Publicacións
** Recordos imborrables co paso dos anos...
Hoxe agromou en min un sentimento de melancolía pasada. Quizais foi o tempo enfurruñado e tristón logo de tanto sol, quizais este post do amigo e blogger Nacho Mirás que lin hoxe, quizais a canción "Un año más" de Mecano que soaba de fondo namentres acontecían os outros dous feitos anteriores ó unísono. Sí, máis ben foi unha conxunción de factores.
O tempo, ese ser sen rostro, faciana ou pernas que, sen embargo, corre, fixo acto de presencia por uns minutos ó redor de min. Pois ben, o tempo pasa sen decatarnos. Onte xa é pasado, viva o futuro!!!. Aínda que moitas veces vivimos máis o futuro que o propio presente. Nisto é onde se trabuca o ser humano: a felicidade consiste en aproveitar os pequenos momentos da vida, sen esperar grandes acontecementos. Saber valorar o que temos e as cousas pequenas constrúen os cimentos da felicidade. Tentar dar o mellor de sí mesmos sen enganar a ninguén, ter a conciencia tranquila, e gozar dos intres maravillosos cos que nos agasalla a vida, son fonte de felicidade interior e exterior, a pesar de tantos problemas e zancadillas cos que nos sorprende a vida.
Falaba Nacho no seu post de que estes días cumpríronse 30 anos da súa primeira comunión. A primeira imaxe que me veu á mente foi ésa, a da miña primeira comunión, so uns anos despois que Nacho. Axiña o Mundial de España, Naranjito, Sport Billy, Comando G ou a primeira vez que se emitiu Verano Azul, ou o primeiro bico que lle din a unha muller, ou cando so había dúas canles de televisión e non se emitía ininterrumpidamente, senón que unha carta de axuste asomaba pola grella televisiva namentres os programas e os presentadores descansaban e repoñían folgos, quizais para concursar no "Un, Dos, Tres", ou para ir a "625 líneas" ou a "Si lo sé, no vengo" de Jordi Hurtado, que xa era presentador por aquel tempo antes de pasarse á dúas cun concurso cultural...
Estas e outras son so algunhas imaxes que se me veñen á cabeza... Parece que aconteceu non hai tantos anos, pero xa pasaron arredor de 30 anos destes feitos. Vaia, tantos que xa morreron tanto Chanquete como Antonio Ferrandis.
"¿Señor, me podría pasar el balón?" "¿É por min? -pensei ó escoitar a aquel cativo de 6 anos". Mirei para os lados e sí, era por min. Como na propaganda de televisión. Se a realidade tamén iguala ou supera á ficción...
Hoxe estamos en 2009, o ano do triplete histórico do F.C.Barcelona, case un ano despois de que España gañara a súa segunda Eurocopa de Fútbol -logo da conquerida en 1964-, en plena crisis económica, rodeado de moitas -pero pésimas- cadeas de televisión teledirixidas por uns ou por outros, tentando organizando un novo mundial de fútbol, e rodando un novo Verano Azul, iso sí: Nin Chanquete nin Antonio Ferrandis estarán presentes, porque o tempo pasa, e non perdoa. Hai que aproveitar o momento, disfrutar da vida, vivir o momento, "Carpe Diem" que se diría en latín, algo que se soe dicir pero non sempre facer. Claro que hai que disfrutar pero sen perdelo norte e sabendo ben o que se quere sen facer dano a nada nin a ninguén, que logo se pasa dun extremo a outro. E tampouco se trata diso.
Junio de 2009, podería seguir falando, lembrando e recordando cousas do pasado. Xa o farei noutra ocasión, que lembrar de vez en cando tamén é bo, que tamén convén recordalas.
Antes de tomar decisións é bo sopesar cousas do pasado, porque do pasado sempre se aprende, se se pon un pouco de atención e non te deixas levar. É época de tomar decisións. A vida está chea delas. Claro que non sempre se acerta. Nas vindeiras semanas gustaríame tomar unha decisión sobre o futuro -importante, aínda que nada do outro mundo- , pero sen perder de vista o presente e, por suposto, o pasado, pois neles hai cousas e persoas que valen moito a pena...Hai que quitarlle a polilla o alma, que diría Alvariño, e disfrutar da vida. Agora, no mesmo momento que escribo estas líneas, empeza a soar o precioso tema de Coldplay "Viva la Vida" e o sol agroma de entre as nubes...
UN ARTIGO-OPINIÓN REALIZADO POR: Julio Torres
Coordinador de A Lareira Máxica
