luns, 24 de agosto de 2009

** "Donde caben 3, ojalá quepan 6"..."Ya lo sabía!!!


Onte o F.C.Barcelona gañoulle a Supercopa de España de fútbol ó ATH.Bilbao, logo de acadar a victoria na ida en Bilbao por 1-2 a semana pasada e vencer onte en Barcelona por 3-0. Resulta incoherente p feito de cómo se chega a disputar un trofeo que debe enfrontar ó gañador de Liga e Copa do Rei, se as dúas competición as gañou o equipo barcelonista, sobre todo cando houbo unha época alá polos 80 que cando un mesmo equipo gañaba as dúas competicións automaticamente xa lle daban a Supercopa de España. Lóxico. Moi lóxico. A modo de anécdota o último título do Bilbao foi precisamente o da Supercopa de España nos anos 80, pero sen chegar a disputalo, polo que acabao de apuntar. Pero logo mudou. Unha mostra os partidos da Supercopa deste ano. Aínda que gañou o Barcelona, o lóxico tería sido darlle o trofeo ó equipo catalán pois venceu as dúas competicións. Como aquela do Bilbao. Sería ilóxico que o Bilbao tivese levado a Supercopa de España sen ter logrado nin a Liga nin a Copa do Rei. Sería esperpéntico.

Nesta temporada que empeza en teoría o conxunto azulgrana pode conseguir 6: os tres xa gañados o ano pasado máis a Copa Intercontinental e as Supercopas de Europa e España. Outra lectura tamén pode ser que, de acadar o título da Supercopa de Europa conquistaría 5 títulos en 2009. Un auténtico repóker de títulos. Unha man de títulos. Dos 6 desta temporada que empeza os realmente importantes son os tres xa conqueridos a temporada pasada e a Intercontinental. Os da Supercopa son, por así decilo, trofeo veraniego oficiais que enfrontan no caso de Europa ó gañador da Champions co da UEFA (hoxe Europa League) e no caso da Supercopa de España o gañador da Liga co da Copa do Rei.

Coido que conquerir 6 títulos sería algo utópico algo parecido. Nunca ninguén o logrou. A tempada pasada o F.C.Barcelona conquitou o triplete: Champions League, Liga Española e Copa do Rei. Como xa apuntei no seu momento, iso so o fixeron un equipo europeo por década. En España tan so o F.C.Barcelona.

En fin, que o F.C.Barcelona xa ten o seu primeiro título, para min, xunto coa Supercopa de Europa que disputará o vindeiro venres contra o Shatkar ucranniano, os títulos menos importantes dos seis. E dos outros catro, pois sería algo case utópico logralos. Non imposible, pero case. Se o Barcelona gaña dous deses catro este ano xa me daría máis que satisfeito.

Aínda que como escoita ultimamente: "donde caben dous, caben tres! ó que engado, como o fai o diario Sport na viñeta gráfica que ilustra este artigo "donde caben tres, ojalá quepan seis" Claro que alguén pode dicir que iso é de perogrullo e apostillar aquilo de "YA LO SABÍA!!!". Sí, Pero por soñar que non quede. Xa vedes por publicidade, soños e realismos que non queden. Pero insisto: se o Barcelona acada dous títulos dos catro "grandes" xa sería un tremendo éxito.


Viñeta gráfica publicada no diario deportivo SPORT e feita por Caye



UN ARTIGO-OPINIÓN ESCRITO POR: Julio Torres
Coordinador de A Lareira Máxica

** A Frase Máxica....sobre o destino...


" As casualidades son as cicatrices do destino "



Carlos Ruíz Zafón

xoves, 20 de agosto de 2009

** CARTA A UN MALTRATADOR

Para ti, cabrón: Porque lo eres, porque la has humillado, porque la has menospreciado, porque la has golpeado, abofeteado, escupido, insultado… porque la has maltratado. ¿Por qué la maltratas? Dices que es su culpa, ¿verdad? Que es ella la que te saca de tus casillas, siempre contradiciendo y exigiendo dinero para cosas innecesarias o que detestas: detergente, bayetas, verduras… Es entonces, en medio de una discusión cuando tú, con tu 'método de disciplina' intentas educarla, para que aprenda. Encima lloriquea, si además vive de tu sueldo y tiene tanta suerte contigo, un hombre de ideas claras, respetable. ¿De qué se queja?

Te lo diré: Se queja porque no vive, porque vive, pero muerta. Haces que se sienta fea, bruta, inferior, torpe… La acobardas, la empujas, le das patadas…, patadas que yo también sufría.

Hasta aquel último día. Eran las once de la mañana y mamá estaba sentada en el sofá, la mirada dispersa, la cara pálida, con ojeras. No había dormido en toda la noche, como otras muchas, por miedo a que llegaras, por pánico a que aparecieses y te apeteciera follarla (hacer el amor dirías) o darle una paliza con la que solías esconder la impotencia de tu borrachera. Ella seguía guapa a pesar de todo y yo me había quedado tranquilo y confortable con mis piernecitas dobladas. Ya había hecho la casa, fregado el suelo y planchado tu ropa. De repente, suena la cerradura, su mirada se dirige hacia la puerta y apareces tú: la camisa por fuera, sin corbata y ebrio. Como tantas veces. Mamá temblaba. Yo también. Ocurría casi cada día, pero no nos acostumbrábamos. En ocasiones ella se había preguntado: ¿y si hoy se le va la mano y me mata? La pobre creía que tenía que aguantar, en el fondo pensaba en parte era culpa suya, que tú eras bueno, le dabas un hogar y una vida y en cambio ella no conseguía hacer siempre bien lo que tú querías. Yo intentaba que ella viera cómo eres en realidad. Se lo explicaba porque quería huir de allí, irnos los dos…Mas, desafortunadamente, no conseguí hacerme entender.



...Ampliar/recoller resto do artigo [ +/- ] TRANQUILOS: ¡Non se abre nova ventana!


    Te acercaste y sudabas, todavía tenías ganas de fiesta. Mamá dijo que no era el momento ni la situación, suplicó que te acostases, estarías cansado. Pero tu realidad era otra. Crees que siempre puedes hacer lo que quieres. La forzaste, le agarraste las muñecas, la empujaste y la empotraste contra la pared. Como siempre, al final ella terminaba cediendo. Yo, a mi manera gritaba, decía: mamá no, no lo permitas. De repente me oyó. ¡Esta vez sí que no!–dijo para adentro-, sujetó tus manos, te propinó un buen codazo y logró escapar. Recuerdo cómo cambió tu cara en ese momento. Sorprendido, confuso, claro, porque ella jamás se había negado a nada.
    Me puse contento antes de tiempo.

    Porque tú no lo ibas a consentir. Era necesario el castigo para educarla. Cuando una mujer hace algo mal hay que enseñarla. Y lo que funciona mejor es la fuerza: puñetazo por la boca y patada por la barriga una y otra vez…
    Y sucedió.

    Mamá empezó a sangrar. Con cada golpe, yo tropezaba contra sus paredes. Agarraba su útero con mis manitas tan pequeñas todavía porque quería vivir. Salía la sangre y yo me debilitaba. Me dolía todo y me dolía también el cuerpo de mamá. Creo que sufrí alguna rotura mientras ella caía desmayada en un charco de sangre.
    Por ti nunca llegué a nacer. Nunca pude pronunciar la palabra mamá. Maltrataste a mi madre y me asesinaste a mí.

    Y ahora me dirijo a tí. Esta carta es para tí, cabrón: por ella, por la que debió ser mi madre y nunca tuvo un hijo. También por mí que sólo fui un feto a quien negaste el derecho a la vida.

    Pero en el fondo, ¿sabes?, algo me alegra. Mamá se fue. Muy triste, pero serenamente, sin violencia, te denunció y dejó que la justicia decidiera tu destino. Y otra cosa: nunca tuve que llevar tu nombre ni llamarte papá. Ni saber que otros hijos felices de padres humanos señalaban al mío porque en el barrio todos sabían que tú eres un maltratador. Y como todos ellos, un hombre débil. Una alimaña. Un cabrón.
    ...........................................................................................................................
    AUTOR DA CARTA: Fernando Orden Rueda 2º de Bachillerato, de Ciencias de la Salud. IES Bioclimático, de Badajoz. II Premio del II Concurso Nacional 'Carta a un maltratador', convocado pola Asociación 'Juntos contra la violencia doméstica'




TEXTO ENVIADO POR: Patricia Loureiro
Colaboradora de A Lareira Máxica

** A Frase Máxica......Educar como prevención


" Eduquemos ós nenos e non será necesario castigar ós homes "



Pitágoras