xoves, 9 de novembro de 2006

** Cuentan que una vez........

"Cuentan que una vez se reunieron en un lugar de la Tierra todos los sentimientos y cualidades de los hombres. Cuando el aburrimiento había bostezado por tercera vez, la locura, como siempre tan loca, les propuso: ¿y por qué no jugamos al escondite?
La intriga levantó una ceja intrigada y la curiosidad, sin poder contenerse preguntó: ¿al escondite? ¿y qué es eso?

Es un juego, explicó la locura, en el que yo me tapo la cara, y comienzo a contar desde uno hasta un millón mientras vosotros os escondéis. Cuando yo haya terminado de contar os iré buscando y ocuparéis mi lugar...

-------------------------------------------------------------------------------
Relato ¿anónimo? (se sabedes quen o escribiu comentádeo!!!)
Remitido por: María
Colaboradora de alareiramáxica
-------------------------------------------------------------------------------

El entusiasmo bailó secundado por la euforia; la alegría dio tantos saltos que terminó por convencer a la duda, e incluso la apatía, a la que nunca le interesaba nada se mostró interesada. Pero no todos quisieron participar. La verdad prefirió no esconderse. ¿Para qué si al final siempre me encuentran?, dijo. La soberbia opinó que era un juego muy tonto, molesta por no habérsele ocurrido a ella, y la cobardía prefirió no arriesgarse.

Uno, dos, tres … comenzó a contar la locura.
La primera en esconderse fue la pereza, que como siempre, se dejó caer tras la primera piedra del camino. La fe subió al cielo y la envidia se escondió tras la sombra del triunfo que con su propio esfuerzo había llegado a la copa de un árbol.

La generosidad no alcanzaba a esconderse, cada sitio que encontraba le parecía ideal para alguno de sus amigos, un lago cristalino para la belleza, una rendija de un árbol para la timidez, una ráfaga de viento para la libertad ….
Cuando la locura llegó a 999.99, el amor no había encontrado todavía un sitio para esconderse hasta que divisó un rosal y enternecido decidió esconderse entre sus flores.

La locura llegó al millón y empezó a buscar. Primero encontró a la pereza tras la piedra. En un descuido encontró la envidia y pudo deducir dónde estaba el triunfo. Empezó a caminar y encontró a la duda sentada sobre una cerca intentando decidir de qué lado esconderse. Así fue encontrando a todos: el talento, la pasión, la fe, la angustia, la mentira … pero el amor no aparecía por ningún lado.

La locura buscó detrás de cada árbol, en los arroyos… y cuando estaba a punto de darse por vencida, divisó un rosal. Cogió un palo y comenzó a mover las ramas cuando de pronto se oyó un desgarrador grito. Las espinas habían herido en los ojos al amor.
La locura no sabía qué hacer para disculparse. Lloró, rogó, imploró perdón y hasta prometió ser su lazarillo.

Desde entonces, desde que por primera vez se jugó al escondite en la Tierra, el amor es ciego y la locura siempre lo acompaña."

------------------------------------------------------------------------------------------------
Indagando por internet non atopei ó seu autor. Nembargantes atopei outra historias sobre os sentimentos, que paso a transcribirvos. Tamén descoñezo a súa autoría.
A pequena historia di:
“Dicen que en el inicio de los tiempos, el odio odiaba al amor, lo odiaba porque sí. Por eso lo sorprendió, lo atacó y lo cegó arrancándole los ojos. Creyéndolo muerto lo arrojó a un pozo. Entonces apareció la locura. La locura ayudó al amor. Curó sus heridas. Le hizo compañía. Así es como, desde hace tiempo, el amor anda vagando por el mundo, completamente ciego, de la mano de la locura.”

mércores, 8 de novembro de 2006

** Unha imaxe, un recordo

Hoxe falei cunha boa amiga por teléfono. Non sei, non entendín nada....Supoño que todo sexa unha confusión....
Por certo, ¿sabes que fai agora 10 anos que nos coñecimos? Como pasa o tempo!!!. E logo de 10 anos dalgunha ou outra forma seguimos en contacto. Como homenaxe a esta década 1996-2006, preludio de moitas máis, adícoche esta foto. Cantos recordos e lembranzas deste lugar ¿non?. Nada que o tempo non corre senón voa, que diría aquél,....Sí, pasa para todos, sen excepcións.
É todo un orgullo ter tan boas amigas coma ti. Unha boa amistade é unha das mellores cousas que hai na vida. É algo que non se pode cuantificar en cartos. É algo impagable.

...Xa falta moi pouco.....Na fin de semana: a solución.

Tampouco facía falta falta que puxeras os pelos de punta..... Pero é un costume que xa tiña hai anos este home da dereita.... ¿Quen é? O humor é o seu. Dunha forma ou doutra.... ¿
Prosegue o misterio, se ben xa hai dúas persoas que adivinaron de qué se trata todo. Noraboa. Por certo, as dúas mulleres!!!. Non publiquei os vosos comentarios para non estropearlle a intriga ó resto de persoas. Para os que aínda non sabedes quen son estes rostros e a que se adicaban, dicirvos que se trataba de algo que saia na televisión e que rematou hai xa 19 anos, concretamente non ano 1987. Pero segue perdurando na memoria colectiva......Unha película? unha serie? un programa de humor?....que era??. Tivo dúas etapas diferenciadas.... Hai rostros que foron máis coñecidos que outros. Ah, por certo, o home do sombreiro do luns non é ingles. Son todos, toditos españoles.....
Ánimo, que tan difícil non é, porque senón non o tería acertado ninguén a estas alturas....
Á fin de semana terédela resposta. ¿atréveste a dicir de qué se trata? (so publicarei as respostas incorrectas).

martes, 7 de novembro de 2006

** Unha nova canle un ano despois.......

Naceu ás 20:45 horas. Chamouse CUATRO a tv. Logo de cumprirse un ano do "feliz alumeamento" xa é hora anlizar esta canle, xurdida do antigo CANAL +.
Penso que CUATRO, sacando algún programa contado, non aportou CASE NADA. Nun primeiro momento xogaron ó despiste. Incluso chegaron a a dicir que as audiencias non lles ían importar moito. Ben, ó principio foi así. Nembargantes, aínda non cumpriran dous meses de vida e xa se cargaran algún que outro programa. Asemade, os datos de audiencia de CUATRO non son nada bos. Se polo menos toda a programación fora unha programación de calidade...Pero non é o caso...

Hoxe, un ano despois, xa se pode asegurar que CUATRO caeu na mesma dinámica que as outras canles privadas. Ata fixo algún reality, sendo o máis notorio e, por outro lado, patético, o de “Supermodelo 2006”. Está claro, ó final o morbo, a competitividade entre concursantes, etc. é o que “vende”. E isto decanta a balanza a favor da continuidade ou non dun programa. Sinxelamente, PATÉTICO OU PENOSO, como queirades chamarlle…

No eido deportivo, amén de realquilar os dereitos de transmisión dos partidos do Mundial de Fútbol e emitir algún partido doutra competición de xeito e maneira esporádica, a única aposta en firme foi a de “Maracaná 2006”. Este programa, adaptación televisiva do “Carrussel Deportivo” da Cadena Ser” foi retirado hai dúas semanas escasas…. Nin chegou a cumprir o ano de vida. Non é que me gustase, porque era demasiado sensacionalista e merengón (non me estraña que Michael Robinson quixera irse logo do 2ª programa?). Pero se non conseguiu os resultados esperados de audiencia ¿por qué non recuperar “El día después” que tan ben funcionou en Canal + tantos anos?. Sinxelamente, PATÉTICO OU PENOSO, como queirades chamarlle…

Certo é que as mañáns de CUATRO empezaron sendo a de reposición de programas do día anterior e agora teñen un magazine (que nunca vin por certo) presentado por unha profesional que me gusta como é Concha García Campoy. Contido déronlle, pero non podo opinar da calidade ó non telo visto. Polas tardes “Channel nº4” está mellor que calquera outro programa na mesma franxa horaria, pero tampouco é para botar cohetes e serpentinas. So me gusta a parte que me lembra a “Lo + Plus” (se é que o bo non se olvida…).

A gran merma de CUATRO foron a cuasi-ausencia de retransmisións deportivas, como acabo de sinalar, así como a da falta de películas. Este último aspecto subsanouse en parte coa emisión ós venres do espacio “Hazte un cine”. Aí teñen reposto pelis boas como o caso da triloxía de “El Padrino”, pero tampouco é un espacio para botar cohetes.., Logo na fin de semana botan algunha película máis de serie “B” que gran éxito….Pero a nivel filmográfico a contribución é pauperrima, agás contadas excepción. Sinxelamente, PATÉTICO OU PENOSO, como queirades chamarlle…

A nivel informativos, gústame Iñaqui Gabilondo, a pesar de que “apenas” teñan audiencia ou se lle vexa o “plumeiro” . Pero gústame a súa forma de desmenuzar os contidos. Certo é que foi de máis a menos. Empezou facendo entrevistas “a domicilio” e “enlatadas” (como a das manifestacións en París e or problemas de queima de coches) e entrevistas en “directo” no estudio. Este ano xa non é tan reporteiro. Amais “colocáronlle” unha presentadora ó lado. Vamos que se tentan parecer ó resto de informativos “a dúo”, sen perder o xenuino aire reflexivo de Gabilondo que, insisto, me encanta como xornalista e comunicador (aínda na radio gañaba máis). Menos mal que os responsables de CUATRO non se cuestionan a valía de Iñaqui, a pesar de ter “pouca” audiencia. Menos mal!!!

A nivel de series, empezaron emitindo algunhas moi malas como “Suárez y Mariscal” ou outras pouco coñecidas… Hoxe decántase claramente polas de éxito noutros países como “House” ou “Anatomía de Grey” –non vin ningunha delas, por certo-. Outras de éxitos como “Alias” foi maltratada reiteradamente pola canle. Sufriu diversos horarios. Noite, tarde e madrugada, na actualidade…..Pois menos mal, que é de éxito….


O que me gusta de CUATRO, porque algo hai, é que rescatou series míticas e repúxoas. O malo é que os horarios elixidos non foron, precisemante, de “prime-time”. Dúas que me fixeron maior ilusión voltar a ver foron “Los Roper” ou “Juzagado de Guardia”. Logo recuperaron series míticas como “V” ou “El gran heroe americano”, entre outras. Home, isto agrádeces, para lembrar….Algo así, como fixo recentemente, a “Galega” repoñendo “Os Novos”.

En canto a programas de humor e entretemento, si que me gustan. Están os casos de “Soy el que más sabe de televisión del mundo”, “El hormiguero” ou, sobre todo, o humor fresco de “Noche Hache”, que lle da mil voltas ós últimos anos “Crónicas Marcianas”, e lembra o bo facer dos dous primeiros anos dos de Marte (coincidindo coa estancia de Paz Padilla, Manel Fuentes e Galindo, ó unísono). En relación ó programa de Carlos Latre, non me gusta moito, a pesar de que me encanta él como humorista.

Por último, e sen dúbida ningunha, o mellor programa de CUATRO, e a “Super Nanny”. O único programa verdadeiramente educativo e productivo que se pode ver en aberto nas televisións deste país, que ten bos datos de audiencia, o cal demostra que as cousas boas tamén venden. So fai falta querer facer ese tipo de programas, apostar por eles e ter paciencia…..


En conclusión, salvo contadas excepcións, defráudame CUATRO tras un ano nos nosos fogares. Empezou inocente, pero está empezando a caer en idénticos vicios e pecados das canles da competencia, todo baixo a disculpa dos tan temidos “datos de audiencia”….

Iso si, prefiro antes CUATRO que Antena 3 ou Telecinco. As dúas últimas non poñen reparos a conseguir audiencia custe o que custe, sen importar a ética e deixándoa nun segundo plano a favor dos rexistro de audiencia. O fin non pode xustificar os medios desde o punto de vista ético. De momento, CUATRO ten certo pudor, pero da a sensación de que está empezando a caer na dinámica das súas competidoras. Parece cuestión de tempo que se poña ó mesmo nivel. Oxalá me equivoque. Oxalá….

-------------------------------------------------------------------
By Julio
--------------------------------------------------------------------

¿E vós que opinión tedes de CUATRO? ¿Qué pensades da súa programación? ¿Qué cambiariades? ¿Qué deixariades igual? Vamos, que pensades de CUATRO….