO REMITIDO POR: María
Gran Colaboradora de A Lareira Máxica

** Actualización do blog

ola! Apreséntome. Chámome Patri, e vou tentar actualizar este blog. Xulio, si que eres pelota, rapás!! Non é pa tanto. Non che custou tanto convecerme home. Esperemos que o Xulio se recupere axiña e que nos volte a obsequiar coa súa presenza: Botámoste en falla. Sobre o de que publique algo, pois non prometo nada, pero tentareino. Como vos dixo el envíademe as vosas cousas para publicar na Lareira Máxica. Espero non defraudar a confianza depositada polo Xulio á hora de administrar o blog. De antemán perdoade polos erros que poida cometer. En tanto poida irei subindo as vosas cousas e outras que me dixo Xulio ó blog. Por último, quero enviarlle un bico moi forte ó meu home Xaime.
Chaíño

Patri