** Feliz, feliz...

En poucas semanas, o 1 de maio A Lareira Máxica, cumprirá o seu 7º ano de vida. O inicio desta andaina era un blog tan so persoal, pero pronto quixen abrilo a tod@s vós. Lembro que naquel mesmo outono empezou a colaborar Mariam (en realidade chámase María, pero como queira que dúas Marías empezaran a colaborar case ó mesmo tempo, ela decidiu rebautizarse como Mariam). Foi unha das que primeiro se animou a colaborar e fíxoo en numerosas ocasións.

@s que me coñecedes ben sabedes que son persoa de acordarme de datas especiais, sobre todo, cando hai amig@s polo medio. Como queira que Maria(m) e máis un servidor somos grandes amigos desde hai moito, e como hoxe é 5 de abril e isto é A Lareira Máxica, o medio no que colaborou moito, coido que é de recibo desexarlle un MOI FELIZ CUMPREANOS a esta gran persoa e amiga.

María: como sei que nos visitas a cotío aínda que non escribas desde hai bastante tempo e que hai outras cuestións que ocupan o teu tempo, xa sabes que perdo a esperanza de que voltes a colaborar en A Lareira Máxica pois a vida da moita voltas e nunca nunca se sabe...

Polo de pronto: "feliz, feliz no teu día...."

** Eres, es...

---

SANXENXO. Julio Torres

---

A música vive gracias ás persoas e as persoas viven e ilusiónase gracias á música. A música é un condimento sen efectos secundarios sempre disposta a facernos compañía incluso cando menos o esperamos. Sempre hai algunha canción que nos conquista ou que, sinxelamente, nos apetece escoitar polo que sexa. A musicoterapia, como a risoterapia, chegan a alma, adéntranse nela, refórzana e revivan no seo dunha persoa. So é cuestión de acertar coa que nos fai falta en cada momento. A música, soa ou con letras, acende unha chamarada no noso interior que de por sí pode ter a forza psíquica necesaria para mover o que sexa, para facernos sentir ben e para ilusionarnos e acompañarnos. Testigo das nosas inquedanzas e apoio moral. Un ser abstracto con forma melodiosa.

Esta canción de Alejandro Fernández simboliza moitas cousas. Non so amor, senón paixón, alegría, desexos, motivación e moitas cousas máis, como a música mesma. E cadaquén pode interpretala de distinto xeito a pesares de ser a mesma canción. A música, como as persoas, ten vida propia. So hai que arrimarse a ela para adentrarse no seu interior e deixarse asulagar polos seus efectos. "Eres" mesmo simboliza a esperanza daquilo que poidera parecer perdido, pois nesta vida nada hai imposible e o que hoxe parece gris mañán pode ser azul. Ás veces so é cuestión de tempo e de decisión. De non desfalecer no primeiro, nin no segundo intento, ou incluso no terceiro. No momento menos agardado a vida pode reservarnos unha ledicia antes aprazada.

A música é, la música es, forza para vivir e para acompañarnos en moitas situacións das nosas vidas. Non despreciemos os seus distintos valores. Deixémonos atrapar por aquelas cancións que nos gustan e que nos fan sentir ben e nos dan alas para voar e para ilusionarnos. Todo é posible, e a música agocha moito poder, moita forza no seu interior. So hai que descubrilo...

** Máis vale tarde que nunca...

** A gripe española

---

SANXENXO # Mary Camiña

---

Nun recuncho da cama, con catro mantas e un “nórdico”, toda encaracolada e chea de frío, así foi como comezou a miña viaxe; unha viaxe increíble que me remontou a principios de século pasado. Entre o frío que sentían os meus ósos e a calor que sentía a miña pel, encontreime de repente no medio dun pequeno pobo cheo de miseria e enfermidade. Era unha noite de xeada, con xente que se refuxiaba no calor do seu lar, co fogo da lareira intentaban quentarse e escapar daquela enfermidade. Por todos lados se oían queixumes e toses; podíase respirar enfermidade e pobreza..., Vía, oía, sentía pero...como espectro doutros tempos e lares, non me podían ver; as poucas persoas que se cruzaban comigo seguían o seu camiño como se non existira. Qué frío facía!!! Ese frío que se mete nos ósos e ainda que o queiras botar fóra volve a sair unha e outra vez do teu interior, sentindo que che recorre todo o corpo e te fai tremer.

Como engaiolada por un laiar cáseque inaudible, funme achegando a unha casa, e sen cáseque decatarme, as súas paredes volvéronse transparentes para mín, atraveseinas, e vinme no medio dun cuarto terreño, alumeado polo lume da lareira, onde estaba unha pota con auga a ferver. No medio do cuarto, unha muller xoven con faciana triste, cansa e desacougada miraba para a porta, chorando en silencio, mentras sostiña no seu colo a un mozo que se vía con dificultades para respirar. Ao fondo, un neno pequeño durmía enriba dun saco de follato.

Alguén entrou no cuarto sen chamar e, sen mediar palabra, foi cara a pota , botou nela unhas herbas que traía nun saquiño e unha cullarada de mel que sacou dun diminuto frasco. Feito esto, sacou a pota do lume. A muller que tiña o mozo no colo, con bágoas de esperanza nos ollos, diulle as gracias. Entón a muller das herbas fitou para mín e díxolle:

- Escoitaa, ven doutros tempos e lares..., onde esta enfermidade xa non ten tanto poder...
Vinme rodeada dun lume que por moito que quentase non me sacaba o frío e comecei a decir:
- É a gripe española, señora. A gripe española que tanta xentiña matou, cando non había alimentos que darlle aos enfermos, cando o pobo morría de fame, cando as únicas menciñas que existían eran as herbas e receitas ancestrais que mulleres e homes cheos de sabiduría e bo facer mantiñan nas súas mentes e transmitían xeración tras xeración. Pero iso non era suficiente, nunha época na que o alimento, por mor dunha guerra, escaseaba en cáseque tódolos lares. É a gripe española, señora, que tantas vidiñas segou...
- De súpeto, sentín uns brazos que me rodeaban eun bico na caluga, e unha voz fixome regresar:
- Ruliña, estás ben? Queimas...
E, ainda a medio transportar daquel insólito lugar susurrei:
É a gripe española, que tanta xentiña contaxiou...
Entón, o meu inseparable compañeiro, fixo amago de se levantar decindo non sei qué do ibuprofeno, pero non lle deixei, agarreime a él como quen se agarra a un barco en alta mar e no medio dun temporal:
- Non, non te vaias- susurrei.

E así adormecín de novo, entre frío, calor, tremores e abrazada á persoa amada; pensando na sorte que tiña de ter ao meu carón a alguén que me coidara tanto, na sorte que tiñamos de vivir nunha época na que a gripe xa non é sinónimo de morte e desolación, da sorte que tiña de non pertencer a aquel “mundo” ao que viaxei,...ou quizáis sí?...

** A frase máxica de....Picasso

** Ilusión...

---

SANXENXO #Julio Torres

---

"No me llames iluso porque tenga una ilusión", dicía a canción de La Cabra Mecánica. Seica que de ilusións non se vive. Discrepo en parte. Poida que non, pero axuda. Camiñar na vida sen ilusión/s é como naufragar no medio do cemento.

A ilusión é algo tan simple como complexo. É algo tan fácil como difícil de conquerir. ¿E ilusión por qué?

Ilusión agocha moitas palabras e sentimentos nunha soa verba. Ilusión por atopar traballo ou por ter un traballo mellor, por mercar un coche que tanto che gusta, por bicar a ese home/muller que tanto che gusta, por escoitar dicir un "quérote", por namorarte, por casarte, por ter fill@s e velos crecer, por tomar un café cos teus amig@s, por reencontrarte con amig@s que xa hai anos que non vías, por esa cena ou comida tan especial, por viaxar, por pasar unha velada en boa compañía, por ver o mar por primeira vez ou por velo logo de moitos meses, por disfrutar dese amencer ou dese anoitecer á beira dalguén especial, por disfrarte no carnaval, por acudir á boda do teu mellor amig@, por axudar desinteresadamente, por recibir un premio merecido, por ter entradas para ir ó concerto do teu cantante ou grupo de música favorito, por ir de cruceiro, por ir de acampada, por recibir esa chamada que tanto esperas, porque o teu equipo favorito gañe, por mercar unha prenda que tanto che gusta, por rir e que te fagan rir, por ter unha conversa animada e entretida, porque quitar unha foto cun famos@, por tomar as 12 uvas na fin de ano ou por saír despois, por ler un libro, por ver esa película que tanto che gusta, por escoitar o son dos paxaros,por estar en contacto coa natureza, porque O NOVO BLOGGER recupere todo o bo da anterior versión de blogger vixente ata mediados de 2012 (esta última é unha ilusión persoal que dificilmente se vai conquerir), ilusión por acadar cada día ter máis seguidores de A Lareira Máxica no facebook (outra ilusión persoal, neste caso feita realidade), ilusión por vivir e ilusión por .... tantas e tantas cousas coas que nos obsequia a vida. Moitas delas pequenas cousas que pasan á nosa beira sen sequera decatarnos da súa gran existencia.

A ilusión supón un estímulo e unha motivación á par que un desexo de algo novo ou agardado. A ilusión é un pequeno gran de felicidade agochado no lugar menos pensado, na persoa menos esperada, nun pequeno intre maravilloso. A ilusión nace dun e hai que regala a cotío, pois murcha se non a regas, o mesmo que a amizade. A ilusión ten vida propia. Vive no noso corazón e nas nosas mentes. A ilusión está aí, presente, agazapada, esperando a que chamemos por ela e que os dous xuntos bailemos acompasados unha canción italiana. A ilusión é eterna, a verdadeira ilusión non morre. A verdadeira ilusión é un desexo que se fai realidade pois a ilusión non é soamente que nos toque a lotería, senón ter momentos de felicidade. As ilusións poida que non sempre se cumpran, pero dan forza para vivir e procurar a felicidade polo que ...Non me chames iluso porque teña unha ilusión...

¿E vós qué pensades da ilusión? ¿Cal é a vosa ilusión?

.....................................................................................................................................

** ¿Dónde estabas/estábais?

** A frase máxica...para reflexionar

** Filetes de polo con congumelos

---

SANXENXO. Mary Camiña

---

Colaboradora de A Lareira Máxica

En outono, cando nenos e maiores volvemos á rutina do día a día, cando as follas das árbores van mudando de cor, e o tempo comeza a fluir de forma diferente, sempre me gustou camiñar polos nosos montes, oír, con cada paso, o triscar das follas que van formando parte da alfombra amarela-marrón-alaranxada que pisan os nosos pés, recollendo os froitos que os montes nos dán: castañas, noces... Acabo de descubrir varios grupos de fermosos fungos, cunha pinta realmente apetitosa e cos que se me ocurren unha e mil maneiras de cociñalas, pero, por desgracia, non distingo as comestibles das penzoñentas, así que, a fume de carozo, como se nunha escura noite de lúa nova a mesmiña Santa Compaña que perseguira, corro para a casa, saco o coche do garaxe e póñome rumbo ao supermercado máis próximo, que está a uns catro ou cinco quilómetros. Lástima que na taberna do Cortés non haixa cogumelos...

Polo camiño vou repasando os ingredintes que preciso para facer a receita que, de súpeto, polo monte adiante, me inspirou: “Filetes de Polo con Cogumelos”.

Os filetes de polo xa non os necesito mercar, xa que os teño adobados de pola mañá cedo, co seu sal, allo e perixel, tiña pensado poñelos á prancha para os maiores e empanalos para os nenos, acompañalos dunha ensalada e patacas fritidas e listo, pero ese paseíño polo monte fíxome cambiar de idea. Xa que estamos no outono vou aproveitar para facelo notar na mesa á hora de xantar, ao principio os nenos sempre reviran o fuciño pero despois non deixan nunca nada no prato.

Necesito tamén: unha cebola grande , vale, non hai problema, témola no cabaceiro, este ano tivemos realmente un bo ano de cebolas; 250grs.de Cogumelos, eso sí que non teño, é unha mágoa non saber distinguilos, pero non me arrisco, a prudencia nestes casos é o primordial, mira tí que si por un par de fungos perdes a vida.., non, non, que vida, que eu saiba, só che hai unha e eu respétoa moito, sexa miña ou dos demáis. Vale, por onde ía?. Ah, sí,..., preciso tamén un dente de allo, lástima que este ano os allos da nosa leira son cativiños, pero como teñen mellor sustancia non hai máis que falar, ao cabaceiro a por él; vou necesitar tamén sal, e aceite de oliva, se mal non recordo, ainda queda; e por último zume de limón; vale, pois diso tamén temos na casa, xa que o limoeiro que prantamos hai cinco ou seis anos está a dar uns froitos ben fermosos, necesita os seus coidados, pero merece a pena.

Pois ben, así que só necesito os cogumelos, a verdade que esto de ter un cachiño de terra onde pór as túas propias patacas, froitas e verduras axuda moito nestas épocas de crise. Polo menos, o tempo que se está na casa sen traballo pódese aproveitar para cultivar, certo é que é preciso moitísimo traballo e dedicación, ter en conta moitas cousas e depéndese moitas veces do tempo, ... Síntoo polos da cidade que realmente o deben estar a pasar moi mal...Nós, polo menos podemos envasar ou facer mermeladas ou ben conxelar os excedentes da tempada e imos tirando...

Bueno, xa cheguei ao supermercado, para aproveitar a viaxe, vou levar algunha cousiña máis que me pode facer falta durante a semana que ven, como pasta e arroz, fariña..., así non me sinto tan mal por coller o coche tan só para mercar uns cogumelos; normalmente aproveito a saída co coche para ir a varios sitios que me queden de camiño e aproveitar ao máximo o percorrido,...

Ufff!, qué caro está todo!!! E despois da subida do I.V.E., a ver quén chega a fin de mes sen tirar dos aforros, se é que quedan...

Unha vez na casa, dispoño tódolos ingredientes no mesado da cociña limpos e listos para comezar a preparación deste prato de outono. Acabo de darme conta de que me falta un: o viño branco. Menos mal que miña sogra sempre nos trae algunha botelliña de albariño, uhmmm! Non acostumamos beber viño a diario, así que sempre hai algún de reserva.

Collo un cazo ancho poño a pochar en aceite de oliva a cebola, o allo e o perixil ben picadiños. Mimá! Había ben tempo que unha cebola non me facía chorar tanto, perdín a conta das veces que parei de picala cebola ao non ver nada por mor das bágoas que me inundaban os ollos. E que maneira de picar...

Namentras, fileteo os cogumeloes e engádolles o zume do limón para que non se oxiden, así quedarán douradiños e non oscuros...

Xa está pochada a cebola co allo e o perixil, así que lle engado os cogumelos co limón e salamos ao gusto..., e a cocer a fogo lento... isto recórdame a unha canción de Roxana: “ A fuego lento tu mirada...”. Sí, éche boa idea, vou pór a radio...

Ben, pois a pasalos filetes de polo pola prancha..., douradiños, selándoos para que queden xugosos, iso de selalos é pór a prancha ben quente e pasar os filetes así volta e volta, dourándoos, quedando feitos por fóra e non por dentro, rematarase de facer cos cogumelos...
Pois iso, poñemos nunha fonte de forno, unha capa de cogumelos, unha capa de filetes e voltamos a cubrir cos cogumelos, engadímoslles medio vasiño de viño branco (cando digo medio vasiño, refírome a un vaso de servir o viño non de servila auga...). Metemos no forno e deixamos facer pouco a pouco (180-200ºC) ata que se doren.

UHMMM!, qué ben arrecende!!! Encántanme os olores do outono...

Vou aproveitar para facer uns pementos e un pouco de arroz que acompañarei con salsa de tomate caseira, do que envasei a semana pasada..., aproveitarei para asar tamén unhas castañas xa que o forno está encendido, realmente, a mín non me gustan demasiado, pero aos meus pequenos encántalles,... así que bos deixo para rematar este xantar de outono e próximamente vos confiarei cómo se prepara un bizcoito de chocolate con noces do máis saboroso...

Que aproveite!!!

.....................................................................................................................................

[OBSERVACIÓN: O artigo está escrito cando aínda era outono]

** Nunca vuelve hacia arriba

E non debe voltar, polo menos en estado líquido...Pero ben se podería coller unhas longas vacacións que desde octubre non nos abandona...¿Haberá danza para que veña e se quede o sol unha boa temporada?

** Mírame...

---

SANXENXO. Mary Camiña

---

Colaboradora de A Lareira Máxica

Mírame aos ollos e dime,
dime o que queiras decir,
non teñas medo a me ferir.
Dime o que tí sentes,
non te escondas nunha apariencia,
que non faga máis que mentir.
Sexas como sexas,
coma tí queiras ser.
Dime, meu rei, o que pensas,
déixame verte tal como es.
Mírame aos ollos e dime que sintes,
amósame o fondo do teu ser.
Mírame e dime que pensas,
Axúdame a coñecerte outra vez.

** Humor para uns chuvioso luns en Galicia

** A frase máxica (unha delas) de...Mario Benedetti

** Humor para empezar o ano

** A Frase Máxica sobre a xustiza

** Benvida ao 2013. ¡¡Adeus adeus 2012!!

---

OURENSE. Patricia Loureiro

---

Unhos días de descanso na miña terra, Ourense, servíronme para recargares pilas. Abofé que sí. Evos unha sensación indescriptíbel. 2012 foi un ano mui amargo i duropra min, así que gosto de darlle a benvida ao 2013 con esta alegre canción de Efecto Pasillo. Oxalá non comamos somentes pan i manteiga. Pra o Xulio i pra tódolos colaboradores i lectores de A Lareira Máxica: ¡¡un bon 2013 cheo de muita ilusión i sorte!! Feliz noite

** "Cuéntame" regresa este xoves con novos capítulos

---

SANXENXO. Julio Torres

---

O vindeiro xoves 3 de xaneiro de 2013 TVE emitirá a nova tempada da serie "Cuéntame...", a 14ª que este ano percorrerá o ano 1981 (co intento de golpe de Estado do 23-F incluido). E como ven sendo habitual nas últimas tempadas, unha nova versión da homónima canción "Cuéntame" servirá de sintonía de cabeceira. Desta vez será o cantante Miguel Bosé o que a interpretará. A min particularmente gustábame máis a inicial que corría a cargo de Ana Belén, se ben a de Pitingo tamén me agradaba. Non sei se tanta versión da mesma canción é bo ou non, pero sí permite facer comparacións (odiosas, como sempre) entre diferentes cantantes e estilo de música.

Velaquí un avance tanto da sintonía como dalgunhas escenas:

P.D.: Segue sen gustarme nada, logo de tres publicacións, o novo Blogger. Non permite respetar os puntos e aparte sen ter que introducir manualmente código html pois no modo redacción muda a bastante máis pequeno o tamaño da letra!!! polo que tanto Patricia (ela desde agosto) e un servidor (desde hai uns días) temos que facer malabarismos e editar en linguaxe HTML, introducindo manualmente algúns códigos HTML para que quede o máis parecido a versión anterior. Os nosos coñecementos son limitados, así que se alguén nos pode indicar cómo facer, agraderiámosvolo moito (alareiramaxica@gmail.com). Para que vexades un exemplo do que digo, así quedaría en modo Redacción o anterior artigo. Vede a letra por defecto e xa me contaredes. Se lle damos a letra máis grande, salta a unha demasiado grande (máis que no Blogger anterior, que é a que usamos aínda na actualidade editando con código HTML):

---

SANXENXO. Julio Torres

---

O vindeiro xoves 3 de xaneiro de 2013 TVE emitirá a nova tempada da serie "Cuéntame...", a 14ª que este ano percorrerá o ano 1981 (co golpe de Estado do 23-F incluido). E como ven sendo habitual nas últimas tempadas, unha nova versión da homónima canción "Cuéntame" servirá de sintonía de cabeceira. Desta vez será o cantante Miguel Bosé o que a interpretará. A min particularmente gustábame máis a inicial que corría a cargo de Ana Belén, se ben a de Pitingo tamén me agradaba. Non sei se tanta versión da mesma canción é bo ou non, pero sí permite facer comparacións (odiosas, como sempre) entre diferentes cantantes e estilo de música. Velaquí un avance tanto da sintonía como dalgunhas escenas:

** Morre o escritor e intelectual galego Gonzalo Bouza-Brey

---

VILAGARCIA DE AROUSA. Julio Torres

---

O pasado domingo finaba de xeito repentino ós 60 anos de idade Gonzalo Bouza-Brey, recoñecido intelectual asentado en Vilagarcía de Arousa. Sobriño de Fermín Bouza-Brei, foi escritor, político, procurador,colaborador en diferentes xornais e xogou un papel moi destacado no movemento cultural e veciñal .

Con Bouza-Brey tiven a oportunidade de falar dúas veces. A primeira foi traballando para o xornal Faro de Vigo. Con motivo do XX aniversario do intento de golpe de Estado do 23-F fíxenlle unha entrevista. Sóubome ilustrar moi ben cómo viviron el e outros destacados vilagarcianos aquelas intensas e amargas horas.

A segunda -e última vez- foi no verán de 2011. Tiña un proxecto entre mans e amosábase ilusionado. Persoa culta, comprometida, afable no trato, moi humana e cercana. Constitúe unha perda moi grande. Descanse en paz.

** Feliz Nadal e bo 2013

Patricia Loureiro e un servidor desexámosvos unhas moi felices festas de Nadal e un 2013 cheo de cousas moi boas e bonitas. 

Lembro que por estar datas hai anos acostumaba a enviar ós meus amigos, amigas e familiares unha postal navideña na que garabateaba unhas letras cos meus mellores desexos. Pero primeiro os emails, logo as e-cards, os sms, e agora as redes sociais desprazaron o correo tradicional polas novas tecnoloxías. O outro día atopeime con algunhas postais navideñas recibidas tamén hai varios anos e acordeime que hoxendía non so as postais senón as cartas manuscritas nun folio ou nunha folla son, desgracidamente, historia. Agora so acostumamos a recibir dous tipos de cartos e xa sabemos para qué son...Para pagar ou, como moito, de publicidade. Perdesue o romanticismo das cartas escritas a man. Algo case inimaxinable ata mediados dos 90...

Quixeramos agradecer a tódolos seguidores de A Lareira Máxica por estar aí, aínda que on escriban ou publiquen artigos, e en especial ós que nos seguen dos seguintes países: España, Estados Unidos, México, Francia, Argentina, Colombia, Alemania, Chile, Perú, Reino Unido, Colombia e Argentina. Estes son os países que máis nos visitan desde o nacemento do blog.

P.D.: ¡¡Qué pouco ou nada me gusta o novo blogger!!. Había meses que non escribía pero neste novo Blogger é moi difícil escribir texto, facelo cadrar ben e buscarlle un tamaño da letra e demais, cando antes era moi sinxelo...Que rabia me da!!!

** "Brotar", curta de Manuel Mata

** Un pasado que non voltará

¿A dónde fue el pasado que no volverá?
¿a dónde fue tu risa que me hacia volar?
¿dónde quedo la llave de nuestra ilusión?
¿a dónde la alegría de tu corazón?

Y se va como todo se va
como el agua del río hacia el mar
y se va como todo se va...

El tiempo que pasó y no supe ver
las horas que ya no quieren volver
¿Dónde están, dónde están corazón?
los días que sabíamos amar
la brisa que llegaba desde el mar
¿Dónde están, dónde están corazón?

¿A dónde fue tu cara de felicidad?
¿los besos que supimos dar?
¿dónde quedo el pasado que no volverá?
¿los días que vivimos en cualquier lugar?

Y se va como todo se va
como el agua del río hacia el mar
y se va como todo se va.

El tiempo que pasó y no supe ver
las horas que ya no quieren volver
¿Dónde están, dónde están corazón?
los días que sabíamos amar
la brisa que llegaba desde el mar
¿Dónde están, dónde están corazón?

El tiempo que pasó y no supe ver
las horas que ya no quieren volver
¿Dónde están, dónde están corazón?
los días que sabíamos amar
el aire que llegaba desde el mar
¿Dónde están, dónde están corazón?

¿Dónde están, dónde están corazón?...

** A Traviata animada

Verdi - Traviata - Choeur Bohémiens

---

REMITIDO POR: Jose
Colaborador A.L.M.

** Orange compra Symio. ¿Yoigo é o próximo obxectivo?

---

MADRID. #Patricia Loureiro#

---

Aoperadora virtual de móbiles Symio foi mercada por Orange. I Symio non será a única perda pra a competencia na telefónia móbil. Yoigo venderase a Orange ou a Vodafone. Camiñamos cara un tripolio: Vodafone, Movistar i Orange. ¿A fin das tarifas baratas na telefonía móbil?. Novas desagradábeis

** Messenger: un adiós con sabor a nostalgia

---

X.LUIS GARRIDO #Vigo#

---

Colaborador de A Lareira Máxica

Estaba cantado y se cumplió. El Messenger, que fue una novedosa y popular red social tiene los días contados. El auge de otras redes sociales y el desarrollo de otras aplicaciones móbiles socavarán lo que en su día fue toda una revolución para comunicarse entre personas jóvenes y no tan jóvenes. Aquellas conversaciones interactivas, más rápidas que los sms móbiles, aquellos guiños simpáticos.

Las redes sociales, como las personas, nacen, crecen y antes o después mueren. Y Microsoft acaba de confirmar que el Messenger se despedirá en 2013 para integrarse en el Skype. Se convertirá en un mito que sirvió de antesala a otras redes sociales ahora más en boga como el facebook, el tuenti o el twitter. A ellos, como al Mesenger en breve, también les tocará morir. Pero ahora viven su momento dorado.

Los servicios de pago posiblemente estén a la vuelta de la esquina. La pregunta es: ¿en qué momento todas las redes sociales dejarán de ser gratuítas? ¿Son realmente rentables las gratuítas?

** Cores, monstros i números

---

MADRID. Patricia Loureiro

---

Quédome con istes monstros "azuis" que non metían medo, i non cos da noite de de tódolos santos. Divertido, didáctico i agradábel sketch dos entrañables Triki, Trake, Coco i demais. O mestre Coco i as súas clases (arriba i abaixo, cerca i lonxe, etc.) i as galletas do Triki...

I contar no Barrio Sésamo semellaba mui sinxelo destoutra maneira. Con música, debuxos animados i repeticións unha tras outra. Ou che gustaba ou maldicías ás bolechas por tercas i cansinas.

---

ENLACES DE A LAREIRA MÁXICA RELACIONADOS CON ISTE ARTIGO:

---

** ¿Que foi dos protas de Barrio Sésamo? (I)
** ¿Que foi dos protas de Barrio Sésamo? (II)
** ¿Que foi dos protas de Barrio Sésamo? (e III)

** Belo timelapse no Teide (Tenerife)

** As gueivotas i o humor

** Antena 3 consumou hoxe a absorción de La Sexta

---

MADRID. Patricia Loureiro

---

Hoxe 1 de outono de 2012 materializouse a absorción da Sexta por Antena 3. Incluso desapareceu o teletexto da Sexta en beneficio do de A3. Así as cousas a luita será Mediaset (Telecinco-Cuatro) contra o Grupo Planeta (A3-La Sexta). Que dizer ten que a menor competencia pior pra o espectador. Quizabes programas como "El Intermedio" perigan poi-la ideoloxía de La Sexta (de esquerdas) entran en claro confrontamento coa de A3 (de dereitas).

A dúbida: ¿seguirán os informativos de La Sexta igual de agudos contra do governo ou suavizaranse logo da "fusión"? A xuntanza natural debera ter sido La Sexta-Cuatro. A guerra do fútbol levou por diante un acordo que estivo a piques de firmarse hai unhos anos. Incomprensíbel o tema egos.

** Mercadillo solidario en Teo pra unha mui boa causa

COMPARTO O SEGUINTE EVENTO QUE ME CHEGA DESDE "Solidarios anónimos". ¡¡¡¡Muita sorte Yessi!!!:

"Todos os sábados de outubro, comezando día 6, a ONG sen ánimo de lucro "Solidarios Anónimos", celebraremos no parque de Os Tilos (Teo-Santiago de Compostela), un mercadillo solidario en favor de Yessi, unha nena de Redondela que leva 11 anos cunha enfermidade neurodexenerativa sen diagnosticar, e que precisa fondos para seguir a súa preregrinación de neurólogos para dar cun tratamento da súa enfermidade.
Para dito mercadillo, precisamos eses artículos que xa non usades, libros, xoguetes, películas, videoxogos, consolas, pequenos electrodomésticos, bisutería, louza... en fin, aquelo que estea en bó uso e sexa fácilmente transportable. Descartamos mobles, roupa e calzado.
Esta é a páxina coa historia de Yessi, corroborada e comprobada por esta ONG:
http://www.elmundoconyesi.es/

As persoas interesadas en aportar artículos, por favor, poñédevos en contacto a través do seguinte enderezo en facebook:
https://www.facebook.com/isa.bandin
Ou ben no enderezo electrónico:
info@solidariosanonimos.org

Moitas grazas pola vosa colaboración!!"

** Un sorriso, unha frase

---

MADRID. Patricia Loureiro

---

CComo mui ben acostumaba a dizer o Xulio sobre non sei que estudo científico: "5 minutos de carcajadas pueden sustituir a 45 minutos de ejercicio físico". Tamén din que: "Nunca dejes de sonreir, ni siquiera cuando estés triste, porque nunca sabes quien se puede enamorar de tu sonrisa". ¿I que vos parece estoutra?

** Xa temos nova cabeceira da serie Verano Azul

---

MADRID. Patricia Loureiro

---

Rodárase en Nerja (Málaga), nembargantes "Verano Azul" ven puido terse feito na agradábel terra do Xulio, en Sanxenxo. Veño de ve-lo vídeo que Jesús Rivera subiu á internet. Quer adicarlle-lo ao fundador da blogue quen nos abandoou no seu mes. Onde quer que esteas seguro que estas imaxes che arrincarían un sorriso dos teus. Coma ti, gostaba máis do Sanxenxo dos 80.

** Vigo: Fotomontaxe onte/hoxe

** Unha adicatoria para sempre

---

MADRID. Patricia Loureiro

---

Un mes despois da túa marcha debo dizeres que te boto muito en falla. Muitísimo. Facíaste quer pola boa persoa i amigo que eras. As túas amigas i amigos sabémolo mui ben. Alá riba onde quer que tú esteas maxino que os teus artigos e as túas conversas en galego inundarán as nubes de felicidade i alegría como tanto che gostaba e que dun intre a outro voltarás para dizer que soio foi un ata despois i que todo foi un mal sono dunha tarde de xullo na que nos deixastes para sempre. Incomprensíbel fatalidade. Dende aquí abaixo todo é estrano e triste sen ti. Ate esta lareira pola que tanto gostabas navegar te estrana ó non notare-la túa presenza. Que o saibas.

** O espíritu da festa

---

COMPOSTELA. Alvariño

---

Colaborador de A Lareira Máxica

Pese a crise, síguense celebrando as tradicionais festas parroquiales e os tamén tradicionais bailes. A min, o único que me molesta é o estrondo da pólvora. É que os meus oídos non son capaces de atopar o pracer que se agacha na sucesión dos estoupidos das bombas de palenque.

Estas celebracións evócanme os días da infancia, cando as esperaba case coa mesma ilusión coa que esperaba a chegada dos reis magos. Agora, xa non teño nin a metade da metade daquela ilusión. É pola xente, e que non aturo a estupidez e a soberbia. Cando se mezclan coa ignorancia, prefiro fuxir. Porque a ignorancia mesturada coa maldade, da unha combinación que me resulta daniña. Logo, se engadimos un bo puñado de envexa, xa temos o perfil psicolóxico da maioría dos meus veciños da bisbarra. Porque estes non se critican, espeléllanse. Diredes que esaxero pero, ás veces, ata parece que se alegran do mal alleo.

O caso é que con crise ou sin ela, a xente sigue colaborando e mantendo as súas tradicións. Coma se ir ó campo da festa fora unha especie de rito capaz de alonxarnos por unhas horas da realidade. Un kitkat, eso mesmo. Un tempo de desconexión, de descomprensión.

Hai xente incapaz de desconectar, de darlle á chave e poñerse en off. Empezan a comerse a cabeza, e acapan carcoméndose enteiriños, de arriba a abaixo. Polo medio támen. A carcoma é un mal terrible, cando che entra vaite minando sen piedade. Primeiro o corpo, logo a alma. Eu, coñezoo ben os seus efectos devastadores, por eso me perfumo cada día con Auga Lavanda de Puig. O olor da lavanda, ademais de axudar a relaxarse á hora de durmir, bótolle unhas pingas ás sabas, escorrenta pulgas e polillas. Porque xa se sabe, miseria e pragas, sempre van da man. E así, deste xeito, vou tendo o bicherío baixo control. Algunha xente, incluso alguns dos meus amabilísimos lectores, pensaredes que son un simple. Pero, ¿por qué non conservar a ilusión?, ¿por qué non pensar que hai un futuro agardándonos?, ¿por qué abandoarse?, ¿por qué non deixarse levar polo espíritu da festa? Moita xente instálase no lamento e adica horas e horas a laiarse. Acaso a situación económica de España nos anos 40 era mellor, ¿non casaron naqueles anos moitos dos nosos avós?, ¿non tiveron varios fillos?, ¿non saíron a diante? Pois, logo... Que eu sepa as crises son cíclicas, non eternas. Algún día as cousas terán que cambiar, como pasou sempre.

** Agardando a chegada de mellores tempos

---

SANXENXO. Julio Torres

---

O verán non acaba de chegar. Tanta inestabilidade fai que teñamos que invocar a chegada do bo tempo. En Sanxenxo polo menos apenas se fixo ver. Se os indios facían a danza da choiva, desde A Lareira Máxica imos tentar chamar ó bo tempo para que chegue e se quede connosco todo o verán. So se me ocurre a ritmo destas tres pegadizas e animadas cancións de Blondie, Dire Straits e Paulina Rubio. Agardemos que funcione a invocación ó sol e ó bo tempo.

Aproveito para desexar a tódol@s seguidores/as de A Lareira Máxica un bo verán 2012. Durante este tempo estival, coma sempre, A Lareira Máxica apenas se vai actualizar e baixará moitísimo en número de publicacións. As actualizacións serán moi de cando en vez. Toca descansar. Se queredes publicar algo no blog, animádevos a enviar as vosas propostas de artigos.

** Efemérides. Tal día coma hoxe...Do 2 ó 8 de Julio

---

NEGREIRA. X. Amancio Liñares Giraut & Antonio Puentes Chao

---

Colaboradores de A Lareira Máxica

xullo-02 1861 Celébranse na Coruña, a imitación dos de Barcelona, os I Xogos Florais, concurso poético ó que se podían presentar composicións en galego, coa pretensión de fomentar a escrita literaria neste idioma. O Álbum de la Caridad (1862) recollerá os traballos.

xullo-03 1982 Nunha sesión conxunta da Real Academia Galega e do Instituto da Lingua Galega apróbanse as Normas de unificación ortográfica e morfolóxica da nosa lingua, as mesmas que, con lixeiras modificacións posteriores, rexen ata o día de hoxe. Os maiores cambios nestas Normas foron adoptados pola RAG en 2003.

xullo-04 2012 O escritor Xosé Chao Rego presenta en Compostela o libro Por aquí chégase a Galicia, composto por 50 unidades que fan referencia a temas da lingua e da cultura galegas.
xullo-05 1885 Ve a luz o número un d'A Gaita Gallega, a primeira publicación monolingüe en galego da nosa emigración americana (na Habana), que amosa ademais unha preocupación constante pola defensa do idioma. Os seus fundadores foron R. Armada Teixeiro e M. Lugrís Freire.

xullo-05 1910 Nace en Ourense o historiador, escritor e investigador Alberto Vilanova Rodríguez, vinculado ó mundo da emigración en Arxentina.

xullo-07 1919 Derradeiro nº, xa na súa terceira etapa (que iniciara con data 18-21/02/1917), do xornal O Tio Marcos da Portela, o que fora o primeiro periódico da nosa historia escrito integramente en galego.
xullo-07 2006 O plenario da RAGhttp://www.blogger.com/img/blank.gif acorda dedicarlle o Día das Letras Galegas 2007 á poeta noiesa María Mariño, a chamada «dinamiteira da fala» polo seu estilo lingüístico rupturista, e moi vinculada vitalmente ó Courel.

xullo-08 1885 Nace na Coruña Roberto Nóvoa Santos, insigne doutor e especialista en Medicina. Publicou en galego a novela A Santa Compaña e estudou o tema da saudade.
xullo-08 1983 O Parlamento de Galicia aproba a lei pola que se crea o Consello da Cultura Galega.

---

É éste un traballo de cronoloxía realizado polos profesores Antonio Puentes Chao (Lingua e Literatura Galegas) e X. Amancio Liñares Giraut (Xeografía e Historia).

---

---> LEMBRADE ESTAS EFEMÉRIDES PODERÉDELAS SEGUIR A PARTIR DE AGORA NA PÁXINA DE A LAREIRA MÁXICA NO FACEBOOK Amancio xa se encarga de subilas alí.

** Que rabia me dan...os esteretipos sexistas!!!

---

SANXENXO. Mary Camiña

---

Colaboradora de A Lareira Máxica

Nunca fun capaz de entender por qué as nenas tiñan que xogar ás monecas, os nenos aos coches e os que se saían desos estereotipos eran denominados "macholos" , elas; ou "cricas" ou "maricallos", eles.
Menos mal que hoxe en día, algunhas mentes vanse abrindo pouco a pouco a outra realidade, na que as persoas poden ter gustos ou conductas similares sexan homes ou mulleres, ainda así se ven certos "prexuizos".

Lendo un artigo de xa hai tempo, chamoume a atención cómo unha persoa seguía a supoñer que homes e mulleres somos diferentes na forma de pensar e de sentir, só polo mero feito de ser do sexo que somos. Non é que me preocupara en exceso esta opinión, nen que fose a primeira vez que o oio, pero sí me fixo pensar.

Toda a miña vida levei etiqueta de "rara". En aparencia, según me fixo saber un día o profesor de dibuxo lineal, son (ou era por aquel entonces) demasiado feminina, para facer unha inxeniería (non sei moi ben de onde sacou iso, a verdade...)..., e como daquela ainda non tiña o carácter o suficientemente definido, pois tomeimo ao pé da letra, xa non sería inxenieira, non porque mo dixera semellante especimen, e moito menos porque mo crera, senon por medo a encontrarme na carreira a máis dun que pensara o mesmo. Pero intelectualmente, parece ser que me parezco máis ao sexo masculino..., iso me fixo saber un profesor de primaria do colexio dos meus fillos, xa que segundo él, as mentes matemáticas son máis ben de homes, ja!. O que hai que oir..., se eu lle contara o “calculadoras” que poden ser as mentes dalgunhas mulleres...(Sí, é certo, isto último vai con retranca e é sexista, tamén hai homes “calculadores”...)

E mirade vos por onde, na carreira recrimináronme que para ser muller sempre ía moi sencilla e sen maquillaxe..., pero vamos a ver, eu a maquillaxe úsua, pero cando me apetece ou en certas ocasións, ...para sentirme mellor, non por ser muller... Non teño nada en contra das mulleres e homes que usan a maquillaxe a diario porque así se sinten mellor, pero que non me digan que unha muller ten que maquillarse a diario necesariamente, ou vestir á última...

¿Por qué necesariamente ás mulleres lles ten que encantar ir de compras? Pois non, non me gusta ir de compras, só vou cando me é imprescindible.

Tamén me dín conta que prevalece, dixen prevalece e non que sexa así en tódolos casos, a conducta machista máis na muller que no home. Encontreime moitísimos casos nos que as mulleres non soportan que o seu superior sexa outra muller.

Cántas veces fun criticada, e o sigo a ser, por non acatarme á forma "convencinal" de ser de muller : non me gusta ir de compras, odio pasar todo o día limpando, odio as telenovelas, detesto os cotilleos, e sempre necesito ter a mente activa en algo creativo. Abofé que existen máis mulleres coma mín, entón, ¿por qué seguimos cos estereotipos? Quizais pola necesidade inconsciente de ter todo analizado, seriado e etiquetado.

Teño claro, moi claro, que as persoas somos diferentes porque senon seríamos robots, copias, clons,..., non habería distintos puntos de vista, todos estaríamos de acordo e ... adeus ao factor sorpresa...

De seguro que máis dun debe pensar que teño un carácter forte, pois sí, levo moitos anos fortificándome. Uns dirán que son son unha rebelde, outros que unha paranoica, haberá incluso quen dirá que me gusta ser o centro de atención, e outros que unha frustrada¿?...: sencillamente son unha persoa,sí, unha PERSOA, nin mellor nin peor que os demáis, tan só diferente, unha persoa á que non lle gusta que a etiqueten ... Cada persoa é única polo que é, o que sinte, os seus gustos, os seus pensamentos e os seus feitos, non por ser home ou muller. Cando isto quede claro, por fín poderemos convivir homes e mulleres como o que somos: PERSOAS, con uns gustos, preferencias e actitudes diferentes, propios de cada quen e non do sexo que portamos.

** A Frase Máxica...de Mario Benedetti sobre o amor

** Voando moi alto e outras cousas...

Unha canción chea de sentimentos para un día raro, caluroso e nublado aquí en Sanxenxo. Bochorno en estado puro. Hoxe subo unha canción chea de sentimentos e que vai adicada a un amigo e a unha amiga, dúas grandes persoas, que decidiron coller rumbos contrapostos no terreo do amor. As despedidas nunca son fáciles e no caso deles tampouco foi unha excepción. A letra desta canción non pode ser máis apropiada para retratar o fin dunha relación. Triste pero certa. Moita sorte para os dous. Agardo que Cupido pete pronto á vosa porta porque o merecedes. Lémbrovos que tedes unha visita pendente por Sanxenxo...

JERRY RIVERA: "Vuela muy alto"

** Efemérides. Tal día coma hoxe... 25 de xuño a 1 de xullo

---

NEGREIRA. X. Amancio Liñares Giraut & Antonio Puentes Chao

---

xuño-26 1915 Nace en Santiago o P. Xaime Seixas, sacerdote xesuíta, autor do libro 400 nomes galegos pra homes e mulleres (1977) e abandeirado da liturxia en lingua galega.
xuño-26 1971 É inaugurado o Instituto da Lingua Galega, no seo da Universidade de Santiago de Compostela.
xuño-26 1999 O colectivo cristián «Bienio Irmandiño» celebra un acto para pedir a galeguización da Igrexa católica e as misas en galego.

xuño-27 1900 Nace na Coruña o xornalista e especialista en pesca marítima, Domingo Quiroga Ríos, con obra en lingua galega e académico correspondente da RAG.
xuño-27 1994 Nacemento da Fundación Galicia-Empresa, que promove o uso do noso idioma no ámbito empresarial.

xuño-28 1880 O bispo de Ourense firma un edicto condenando o libro Aires da miña terra, de Curros.
xuño-28 1936 Apróbase en referendo o Estatuto de Autonomía para Galicia, que suporía un importante impulso para o idioma galego, pero que nunca chegaría a entrar en vigor por mor do alzamento militar e da ditadura franquista.
xuño-28 1942 Un dos referentes fundamentais da prensa en galego, o xornal A Nosa Terra, reaparece en Bos Aires (nº 425) editado por Irmandade Galega.
xuño-28 1979 O Ministerio do Interior español aproba os Estatutos do novo Seminario de Estudos Galegos.

xuño-29 1876 Morre en Vigo o escritor do Prerrexurdimento Xoán Manuel Pintos, autor do primeiro libro da literatura galega contemporánea, A Gaita Gallega.

xuño-30 1988 O DOG publica a Lei 5/1988, do 21 de xuño, do uso do galego como lingua oficial polas entidades locais.

xullo-01 1905 Con esta data, Curros Enríquez, como presidente da Asociación iniciadora e protectora da Academia Galega, remítelle desde A Habana unha carta a Manuel M. Murguía encargándolle a creación da que logo sería a Real Academia Galega.

---

É éste un traballo de cronoloxía realizado polos profesores Antonio Puentes Chao (Lingua e Literatura Galegas) e X. Amancio Liñares Giraut (Xeografía e Historia).

** Tranquilo Majete...

---

SANXENXO. Julio Torres

---

Encántanme os Celtas Cortos. Este grupo de Valladolid ten todo tipo de cancións. Algunhas moi animadas como ésta: "Tranquilo Majete", que non deixa de ser senón unha ironía á quedarse de brazos cruzados sen facer nada a pesar de todo o que poida pasar. Non sei. Isto lémbrame esta tranquila crisis económica que nos tocou vivir e que non preocupa a case ninguén...

** A Frase Máxica....sobre a alegría e a dor

** Los trabajadores sociales denuncian graves recortes sociales

El Consejo General de Trabajo Social, máximo órgano de los trabajadores sociales en España, denuncia que "las políticas que se están llevando a cabo en el ámbito social van a acabar con un sistema público que ha costado décadas construir".

Es preciso recordar que los trabajadores sociales (antes llamados asistentes sociales) son a nivel social lo que los médicos a nivel sanitario. La puerta de entrada a los servicios sociales son los trabajadores sociales de atención primaria de los ayuntamientos. El Plan Concertado con la administración central y autonómica, está destinado a cubrir los servicios sociales de atención primaria prestados por los ayuntamientos. Este Plan es una fuente de financiación muy importante, sin la cual peligraría los servicios sociales municipales.

El Consejo General de Trabajo Social añade que "Muestra del retroceso es el recorte del 42% en el Plan Concertado. El tijeretazo dejará a 3,2 millones de personas sin las ayudas municipales".

Más información en este enlace

** Efemérides. Tal día coma hoxe...18 a 25 de xuño

---

NEGREIRA. X. Amancio Liñares Giraut & Antonio Puentes Chao

---

xuño-18 2006 Apróbase en referendo, en Cataluña, a lei de reforma do Estatuto de Cataluña, que modifica o de 1979, e que recolle unha redacción máis favorable á defensa e utilización da lingua catalá. Tamén fai unha referencia ó aranés aínda máis completa ca antes: «A lingua occitana, denominada aranés en Arán, é a lingua propia deste territorio e é oficial en Cataluña, de acordo co establecido polo presente Estatuto e as leis de normalización lingüística».

xuño-19 1940 Falece o empresario e mecenas galeguista Enrique Peinador Lines.
xuño-19 1994 Fina en Madrid o dramaturgo valdeorrés Lauro Olmo, con 72 anos.

xuño-20 1853 Falece en Granada o líder provincialista e xornalista Antolín Faraldo, con trinta anos.

xuño-21 1988 É aprobada no Parlamento galego a lei que regula o emprego do galego como lingua oficial das entidades locais.

xuño-22 1880 O bispo de Ourense diríxese ó gobernador civil da provincia pedíndolle que impedise a circulación do libro de Curros Enríquez Aires da miña terra, por «atacar» varios dogmas da relixión católica.
xuño-22 1956 Xuntanza de formación, entre os exiliados de Bos Aires, da Asociación Galega de Universitarios, Estudantes e Artistas (AGUEA), que pretendía achegar ós emigrantes non só o idioma, senón tamén a historia, a xeografía e a literatura galegas.
xuño-22 1994 Inaugúrase en Compostela unha rúa dedicada ó escritor e intelectual Ramón Piñeiro.

xuño-23 1905 Nace en Lugo o eminente musicólogo e compositor galego Jesús Bal y Gay, que foi membro do Seminario de Estudos Galegos dende 1927 e difusor da nosa tradición musical.
xuño-23 1907 Nace en Ourense o etnógrafo Xaquín Lorenzo Fernández, «Xocas».

xuño-24 1891 Nos Xogos Florais de Tui Manuel M. Murguía pronuncia o que se ten polo primeiro discurso en galego nun acto público: fai unha defensa do idioma de noso e un chamamento á súa conservación. Tamén participan Alfredo Brañas e Lago González.
xuño-24 1920 Aparece o primeiro número de Acción gallega, revista editada pola primitiva Casa de Galicia de Bos Aires.
xuño-24 1989 Primeiro número do xornal de información xeral Diario 16 de Galicia, con bastante presenza de textos en galego.
xuño-24 1994 O plenario da RAG acorda dedicar o Día das Letras Galegas de 1995 ó escritor rianxeiro Rafael Dieste.

---

É éste un traballo de cronoloxía realizado polos profesores Antonio Puentes Chao (Lingua e Literatura Galegas) e X. Amancio Liñares Giraut (Xeografía e Historia).

** Visitar museos on line con Google Art Project

---

SANXENXO. Julio Torres

---

Desde 2011 miles de obras de bastantes museos pódense visitar virtualmente mediante Google Art Project. Esta web permite gozar en alta resolución de moitas pezas de arte. O repertorio de coleccións actualizouse cada certo tempo, chegando a constituirse nun dos referentes na rede de redes. Para tódalas aquelas persoas que aínda non coñecen esta web, anímovos a visitala. Podedes botar horas e horas observando multitude de obras de arte que nos empañarán de cultura e historia.

** A Frase Máxica de...Bertrand Russel

** Lembrando os 80: un sabor dóce para tempos amargos

---

SANXENXO. Julio Torres

---

A década dos 80 foi un referente para moit@s que a vivimos. O vídeo de hoxe vai adicado ós que eran moi xóvenes por ese tempo. Fala das chuches. Non está mal para endulzar estes tempos de crise amarga pragada de recortes...

Unha dúbida ¿segue existindo o Bang-Bang?

E se falamos de dóces e de nen@s haberá que falar de xoguetes desa década. Velaquí un breve resumo de xoguetes extraído de internet. Non están todos, pero son todos os que están...

** Efemérides. Tal día coma hoxe...11 a 17 de xuño

---

NEGREIRA. X. Amancio Liñares Giraut & Antonio Puentes Chao

---

xuño-11 1909 Nace en Abadín o poeta Aquilino Iglesia Alvariño, autor do primeiro libro literario en galego publicado en Galicia na posguerra: Cómaros verdes (1947).
xuño-11 1904 Nace en Leiro (Ourense) o músico e sacerdote Emilio Soto Fernández, con varias producións musicais en galego.
xuño-11 1973 O poeta en galego, amais de xurista e cofundador do Seminario de Estudos Galegos, Fermín Bouza Brey falece en Santiago.

xuño-13 1898 Nace na Coruña Xaime Quintanilla Martínez, médico e político socialista e galeguista, con obra escrita en galego. Foi unha das vítimas do levantamento militar de xullo de 1936.
xuño-13 2005 O Consello da Unión Europea publica unhas Conclusións do Consello relativas ó uso oficial doutras linguas..., o que abren as portas, aínda que con limitacións, ó uso do galego nas institucións da Unión.

xuño-14 1821 Nace na Estrada Marcial Valladares Núñez, autor da primeira novela escrita en galego, Maxina ou a filla espuria (1880), así coma do 3º dos dicionarios impresos do noso idioma, o Diccionario gallego-castellano (1884). xuño-15 1910 Celébrase no Centro Galego de Madrid un mitin que pon a andar o movemento agrarista tamén na capital do Estado. Este movemento empregou o idioma galego en diversas publicacións e actos públicos.

xuño-15 1944 Nace en Logrosa (Negreira) o poeta Xosé Manuel López Gómez, Ardeiro.
xuño-15 1983 Lei de Normalización Lingüística, na que se recollen unha serie de importantes disposicións para a protección, defensa e o fomento do uso do idioma galego.

xuño-16 1959 Créase a Casa de Galicia de París.

xuño-17 1915 Nace en Ribadavia o médico e especialista en estudos históricos sobre Galicia, Rubén García Álvarez.

---

É éste un traballo de cronoloxía realizado polos profesores Antonio Puentes Chao (Lingua e Literatura Galegas) e X. Amancio Liñares Giraut (Xeografía e Historia).

** 8 de xuño: somos así. Unidos para cambiar o mundo

---

VIGO. Sonia

---

Colaboradora de A.L.M.

"ASI SOMOS" é o nome da campaña na que se fala do mundo do voluntariado. Este venres propoñen que todos poñamos unha prenda ao revés como sensibilación co tema. Máis información nesta páxina.

** Efemérides. Tal día coma hoxe... 4 a 10 de xuño

---

NEGREIRA. X. Amancio Liñares Giraut & Antonio Puentes Chao

---

 

xuño-04 1903 Nace en Ourense un dos máis sobranceiros galeguistas da 2ª República, Alexandre Bóveda, figura destacada na redacción do Estatuto de Autonomía de 1936 e executado polos franquistas en Pontevedra en agosto dese ano do comezo da guerra civil española.
xuño-04 1916 Número 1 do xornal La Voz de Ortigueira, con escrita en castelán e galego.
xuño-04 1931 O Instituto de Estudos Galegos da Coruña publica no xornal Adelante o «Proyecto de Bases para el Estatuto Gallego».

xuño-05 1869 Curros, estudante de Dereito en Madrid, escribe a súa famosa «Cántiga», que máis tarde, musicalizada, acabaría converténdose nun auténtico canto popular, practicamente un «himno» de rexeitamento da opresión que sufrían Galicia e o galego.
xuño-05 1898 Nace o escritor granadino Federico García Lorca, que non foi quen de escapar ó engado da nosa lingua e escribiu seis poemas en galego, que foron publicados pola editorial Nós en 1935. "Paseado" en agosto de 1936 polos sublevados franquistas.

xuño-06 1897 Primeiro número da revista semanal Follas Novas, editada na Habana con traballos en galego e castelán. Dirixiuna Antonio de P. Cea e tivo vida ata 1908.
xuño-06 1996 Iníciase en Barcelona a reunión de varias asociacións non gobernamentais para elaborar e asinar a Declaración Universal dos Dereitos Lingüísticos.

xuño-07 1936 Nesta data é presentado o texto doutro Estatuto frustrado pola guerra civil, o de Aragón, onde tamén existe unha lingua minorizada.
xuño-07 1988 A Mesa pola Normalización Lingüística (MNL), entidade non gobernativa e popular que nace coa finalidade de promover e defender o uso do galego, fica inscrita legalmente no Rexistro de Asociacións.

xuño-08 1907 Nace en Noia María Mariño, poeta cualificada como «dinamiteira da fala» polo seu estilo lingüístico rupturista.

xuño-09 1930 O círculo galeguista de Ourense realízalle unha homenaxe a un dos seus membros máis destacados: Ramón Otero Pedrayo.
xuño-09 1996 Remata en Barcelona a reunión de varias asociacións na que se elaborou e asinou a Declaración Universal dos Dereitos Lingüísticos.

xuño-10 Día de Camôes, no que se celebra a lingua portuguesa no país irmán.
xuño-10 2006 Ten lugar en Santiago de Compostela a Asemblea Constituínte de PuntoGal, promovida por varias institucións e entidades, unha iniciativa que pretende conseguir para a lingua e a cultura galegas un dominio propio en internet.

---

É este un traballo de cronoloxía realizado polos profesores Antonio Puentes Chao (Lingua e Literatura Galegas) e X. Amancio Liñares Giraut (Xeografía e Historia).