xoves, 9 de novembro de 2006

** ¿Hoxe é 9 de novembro? ¿E o ramiño de violetas?

Recoñezo que esta canción é bonita á par que triste. Pero tódolos 9 de novembro me ven á cabeza Cecilia e "Un ramito de violetas". Ela morreu xoven, víctima dun accidente de coche. Nino Bravo, outro gran cantautor español, finou do mesmo xeito: na carretera. Unha auténtica pena que nos deixaran tan xóvenes estes dous excelentes cantautores que sempre serán recordados.




Por certo, e falando de cousas máis agradables, tal día coma hoxe en 1999 recordo que (...) escoitaba unha entrevista en "El Larguero" da Cadena Ser. ....Facíanlle preguntas a Teresa Rivero, muller do empresario José María Ruíz Mateos e presidenta do Rayo Vallecano (equipo de fútbol madrileño daquela en 1ª división, hoxe en 2ªB). Namentres soaba esta canción de Cecilia de fondo. E é que o motivo da entrevista é que a ela tamén lle regalaban flores nesa data tódolos anos.... Sen que o confesará el, todo apuntaba a que era o seu home. Non nos deixará de sorprender Ruíz Mateos, aquél que se deu en vestir unha vez de "Superman" ou promocionar os seus chocolates "Trapa" e meténdose coa Isabel Preysler e Miguel Boyer.... Peculiar onde os haixa, se ben nesta ocasión, o toque foi moi romántico....¿Ou a ti non che gustaría que che regalasen un ramiño de violetas (ou a flor que che gustase) tódolos 9 de noviembre?.....

** Cuentan que una vez........

"Cuentan que una vez se reunieron en un lugar de la Tierra todos los sentimientos y cualidades de los hombres. Cuando el aburrimiento había bostezado por tercera vez, la locura, como siempre tan loca, les propuso: ¿y por qué no jugamos al escondite?
La intriga levantó una ceja intrigada y la curiosidad, sin poder contenerse preguntó: ¿al escondite? ¿y qué es eso?

Es un juego, explicó la locura, en el que yo me tapo la cara, y comienzo a contar desde uno hasta un millón mientras vosotros os escondéis. Cuando yo haya terminado de contar os iré buscando y ocuparéis mi lugar...

-------------------------------------------------------------------------------
Relato ¿anónimo? (se sabedes quen o escribiu comentádeo!!!)
Remitido por: María
Colaboradora de alareiramáxica
-------------------------------------------------------------------------------

El entusiasmo bailó secundado por la euforia; la alegría dio tantos saltos que terminó por convencer a la duda, e incluso la apatía, a la que nunca le interesaba nada se mostró interesada. Pero no todos quisieron participar. La verdad prefirió no esconderse. ¿Para qué si al final siempre me encuentran?, dijo. La soberbia opinó que era un juego muy tonto, molesta por no habérsele ocurrido a ella, y la cobardía prefirió no arriesgarse.

Uno, dos, tres … comenzó a contar la locura.
La primera en esconderse fue la pereza, que como siempre, se dejó caer tras la primera piedra del camino. La fe subió al cielo y la envidia se escondió tras la sombra del triunfo que con su propio esfuerzo había llegado a la copa de un árbol.

La generosidad no alcanzaba a esconderse, cada sitio que encontraba le parecía ideal para alguno de sus amigos, un lago cristalino para la belleza, una rendija de un árbol para la timidez, una ráfaga de viento para la libertad ….
Cuando la locura llegó a 999.99, el amor no había encontrado todavía un sitio para esconderse hasta que divisó un rosal y enternecido decidió esconderse entre sus flores.

La locura llegó al millón y empezó a buscar. Primero encontró a la pereza tras la piedra. En un descuido encontró la envidia y pudo deducir dónde estaba el triunfo. Empezó a caminar y encontró a la duda sentada sobre una cerca intentando decidir de qué lado esconderse. Así fue encontrando a todos: el talento, la pasión, la fe, la angustia, la mentira … pero el amor no aparecía por ningún lado.

La locura buscó detrás de cada árbol, en los arroyos… y cuando estaba a punto de darse por vencida, divisó un rosal. Cogió un palo y comenzó a mover las ramas cuando de pronto se oyó un desgarrador grito. Las espinas habían herido en los ojos al amor.
La locura no sabía qué hacer para disculparse. Lloró, rogó, imploró perdón y hasta prometió ser su lazarillo.

Desde entonces, desde que por primera vez se jugó al escondite en la Tierra, el amor es ciego y la locura siempre lo acompaña."

------------------------------------------------------------------------------------------------
Indagando por internet non atopei ó seu autor. Nembargantes atopei outra historias sobre os sentimentos, que paso a transcribirvos. Tamén descoñezo a súa autoría.
A pequena historia di:
“Dicen que en el inicio de los tiempos, el odio odiaba al amor, lo odiaba porque sí. Por eso lo sorprendió, lo atacó y lo cegó arrancándole los ojos. Creyéndolo muerto lo arrojó a un pozo. Entonces apareció la locura. La locura ayudó al amor. Curó sus heridas. Le hizo compañía. Así es como, desde hace tiempo, el amor anda vagando por el mundo, completamente ciego, de la mano de la locura.”

mércores, 8 de novembro de 2006

** Unha imaxe, un recordo

Hoxe falei cunha boa amiga por teléfono. Non sei, non entendín nada....Supoño que todo sexa unha confusión....
Por certo, ¿sabes que fai agora 10 anos que nos coñecimos? Como pasa o tempo!!!. E logo de 10 anos dalgunha ou outra forma seguimos en contacto. Como homenaxe a esta década 1996-2006, preludio de moitas máis, adícoche esta foto. Cantos recordos e lembranzas deste lugar ¿non?. Nada que o tempo non corre senón voa, que diría aquél,....Sí, pasa para todos, sen excepcións.
É todo un orgullo ter tan boas amigas coma ti. Unha boa amistade é unha das mellores cousas que hai na vida. É algo que non se pode cuantificar en cartos. É algo impagable.

...Xa falta moi pouco.....Na fin de semana: a solución.

Tampouco facía falta falta que puxeras os pelos de punta..... Pero é un costume que xa tiña hai anos este home da dereita.... ¿Quen é? O humor é o seu. Dunha forma ou doutra.... ¿
Prosegue o misterio, se ben xa hai dúas persoas que adivinaron de qué se trata todo. Noraboa. Por certo, as dúas mulleres!!!. Non publiquei os vosos comentarios para non estropearlle a intriga ó resto de persoas. Para os que aínda non sabedes quen son estes rostros e a que se adicaban, dicirvos que se trataba de algo que saia na televisión e que rematou hai xa 19 anos, concretamente non ano 1987. Pero segue perdurando na memoria colectiva......Unha película? unha serie? un programa de humor?....que era??. Tivo dúas etapas diferenciadas.... Hai rostros que foron máis coñecidos que outros. Ah, por certo, o home do sombreiro do luns non é ingles. Son todos, toditos españoles.....
Ánimo, que tan difícil non é, porque senón non o tería acertado ninguén a estas alturas....
Á fin de semana terédela resposta. ¿atréveste a dicir de qué se trata? (so publicarei as respostas incorrectas).