venres, 10 de novembro de 2006

** Agardando unha carta de amor.....


Hoxe publico un texto que gañou a III edición do concurso "Antonio Villalba de cartas de amor". Remitiumo María, habitual colaboradora de alareiramaxica, á cal lle gusta moito esta carta... Merece a pena lela porque está moi ben...
Xa me contaredes que vos parece. A ver se cunde o exemplo e alguén se anima a elaborar unha carta de amor para publicar en alareiramaxica. Se é de verdadeiro amor e sen rencor, mellor que mellor... ¿Hai algún ou algunha valiente que se anime?
-----------------------------------------------------------------------------
Autora: Susana López Rubio
Gañadora da 3ªedición do concurso de cartas de amor "Antonio Villalba"



Estimada Cristina:
Ayer recibí una misiva de tu abogado donde me invitaba a enumerar los bienes comunes, con el fin de comenzar el proceso de disolución de nuestro vínculo matrimonial. A continuación te remito dicha lista, para que puedas solicitar la certificación al Notario y tener listos todos los escritos antes de la comparecencia ante el tribunal. Como verás, he dividido la lista en dos partes. Básicamente, un apartado con las cosas de nuestros cinco años de matrimonio con las que me gustaría quedarme y otra con las que te puedes quedar tú. Para cualquier duda o comentario, ya sabes que puedes llamarme al teléfono de la oficina (de ocho a cuatro) o al móvil (hasta las once) y estaré encantado de repasar la lista contigo.

COSAS QUE DESEO CONSERVAR:- La carne de gallina que salpicó mis antebrazos cuando te vi por primera vez en la oficina.
- El leve rastro de perfume que quedó flotando en el ascensor una mañana, cuando te bajaste en la segunda planta, y yo aún no me atrevía a dirigirte la palabra.
- El movimiento de cabeza con el que aceptaste mi invitación a cenar.
- La mancha de rimel que dejaste en mi almohada la noche que por fin dormimos juntos.
- La promesa de que yo sería el Único que besaría la constelación de pecas de tu pecho.
- El mordisco que dejé en tu hombro y tuviste que disimular con maquillaje porque tu vestido de novia tenía un escote de palabra de honor.
- Las gotas de lluvia que se enredaron en tu pelo durante nuestra luna de miel en Londres.
- Todas las horas que pasamos mirándonos, besándonos, hablando y tocándonos. (También las horas que pasé simplemente soñando o pensando en ti).

COSAS QUE PUEDES CONSERVAR TÚ:- Los silencios.
- Aquellos besos tibios y emponzoñados, cuyo ingrediente principal era la rutina.
- El sabor acre de los insultos y reproches.
- La sensación de angustia al estirar la mano por la noche para descubrir que tu lado de la cama estaba vacío.
- Las nauseas que trepaban por mi garganta cada vez que notaba un olor extraño en tu ropa.
- El cosquilleo de mi sangre pudriéndose cada vez que te encerrabas en el baño a hablar por teléfono con él.
- Las lágrimas que me tragué cuando descubrí aquel arañazo ajeno en tu ingle.
- Jorge y Cecilia… Los nombres que nos gustaban para los hijos que nunca llegamos a tener.
Con respecto al resto de objetos que hemos adquirido y compartido durante nuestro matrimonio (el coche, la casa, etc) solo comunicarte que puedes quedártelos todos. Al fin y al cabo sólo son eso:… objetos.
Por último, recordarte el n º de teléfono de mi abogado (…….) para que tu letrado pueda contactar con él y ambos se ocupen de presentar el escrito de divorcio para ratificar nuestro convencimiento. Afectuosamente, Roberto. Gracias.

xoves, 9 de novembro de 2006

** ¿Hoxe é 9 de novembro? ¿E o ramiño de violetas?

Recoñezo que esta canción é bonita á par que triste. Pero tódolos 9 de novembro me ven á cabeza Cecilia e "Un ramito de violetas". Ela morreu xoven, víctima dun accidente de coche. Nino Bravo, outro gran cantautor español, finou do mesmo xeito: na carretera. Unha auténtica pena que nos deixaran tan xóvenes estes dous excelentes cantautores que sempre serán recordados.




Por certo, e falando de cousas máis agradables, tal día coma hoxe en 1999 recordo que (...) escoitaba unha entrevista en "El Larguero" da Cadena Ser. ....Facíanlle preguntas a Teresa Rivero, muller do empresario José María Ruíz Mateos e presidenta do Rayo Vallecano (equipo de fútbol madrileño daquela en 1ª división, hoxe en 2ªB). Namentres soaba esta canción de Cecilia de fondo. E é que o motivo da entrevista é que a ela tamén lle regalaban flores nesa data tódolos anos.... Sen que o confesará el, todo apuntaba a que era o seu home. Non nos deixará de sorprender Ruíz Mateos, aquél que se deu en vestir unha vez de "Superman" ou promocionar os seus chocolates "Trapa" e meténdose coa Isabel Preysler e Miguel Boyer.... Peculiar onde os haixa, se ben nesta ocasión, o toque foi moi romántico....¿Ou a ti non che gustaría que che regalasen un ramiño de violetas (ou a flor que che gustase) tódolos 9 de noviembre?.....

** Cuentan que una vez........

"Cuentan que una vez se reunieron en un lugar de la Tierra todos los sentimientos y cualidades de los hombres. Cuando el aburrimiento había bostezado por tercera vez, la locura, como siempre tan loca, les propuso: ¿y por qué no jugamos al escondite?
La intriga levantó una ceja intrigada y la curiosidad, sin poder contenerse preguntó: ¿al escondite? ¿y qué es eso?

Es un juego, explicó la locura, en el que yo me tapo la cara, y comienzo a contar desde uno hasta un millón mientras vosotros os escondéis. Cuando yo haya terminado de contar os iré buscando y ocuparéis mi lugar...

-------------------------------------------------------------------------------
Relato ¿anónimo? (se sabedes quen o escribiu comentádeo!!!)
Remitido por: María
Colaboradora de alareiramáxica
-------------------------------------------------------------------------------

El entusiasmo bailó secundado por la euforia; la alegría dio tantos saltos que terminó por convencer a la duda, e incluso la apatía, a la que nunca le interesaba nada se mostró interesada. Pero no todos quisieron participar. La verdad prefirió no esconderse. ¿Para qué si al final siempre me encuentran?, dijo. La soberbia opinó que era un juego muy tonto, molesta por no habérsele ocurrido a ella, y la cobardía prefirió no arriesgarse.

Uno, dos, tres … comenzó a contar la locura.
La primera en esconderse fue la pereza, que como siempre, se dejó caer tras la primera piedra del camino. La fe subió al cielo y la envidia se escondió tras la sombra del triunfo que con su propio esfuerzo había llegado a la copa de un árbol.

La generosidad no alcanzaba a esconderse, cada sitio que encontraba le parecía ideal para alguno de sus amigos, un lago cristalino para la belleza, una rendija de un árbol para la timidez, una ráfaga de viento para la libertad ….
Cuando la locura llegó a 999.99, el amor no había encontrado todavía un sitio para esconderse hasta que divisó un rosal y enternecido decidió esconderse entre sus flores.

La locura llegó al millón y empezó a buscar. Primero encontró a la pereza tras la piedra. En un descuido encontró la envidia y pudo deducir dónde estaba el triunfo. Empezó a caminar y encontró a la duda sentada sobre una cerca intentando decidir de qué lado esconderse. Así fue encontrando a todos: el talento, la pasión, la fe, la angustia, la mentira … pero el amor no aparecía por ningún lado.

La locura buscó detrás de cada árbol, en los arroyos… y cuando estaba a punto de darse por vencida, divisó un rosal. Cogió un palo y comenzó a mover las ramas cuando de pronto se oyó un desgarrador grito. Las espinas habían herido en los ojos al amor.
La locura no sabía qué hacer para disculparse. Lloró, rogó, imploró perdón y hasta prometió ser su lazarillo.

Desde entonces, desde que por primera vez se jugó al escondite en la Tierra, el amor es ciego y la locura siempre lo acompaña."

------------------------------------------------------------------------------------------------
Indagando por internet non atopei ó seu autor. Nembargantes atopei outra historias sobre os sentimentos, que paso a transcribirvos. Tamén descoñezo a súa autoría.
A pequena historia di:
“Dicen que en el inicio de los tiempos, el odio odiaba al amor, lo odiaba porque sí. Por eso lo sorprendió, lo atacó y lo cegó arrancándole los ojos. Creyéndolo muerto lo arrojó a un pozo. Entonces apareció la locura. La locura ayudó al amor. Curó sus heridas. Le hizo compañía. Así es como, desde hace tiempo, el amor anda vagando por el mundo, completamente ciego, de la mano de la locura.”

mércores, 8 de novembro de 2006

** Unha imaxe, un recordo

Hoxe falei cunha boa amiga por teléfono. Non sei, non entendín nada....Supoño que todo sexa unha confusión....
Por certo, ¿sabes que fai agora 10 anos que nos coñecimos? Como pasa o tempo!!!. E logo de 10 anos dalgunha ou outra forma seguimos en contacto. Como homenaxe a esta década 1996-2006, preludio de moitas máis, adícoche esta foto. Cantos recordos e lembranzas deste lugar ¿non?. Nada que o tempo non corre senón voa, que diría aquél,....Sí, pasa para todos, sen excepcións.
É todo un orgullo ter tan boas amigas coma ti. Unha boa amistade é unha das mellores cousas que hai na vida. É algo que non se pode cuantificar en cartos. É algo impagable.