xoves, 30 de novembro de 2006

** A violencia en España. OPINIÓN DE....

Cada día a violencia é un tema, por desgracia, moi de moda. Hoxe, lendo o diario gratruito METRO, atopeime con este interesante artigo de opinión na sección diaria de "La Columna" (reprodúcese tras esta introducción) Nel tócanse diversos aspectos da violencia, e faise mención especial ó tema da violencia nos debuxos animados, aspecto que se ven potenciando cada vez máis co paso dos anos. Cada vez emítense menos aqueles debuxos animados inocentes e correctos de, por exemplo, a década dos 80. Os debuxos animados onde se poden ver doses grandes de violencia están gañando a batalla. Moitos fanse a pregunta se estamos a fomentar a violencia con programación, en horario infantil, de pelexas entre contertulios e emisión de violencia (telenovelas, películas e debuxos)
en xeral, nunha sociedade na que os pais traballan os dous e queren levar parellos ó mesmo tempo ser amigos dos seus fillos e ser pais. Lede o artigo......Xa me contaredes que vos parece e que opinades sobre todos estes apectos da violencia e cómo inciden no neno a t.v., a educación dos pais,e por se considerades axeitada a programción en horario infantil (¿é a corecta? ¿que habería que facer no caso de que non fose a correcta?).


-----------------------------------------------------------------
La Columna
EL IMPERIO DE LA VIOLENCIA
"Ahora parece como si la violencia se hubiera privatizado"
MIGUEL TORRES,
PERIODISTA


La reiteración del término violencia en los medios de comunicación
es uno de los mejores baremos para conocer
la sociedad en que vivimos. Todos los días, en periódicos,
emisoras de radio y de televisión, nos encontramos
con unaamplia gamade violencia que nos habla de una sociedad
enferma. Tenemos la violencia doméstica, con sesenta
y dos mujeres asesinadas en España por sus parejas
en lo que va de año; tenemos violencia escolar, con acoso
entre alumnos que provoca graves traumas psíquicos y
agresiones contra profesores, que indican el grado de subversión
de valores a que hemos llegado; a ello sumamos la
creciente gravedad en la violencia de los delincuentes, con
asaltos a domicilios en los que se somete a implacables vejaciones
a las víctimas; tenemos la violencia en los ajustes
de cuentas entre bandas mafiosas, que dirimen a tiros en
las calles sus diferencias; y sufrimos la violencia en los estadios
de fútbol, donde las ideologías más extremadas han
encontrado una formade manifestar su xenofobia.
Hasta hace unos años, la violencia terrorista era casi la
única que conmocionaba a
nuestra sociedad, y ahí sigue latente,
pendiente de un débil hilo negociador.
Pero ahora nos encontramos
con un tipo de violencia civil
que alcanza y se generaliza en las
relaciones de pareja o en el ámbito
escolar. Ya no es únicamente la violencia
de las guerras, a la que asistimos
diariamente en los medios informativos,
o la violencia terrorista,
que ha dejado una honda huella
en la sociedad española, sino de
una violencia que lo impregna todo.
Asusta ver, por ejemplo, la violencia
desplegada en los dibujos
animados que ven nuestros hijos.
Es un alarde de crueldad, de agresividad
y de venganzas que produce
estragos en las mentes infantiles.
Antes se aceptaba, internacionalmente,
que la violencia es un monopolio del Estado que la
ejerce con sus ejércitos o con sus fuerzas represoras. Ahora
parece como si la violencia se hubiera privatizado y pudiera
ejercerla cualquiera como un patrimonio personal.Un
patrimonio ejercido desde la edad infantil, como demuestra
esa violencia escolar en nuestras aulas que nos ha permitido
asomarnos a un problema creciente y pavoroso.
La propensión a la violencia está en el alma humana y
siempre ha sido preocupación de los gobiernos el encauzarla
y eliminarla. En ReinoUnido, la tentación juvenil
a la violencia se combatía con las guerras coloniales,
en las que los muchachos encontraban la válvula de escape
a su furia, para, una vez calmada, incorporarse tranquilos
a la vida civil. Si no hay guerras, hay hooligans que practican
la destrucción en las ciudades que visitan con sus
equipos de fútbol.

------------------------------------------------
Opinión extraída do xornal Metro (30-11-2006)

mércores, 29 de novembro de 2006

** QUE RABIA DA CANDO........!!!

.....SABES QUE ES VERDAD!!
Envíame Mariam, unha das dúas grandes colaboradoras de alareiramaxica (xunto coa súa tocaya María) un "Que rabia da cando.....!!!" que sirve de denuncia e reflexión a un tempo sobre un tema social de primeira magnitude que, por desgracia, é así: REAL COMO A VIDA MESMA.

-----------------------------------------------------------------------------------
MARCOS Y MOSÉS

Marcos nació en una familia de siete hermanos. Su madre tuvo un parto difícil, pero gracias a la ayuda médica nació sin ninguna tara. Mosés también tiene siete hermanos. Durante el embarazo, su madre (...) tuvo problemas y él nació con un pulmón oprimido que ahora le impide respirar con facilidad. Mosés nació ayudado por su tía y su abuela, expertas ganaderas.

Marcos disfruta de una alimentación sana y equilibrada. Come verduras, carne, pescado, hierro, fósforo, hidratos de carbono... A Mosés se le cayeron los dientes debido a la desnutrición.

La comida preferida de Marcos es el pollo, y el jamón serrano. Mosés no lo ha probado nunca, pero seguro que le gustaría.

Marcos tiene un abrigo de cuadros para los días de frío. Mosés tiene más suerte, porque en su país casi nunca hace frío y no necesita ropa. Es una suerte doble, porque aunque la necesitara tampoco la tendría.

Marcos sale de su casa para ir a jugar al parque y dar un paseo. Mosés siempre está fuera de casa.

Marcos no conoce a su padre y no sabe dónde está. Mosés tampoco lo conoce, pero sabe que murió en la guerra, aunque no contra quién luchaba.

Marcos no irá nunca al colegio ni aprenderá a leer. Mosés tampoco.

La esperanza de vida de Marcos es de unos 20 años. La de Mosés es mayor, pero él quizá no llegue a cumplir los 20.

Marcos es un setter irlandés. Mosés, un niño africano

====================================================
(Relato da escritora Carmen Posadas)

----------------------------------------------------

¿Qué vos pareceu? A historia que nos remite foi escrita e publicada por Carmen Posadas. A un mes vista da época consumista por excelencia, merece moi moito lela e sentarnos a reflexionar do que temos e do que outros non teñen. Que distinta sería a vida se viviramos noutro lugar do mundo...Un mundo no que a corrupción urbanística -a día de hoxe- non corrompe a inocencia dos que alí viven e os asolaga baixo os seus longos e inaccesibles tentáculos. Iso si, eles teñen outros obstáculos aínda moito maiores: o simple respirar. Gustaríame máis que nunca que opinarades sobre o tema en cuestión da forma e maneira que estimedes máis oportuna.

Carpe Diem, Julio

------------------------------------------------------------------------------
REMITIDA POR: Mariam
CATEGORÍA: Maxi-Colaboradora de alareiramaxica
-------------------------------------------------------------------------------

martes, 28 de novembro de 2006

** ¿ Por qué.......? (Nova sección)

Estamos de estreo na lareira máxica. Unha nova sección que se chamará "¿Por qué?. Na liña do "Que rabia da cando...!!!" tratará de facerse preguntas sobre cousas que non sabemos porque suceden ou a que obedecen. Diferénciase da outra sección irmán, porque naquela pódese laiar, protestar ou desafogar un (que sempre ven ben...), nesta é máis curiosa, interrogativa e busca respostas a feitos que pasan: o seu porqué. Ó igual que "Que rabia da cando...!!!" a periodicidade virá marcada por vós....Neste punto aproveito para informarvos que non recibín ningún QUE RABIA, por iso non estou a publicar ningún. Insisto, de vós depende. A lareira é de todos, non so miña....

Dou paso á primeira interrogante desta sección......
-----------------------------------------------------------------------------------
¿POR QUÉ.....?
.... cando as mulleres saen de movida, festa,.... procuran ir semre acompañadas por outra muller ó baño, e case nunca van soas, a diferencia dos homes?
¿Será que teñen medo? ¿Vanlle dar ó palique? ¿Precisan axuda para algo? ¿Para qué a necesitan? ¿Que fan no baño? A pregunta do millón no sector masculino....

luns, 27 de novembro de 2006

** Os príncipes de Asturias esperan unha 2ª nena

Aínda que a lareira máxica non é a prensa rosa, hoxe fago unha breve excepción. E é que os príncipes Felipe e Leticia, comunicaron hoxe que agardan unha irmanciña para Leonor. Nada, que creo que van a ir polo neno....O Congreso dos Diputados respira polo tema da reforma constitucional, pero Hacienda bótase a temblar porque iso siginifica que irán a por un terceiro fillo, a ver se sae varón. Total, os príncipes non teñen problemas para chegar a final de mes. A esa ronda convidamos tódolos españoles de xeito "altruísta"....