Outro dos meus blogs de cabeceira preferidos é o de Im-pulso, o blog que edita o xornalista Félix Soria (ó cal tampouco teño o gusto de coñecer). "Satanizar, endiosar y creer es más rentable y cómodo que analizar, contextualizar y dudar" é o seu lema. Neste caso, o seu autor danos o seu punto de vista do que pasa, pero analizando a noticia ou a opinión de forma desglosada e ampla, contextualizándoa. Non deixa que a política de mero impacto visual-titular se apodere da información. Vai máia alá da información. Acada o banzo da análise. Entra a profundizar, sen medo, en calquera tema. Non hai oco para a superficialidade que adoita adornar as informacións da gran maioría dos xornais.
E tal a meticulosidade, que, incluso, separa a información con ladillos para facer máis atractiva a lectura da noticia (cousa importante). Ó contrario, que a gran maioría de blogs que buscan dar información curta, neste óptase pola exhaustividade na análise en vez de pola brevidade. Non se limita a informar ou dar unha breve opinión. Profundiza. Incluso ofrece enlaces doutros artigos que xa publicou con anteriodidade e relacionados co artigo actual.
Todo isto agradécese moito porque axuda a analizar e contextualizar de cara a formarnos a nosa propia opinión ó respecto dun determinados tema. E é que non debemos crer todo o que nos din, SEXA QUEN SEXA. NON!!, debemos beber de diferentes fontes e, logo, sacar as nosas propias conclusións. De aí o lema do blog de Félix Soria. Sirva de mostra do que estou a falar, un dos seus últimos artigos. Trata o tema das eleccións ó Parlamento de Galicia do 1 de marzo. Tema moi actual do que, sen embargo, non se adoita facer o tipo de análise que fai Félix Soria. Velaquí o artigo:
.....................................................................................................................................
La primera decisión del elector: ¿Votar o dar un portazo?
(Un artigo feito por Félix Soria)
Con motivo de las elecciones, en esta ocasión las autonómicas gallegas y vascas, escribiré sin atender a convenciones. De modo que, sin que sirva de precedente, teclearé sin piedad.
De entrada, como no tengo carné de ningún partido --aunque sí de un sindicato-- prescindiré de simpatías por unas u otras siglas, pero no de mis querencias ideológicas, que las tengo como todo hijo de mujer. Una vez sentado frente al escenario de la campaña electoral --conste que la palabra escenario la empleo con segundas intenciones-- me pregunto si acudir a votar.
La de votar o no votar es una decisión que condiciona todo el proceso porque, entre otras cosas, obliga a enunciar una pregunta determinante: ¿Hay alguna alternativa cuyas intenciones o programa satisfagan de forma genérica --sin entrar en detalles, porque la coincidencia al 100% es imposible-- los planteamientos que considero esenciales?
No olvidemos que votar es asunto personal, ¡muy personal!
Veamos como está el patio en Galicia:
Publicacións
