SAN XENXO . Julio Torres (Artigo adicado a tódol@s compañeir@s de promoción de Traballo Social) 14 anos quedaron no saco dos olvidos...
Publicacións
Todos os comentarios
O primeiro sorteo da Lotería Primitiva en España celebrouse un 17 de octubro de 1985. Cumpre hoxe, por tanto, o seu 25º Aniversario. Daquela a súa introducción supuxo unha revolución no noso país (noutros xa existían co nome de Lotto), acostumado a que a quiniela de fútbol fose a raíña indiscutible das apostas semanais, moi por diante do sorteo da ONCE e o da QH dominical -aposta de carreiras de cabalos-. Da man da lotería primitiva tamén chegou a Bonoloto. En ambas había que acertar 6 números entre 49 posibles, existindo varias categorías de premios, sempre a partir de 3 acertos. Hoxe as dúas apostas siguen existindo, se ben o número de sorteos e días de celebración aumentaron. 25 anos nada máis e nada menos...
Nalgunha ocasión -hai anos- sí xoguei, pero nunca me gustaron os xogos de azar máis alá do tradicional Sorteo de Lotería de Navidad. Incluso, o da quiniela de fútbol (e iso que me gusta moito o fútbol) pois é un aposta na que para forrarte tés que ir contra da lóxica. Con todo, o azar nunca foi conmigo. Son dos que confía máis no traballo (co seu correspondente esforzo persoal), que nos xogos de azar para acadar cartos para vivir. Sí, xa sei que as dúas cousas non son excluíntes...O que non me parece acertado é a xente que deposita demasiadas esperanzas e cartos na lotería e no azar. Unha cousa é probar sorte e outra, ben distinta, é pasarse...
Hace casi 30 años, una de las mayores alegrías que se podía llevar un crío era que le tocase el “miko-premio”. Alguno de vosotros tiene que acordarse de aquella sensación, de la inmensa alegría que suponía encontrarse, tras el último trocito de hielo, (sabor fresa, naranja, limón o cola), la leyenda “miko-premio” escrita en el palito del polo.
Mis amigos y yo los comprábamos por la tarde, cuando volvíamos del colegio. Recuerdo que costaban 25 pesetas y eran la versión más basic del concepto helado. Los cucuruchos diarios eran inalcanzables para muestras menguadas economías infantiles. Algún “miko-premio” me he llevado, pocos. Mi preferido, dentro de la gama accesible, era el Drácula, que creo que sigue existiendo todavía.
Pues, como os contaba, si te tocaba el “miko-premio”, al día siguiente, en el bar de Enrique, el polo te salía gratis. Allí, en el camino de vuelta a casa, que, por entonces, era un paseo agradable cubierto por ramas de frondosos árboles que aplacaban los primeros rayos de sol de cada verano, mientras caminábamos perezosamente de vuelta a casa, muchas veces acompañados por los cantos de cucos y abubillas, la diosa Fortuna repartía suerte y helados.
Ahora, a las orillas de aquel camino ya no quedan apenas sombras y el sol castiga sin piedad a los viandantes, quizás por ese mal llamado progreso, o quizás, por ese otro mal llamado estupidez. Hoy, que también es día de verano*, me he acordado del “miko-premio” y le he preguntado a mi hermano qué ponían los palitos que no tenían premio. No recuerdo si no ponían nada o si traían la leyenda archiconocida del “sigue buscando”. Mi hermano, que es cien mil veces más práctico que yo, me ha contestado que lo que pusiese el palo daba igual porque, a fin de cuentas, todos los que no traían premio acababan en la cuneta.
(Ya me ha advertido el coordinador de este blog que si pretendo que alguien lea esto he de ser breve y concisa. Lo intento, juro que lo estoy intentado, pero hay temas que requieren cierta contextualización y este es uno de ellos).
Me explico: nada, cero, cuneta o sigue buscando. La más absoluta nada o algo. Éramos críos, nuestra personalidad, parte proveniente de la genética, parte proveniente de los procesos de socialización, se estaba formando. Sigue buscando significa: hoy no has tenido suerte pero mañana tendrás una nueva oportunidad. Nada es nada, y si tiene algún significado puede ser algo así como: ¡mecagoen…!
Y lo anterior viene a cuento de lo siguiente, el otro día, me volví a reencontrar, creo que en la 1, con la peli, “Un romance muy peligroso”. Ya la había visto hace un montón de años y la recordaba vagamente. Cuando salió la escena del hotel y Piquito de oro- Clooney le soltó a Jennifer la parrafada esa del amor que se encuentra una vez en la vida, bla…, bla,... (por cierto, una idea muy recurrente en el cine, también presente en Los puentes de Madison), yo pensé: “Pues, le tocó el miko-premio a la Jenny, suerte la suya”.
La escena está muy bien rodada, eso sí, pero el mensaje no me gusta. No puede ser que sea así, porque si es así, como diría mi abuela, aviados vamos. Vale, a veces sucede así, tal como dice Clooney, lo reconozco. En fin, que entre la “nada” más terrible y absoluta, a la que nos conduce irremediablemente la pérdida de aquel gran amor verdadero que solo pasa una vez por la vida y que se deja escapar por ser sencillamente gilipollas, y el “sigue buscando”, yo, sin ninguna duda, me quedo con el “sigue buscando”. Mañana será otro día y prefiero pensar que voy a tener una nueva oportunidad, que una cosa es el cine y otra la vida real.
Hai un ano, un venres 16 de octubre, morría un crack do xornalismo deportivo chamado Andrés Montes, e que sempre será lembrado por ser un xenio retransmitindo os partidos de baloncesto e de fútbol, polos seus apodos a deportistas e compañeiros de traballo e por frases do tipo: "Tiki-Taka" (gran xogo) ou "La vida puede ser maravillosa". A ningúen deixaba indiferente. Podía gustar ou non (tamén tiña os seus detractores), pero do que non hai dúbida era de que conseguía animar o partido máis aburrido do mundo. Iso seguro.
O tempo pasa e pasa rápido, iso xa o sabemos tod@s. Nunca me olvidarei deste crack das retransmisións de raíces galegas (por parte de pai) e cubanas (por parte de nai). Quizás esa mezcla galego-cubana era a artífice da súa xenialidade. Non sei. O que teño moi claro é que poucos xornalistas consiguen inculcar o seu espíritu de emoción nas retransmisións deportivas. Hoxendía lévase un estilo moi conservador que so na radio se mellora, pero lonxe de acadar as cotas de Andrés Montes (quen, por certo, traballou moitos anos na radio) ¡¡Fan falta moit@s Andrés Montes nas retransmisións!!
"Nunca una noche ha vencido al amanecer, y nunca un problema ha vencido la esperanza"
(Anónim@)
Este fin de semana leer A Lareira Máxica puede tener premio. O tal vez no...
Alguien se puede quedar helado. O quizás no...
...Pero te quedarás con buen sabor de boca. ¡¡¡Eso seguro!!!
¿De qué se trata? Si quieres descubrirlo no dejes de leer el blog los próximos días. Recuerda que, ante todo, lo importante es participar. Suerte!!!
Entró en el ascensor. Tras verlo lo saludó. No se conocían. El tiempo le parecía una conversación banal y ambos optaron por no decir nada. El silencio se hizo. Se miraban de reojo, a la vez que intentaban clavar sus ojos en cualquier lugar fuera del alcance del otro. Sus caras, teñidas de un halo de misterio insospechado, se separaban cada vez más y más. Aquellos 12 segundos de trayecto se convirtieron en 12 largas e inoloras horas imaginarias y en una huida frenética. Dos personas en el ascensor, atracción y timidez al mismo tiempo. Poco y mucho tiempo. Todo es relativo, pero tiene su momento. ¿Un flechazo? ¿Química? ¿Subían o bajaban?. Nunca, nunca lo sabrán. Hay momento irrepetibles que es mejor no dejar pasar...
Por certo, a raíz deste imaxinario minirelato, ¿cara onde soedes mirar nun ascensor cando ides en compañía doutra persoa de sexo contrario?. Unha vez, hai xa 12 anos, fixera unha enquisa para Radio Voz e as respostas eran do máis ocurrentes. E xa non vos digo nada dos temas de conversación, cando non coñeces a outra persoa, ou qué farías se te quedaras encerrado con outra persoa nuns ascensor. Loxicamente, todo depende de con quen...As contestacións foron moi divertidas. Probade a facer unha pequena enquisa entre @s vos@s amig@s. Seguro que vos sorprende algunha contestación. O ascensor, fonte de onde beber anécdotas. ¿Quen non ten unha?
A súa figura naceu mediada a década dos 80 e permanece imborrable logo de 25 anos. Incrible: con calquera cousa inventaba ouro e saía de situacións aparentemente de inverosímil resolución. O seu nome incorporouse ó acervo popular case ó mesmo tempo que o do mellor mago do mundo. Logo virían as reposicións. Claro que non é o mesmo velo hoxe que hai 25 anos pois hai 25anos a tecnoloxía estaba en proceso de fecundación e hoxe día xa superou a maioría de idade. McGiver foi un crack da época, un modelo a imitar mezcla de imaxinación e habilidade en doses altas, ríanse fontaneiros ou electricistas que para eles quixeran ter os seu dotes de intelixencia e practicidade. É máis con el, a crise económica estaría resolta nunhas horiñas.¿Imaxinádesvos cómo a daría por finalizada? Servidor non o sabe, pero no seu mundo pseudo-real os atrancos non eran máis que simples anécdotas insípidas...
Para os nostálxicos desta afamada serie dos 80:
Hoxe, aquí sentada, son consciente unha vez máis do afortunada que son.
As veces un non está cheo, non acaba de atopar o seu espacio, ou busca algo grande, unha felicidade total, un paraíso, quizais non reparamos que non hai paraíso ou felicidade se non se experimenta un pouco a dor, porque todo forma parte desa felicidade.
Pode que, a felicidade sexa unha utopía, unha táboa de náufrago, unha aspiración, un sono, e mentres esquecemos o día a día, eses instantes de lecer, de alegría interior.
Deus, canto afortunados somos, ao ver un azul intenso no ceo, o fondo as montañas do país veciño e o verde intenso da nosa terra.
Somos ricos, cando ollamos unha aposta do sol, e ao noso carón os nosos amigos, sobriños, pais, namorados........
Deus, temos unha terra máxica, praia, montaña, prado, sol, neve, choiva........Tráeme lindos recordos dun poema que aprendín de pequena e vos expreso algunha estrofa:
“Galicia é unha nai velliña e soñadora,
na voz da gaita rise,
na voz da gaita chora.
Galicia somos nós,
a xente maila fala
se buscas a Galicia
en ti tes que atopala”
Somos moitos que crecemos coa nosa xente, e a miúdo esquecemos que somos grandes, polo moito que non queren, están para o bo e para o malo. Pode que, ás veces, non aceptemos o que nos din, rifamos, outras rimos, incluso choramos, pero están.
Afortunados os que temos un prato de comida na mesa, e mellor aínda dos que disfrutamos dunha comida caseira feita polos nosos pais. Sempre se lembra con nostalxia a comida da “mamá” ou da nosa avoa.
Podemos protestar, non sentirnos cheos, pero debemos ser consciente do gran afortunados que somos, polo menos se temos as nosas necesidades básicas cubertas...
Escoitemos ben o noso corazón, porque quizais esa paz que a veces buscamos está no noso interior, non esquezamos que vivimos nun país libre, e nunha terra fermosa, con xente fermosa.
Somos únicos e irrepetibles e no noso interior hai un tesouro por descubrir que luce coma as estrelas da noite. Todos podemos brillar, iso si, sempre que o fagamos con amor, no sentido grande da palabra.
Si un día te sientes inútil o deprimido, acuérdate de esto: ¡Hubo un día en que fuiste el espermatozoide más rápido del grupo! (Anónim@)
Entre la piel y el alma ¿qué es lo que hay? ¿Sangre, tal vez? ¿Músculos, huesos? ¿Qué habrá? Tal vez la respuesta no sea nada de eso, sino que la pregunta se ciña a algo más abstracto e intangible: un sentimiento indescriptible a la par que imborrable. La piel simula simbolizar lo superficial y visible en contraposición a lo profundo, y no siempre visible, que representa el alma.
En su intento de averiguarlo, el cantante David De María nos obsequia con un enfoque romántico en su tema: "Entre la piel y el alma". ¿Qué será lo que tenemos atrapado entre piel y alma?. Con esta canción de fondo, es posible que podamos reflexionar sobre el tema, alzar la vista hacia nuestro interior y otorgar a nuestro cerebro la condición de árbitro mediador entre lo superficial y lo profundo. Quizás, sólo quizás, él sea capaz de decirnos qué tenemos atrapado entre la piel y el alma. Y, seguramente, en voz bajita, nos lo sople al oído mientras esboza una tierna sonrisa de satisfacción...
Nos últimos días están xurdindo novas canles na TDT. Dous deles en Alta Definición: Telecinco HD e Antena 3 HD, que se unen a canlde de TVE en HD. Agora so falta que bote a andar La Sexta HD. Descoñécese cando se poderá ver a TVG en HD.
Doutra parte, neste mes de setembro, o día 16 empezou a emitir MTV (particularmente non me gusta moito, pois apenas bota música e sí moitos realities e series para adolescentes) e o día 20 a segunda canle de Intereconomía, La 10, con programación propia, na mesma línea editorial que a súa irmá maior. A finais de agosto tamén veu a luz Marca TV, adicada ós deportes, e que en principio promete ser unha boa televisión temática a pesar de que haxa algún(ha presentador/a ou colaboradores/as que deixen bastante que desexar (teño a sensación que se prima en demasía o aspecto físico e non tanto os coñecementos en materia deportiva). Ougallá funcione ben.
¿Que novidades se aveciñan?
Mañán empezará as súas emisións La Sexta 2 no que, basicamente, se poderán ver programas e informativos de La Sexta a distinta hora (parécese en certo modo a Telecinco 2, pero ten algún aire da desaparecida Hogar 10). De momento tamén terán cabida series e películas de ficción ata que en novembro empece a emitir La Sexta 3, que se adicará enteiramente á ficción e no que poderemos ver repetidas series e películas de La Sexta a distinta hora). É dicir, que, a partir de novembro, La Sexta 2 repetirá programas de información e entretemento e La Sexta 3 os de ficción.
Aínda quedan máis alumbramentos de televisións: desde o día 1 de novembro "La Sexta HD" (o canal en alta definición de La Sexta), e a finais do mesmo mes "13 TV" (outra canle propiedade do grupo Unidad Editorial -Veo 7 e AXN-, que lle será alugada por un periodo de 15 anos á Conferencia Episcopal (propietaria de Popular TV).
Con todo, sigo pensando que a min sóbranme moitísimas televisións pois que haxa máis non vai da man con que a oferta sexa interesante, máis ben o contrario. Ougallá as cadeas se deixen dunha vez de realities e trapalladas varias e empecen a emitir cousas mínimamente decentes. Precísase CALIDADE, non CANTIDADE.
Hai so unhas horas morreu unha grande cantante galega: Ana Kiro (nome artístico de María Dolores Casanova González), víctima dun cáncer que padecía desde hai varios anos. Esta arzuana de nacemento -afincada en Mera- tamén foi presentadora (na TVG), actriz e destacou por ser unha excelente persoa. Non tiven o gusto de coñecela pero sempre me pareceu cercana, humilde e moi agradecida cando a vías por televisión. A súa voz endulzounos a moitísimos galegos o corazón. A súa música moi vitalista, alegre, atrevida e desenfadada servía para esquecerse das penas por moi duro que fora o traballo. Non hai festa en Galicia na que non se escoitara nunca unha das súas cancións. Foron innumerables veces as que soaron os seus temas.
Ana Kiro sempre se sentiu moi orgullosa de ser galega, e así o facía ver tanto na nos seus temas como nas súas entrevistas. Hoxe "Na saia da Carolina" (a famosa canción do lagarto), "Vivir na Coruña que bonito é" e moitas outras cancións súas quedáronse orfas de nai. Iso sí, o seu legado musical permanecerá, ó igual que as boas vibracións que transmitía cando a escoitabas falar. Unha gran muller. DESCANSE EN PAZ.
Tod@s en alguna ocasión tuvimos la misma duda: ¿a qué compañía pertenece el móvil al que tengo que llamar. En muchas ocasiones importa dependiendo de las tarifas que tienes contratadas con tu compañía de telefonía móvil. Para conocer la respuestas podemos consultar en la página de la Comisión del Mercado de las Telecomunicaciones(CMT) nuestras dudas que serán disipadas en pocos segundos. Un servidor lo ha probado y funciona. Una página muy útil que, desde hoy, estará en los enlaces de interés de A Lareira Máxica en el apartado de telefonía móvil ("averiguar nº").
Por otro lado, en la página de la CMT podéis consultar interesante documentación sobre normativas, resoluciones e informes, publicaciones periódicas, cómo proceder en las reclamaciones y mucha otra información útil para l@s ciudadanos.
E nvíame a nosa gran colaboradora Mariam un vídeo para dar a benvida ao outono que empezou hai unhas horas. A música da estación de outono de Vivaldi en consoancia con fermosas imaxes da nova estación.
Dentro de apenas 6 horas, ás 5 da mañán, comeza o outono según puiden ler no blog do ex-meteorólogo de TVE José Antonio Maldonado. Non sabía que tiña un blog en internet. Está claro que na xubilación hai que seguir activos e se che gustaba o teu traballo pois entón é unha boa idea. Con todo, debo lembrar que era o que casi sempre se equivocaba co tempo en Galicia, sobre todo en Semana Santa, co conseguinte e xustificado enfado dos hostaleiros galegos. Esperemos que no blog acerte máis...
Julio Torres
Alguén nos espeta, coma quen non quera a cousa, e sen petición previa de opinión pola nosa parte, a famosa frase tan inequivocamente expresiva: "Eu non che vou dicir nada pero..."(e aquí expresa a súa opinión sobre algo do que non ía dicir nada) ou o que ó mesmo "Yo no voy a decirte nada pero...". ¿Pero qué entonces?
O outro día escoiteilla dicir a alguén na televisión, pero na vida diaria estamos fartos de oíla. Medo me da cando alguén pronuncia estas ou parecidas palabras. Fai o contrario do que acaba de afirmar. Contradicción, incoherencia, actitude paradóxica, feita con maquiavélicas intencións, disfrazando a manipulación dunha aparente cortesía diplomática que se esvaece en milisegundos. Os españoles e, sobre todo, os galegos, sómosche así. E como @s que tiran a pedra e logo esconden a man. Sí, pero non. Non, pero sí. Depende. Non che vou dicir o que deberías facer, pero voucho dicir aínda que ti non mo preguntes, alá, e con aparente educación... ¿E a ti quen che preguntou? penso. Unha manipulación encuberta en toda regra ¿ou non?...E que hai xente que non da puntada sen fío...
É unha verdade case confirmada aquilo de que "no quedan días de verano, el viento se los llevó..." que nos canta Amaral, letras que serven para ilustrar os agónicos latexos da estación que agora esmorece. So lle restan días para que, como acontece tódolos anos por estas datas, o outono volte a realizarlle un xaque mate na partida de xadrez que mantén co verán. Sempre igual, sempre perde. O verán consume as súas últimas horas de vida ó mesmo tempo que a lúa se declara en cuarto creciente, antes de mudar a súa faciana, estar chea e apadriñar o nacemento da nova estación.
É curioso comprobar como sempre se fala da canción do verán (para min este ano triunfou o "Waka Waka" de Shakira que, ademais, lle trouxo sorte á España que conqueriu o seu primeiro mundial de fútbol), pero nunca se fala dos temas musicais que lembran o final do verán.
Durante moitos anos, sempre pensei que a canción que lle viña ó pelo era aquela do Dúo Dinámico "El final del verano", que ilustrou o final dunha histórica serie televisiva que foi Verano Azul, e da que xa falei no 2006 en A Lareira Máxica. Quen non se lembra a Pancho correndo detrás do taxi que alonxaba a Julia (a pintora, a ideóloga de "¡¡No, no, nos moverán!!") de Nerja rumbo a Madrid. Ou que asistía á despedida de dous pequenos grandes amigos como Tito e Piraña. E á dos demais protagonistas da serie, logo da morte un capítulo antes de Chanquete, o mítico Chanquete. Aquel home que tan ben lle soubo dar vida o actor Antonio Ferrandis, tanto que moita xente pensara que Antonio finara de verdade...
Agora, desde "Días de verano" de Amaral, asocio á canción do dúo aragonés coa despedida da estación da calor. O malo é que non hai película que adopte a súa música, nin chanquetes, pirañas, julias ou panchos...No seu momento díxose que ían facer unha segunda parte de Verano Azul pero á enfermidade do seu director, Antonio Mercero, acabou por sepultar calquera opción. Se vos digo a verdade, mellor que non se fixera, pois xa se saben que as segundas partes case nunca son boas...
O verán está morrendo. Hoxe, na tranquila praia de setembro, fixeime que retiraban os quioscos veraniegos, unha acción cargada de bastante simbolismo implícito. Pero todos sabemos que resucitará a finais en xuño de 2011, claro que a un servidor lle gustaría que o fixese algúns meses antes. Non me gustan os tristes días curtos do outono nin moito menos o frío do inverno (menos mal que quedan lareiras ó pé da que poidamos quentarnos). Con todo, o final do verán supón a reconquista de Sanxenxo polos nativos do lugar, que recupera a súa verdadeira beleza: a dun pobo pequeno e tranquilo cheo de paisaxes e postas de sol moi boas. Como se soe dicir: non hai mal que por ben non veña...
Impresionante o que nos contou Elsa Punset (filla de Eduard Punset)a pasada semana no programa "El Hormiguero" sobre o cerebro humano. De obrigada visión o vídeo. Tiven ocasión de ver o programa o pasado mércores e non me deixou indiferente. Nada mellor que ver o que alí dixo e logo xa me contaredes qué opinades. Ah, ¡¡Que viva la la buena vida!! (ver vídeo para saber ó que me refiro). Sinxelamente, o cerebro é un apasionante mundo por descubrir. Déixovos o enlace da páxina web de Elsa Punset. Para ler con calma.
A boa nova e que xa deixei programados uns artigos para autopublicarse mañán. Agardo que vos gusten. Non deixedes de visitar o blog e participar nel. Tamén haberá novos colaboradores proximamente. Ah, e se queredes participar no facebook, lembrade que hai un grupo de A Lareira Máxica alí que suma 119 seguidores. No blogger 14 (precísase ter conta de gmail ou un blog en blogger). 
Mala nova. Hoxe quixera despedirme cunha frase dunha polifacética persoa que nos deixou hai unhas horas: José Antonio Labordeta:“Los poetas no pueden superar los versos de la calle”. Descanse en paz o home que conseguiu meter unha país na mochila e que nos obsequiou coa súa cultura escrita e musical. Unha gran perda, sen dúbida.
Tentarei facer artigos máis curtos e fomentar a opinión e a vosa reflexión. Non vai ser nada doado, pero vou tentalo. A Lareira Máxica tratará de tocar temas de actualidade para debatir, pero haberá bastante espacio para outros temas atemporais ou para lembrar cousas xa pasadas. Todo isto aderezado con música o máis animada posible e con humor, moito humor. ¿Que sería da vida sen música e sen humor?.
Como xa dixen o domingo, e por de falta de tempo, publicarei menos pero tentarei que haxa cando menos un par de artigos semanais. Por suposto, acepto encantado os vosos propios artigos sobre o que estimedes oportuno. E tamén cos vosos comentarios. Gracias polo voso interés e por visitar e/ou colaborar con A Lareira Máxica. A ver se, entre todos, conseguimos facer deste blog un lugar de encontro para expresar as nosas opinións sobre os temas que queirades. So pido respeto, aínda que non se compartan as opinións aparecidas no blog en forma de artigos ou comentarios.
Xa podedes dicirlles ós vosos amig@s e coñecidos que o luns 20 de setembro volta A Lareira Máxica, cargada de moita ilusión e co seu deseño de sempre (moi poucas novidades haberá neste apartado, pois priorizarei máis o contido que o formato). ¿Máis novidades? Paseniñamente iranse introducindo, na medida das miñas posibilidades. Tempo ó tempo...
SANXENXO. Julio Torres
Non,non,A Lareira Máxica segue viva, aínda que haxa tempo que non se actualice. O que fixen foi tomarme unhas vacacións que precisaba para desconectar de internet e que, por outro lado, tampouco dispoño do tempo que quixera para adicarlle ó blog. Pero A Lareira Máxica non desapareceu nin desaparecerá. Xa vin que hai varios "bloggers" que así o pensaron e quitaron os seus enlaces das súas bitácoras. A estas persoas dicirlles que, se lles gusta A Lareira Máxica, están de noraboa: nos vindeiros días voltará.
Esta nova etapa de A Lareira Máxica será máis persoal (se ben seguirá publicando os artigos que reciba). En canto ós contidos, haberá un xiro ós inicios do blog e á aquela Lareira Máxica de 2006. A ilusión, as ganas de escribir e os temas sobre os que escribir lonxe de diminuír, aumentaron. A frecuencia de publicación será menor por necesidades persoais, pero haberá, cando menos, dous artigos semanais. A temática será variada. Iso non cambia. A actualidade será máis protagonista, ó igual que as miñas opinións persoais. O humor, a música, as lembranzas, a cultura, internet, os deportes, a fotografía e outros temas estarán presentes na bitácora. O idioma será en galego e en castelán, cada vez máis, co fin de abrir A Lareira Máxica a máis xente. Por desgracia, o escribir so en galego fai que moitos lectores desboten adentrarse no blog. Procurarei equilibrar máis o seu uso, pero négome a deixar de escribir en galego na miña bitácora. Utilizarei máis o castelán, pero o galego seguirá estando presente. Por suposto, e como sempre, estou aberto ás vosas peticións e suxerencias. Tamén me gustaría contar con máis opinións vosas sobre os artigos publicados. A ver se hai sorte...
Un saúdo a tod@s e moitas gracias por seguir visitando e participando neste blog. E benvido @s que acabades de descubrir A Lareira Máxica nas últimas semanas, que me consta que sodes bastantes.
...Xa quedan menos días para o regreso de A Lareira Máxica. Permanecede atentos...
Según el Ministerio de Igualdad, esta se define como:
“La igualdad entre hombres y mujeres pretende garantizar la igualdad de oportunidades y de trato entre ambos sexos y erradicar todo tipo de discriminación y de violencia basada en el sexo.”
Según la RAE (Real Academia Española) la igualdad se define como:
"Principio que reconoce a todos los ciudadanos capacidad para los mismos derechos."
Y decía un novelista francés(Víctor Hugo):
“La primera igualdad es la equidad.”
Hasta aquí tod@s podemos estar de acuerdo.
Y ahora surge la pregunta:
¿Porque a Meiguiña le dio hoy por escribir sobre la igualdad?
El día 17 de agosto publiqué unos proverbios sobre el matrimonio y después de haber leido los comentarios decidi hablar sobre la igualdad. No es algo que haya surgido de golpe y porrazo, es algo meditado de hace tiempo, me apetecía, necesita hacer esta entrada y aquí está.
Estoy de acuerdo en que haya igualdad de oportunidades, en erradicar cualquier tipo de discriminación sea la que sea y ,no solo la basada en la violencia de sexo, más.
Pensareis tod@s: ¡Qué bonito, Meiguiña, a favor de la igualdad”.
Sí, lo estoy pero me hierve la sangre cuando esa igualdad no es real, es una igualdad hecha solo para las mujeres y digo yo ¿y los hombres qué? ¿ no tienen derecho a la igualdad? Vamos a pensar un solo instante, nos daremos realmente cuenta de que esta ley solo favorece a las mujeres, esta y otras leyes.
¡Que sí!¡Que durante años, siglos, la mujer fue la más discriminada!
¡Pero ya estamos en el siglo XXI!
Cuándo una pareja con hijos se separa, ¿Quién se queda con esos hijos? La Mujer, sea buena o mala, eso al señor o la señora juez pasa de averiguarlo y ¿qué sucede con el hombre? Primer y tercer fin de semana del mes, mitad de las vacaciones de navidad y semana santa y un mes en verano
¿El señor o la señora juez se han parado preguntar si esos hijos prefieren convivir con el padre? NO, LA LEY ES LA LEY Y LO QUE DICE ES QUE CON LA MADRE, SIN MÁS.
Pero si ellos fueran uno de los componentes de esa pareja que se separa ya se molestarían y preocuparían de que la ley fuese la que mejor les viniera a ellos. CONVENIENCIA.
¿A esto llamamos igualdad? Permitidme que me reía, esto es INJUSTICIA.
Mal vamos con la igualdad cuando solo se aplica para favorecer a unas y perdujicar a otros.
¿Nos atrevemos a definir esto como igualdad? YO NO, MEIGUIÑA NO Y ... (YO, MI PERSONA REAL, MI NOMBRE VERDADERO) NOOOOOOOOOOOOOOO.
Yo quiero igualdad, pero para todos y todas.
Estoy harta de una igualdad a la carta.
Podría seguir escribiendo sobre este tema pero perdonadme ... es algo que saca lo peor de mi, mi lado oscuro, mi bruja y no mi meiga, por ello finalizo de esta forma. Allá cada uno con su opinión sobre este tema, la mía es mía y JAMÁS, NUNCA, LA CAMBIARÉ mientras en este país u otros la igualdad sea un termino tan .................... digamos HUMO.
Cualquier calificativo sobra para describir el monumento por excelencia de la ciudad de los picheleiros. El desgaste de sus escaleras y su Santo de los Croques habla por sí solo de la historia de el que es sin duda el monumento más internacional de Galicia.
Uf, qué mal estaba o ano pasado. Non é casualidade que hoxe estea escribindo aquí, é que me preguntou un colega, falando das rebaixas, se comprara algunha colonia nova.
Obviamente, acórdome do que escribo, aínda que dun xeito moi vago. Agora, reléndome, deime conta de que o día que escribín “A alma apolillada” estaba moi mal. Case non me recoñezo. O caso é que non recordo o motivo de tan tremendo desazón. Seguramente sería unha especie de fastío multifactorial, por dicilo dalgunha maneira.
O meu colega é dos que pensa que non debo desperdiciar o meu presunto “talento” escribindo no blog. Discrepo. Para desperdiciar algo, primeiro hai que telo. Segundo, o talento, sen recoñecemento público, non serve para nada. Terceiro, o talento nin se crea nin se destrúe. Entón, pódese abusar canto se queira del porque tampouco se gasta nin se che rompe. A este colega rebatinlle o seu argumento porque sei que hai suficiente confianza.
Outro colega e o outro consello: hai que loitar, loitar e loitar, e presentarse a todos os certames literarios habidos e por haber, como fixo Juan Manuel de Prada nos seus comezos, ¿non liches “o suplemento” este domingo? “O Suplemento”, masculino, singular, como se estiveramos en Cuba e no noso pais so se publicara un xornal. A este non me molesto en facerlle a aclaración anterior porque é un tipo moi susceptible e sei que o seu consello esta cargado de boa intención.
Os colegas son fonte inesgotable de consellos, da igual que llos pidas ou non. Algúns, os máis ousados, atrévense a aventurarse nas zonas máis pantanosas da alma. Outro consello: non se debe chamar por teléfono ás persoas que non devolven as chamadas porque esa é unha mostra de total desinterese. Este procede do meu amigo Manuel que leva anos intentando transmitirme unha serie de principios reitores das relacións humanas que, segundo el, todo o mundo coñece e pon en práctica. Seica forman parte do pack “sentido común”. Unha de dúas: ou eu lle saín un alumno moi torpe, un auténtico kamikaze, ou o meu pack viña incompleto. Das mensaxes de texto inda non me dixo nada, non sei se terán o mesmo tratamento que as chamadas ou, pola contra, se terán lexislación propia.
Outro consello, esta vez de Miguel : non se pode andar entrando e saíndo da vida da xente cando che pete. Se o virades, ponse moi serio e fálame como se lle estivese berrando a un crío de cinco anos. Miguel é un fulano moi radical, incapaz de moverse nas fronteiras dos sentimentos. Penso que tampouco ten mala intención, el é así, sen máis. Inda vai ser culpa miña que me abran as portas de par en par e me reciban cun par de bicos.
Seguro que a estas alturas xa pensaredes que teño máis “asesores” que o mesmísimo Obama. Case,case. E iso que teño a inmensa sorte de que as tías-avoas, dende fai un tempo, xa me deron por caso perdido “o pobre é un rariño”. A tía Lita, que esa e primeira tía ou como se diga, non. Ela aínda non, que é moi persistente. Non sei porque estraña conexión neuronal me acabo de lembrar do spot do Cucal . "Las cucarachas son persistentes, nacen, crecen, se reproducen y con el nuevo Cucal Aerosol.... As perlas da tía Lita, que son auténticas e non dos chinos, que por algo ela foi das que gañou toooooodo canto ten traballaaaaando, non teñen desperdicio: “tes que facer o que máis che conveña”, “hai que saber escoller ben”. O que hai que oír. O ruído tamén é contaminación, acústica, para máis datos.
O meu querido primo Moncho tamén me fixo a súa aportación: “Cásate e senta a cabeza, non ves que felices estamos nós cos nenos”. Foi o ano pasado, pola festa do San Xoán. Este ano deixoume desconcertado: “Alvariño, cánta envexa me das”.
Agora que o penso, non me estraña que o ano pasado estivera tan mal. Este ano estou mellor, moito mellor. Vivo. Xa non preciso ir facer terapia a perfumería do Corte. Iso si, na casa teño perfumes para os vindeiros 20 anos. O meu tempo me levou. E por outra estraña conexión neuronal, debe ser cousa deste calor abafante, que antes de fulminarme cun certeiro golpe seguramente me estea a provocar cortocircuitos no cerebro, acabo este relato lembrándome do cantante Raphael , ¿Qué sabe nadieeeeee....?
Este ano decidín non apuntar o blog nos "Premios 20 Blogs 2010", organizado polo xornal 20 Minutos e nos que A Lareira Máxica foi finalista nos anos 2008 e 2009. O prazo para anotarse nos Premios finaliza hoxe. A desaparición da categoría "Mellor blog en versión orixinal", isto é, escrito en lingua distinta ó castellano e a falta dunha categoría que recolla o espíritu da bitácora fixeron que este ano non inscribira ó blog.
España fai historia. Acaba de proclamarse campiona do Mundial de fútbol 2010 celebrado en Sudáfrica ó vencer merecidamente na final a Holanda por 1-0. O tanto foi acadado nos últimos minutos da segunda metade da prórroga por Andrés Iniesta. Fronte ó xogo italianizado e marrulleiro dos holandeses, España respostou con bo fútbol e fair play.
¡¡España consigue o seu primeiro Mundial de fútbol!!. Releva a Italia, que o conquerira no 2006. Recordemos que tamén gañou a Eurocopa do 2008. Así pois somos campións de Europa e campións do mundo. Un merecido premio a un excepcional grupo de 23 futbolistas, que saben xogar mellor que ninguén. En equipo. Sen egos, con modestia, cos pés na terra. Alégrannos un pouco a vida co seu fútbol e cos seus logros. ¡¡¡NORABOA!!!
APUNTE PARA TER MOI EN CONTA: Nestes momentos España é a selección campiona do mundo tanto en fútbol (2010) coma en baloncesto (título acadado no 2006 e que defenderemos a finales do verán) e España tamén é a selección campiona de Europa (hai que lembrar que os campionatos do Mundo e de Europa son dúas competicións independentes) en fúbol (ano 2008) e tamén en baloncesto (ano 2009). Estes catro campionatos celébranse cada 4 anos. Algo, penso, irrepetible. Ougallá se manteña o maior tempo posible.
Teño a gran sorte de ser de Sanxenxo e de coñecer esta paraxe incomparable formada pola ermita de A Lanzada e a praia de Foxos. Nesta última ten lugar o mítico baño das nove olas. A creencia popular outórgalle poderes fertilizantes ás mulleres que, estando en idade fértil, non poden ter fillos. O baño débese tomar, según se di, coincidindo coa noite de San Xoán ou coa celebración da romería da Festa da Lanzada (a última fin de semana do mes de agosto) no recinto da ermita, unha pequena pero fermosa peza arquitectónica. A poucos metros localízase a coñecida Praia da Lanzada. A visita á zona é obrigada se visitas Sanxenxo.
Estremecedora letra de "Desolado", tema musical do grupo catalán Pastora. Bonita pero triste canción desta formación que tamén ten outros éxitos ó longo da súa traxectoria como, por exemplo, "Grandes despedidas", "Cuanta vida" ou "Lola". Ultimamente non sei nada deles.
Pontevedra é unha cidade fermosa. Dígoo sobre todo para os que non a coñecedes. E os que se adican a facer vídeos en timelapse uns xenios. Se batimos os dous ingredientes, saen productos deste tipo, que non están nada mal. Mágoa que non dure un pouquiño máis para coñecer algo máis a cidade. Apenas 20 segundos fanse moi escasos a pesar da velocidade...
"Yo nunca olvido una cara, pero en tu caso haré una excepción"
(Groucho Marx)
Hoy tenía pensado escribir sobre esta peli. Tampoco es eso, sobre la peli, a estas alturas y después de 20 años, poco queda por decir. Mi idea inicial era escribir sobre el paso del tiempo. Vaya, compartir con vosotros unas cuantas reflexiones acerca de los últimos 20 años. Hoy, que tengo un ratito libre, me apetecía hacerlo. Me temo que no va a poder ser. Estoy indignada. Miento, estoy indignadísima. Hoy me han contado que Tele 5 le va a pagar 100.000 euros mensuales a Belén Esteban. Porque ella lo vale, claro, que si le pagan eso es porque la cadena gana mucho más. Casi no me lo creo, sabía que en la tele pagaban bien pero ¡tanto! Como yo sí que he ido a la Universidad, a la de la vida y a la otra, algo recuerdo sobre las funciones de los medios de comunicación de masas. A saber: formar, informar y entretener. Obviamente, Belén Esteban entraría en el apartado entretenimiento.
Tele 5 con la de San Blas ha encontrado un filón, eso es innegable. Belén tiene un público fiel y devoto. La Campanario, para que negarlo, también ha contribuido lo suyo al fenómeno de beatificación de Santa Belén Esteban. Jesulín, aquel torero al que le llovían bragas mientras se llenaba los bolsillos, se ha convertido en otro bufón de la corte más. Bueno, pues así está el panorama, algo enrarecido. España cañí. Dentro de nada, en Versión Española, Cayetana Guillén Cuervo nos va a poner una de las pelis de Esteso y Pajares. Lo veo venir, los ochenta y lo chabacano están de moda. Lo de Pretty Woman queda para otro día, hoy no puedo. Tengo la vena hinchada, Tengo la vena hinchada, como María Patiño.
Algunos os preguntaréis: ¿Y que tiene de especial esta cascada respecto al resto? Pues que es la única de Europa que desemboca en el mar, por lo que la convierte en un lugar insólito digno de visitar.
"Os que cren que os cartos o fan todo, acaban facendo todo por cartos"
Xa había tempo que non subía viñetas de humor ó blog de A Lareira Máxica. E velaquí unhas cantas viñetas sacadas de internet. Ougallá vos gusten sirvan para comezar a golpe de humor a fin de semana.
PONTEVEDRA. O Moucho
La piedra es algo que hemos trabajado desde hace muchos siglos en nuestra comunidad autónoma. Muchos de estos trabajos, han perdurado en el tiempo, convirtiéndose en bienes de interés cultural, formando parte de nuestro extenso patrimonio. Muchos de estos bienes que podemos disfrutar en las calles de nuestros pueblos, han sido estudiados por muchas personalidades, como Castelao, Padre Sarmiento,…
Como últimamente, nuestro apreciado compañero de A Lareira Máxica, Toupeiro, nos regala en el blog de Julio, trocitos de nuestra tierra, me he armado de valor y retomado una antigua afición que tenía, y tambien me he puesto a recorrer los fines de semana nuestra tierra.
En lo poco que he recorrido, me ha llenado de indignación, el respeto por estos vestigios (elaborados en piedra por artistas anónimos), que tienen los jóvenes de hoy. Me refiero a los grafitis o pintadas en nuestros antiguos monumentos. Por desgracia, ves en las calles de los cascos históricos, muchos de ellos elaborados a base de piedra, gran cantidad de pintadas sobre las paredes y monumentos. Algunos de ellos, ves que son claramente, bromas con una falta de respeto dirigidas hacia la cultura del lugar, que posiblemente sean elaboradas después de una noche de juerga discotequera. Aunque la inmensa mayoría son expresiones de carácter político, encaminadas a protestar, o ensalzar y promover valores que han fracasado en la historia de nuestro planeta, y que de nuevo intentan implantar a los mas jóvenes, sin tener en cuenta, el daño que se causa a nuestro patrimonio.
Es triste ver en las calles de los cascos históricos, justo en los lugares que recomiendan las oficinas de Turismo visitar, todo tipo de pintadas en paredes y monumentos. NO ES UNA BUENA IMAGEN LA QUE DAMOS AL VISITANTE.
También habrá que decir que nuestroS ayuntamientos se esmeren más en la limpieza de estas pintadas, pues es responsabilidad de ellos también, el mantener los pueblos y ciudades, y sobre todo los cascos históricos, en perfecto estado, para dar una imagen de limpieza no solo para el visitante, sino también para el habitante del lugar.
Aquí os dejo una fotos de un cruceiro de la villa de Tui, como muestra de lo que os digo. Hubiera sacado mas fotos pero me pareció que eran demasiadas para exponer. Así que he decidido poner una en la que la piedra, (al margen de las creencias de cada uno y centrándonos en la riqueza patrimonial que tenemos) se ha plasmado a lo largo de nuestra geografía, siendo uno de los atractivos del patrimonio que mas se ha extendido por toda nuestra comunidad autónoma.
"La vida es una sucesión de paraísos perdidos"
Hai un ano morría dicíanos para sempre adeus fisicamente Mario Benedetti. Un 17 de Maio, un Día das Letras Galegas (no 2010 adicado a Uxío Novoneyra, o poeta do Courel)coma hoxe, triste coincidencia pois é unha data especial e tremendamente importante para tódolos galegos. Benedetti foi un dos escritores máis admirados por moita xente, entre eles un servidor. O mago das palabras, un poeta, un contador de historias con sabias moralexas. En definitiva: un auténtico xenio da pluma e unha gran persoa. Un uruguayo universal. A súa extensa obra perdurará, pero a súa perda foi e seguirá sendo moi sentida. En A Lareira Máxica témoslle adicado moitas frases máxicas e recunchos literarios á súa obra e ó seu legado. Seguirémolo facendo porque a máis dun e dunha nos gusta. Hoxe quixera lembralo co seguinte vídeo. Agardo que vos guste.
"Qué buen insomnio si me desvelo sobre tu cuerpo"
O F.C.Barcelona proclamouse hoxe campión da Liga de Fútbol 2009/2010 ó sumar 99 puntos, tres máis que o Real Madrid. Será lembrada por ser a Liga na que máis puntos fixo falta ter para conquerila. Dito doutra forma: nunca antes un equipo con 96 puntos quedou segundo.
Un merecido galardón á regularidade e ó fútbol amosado polo equipo azulgrana brilantemente dirixido por Pep Guardioala. Con este novo título, o F.C.Barcelona suma o seu cuarto trofeo na tempada 2009/10. Primeiro foi a Supercopa de España, logo a Supercopa de Europa, o Mundial de Clubes no mes de decembro e hoxe a Liga.
Construido en el Siglo XV por Sancho Sánchez de Ulloa. En 1492 se construye dentro del recinto el Hospital de Peregrinos. Aquí se instala la primera imprenta gallega, imprimiéndose el Misal de Monterrei, primer libro en Galicia.
"Lo que somos nunca cambia, quienes somos sí"
(Anónim@)
.jpg)
O F.C. Barcelona alzouse hoxe co título 2009-2010 da Euroliga de baloncesto (o equivalente á Champions League de Fútbol). É a segunda que consigue, logo da conquistada na tempada 2002-2003 polo equipo que daquela adestraba Pesic e do que hoxe so queda Navarro. Este curso, e co título da Euroliga, o conxunto azulgrana suma xa o seu terceiro título: primeiro xa foi a Supercopa de España e logo a Copa do Rei. So lle resta facerse coa Liga -tarefa nada sinxela a pesar do abrumador dominio amosado- para acadar os catro títulos posibles.
Os éxitos da sección de baloncesto véñense a sumar ó conseguido pola sección de fútbol, da man de Pep Guardiola e hai, asemade, varios puntos en común compo exemplo: un equipo que xoga como tal (ten moitas figuras que antepoñen o xogar en equipo ó individualismo), o ben que se levan entre eles, que se traduce nun gran ambiente, o gran xogo que despregan e un ano cheo de títulos.
Dos 13 compoñente do actual plantel, seis son españoles (Ricky Rubio, Juan Carlos Navarro, Roger Grimau -o capitán-, o galego Fran Vázquez, Víctor Sada e Jordi Trías), ós que hai que sumar os 7 xogadores foráneos (Lorbek, Mckeal, Morris, Basile, Lakovic, Ndong e Barton). Mención especial para o seu técnico: Xavi Pascual que, con 37 anos, se convirteu no adestrador máis xoven en conquistar unha Euroliga de baloncesto. ¡¡E é español!!
Destacar a conexión existente entre varios futbolistas do Barcelona cos seus compañeiros de baloncesto, feito que se reflectiu na final de onte fronte ó Olimpiakos (o outro grande de Europa) no que estiveron presentes Navarro, Puyol, Piqué e Bojan.
Frontera natural con la provincia de León. En sus montes llegaron a habitar osos pardos y lobos aunque en la actualidad se cree que han desaparecido. Aún así este entorno natural conserva jabalíes, ciervos, una gran variedad de aves y unas vistas espectaculares.
O grupo malagueño Danza Invisible é un dos meus preferidos. Desde principios dos 80 a súa música é un referente no mundo do pop nacional. Sabor de Amor, Reina del Caribe, a versión de A este lado de la carretera, Amor de Madre, Salsa Rosa, La estanquera del puerto, Naturaleza Muerta ou tantas outras. Logo duns anos de descanso, no que o seu vocalista Javier Ojeda fixo carreira en solitario, vóltanse a xuntar (en realidade nunca se separaron) para deleitarnos co seu último disco titulado "Tía Lucía", do que se extrae este single chamado No quiero bailar, tan pegadizo ("...No quiero bailar, no quiero bailar contigo, sé que al final te haría daño, no puedo verte llorar..."), que retoma o seu mellor son. Por certo, que é un dos grupos que vale moi moito velos en directo. Javier da todo encima do escenario. Debe acabar moído de tanto salto que da...Recomendables os seus concertos.
Nunha cousa discrepo coa nova canción: servidor sí quere bailar. ¿Quen se apunta?...
" La mejor herencia de un sufrimiento pasado es el fruto dulce de la felicidad presente "
No frío e duro inverno cumpría acender as lareiras antigas que servían de calor e ó redor dela, xuntábanse os membros da familia para conversar á par que preparaban a comida ou a cea. Nun mes de maio sería impensable que, pasado o frío, se acendesen so coa finalidade de quentar ou dar calor. Retaría á lóxica. Algo así como traballar o 1 de maio, data na que se celebra o día do traballo. Por tanto, o colmo dos colmos sería construir unha lareira un 1 de maio caluroso e, sobre todo, neste tempos que a lareira non ten a esencial función que tiña antaño, que non é imprescindible.
A contracorrente do anteriormente exposto, a un servidor déuselle por crear un blog e bautizalo co nome de A Lareira Máxica un asfixiante primeiro de maio de 2006, hai xa catro anos. A idea nun principio foi dar renda solta a miña faceta de xornalista e escribir de todo aquilo que me apetecese, sen ter que pedir permiso a ninguén, senón exercendo de autónomo. Máis adiante, decidín abrir o blog á participación de quen o quixese para compartir con esas persoas un lugar de reunión e de expresión libre, sempre desde a perspectiva do respeto.
Nunca cheguei a maxinar que esta lareira medraría tanto. Mágoa que hai xa tempo que non lle poida adicar o tempo que me gustaría, pero a vida está chea de prioridades. Incluso se me pasou pola cabeza a idea de pechala, pero axiña comprendín que prefería publicar cando puidera no blog antes que destruílo.
Hai uns meses creei o grupo de A Lareira Máxica no facebook (enlace nas pestañas de arriba), que xa sobrepasan as 100 amig@s, e no que é posible debatir en foros. Gracias a todas estas persoas, a moitas das cales non teño o gusto de coñecelas.
Na medida que o tempo mo permita teño pensado crear novas seccións e potenciar os artigos de opinión propios. Por suposto, estou aberto ás vosas suxerencias, e estoume prantexando organizar unha encontro dos simpatizantes do blog.
Hoxe quero compartir con tod@s @s que visitades A Lareira Máxica o cuarto ano de vida do blog, pero moi especialmente cos/coas seus/súas colaboradores, así como cos e coas comentaristas, é dicir, cos que participan/ron no blog con maior ou menor frecuencia. Coma sempre: GRACIAS e, por favor, collede un trozo de tarta para celebrar tan feliz efeméride. Agardo que vos gustara esta "sorpresa". Carpe Diem!!!
Hoxe entérome da morte do actor galego Tuto Vázquez -en realidade este actor ribeirense chamábase José Manuel Váquez-, de longa traxectoria no mundo do teatro, dobraxe (a súa inconfundible voz podémola escoitar en moitas películas que se emiten na TVG), cine e televisión, que moit@s recordaran por facer o personaxe de "Ramón Couto" (o rico empresario de Portozás, en Mareas Vivas) ou o seu último como "Don Crisanto" en Padre Casares, serie que tería que deixar por motivos de saúde e na que de xeito precipitado lle tiveron que buscar substituto que encarnara o seu personaxe de vello cura cascarrabias, pero moi querido e apreciado. Tan querido e apreciado coma na vida real. Unha gran perda. 
Asemade, hoxe tamén finou o que fora dobrador e presentador de televisión, Jordi Estadella. Presentou, entre outros programas, No te rías que es peor, e logo Un, Dos, Tres con Miriam Díaz Aroca, ou El Semáforo, estes tres en TVE a principios dos anos 90. ¿Quen non lembra o seu traxe negro de pajarita?
Descansen en paz dúas persoas que tanto nos fixeron rir e que nos deleitaron co seu bo facer.
