xoves, 18 de febreiro de 2010
martes, 16 de febreiro de 2010
** Uns anxos chamados amigos
Un día, cuando era estudiante de secundaria, vi a un compañero de mi clase caminando de regreso a su casa. Se llamaba Kyle. Iba cargando todos sus libros y pensé: "¿Por que se estará llevando a su casa todos los libros el viernes? Debe ser un “empollón". Yo ya tenía planes para todo el fin de semana.
Fiestas y un partido de fútbol con mis amigos el sábado por la tarde, así que me encogí de hombros y seguí mi camino.
Mientras caminaba, vi a un montón de chicos corriendo hacia él. Cuando lo alcanzaron le tiraron todos sus libros y le hicieron una zancadilla que lo tiró al suelo.
Vi que sus gafas volaron y cayeron al suelo como a tres metros de él. Miró hacia arriba y pude ver una tremenda tristeza en sus ojos. Mi corazón se estremeció, así que corrí hacia él mientras gateaba buscando sus gafas. Vi lágrimas en sus ojos.
Le acerqué a sus manos sus gafas y le dije, "esos chicos son unos tarados, no deberían hacer esto". Me miró y me dijo: "¡gracias!". Había una gran sonrisa en su cara; una de esas sonrisas que mostraban verdadera gratitud.
Le ayudé con sus libros. Vivía cerca de mi casa. Le pregunté por qué no lo había visto antes y me contó que se acababa de cambiar de una escuela privada. Yo nunca había conocido a alguien que fuera a una escuela privada.
Caminamos hasta casa. Le ayudé con sus libros; parecía un buen chico. Le pregunté si quería jugar al fútbol el sábado conmigo y mis amigos, y aceptó. Estuvimos juntos todo el fin de semana. Mientras más conocía a Kyle, mejor nos caía, tanto a mí como a mis amigos. Llegó el lunes por la mañana y ahí estaba Kyle con aquella enorme pila de libros de nuevo. Me paré y le dije:
"Hola, vas a sacar buenos músculos si cargas todos esos libros todos los días". Se rió y me dio la mitad para que le ayudara.
Durante los siguientes cuatro años nos convertimos en los mejores amigos. Cuando ya estábamos por terminar la secundaria, Kyle decidió ir a la Universidad de Georgetown y yo a la de Duke. Sabía que siempre seríamos amigos, que la distancia no sería un problema. Él estudiaría medicina y yo administración, con una beca de fútbol.
Llegó el gran día de la Graduación. Él preparó el discurso.
Yo estaba feliz de no ser el que tenía que hablar. Kyle se veía realmente bien. Era uno de esas personas que se había encontrado a sí mismo durante la secundaria, había mejorado en todos los aspectos, se veía bien con sus gafas. Tenía más citas con chicas que yo y todas lo adoraban. ¡Caramba! Algunas veces hasta me sentía celoso... Hoy era uno de esos días. Pude ver que él estaba nervioso por el discurso, así que le di una palmadita en la espalda y le dije: "Vas a estar genial, amigo". Me miró con una de esas miradas (realmente de agradecimiento) y me sonrió: "Gracias", me dijo.
Limpió su garganta y comenzó su discurso:
"La Graduación es un buen momento para dar gracias a todos aquéllos que nos han ayudado a través de estos años difíciles: tus padres, tus maestros, tus hermanos, quizá algún entrenador... pero principalmente a tus amigos. Yo estoy aquí para decirles que ser amigo de alguien es el mejor regalo que podemos dar y recibir y, a este propósito, les voy a contar una historia".
Yo miraba a mi amigo incrédulo cuando comenzó a contar la historia del primer día que nos conocimos. Aquel fin de semana él tenía planeado suicidarse. Habló de cómo limpió su armario y por qué llevaba todos sus libros con él: para que su madre no tuviera que ir después a recogerlos a la escuela. Me miraba fijamente y me sonreía.
"Afortunadamente fui salvado. Mi amigo me salvó de hacer algo irremediable".
Yo escuchaba con asombro como este apuesto y popular chico contaba a todos ese momento de debilidad. Sus padres también me miraban y me sonreían con esa misma sonrisa de gratitud. En ese momento me di cuenta de lo profundo de sus palabras:
"Nunca subestimes el poder de tus acciones: con un pequeño gesto, puedes cambiar la vida de otra persona, para bien o para mal. Dios nos pone a cada uno frente a la vida de otros para impactarlos de alguna manera".
Hay personas que se dedican a iluminar las vidas de otros con su alegría, y su cariño, y eso a veces vale mucho.
"Los amigos son ángeles que nos llevan en sus brazos cuando nuestras alas tienen problemas para recordar como volar“
REMITIDO POR: María
Colaboradora de A.L.M.
Posted by Julio Torres 5 comentarios feitos. Deixa o teu!!!!!
CATEGORÍAS amor e amistad , colaboracións MARÍA , sociedade
** Non todo é o que poida parecer....
Posted by Julio Torres 6 comentarios feitos. Deixa o teu!!!!!
CATEGORÍAS Colaboracións Toupeiro , Humor e Noticias Curiosas
domingo, 14 de febreiro de 2010
** San Valentín, Faustino, Santa Juliana y todo el santoral
COMPOSTELA. Alvariño
Colaborador de A.L.M.

San Valentín es un invento de los curas o de El Corte Inglés. Como no tengo ganas, no voy a ponerme a indagar sobre los orígenes históricos del fenómeno. No vale la pena, sospecho que sería una ocurrencia de un mandamás de algún centro comercial. La verdad, me importa un carajo, con perdón, la patente del tinglado. Hoy, me preocupan más otros temas.
Tengo un problema. No sé muy bien como explicároslo. No tiene que ver con el santo del día, es algo más complicado. Que hoy sea San Valentín solo es un complemento circunstancial de la cuestión. Tengo miedo, estoy bloqueado. Sí, soy yo, Alvariño, el de siempre. El miedo, aunque haya quien piense lo contrario, no es propiedad exclusiva de mi ave nocturna preferida.
Recordáis la letra de Mecano:
"Pero cuanto más me cura
al ratito más me escuece
porque amor es el empiece
de la palabra amargura"
Pues, ahí está la clave: “el amor es el empiece de la palabra amargura”. No me importa contaros esto, como bien dice María, a estas alturas y después de tantas horas de vuelo… Lo que ya no me apetece nada es entrar en los detalles, en el cómo, cuándo y dónde. Es un recuerdo que me resulta incómodo. Lo he pasado mal, tan mal, que lo mismo que un gato escaldado, le he cogido miedo al agua del riachuelo.
Lo que más me ha costado es volver a ser yo, en singular. Siempre he pensado que la libertad y la soledad son las dos caras de la misma moneda. A veces me siento solo, en las noches de tormenta, por ejemplo. Otras veces, pienso que esos ratos de soledad son el peaje de la autopista libertad. Os preguntaréis si he sido feliz. Sí, durante una etapa de mi vida he sido feliz siendo absolutamente libre, sin ser un libertino. ¿Y ahora qué? Ahora siento que me he perdido algo importante y como atenuante diré que no quería sufrir más y que el fondo del mar, matarile rile rón, es un lugar muy oscuro.
Pensaréis que la sigo queriendo, a ella, a la persona que ha hecho de mi el hombre más feliz de la tierra y el más desgraciado. Ya no. Hoy, después de tanto tiempo, ni le guardo rencor ni especial afecto. Nada. Lo que me pasa es que me cuesta quitarme la coraza y decir las cosas. Hoy, porque a alguien se le ocurrió, es el día de decir “te quiero” o “me gustas”. Porque toca, porque debe ser así, por lo menos para la gente que vive muy pendiente del calendario y las fases lunares. Vaya por delante, no me gusta eso de ponerle al amor horario y fecha en el calendario. Pero, también es cierto que esta fecha me coloca frente a mis temores. Ya sé que no me vendría mal un ahuyentador de fantasmas. Voy a buscar en google. No encuentro nada, cada cual parece que se apaña a su manera. Será cosa de seguir el método intuitivo. Bueno, voy a intentarlo. María, me sale en inglés, creo que voy por buen camino con la lengua de Shakespeare. Allá voy: “you make me feel so happy”, que significa, más o menos, que no se pierde el tiempo cuando se le piden deseos al arco iris. Es una traducción libre, María. Ya sé que arco iris se dice rainbow.
Posted by Julio Torres 9 comentarios feitos. Deixa o teu!!!!!
CATEGORÍAS amor e amistad , colaboracións ALVARIÑO
** A Frase Máxica de...Gabriel García Márquez: amar

"So porque alguén non te ame como ti queres, non significa que non te ame con todo o seu ser"
Gabriel García Márquez
Posted by Julio Torres 0 comentarios feitos. Deixa o teu!!!!!
CATEGORÍAS frases máxicas
venres, 12 de febreiro de 2010
** ¡FELIZ CUMPLEAÑOS, MADIBA!
PONTEVEDRA. O Moucho
Colaborador de A.L.M.

Hoy quiero recordar a una gran persona que ha sabido cambiar la mentalidad de su país, y ha dado un ejemplo a toda la humanidad, de saber estar, concordia y democracia. Este hecho le ha valido muy merecidamente que se le otorgase el premio nobel de la paz en 1993, al igual que otros infinitos premios otorgados. Actualmente, se esta viendo en los cines una película que muchos de vosotros habréis visto, dirigida por el afamado director norteamericano, Clint Eastwood, titulada Invictus, basada en hechos reales y protagonizada por Morgan Freeman (como Nelson Mandela) y Matt Damon. En esta película podemos ver lo profundamente humano y sabio que es Mandela. A pasado de luchar por una Sudáfrica dividida por el racismo irracional y retrogrado, y una vez conseguido su objetivo, a evitado que sucediese un vuelco en la situación social de la población, que pudiese provocar enfrentamientos entre la población blanca y negra. Logra que la población olvide sus odios y prejuicios, sin recurrir a métodos drásticos, como los ocurridos en otras naciones de África o incluso de Iberoamérica, donde unos se ven despojados por la fuerza de sus derechos y propiedades a favor de otras personas. Consigue reconciliar a los dos bandos y crear un estado democrático donde la estela del racismo se difumine casi hasta la desaparición, y la población respire como un país unido. Y eso que ha pasado mas de 30 años encerrado en una cárcel por creer en la igualdad. Se ha enfrentado a su propia gente que también tenía prejuicios y mostraban aspectos racistas y radicales, llegando incluso a provocar la ruptura de su núcleo familiar.
Hace poco a cumplido 92 años, y Madiba (como se le conoce entre la gente de su propia tribu), ha decidido celebrarlo en compañía de un carcelero que ha convivido con el durante su cautiverio, llegando a ser grandes amigos. Todo un ejemplo de concordia, humildad y sociabilidad. Ojalá otros dirigentes de otros países tuviesen su mismo pensamiento de igualdad y fraternidad.
Recomiendo ver la película, para el que no la ha visto. Agradezco a Clint Eastwood, su director, que nos regale esta joya cinematográfica. Por lo que se ve, sus películas siempre nos habla de los prejuicios raciales que afectan en la sociedad. Por último, quiero felicitar a Madiba por su cumpleaños, y por su personalidad arrolladora que nos ha enseñado tanto y que tanto debemos aplicar en nuestras vidas. ¡Qué sigas viviendo muchos años y sigas dando ejemplo con tu vida!
Posted by Julio Torres 6 comentarios feitos. Deixa o teu!!!!!
CATEGORÍAS Cine e Teatro , colaboracións O MOUCHO , opinión , sociedade
** ¿Con Humor ou con resignación?
Posted by Julio Torres 2 comentarios feitos. Deixa o teu!!!!!
CATEGORÍAS colaboracións O MOUCHO , Humor e Noticias Curiosas
martes, 9 de febreiro de 2010
** Cuatro estrea hoxe a tempada final de Pérdidos
SANXENXO. Julio Torres

Hoxe Cuatro estrea a derradeira tempada da serie "Pérdidos ". Como novidade para esta última tempada cabe subliñar a posibilidade de podela seguila en castelán ou ben -e aquí está a novidade- en inglés con subtítulos en español.
@s seguidores estamos de noraboa. Ougallá o final estea acorde coas expectativas levantadas. Non vai ser fácil. Pola miña parte xa estou desexando que empece. ¿Que pasará con Locke, Jack, Kate, Sawyer e o resto de personaxes? ¿Que acontecerá coa illa?. Moitos misterios que quedan por resolver e que se empezarán a desvelar xa.
Posted by Julio Torres 2 comentarios feitos. Deixa o teu!!!!!
CATEGORÍAS Medios de Comunicación , opinión , sociedade
** A Frase Máxica de...Mario Benedetti
Posted by Julio Torres 0 comentarios feitos. Deixa o teu!!!!!
CATEGORÍAS frases máxicas
venres, 5 de febreiro de 2010
** Elegance is an attitude ou noite de tormenta
COMPOSTELA. Alvariño
Colaborador de A Lareira Máxica
Pois iso: elegante is an attitude and love too, other attitude more. Deixo o inglés, very difficult to me, and paso ó galego. Anque pensándoo ben, podería crear unha nova lingua: o galenglish. Non está nada mal iso de ser innovador. Dentro de nada, e se prosperan os plans de Feijóo, os meniños, children, galegos falarán así, of course. Well, de qué vai isto, de attitudes, de elegance ou de love. De todo e de nada. Concretando: eu quería falar, today, das noites de tormenta.
Vaia inverno nos tocou, si de algo andamos sobrados foi de noites de tormenta. A priori, parecen un fenómeno atmosférico totalmente indesexable. Supoño que será así para a maioría da xente. A min tampouco me agradan as tormentas, anque teño que recoñecer que, dun xeito un tanto inexplicable, axudáronme a coñecer unha nova dimensión da soidade. A soidade da noite de tormenta. A soidade ten moitas caras e todas elas moi desagradables. Ata agora, a peor cara que lle vira foi a soidade que se pode chegar a sentir estando rodeado de xente. É dura. Non era xente que eu non coñecera ou que non me falase. Era que tiña tan pouco en común con eles, tan pouco que compartir,…
A soidade da noite de tormenta tamén produce desacougo. É de noite, estás na cama, o vento e a chuvia non dan tregua e ameazan con romper a ventá. Empezas a dar voltas na cama. Levántaste a beber. Botas unha mexada. Volves para a cama. Marcha a luz. Non tes sono. Estache empezando a doer a cabeza. Tes mocos e non atopas o pañol. Un trono estala no ceo, outro máis, e outro. O aire segue bruando. E así, rodeado deste panorama dáste conta de que ó teu lado non hai ninguén que te abrace. Iso é o peor. Xa non das máis voltas na cama, faste consciente da realidade e quédaste quieto. Estás so. A tormenta non acouga e, paradóxicamente, os pensamentos vanse clarificando. Xa non botas en falta un abrazo, non. Hoxe non é unha noite calquera onde case todo da igual. Hoxe é noite de tormenta. Hoxe non estás para caralladas nin frivolidades das túas. Hoxe telo claro, esa ausencia ten nome, un só nome que se repite unha e outra vez na túa cabeza.
Coa chegada da luz da maña non queda outra que mergullarse na rutina habitual e as sensacións da noite de tormenta vanse cambiando por preocupacións doutro tipo.
Hoxe, mentres trato de distraerme cunha revista na sala de espera do dentista, atopo un anuncio dun reloxio que ten como slogan “elegance is an attitude”. O reloxio é un Longines. Pode ser, en parte, soamentes en parte. Unha persoa ordinaria non se pode converter nunha persoa elegante porque vista un traxe de Armani, falta a actitude e falta todo. E viceversa, á persoa máis elegante do mundo seguro que lle queda mellor un traxe de Armani que un chándal do mercadillo. Di Nati Abascal, unha muller elegantísima e moi entendida nestes temas, que a clave da elegancia reside en saber mesturar Chanel, por exemplo, con Zara. Bueno, volvemos ó de sempre, tamén fai falta ter algo de Chanel para facer unha boa mestura. Do que non teño dúbida é da importancia das nosas actitudes. As actitudes son vitais. Somos nós mesmos os que vamos abrindo e pechando camiños coas nosas actitudes. No amor, que non é máis que unha das múltiples facetas da vida, tamén. Escribilo é sinxelo. Levalo á práctica xa é máis complicado. É cousa de dous e xa se sabe, pode haber choque de… actitudes.
Posted by Julio Torres 24 comentarios feitos. Deixa o teu!!!!!
CATEGORÍAS colaboracións ALVARIÑO , opinión , Relatos e composicións feitas para A.L.M. , sociedade
** A Frase Máxica de...Julio Cortázar
Posted by Julio Torres 1 comentarios feitos. Deixa o teu!!!!!
CATEGORÍAS frases máxicas
luns, 1 de febreiro de 2010
** TVE: menos publicidade, pero as mesmas tixeiras
SANXENXO. Julio Torres

Como xa sabedes, desde o día 1 de xaneiro TVE xa non emite publicidade (agás aquela ligada a patrocinadores de eventos deportivos como pode ser o caso da Liga ACB de baloncesto). Con todo, sí que emite bastantes promos de programas, series ou películas que van botar en TVE. Pero algo se avanzou.
No que se sigue sen avanzar é no tema das películas, máis en concreto dunha vez que terminan: dos títulos de crédito. Dame moita rabia que se corten os títulos ós dous segundos. Coido que é unha falta de respeto, non so para os telespectadores senón, e sobre todo, para as persoas que fixeron posible a película. A "técnica" de cuasi elminación dos títulos de crédito foi introducida en España polas televisións privadas. E como todo o malo se contaxia pois...TVE non foi menos. Tiña a esperanza que unha vez eliminada a publicidade se respetarían os títulos de crédito completos. Pensaba que incluso lle podía interesar á propia TVE para encher uns minutos de programación e non so ampararse nas promos da cadea. Pero nin con ésas.
Noutras series, as letras ou son pequeniñas pequeniñas pequeniiiiiñas ou van a toda velocidade. É o que está acontecendo cos créditos finais da serie "Cuéntame" desde o ano pasado. Antes non. En fin, que supoño que terán medo á que se lle marchen televidentes, pero como televisión pública que é debería dar exemplo de cultura e "educar" ó resto de televisións. A mala práctica de cortar os títulos de créditos ou restarlles importancia de maneira esaxerada non deixa de ser unha involución cultural. ¿Vós que opinades?
Posted by Julio Torres 4 comentarios feitos. Deixa o teu!!!!!
CATEGORÍAS Medios de Comunicación , opinión
** A Frase Máxica de....Bertolt Bretch

" Hai persoas que loitan un día e son boas. Hai outras que loitan un ano e son mellores. Hai aquelas que loitan moitos anos e son moi boas. Mais hainas que loita toda a vida. Esas son as imprescindibles "
Bertolt Brecht
Posted by Julio Torres 3 comentarios feitos. Deixa o teu!!!!!
CATEGORÍAS frases máxicas
sábado, 30 de xaneiro de 2010
** Pontevedra: Ciudad de la cultura de la provincia
PONTEVEDRA. O Moucho
Colaborador de A Lareira Máxica
Pontevedra. Ciudad capital de nuestra provincia. Me desilusiona profundamente que una ciudad que quiere sobresalir por encima de las demás ciudades de la provincia, siga empeorando su imagen a pesar de los diversos gobernantes que la rigen o rigieron. Sobre todo en cuanto a la imagen que refleja al visitante que busca el apartado de cultura en esta ciudad. Me refiero en concreto al llamado Palacio de Congresos y exposiciones de la ciudad de Pontevedra, más conocido como Pazo da Cultura. Ya no voy a hablar de los infravalorados usos que se le da, sobre todo en lo correspondiente al auditorio. Tampoco voy a comentar el penoso gusto del arquitecto a la hora de construir en un recinto donde da la sensación de que se han desperdiciado metros y metros cuadrados que apenas tienen utilidad o de lo horrendo y feo que me parece la arquitectura del artista. No todos tenemos los mismos gustos. Para algunos es algo contemporáneo y moderno, para mi me parece un lugar aburrido, triste y poco atractivo.
Lo que me quiero centrar es en la hermosa vista que el visitante alcanza a ver cuando llega con su coche o a pie, junto este edificio. Cual fue mi sorpresa que en el aparcamiento comprendido en este complejo, muy cerca de la entrada principal del palacio de exposiciones y cercano a las escaleras que dan acceso al auditorio, ocupando toda una amplia zona de aparcamientos, te encuentras con al menos, 8 coches perfectamente aparcados, pero que demuestran que han sido abandonados por los propietarios y autoridades. Parabrisas rotos, falta de ruedas, ventanillas destrozadas,… Toda una chatarrería de coches que al estar situados en un complejo cultural que pretende ser de relevancia para la ciudad dan una penosa imagen como la que veis en las imágenes que os aporto. ¿Es esa la imagen que quiere dar la ciudad de Pontevedra al visitante?
Y eso no es todo. Al otro lado del recinto, existe un amplio aparcamiento en el cual han decidido instalar los botellones de la gente joven, provocando otro tipo de daños. El aparcamiento aparece entre baldosas y baldosas cubiertas de trozos de vidrio o cristales, efecto del botellón, lo que representa un peligro para los neumáticos de los coches o para cualquier persona que por cualquier motivo tenga la desgracia de caer al suelo. Además en la fachada sur del recinto de exposiciones las largas cristaleras están llenas de pintadas y grafitis de dudoso gusto. Alguien muy inteligente debió de proponer colocar unas lonas en el interior del edificio para que non se viesen las pintadas desde el interior. ¡Menuda idea! En vez de limpiar las pintadas, mejor taparlas al público visitante. Debe ser que es mas barato. En fin, que no me parece que Pontevedra esté a la altura para presumir de cultura. Y ya no me meto con otros lugares como el llamado illa das esculturas, que suele no tener ningún tipo de mantenimiento. Pero eso es otra historia. ¿De que sirve gastar millones en edificios que son para el enriquecimiento publico de la gente, si los llenamos de coches abandonados, pintadas, cristales rotos,…? Pensemos un poco en estas cosas.








Posted by Julio Torres 7 comentarios feitos. Deixa o teu!!!!!
CATEGORÍAS actualidade , colaboracións O MOUCHO , fotos , opinión , sociedade
** A Frase Simpática de....Les Luthiers: paxariños...
Posted by Julio Torres 1 comentarios feitos. Deixa o teu!!!!!
CATEGORÍAS a frase simpática
venres, 29 de xaneiro de 2010
** Liras turcas vs moedas de dous euros. Ollo!!!
Desde el dia 1 de Enero, en Turquía tienen una nueve moneda, la "nueva lira turca" (Yeni Turk Lirasi ), que sustituye a la lira antigua, bastante desvalorizada.
Cuando haya visto la nueva lira, notara que es bastante parecida a la moneda de 2 euros.
Si compara estas 2 monedas, comprobará que aparentemente son iguales (una parte de cobre central rodeado por una parte de niquel), teniendo sensiblemente, también el mismo tamaño.
Una cara de la moneda tiene, como muchos euros, 1 cabeza sellada ( en este caso trata de Ataturk, como en los euros mostramos al rey de España, o al Rey de Bélgica…).
La única diferencia es que, en lugar de 2 euros, tiene un 1 en semejanza a las monedas de 1 euro. Esta lira turca es una imitación de la moneda de 2 euros.
Solo que vale apenas 0,4 euro (en Europa no tiene validez, osea, que no vale nada)
Apenas permite dar cambio, favoreciendo asi a robos sustanciales.
Por lo tanto, estad atentos, comprobad bien que vuestras monedas de 2 euros, no son liras turcas, porque ya comenzaron a circular.
Espero os sirva de ayuda.
REMITIDO POR: Jose
Colaborador de A Lareira Máxica
Posted by Julio Torres 2 comentarios feitos. Deixa o teu!!!!!
CATEGORÍAS colaboracións Jose , sociedade
** A Frase Máxica de....Goethe: un mesmo

" Cando o home non se atopa a sí mesmo, non atopa a ninguén "
Goethe
FRASE REMITIDA POR: Meiguinha
Colaboradora de A Lareira Máxica
Posted by Julio Torres 3 comentarios feitos. Deixa o teu!!!!!
CATEGORÍAS colaboracións Meiguinha , frases máxicas
sábado, 23 de xaneiro de 2010
** En cien palabras: Diluvio
La tarde se ha vuelto gris. La carretera río sin peces. Palabras vacías llenan el tiempo. Hablar por hablar, sin decir nada. El viaje ha sido largo. El otoño más corto ha durado un día. Hoy, ya es invierno en mi corazón. El calendario me lleva la contraria y el diluvio me da la razón. Adiós definitivo al verano. Demasiadas cosas pendientes, este verano ha sido muy raro. Últimamente todo es un poco raro, la azalea ha florecido en otoño. Mi casa debe tener un microclima especial. Palabras vacías llenan el folio. Las farolas se encienden. Estamos llegando a Santiago.
TEXTO ESCRITO POR: Polizón
Colaborador de A Lareira Máxica
Posted by Julio Torres 6 comentarios feitos. Deixa o teu!!!!!
CATEGORÍAS colaboracións POLIZÓN , O Puzzle do Polizón , Relatos e composicións feitas para A.L.M.
luns, 11 de xaneiro de 2010
** La Mirada del amor
El rey estaba enamorado de Sabrina: una mujer de baja condición a la que el rey había hecho su última esposa.
Una tarde, mientras el rey estaba de cacería, llegó un mensajero para avisar de que la madre de Sabina estaba enferma. Pese a que estaba prohibido usar el carruaje personal del rey, infracción que se pagaba con la cabeza, Sabrina subió al carruaje y corrió junto a su madre.
A su regreso, el rey fue informado de la situación.
-¿No es maravillosa?-dijo-. Esto es verdadero amor filial. No le ha importado jugarse la vida para cuidar a su madre. ¡Es maravillosa!
Cierto día, mientras Sabrina estaba sentada en el jardín del palacio comiendo fruta, llegó el rey. La princesa lo saludó y después le dio un mordisco al último melocotón que le quedaba en la cesta.
-¡Parece bueno!-dijo el rey.
-Lo es -dijo la princesa y, alargando la mano, le cedió a su amado el último melocotón.
-¡Cuánto me ama!-comentó después el rey-. Renunció a su propio placer para darme el último melocotón de la cesta. ¿No es fantástica?
Pasaron algunos años y, a saber por qué, el amor y la pasión desaparecieron del corazón del rey. Sentado con su amigo más íntimo, le decía:
-Jamás se portó como una reina… ¿Acaso no desafió mi autoridad usando mi carruaje? Es más, recuerdo que una vez me dio a comer una fruta mordida.
La realidad es siempre la misma. Y lo que es, es. Sin embargo, como en el cuento, el hombre puede interpretar una situación de una manera o de la contraria. “Cuidado con tus percepciones” decía Badwin el sabio.
SI LO QUE VES SE AJUSTA “A MEDIDA” CON LA REALIDAD QUE A TI MÁS TE CONVIENE…
… ¡DESCONFÍA DE TUS OJOS!
UN RELATO DE Jorge Bucay
ENVIADO POR: Alvariño
Colaborador habitual de A Lareira Máxica
Posted by Julio Torres 9 comentarios feitos. Deixa o teu!!!!!
CATEGORÍAS amor e amistad , colaboracións ALVARIÑO , Relatos e composicións feitas para A.L.M.
** A Frase Máxica...sobre a sabiduría

" É unha enorme desgracia non ter talento para falar ben, nin a sabiduría necesaria para pecha-la boca"
Jean De La Bruyére
FRASE REMITIDA POR: Meiguinha
Colaboradora de A Lareira Máxica
Posted by Julio Torres 7 comentarios feitos. Deixa o teu!!!!!
CATEGORÍAS colaboracións Meiguinha , frases máxicas
mércores, 6 de xaneiro de 2010
** A inocencia perdida
SANXENXO. Julio Torres

A noite de Reis e o día de Reis simbolizan a inocencia dos nen@s, que ansían a chegada destas camelicas figuras e que son capaces de imaxinarse o inimaxinable e xustificar o que non ten xustificación. Mesmo a omnipresencia pode co cansancio dos Reis e as horas de traballo se multiplican ata acadar o infinito.
O día de Reis o despertar dos cativ@s -rápido como un lóstrego- retrata os desexos e as esperanzas reflectidas instantaneamente nun gran sorriso de ourella a ourella ó abrir os regalos. Un sorriso e unha felicidade que non teñen precio e que mesmo son contaxiosas. Un neno empeza a deixar de ser inocente cando descubre que os Reis non son os que pensaban que eran, senón que son... E non son tres...
Os Reis supoñen a última pedra do consumo navideño e a antesala das rebaixas, os Reis dos adultos. Mero consumismo en bastantes casos.
Posted by Julio Torres 7 comentarios feitos. Deixa o teu!!!!!
CATEGORÍAS actualidade , sociedade
venres, 1 de xaneiro de 2010
** O primeiro artigo do 2010: libro de ruta.
SANXENXO. Julio Torres
Coordinador de A Lareira Máxica

Cada ano reseteamos o contador dos 365 e voltamos cada un de xaneiro ó principio: ó día, do mes 1 (xaneiro). E deste ano toca un ano par que é o primeiro dunha nova década: a dos anos 10. Todos oímos falar dos anos 2000 (a primeira década do século XXI) e dos 20, 30,... Pero nunca oín falar dos anos 10. A ver ¿quen se lembra no século XX, dos anos 10? ¿Quen usa ese termo? Pois ninguén. Iso sí, das outras décadas temos oído falar.
Atrás queda un 2009 con bos e malos recordos. Así de pronto e improvisando véñenme á cabeza varios: o histórico éxito do equipo dos meus amores: o F.C. Barcelona que conqueriu os seis títulos que disputou (Liga española, Copa do Rei, Liga de Campións, Supercopa de España, Supercopa de Europa e Mundialito de clubes). Pasarán moitos anos, antes de que outro equipo iguale este récord, que ningún outro equipo de fútbol ten. Bravo Guardiola. Aí queda iso. E en baloncesto acadamos o campionato de europa se seleccións. España sumou un novo título.
Non todo é deporte. Tamén me veñen á mente varias mortes: os cantantes Antonio Vega ou Michael Jackson, os actores Patrick Swayze ou José Luis López Váquez ou o xornalista deportivo Andrés Montes. Por suposto, hai máis figuras coñecidas que finaron. Descansen en paz. E podería seguir nomeando sucesos bos e malos que aconteceron.
En fin, iso foi 2009. Xa é pasado. Hoxe principiamos un novo ano: 2010. Un ano que, como a cotío, virá empapado de proxectos e desexos. Moitos son de sempre. Non fai falta nomealos (ximnasios, deixar de fumar,...). Voume centrar nos de "interés xeral". Algúns deles son que España presidirá a Unión Europea, que en TVE xa non haberá publicidade pagada (so anuncios dos propios programas e, de vez en cando, anuncios de patrocinadores de eventos catalogados de "interés general" e de publicidade electoral), o 3 de abril a televisión analóxica -a de sempre- vivirá a súa defunción. É a crónica dunha morte anunciada que diría Gabriel García Márquez.
A nivel deportivo en xuño disputarase o Mundial de fútbol por seleccións, Fernando Alonso correrá con Ferrari en Fórmula 1 e Michael Shumacher retornará catro despois da man dun novo equipo: Mercedes (que se desvinculou de Mclaren e mercou Brawn GP, que se proclamou campión en 2009). En motociclismo haberá unha nova categoría: moto2 (novo nome da desaparecida categoría de 250 c.c.). En ciclismo Lance Armstrong competirá cun equipo formado por el para tentar desvanvar -ougallá que non- ó español Alberto Contador.
E podería citar máis cousas que van acontecer no 2010, pero non quero aburrir, que para ser o primeiro artigo de 2010 xa está ben. Propoño que deixedes outros acontecementos ou cousas dignas de mencionar e referentes ó ano que agora empeza.
Feliz 2010, que o novo ano sexa mellor que 2009 e gracias por seguir visitando e participando en A Lareira Máxica.
ARTIGO RELACIONADO: Oda ó number one
Posted by Julio Torres 12 comentarios feitos. Deixa o teu!!!!!
CATEGORÍAS actualidade , Cine e Teatro , deportes , Medios de Comunicación , música , opinión , sociedade
venres, 25 de decembro de 2009
** Navidad 2009
Deséxovos un moi feliz Nadal e un moi bo 2010 tanto ós colaboradores como ós que visitades o blog de A Lareira Máxica. Gracias por seguir e participar o blog. Sen vós, isto non sería o mesmo. E non o digo por dicir: é a pura verdade. Vós sodes unha parte moi importante aínda que non o creades. Escribir ou facer algo é que haxa persoas que participan ou lean o que escribe un servidor ou os colaboradores de A.L.M. é, sinxelamente, moi gratificante e anima a seguir (sobre todo cando -como me pasa a min- non se dispón de apenas tempo para adicarlle ó blog).
Julio Torres
P.D.: Como sempre, clicka nas imaxes para velas máis grandes
Posted by Julio Torres 3 comentarios feitos. Deixa o teu!!!!!
CATEGORÍAS a lareira máxica
luns, 21 de decembro de 2009
** ¿Cuestión de humor?
Posted by Patricia Loureiro 5 comentarios feitos. Deixa o teu!!!!!
CATEGORÍAS Humor e Noticias Curiosas
martes, 15 de decembro de 2009
** O Recuncho Literario--> Jorge Bucay: Las ovejas
Ola!! Volto por estes lares para coadministar A Lareira Máxica. O Julio non pode administrar a blogue de momento e pediume que lle bote unha man. Convenceume, mais xa hai tempo que non fedello nisto do blogger e pídolle desculpas ao Julio e a vós polos erros que poida facer.
Patri Loureiro
Había una vez una familia de pastores. Tenían todas las ovejas juntas en un solo corral. Las alimentaban, las cuidaban y las paseaban.
De vez en cuando, las ovejas trataban de escapar.
Aparecía entonces el más viejo de los pastores y les decía:
-Vosotras, ovejas inconscientes y soberbias. No sabéis que fuera el valle está lleno de peligros. Solamente aquí podréis tener agua, alimentos y, sobre todo, protección contra los lobos.
En general, esto bastaba para frenar los “aires de libertad” de las ovejas.
Un día nació una oveja diferente, digamos una oveja negra. Tenía espíritu rebelde y animaba a sus compañeras a huir hacia la libertad de la pradera.
Las visitas del viejo pastor para convencer a las ovejas de los peligros exteriores se hicieron cada vez más necesarias. No obstante, las ovejas estaban inquietas y cada vez que se las sacaba del corral, daba más trabajo reunirlas de nuevo.
Hasta que una noche, la oveja negra las convenció y huyeron.
Los pastores no notaron nada hasta el amanecer, cuando vieron el corral roto y vacío.
Todos juntos fueron a llorarle al anciano jefe de familia.
-¡Se han ido…, se han ido…!
-Pobrecitas…
-¿Y el hambre…?
-¿Y la sed…?
-¿Y el lobo…?
-¿Qué será de ellas sin nosotros?
El anciano tosió, aspiró su pipa y dijo:
-Es verdad, ¿qué será de ellas sin nosotros? Y lo que es peor…
¿Qué será de nosotros sin ellas?
Conto do libro: “Déjame que te cuente…” de Jorge Bucay
ENVIADO POR: Alvariño
Colaborador habitual
Posted by Patricia Loureiro 4 comentarios feitos. Deixa o teu!!!!!
CATEGORÍAS colaboracións ALVARIÑO , O Recuncho Literario , Relatos e composicións feitas para A.L.M.
venres, 4 de decembro de 2009
** O disfraz vermello de tódolos anos
H ai un pouco lía no encantador blog da amiga Meiguinha
un artigo dela sobre o Nadal. Quédome con dúas palabras: consumismo e hipocresía.
A primeira que falar dela: datas sinaladas que buscan máis o negocio que a celebración en sí. A publicidade dos xoguetes en setembro que en octubro xa é tarde...Vaia, vaia...E por si se nos olvida, acendamos os alumeados navideños en noviembre, non vaia ser...Coido que sería máis que suficiente que se acenderán uns días antes do Nadal. E coa crisis, pois que mellor motivo, aínda que ós comerciantes e empresarios non lles faría nin pizca de gracia. Dáme igual, coido que esta sociedade xa está abondo plagada de consumismo. Así de taxante.
Sobre a hipocresía, pois @s que me coñecedes sabedes que non trago á xente que é falsa e que diante de ti di unha cousa e por detrás outra ben distinta. Iso non é ser boa persoa. O mesmo acontece coas actitudes diante do Nadal. Non se pode tratar de ser bo so no Nadal. Non. ¿E o resto do ano qué?. ¡¡Coherencia, por favor!! Precisamente algo que falta hoxendía.
E claro cando o Nadal consiste en consumir e ser hipócritas pois moi mal vamos. Hai que ser como se é todo o ano (esperemos que para ben). E consumir sen pasarse. A todo isto o Nadal non é iso, senón outra celebración ben distinta e sincera.
¿Cando se moderará esta vena consumista? ¿Que valores lles estamos inculcando ós cativos e non cativos? ¿Cara onde imos?. Hai que mirar máis aló de 2010 dunha vez...
Polo de pronto, trátase de ser felices e tratar de facer felices ás persoas, non un día nin 15, senón os 365 días anuais (un máis se é ano bisiesto). Como acostumo a dicir: non hai cartos que paguen boas accións. Sentirse feliz non depende do que gastes, senón no que dás sen esperar nada a cambio. En tratar de ser boa persoa e sentirse ben por dentro. Así é como hai que facer. Doutra parte, aínda que pode haber diferentes e incluso comprensibles situacións, o bo do Nadal é xuntarse coa familias e bos amigos pero sendo cómo eres. ¡¡¡FÓRA HIPOCRESÍA E CONSUMISMO DESAFORADO!!!
UN ARTIGO-OPINIÓN FEITO POR: Julio Torres
Coordinador de A Lareira Máxica
Posted by Julio Torres 8 comentarios feitos. Deixa o teu!!!!!
CATEGORÍAS actualidade , Humor e Noticias Curiosas , opinión , sociedade
mércores, 25 de novembro de 2009
** ¿A sabiduría popular?
Certo, que bastantes veces os ditos, refráns e similares da cultura popular acertan, Sí, cargados de sabiduría estilo "máis sabe o demos por velo que por demo". Claro que é se denota certo galeguismo e moita envidía noutros. Exemplos:
1- Se vos fixades, hai un dito que di:"marzo ventoso y abril lluvioso (ougallá valese para novembro de 2009), hacen a mayo, florido y hermoso". Doutro lado temos o consabido "hasta el 40 de mayo no te quites el sayo". Vamos que ata o 9 de junio non chega o bo tempo...Entonces ¿en que quedamos: ¿mayo será mes de bo tempo ou aínda é cedo?. A resposta, coido que é evidente: depende....Nuns casos botaremos man dun e noutros do outro. O tempo decide e nos rematamos... Así non hai forma de equivocarnos. Senón acerta o primeiro dito, utilicemos o segundo...Así calquera!!!. E destes ditos e refráns contradictorios poderínase mencionar uns cantos. E senón pensade...
2- Vaiamos ó mundo da música: "Ollos verdes son traidores, azules mentireiros, azules e acastañados verdadeiros". Vaia, que cando nazas, xa antes de falar, xa estás sentenciado...Entón, está claro que o destino está máis que escrito. E pregúntoms: ¿@ que escribiu esta canción de que cor tiña os ollos? ¿negros os cataños?...A explicación está clara: é un cantar que sirve de alegoría á envidia de non pode ter uns ollos verdes ou azuis, pero querer telos desa cor...E cando non podes ter o que cobizas, que mellor que poñelos a pan pedir...Vivan os que teñen os ollos verdes ou azuis -un que ten os ollos verdes de traidor non ten nadad de nada, máis ben o contrario-.
3- Remato co famoso "Pisar mierda trae buena suerte". Seguro!!!. Se a pisas toca para empezar limpiarte. ¿E logo, está comprobado científicamente que se a pisas vas ter boa sorte? ¿Onde está ese estudio? ¿Por que entón a xente non adoita a pisala adrede?. Remítome ó punto 2 para reafirmar a miña postura de que alguén que a pisou -para tratar de saír airoso dunha desgraciada acción- se sacou da chistera o de que trae boa sorte. ¿Sería algún actor ou actriz dos que lles gusta desexarse moita mer--? Humm. Nin idea. Iso sí, se ter boa sorte vai depender de pisar mer-- que mer--de mala sorte!!!
UN ARTIGO-OPINIÓN FEITO POR: Julio Torres
Coordinador de A Lareira Máxica
Posted by Julio Torres 3 comentarios feitos. Deixa o teu!!!!!
CATEGORÍAS Educación Cultura e Tradicións , opinión , sociedade
martes, 17 de novembro de 2009
** 10 anos con menos secretos
Tal día coma hoxe aparecía morto un dos membros do mítico grupo "Los Secretos": Enrique Urquijo, composto por el mesmo e o seu irmán Álvaro, entre outros. Según se dixo daquela foi unha víctima do mundo das drogas. Unha mágoa a súa perda para a música. Los Secretos sacaron trala morte de Enrique varios discos, entre os que se inclúen recopilatorios, directos ou acústicos. Hoxe a formación segue adiante co seu irmán Álvaro como líder e voz. Ougallá que por moitos anos máis, aínda que trala morte de Enrique non se prodigaron precisamente en novos temas.
Los Secretos sempre foi un grupo que me encantou aínda que tivera os seus vidrios mollados, ou se olvidarán do nome da calle, ou houbera un cambio de plans, ou non amanecera, ou unha gata nos ensinara os seus ollos, incluso tendo unha amiga chamada mala sorte, sempre estaban ó noso lado, porque nos dicían que estabamos solos, verbalizaban un melancólico "déjame" para logo agarrarse da súa María e é que cando se bebe ata perder o control xa se sabe...En definitiva cancións cheas desa maxia de sentimentos que lle imprimía nas súas composicións os irmans Urquijo, en especial o tristemtente desaparecido Enrique.
10 anos despois xa. ¡¡Cómo pasa o tempo!!
UN ARTIGO FEITO POR: Julio Torres
Coordinador de A Lareira Máxica
Posted by Julio Torres 3 comentarios feitos. Deixa o teu!!!!!
CATEGORÍAS Lembranzas. A Máquina do tempo , música
luns, 16 de novembro de 2009
** En cien palabras. Encrucijada
Estoy atrapado entre dos mujeres. A una la he querido y la otra no me quiere tanto como yo a ella. Una me dice que no me vaya y la otra no me dice que me quede. Tanto poder tienen sobre mí, tanto, que consiguen paralizarme. Yo, cuando no sé qué hacer, tengo por costumbre no hacer nada. Me confío y dejo pasar el tiempo. Cuando pienso que lo he conseguido resulta que no, que sigo tan perdido como siempre. Un chaparrón inunda la calle y me moja los pies. Esta tarde de invierno siento que me estoy quedando solo.
Enviado por: POLIZÓN
Colaborador de A Lareira Máxica
Posted by Julio Torres 6 comentarios feitos. Deixa o teu!!!!!
CATEGORÍAS colaboracións POLIZÓN , O Puzzle do Polizón
xoves, 22 de outubro de 2009
** Importantes consellos para loitar contra o cáncer
Saber un poco más siempre es util. Es largo, leélo lento, porque contiene buenos datos de la alimentación. Valen oro.
Jose
.....................................................................................................................................
Es valiosa esta información, igual, algunos no lo van aplicar, pero es mejor que la conozcan:
Años después de estar diciendo a la gente que Quimioterapia es la única manera de tratar y eliminar el cáncer, John Hopkins Hospital finalmente comenzó a decirnos que hay otra alternativa.
CANCER POR JOHN HOPKINS HOSPITAL, USA- POR FAVOR LEE:
1) Cada persona posee células cancerígenas en el cuerpo. Estas células cancerígenas no aparecen en los pruebas standards hasta que se multiplican en algunos billones. Cuando los doctores dicen a sus pacientes con cáncer que ya no encontraron células de cáncer en sus cuerpos después de tratamiento, esto significa que los exámenes no pueden detectar estas células en su tamaño detectable.
2) Células cancerigenas aparecen entre 6 y hasta mas de 10 veces en la vida de una persona.
3) Cuando el sistema inmunológico de una persona es fuerte, este destruye las células cancerigenas y previene su multiplicación y la formación de tumores.
4) Cuando una personatiene cáncer, esto indica que tiene múltiples deficiencias nutricionales. Esto puede ser genético, ambiental, alimenticio o factores del estilo de vida.
5) Una forma de combatir la múltiple deficiencia nutricional, es cambiando la dieta e incluir suplementos alimenticios que refuercen el sistema inmunológico.
6) Quimioterapia consiste en envenenar células cancerigenas de rápido crecimiento, pero esto implica que se envenenan también cedulas sanas de rápido crecimiento en la medula ósea, tracto intestinal, etc., y pueda causar daño a órganos como el hígado, riñones, corazón, pulmones, etc..
7) La Radiación mientras destruye células cancerigenas, quema, deja cicatrices y daña células sanas, tejido y órganos.
8) Tratamientos iniciales con quimioterapia y radiación frecuentemente reducen el tamaño en tumores. Sin embargo el uso prolongado de quimioterapia y
radiación resulta en no más destrucción de tumores.
9) Cuando el organismo se llena de demasiado cargas toxica provenientes de quimioterapia y radiación, el sistema inmunológico se ve comprometido o se destruye, por lo tanto la persona puede sucumbir
a diferentes tipos de infecciones y complicaciones.
10) Quimioterapia y radiación, puede causar que las células cancerigenas muten y se vuelvan resistentes y
su destrucción se dificulte. Cirugía puede también causar que las células cancerígenas se propaguen a otros sitios.
11) Una manera de combatir el cáncer, es dejar que las células cancerigenas se mueran de hambre, al no ser alimentadas con comida que necesitan para su multiplicación.
CELULAS CANCERIGENAS SE ALIMENTAN DE:
a) El Azúcar es alimentadora del cáncer. Cortando el azúcar se corta con un importante suplemento alimenticio para el cáncer. Sustitutos del azúcar como NutaSweet, Equal, Spponful, etc. están hechos con Aspartame y este es dañino. Un mejor substituto natural puede ser la miel de abeja, pero en una pequeña cantidad. La sal de mesa contiene químicos que la hacen de color blanco. Una mejor alternativa es la sal de mar.
b) La leche causa que el cuerpo produzca mucosa, especialmente en el tracto gasto-intestinal. Cáncer se
alimenta de mucosa. Cortando la leche y sustituyéndola por Leche de Soya sin azúcar, las células cancerigenas comienzan a morir de hambre.
c) Células cancerigenas prosperan en ambientes ácidos. Una dieta basada en carne es alta en acido, lo mejor es comer pescado y algo de pollo que comer carne de res o puerco. La carne también contiene antibióticos, hormonas y parásitos, lo cual es muy dañino, especialmente gente con cáncer.
d) Una dieta hecha de 80% de vegetales frescos y jugos, granola, semillas, nueces y algo de fruta,
ayuda a poner el cuerpo en un ambiente alcalino. El 20% restante puede ser hecho de comida cocinada
incluyendo frijoles. El jugo de vegetales frescos proveen enzimas vivas que son rápidamente absorbidas y pueden alcanzar niveles celulares en 15 minutos que nutren y aumentan el crecimiento de células sanas.
Para obtener enzimas vivas que construyan células sanas, trata de tomar jugo de vegetales frescos y comer algunos vegetales crudos de 2 a 3 veces al día.
Las enzimas se destruyen a temperaturas de 40 grados centígrados.
e) Evita el café, té y chocolate, que contenga alta cafeína. Green tee es una mejor alternativa y tiene propiedades que luchan en contra del cáncer.
Toma agua purificada o de filtro, agua de la llave contiene tóxicos y altos niveles de metal. Agua destilada es acida, evítala.
f)La proteína en la carne es difícil de digerir y requiere muchas enzimas digestivas. Carne sin digerir permanece en el intestino y se pudre convirtiéndose en más residuos tóxicos.
g) Las paredes de células cancerígenas están cubiertas de resistente proteína. Comiendo menos carne se liberan más enzimas que atacan a las paredes de proteína de las células cancerígenas y permite que el cuerpo produzca células que matan a las células con cáncer. Algunos suplementos ayudan a reconstruir el sistema inmunológico (IP6, Essiac, antioxidantes,vitaminas, minerales, EFAs, etc.).
IMPORTANTE
1) Cáncer es una enfermedad de la mente, cuerpo y espíritu. Un espíritu positivo ayuda al enfermo de cáncer a sobrevivir.
La ira, el rencor y el resentimiento pone al cuerpo en un ambiente acido y de tensión.
Aprende a tener un espíritu de amor y perdón.
Aprende a relajarte y a disfrutar la vida.
2) Las células de cáncer no prosperan en un ambiente oxigenado. Haciendo ejercicio diario y respirando profundo ayudan a llevar oxigeno al nivel de las células. Terapia de oxigeno es otra manera utilizada para combatir las células de cáncer.
John Hopkins Hospital hace las siguientes recomendaciones:
1.-No usar recipientes de plástico en el microondas.
2.- No colocar botellas de agua en el congelador.
3.- No usar envolturas de plástico sobre recipientes en el microondas.
Al calentar el plástico en el microondas o poniéndolo en el congelador, se liberan dioxinas.
Las dioxinas son un químico que produce cáncer, especialmente cáncer de seno.
Las dioxinas envenenan las células de nuestro cuerpo.
Esta información, a su vez, a estado circulando en Walter Reed Army Medical Center.
Recientemente, el Dr. Edwuard Fujimoto, director del programa Wellness en el Hospital Castle, estuvo en un programa de televisión donde explico los riesgos para la salud. El hablo de las dioxinas y lo malas que estas son para nosotros. Dijo que no debemos calentar nuestra comida en el microondas usando recipientes de plástico.
Esto aplica especialmente a los alimentos que contienen grasa. El dijo que la combinación de grasa, alta temperatura y plásticos, liberan dioxinas que van a los alimentos y por ultimo estas entran a nuestro cuerpo.
El recomienda usar recipientes de vidrio, tal como Corning Ware, Pyrex o creamica para calentar la comida.
También dijo que se obtienen los mismos resultados pero sin la dioxina. Las comidas instantáneas que aparecen en televisión, sopas maruchan o instant, ramen, etc.; deberían de ser removidas de los plásticos contenedores y calentarlos en recipientes de vidrio.
Señalo que el papel no es malo, pero tu no sabes lo que contiene el papel. Lo mas recomendable es usar vidrio templado, corning ware, etc.. Hace tiempo en algunos restaurantes de comida rápida se sustituyo los contenedores de hielo seco (foam) por papel. La razón es por los problemas de la dioxina.
También señalo, que cubrir los recipientes con plástico tal como Saran, es tan peligroso cuando se colocan sobre los alimentos para ser calentados en el microondas. Las altas temperaturas causan que peligrosas toxinas se derritan del plástico y caigan en la comida. El recomienda usar servilletas de papel en su lugar.
TEXTO ESCRITO POR: Dr.Luis Fernando Araiza Soto (Medicina biológica-homotoxicológica)
ENVIADO POR: Jose
Colaborador habitual de A Lareira Máxica
Posted by Julio Torres 5 comentarios feitos. Deixa o teu!!!!!
CATEGORÍAS colaboracións Jose , opinión (artigos alleos) , saúde e natureza
** A Frase Máxica de...García Márquez: ¿será verdade?

" A vida non é a que un viviu, senón a que un lembra e como a lembra para contala"
Gabriel García Márquez
Posted by Julio Torres 1 comentarios feitos. Deixa o teu!!!!!
CATEGORÍAS frases máxicas
mércores, 21 de outubro de 2009
** Os primeiros pasos sempre son os máis difíciles...
Está claro que é unha vídeo-montaxe (con guión aprendido, nótase), pero é simpático, simpático. Os dobres sentidos da informática unido ós principiantes e ó humor...Pobre Daniela!!!
Posted by Julio Torres 2 comentarios feitos. Deixa o teu!!!!!
CATEGORÍAS Humor e Noticias Curiosas , Internet e novas tecnoloxías , vídeos e xogos
** A Frase Máxica de...Fernando Pessoa: felicidade
Posted by Julio Torres 0 comentarios feitos. Deixa o teu!!!!!
CATEGORÍAS frases máxicas
venres, 16 de outubro de 2009
** A carta de axuste: aquel invento...
Agora non é como hai 20 anos. Hoxe hai moitas televisións e ningunha pecha. Iso si,todas botan man dos "teleconcursos-timo". Antes, so había unha televisións: TVE (coa primeira e coa segunda cadea) e desde 1985 a TVG. Todas pechaban de madrugada e despedíanse coa programación do vindeiro día, seguida do himno español (TVE) ou galego (TVG) e a carta de axuste (ver vídeos de abaixo).Incluso nos primeiros anos das televisións privadas había carta de axuste. E ata principios dos anos 80 poñíase a carta de axuste ó mediodía. ¡Cómo cambian os tempos!. Aínda que para ver certos programas das televisións actuais case mellor prefería a carta de axuste...
Posted by Julio Torres 1 comentarios feitos. Deixa o teu!!!!!
CATEGORÍAS Lembranzas. A Máquina do tempo , Medios de Comunicación , opinión , vídeos e xogos
** A Frase Máxica de...Curt Goetz: persuadir vs convencer
Posted by Julio Torres 3 comentarios feitos. Deixa o teu!!!!!
CATEGORÍAS frases máxicas
xoves, 15 de outubro de 2009
** ¿E se mañán xa fose tarde?
Se soubera que hoxe fora a última vez que te vou a ver,abrazaríate fortemente e rezaría para poder ser o gardián do teu alma. Se soubera que esta fora a última vez que te vira saír pola porta,daríache un abrazo, un bico e chamaríate de novo para darche máis. Se soubera que esta fora a última vez que poidera escoitar a túa voz,grabaría cada unha das túas palabras para poder oílas unha e outra vez. Se soubera que istos son os últimos minutos que te vira, diríache Quérote e non asumiría que ti xa o sabes.
Sempre hai un mañán e a vida danos outra oportunidade para facer as cousas ben. Pero se me trabuco e hoxe é todo o que teño gustaríame dicirche canto te quero e que nunca te olvidarei. O mañán non lle está asegurado a ninguén, xoven ou vello. Hoxe pode ser a última vez que vexas ós que amas. Por iso non esperes, faino hoxe, xa que se mañán nunca chegas, laiaraste do día que non empregastes un momento para darlle un abrazo, un bico,un sorriso e que estivestes moi ocupado para concederlle a alguén un desexo. Mantén ós que amas preto de ti, dilles ó oído o moito que os necesitas. Quéreos e trátaos ben. Toma o teu tempo paradecirlles: síntoo, perdón, por favor, gracias...E todas as palabras de amor que coñeces. Ninguén te lembrará polos teus pensamentos secretos. Pide forza e sabiduría para expresalos. Demostra ós teus amigos e seres queridos canto che importan.
ESCRITO POR: Gabriel García Márquez
TRADUCCIÓN Ó GALEGO: Julio Torres
Posted by Julio Torres 4 comentarios feitos. Deixa o teu!!!!!
CATEGORÍAS amor e amistad
** A Frase Máxica de...Concha Velasco: ollos
Posted by Julio Torres 1 comentarios feitos. Deixa o teu!!!!!
CATEGORÍAS frases máxicas
mércores, 14 de outubro de 2009
** Un regreso musical moi esperado
Casualmente o outro día entereime de que a cantante Whitney Houston sacou ó mercado en setembro o seu séptimo disco disco titulado "I Look to You", logo de tantos anos alonxda da música. Está claro que non vai a ser un disco calquera. Está cargado de moitos interrogantes, pero tamén de moitas esperanzas. Ou iso esperamos os que nos gustan as súas cancións.
A noticia do seu regreso é prometedora. Nos anos 80 triunfou como cantante e nos nos 90 incluso rodou alguna película como "El Guardaespaldas" (Kevin Costner era o seu gardaespaldas) quen non lembra as súas cancións e a súa inconfundible voz que se alargaba ata o imposible... Tras casarse co tamén cantante Bobby Brawn a súa vida mudou. Seica el a meteu no mundo das drogas e, se se busca, incluso atoparemos fotos dela con unha imaxe desoladora e de mal aspecto, máis propio dunha drogadicta.
Hoxe está de volta. Divorciada de Bobby Brawn, a súa vida parece que rexurde. Ougallá que esta gran cantante recobre todo o seu esplendor ou polo menos gran parte del. A súa voz era excelente. Esperemos que as drogas non a estropearan en demasía. Tamén agardo que a súa volta non sexa flor dun día e so markéting comercial. Sería unha mágoa. Merece máis e deberá ter paciencia.
Ten varias cancións que me encantan, pero a que me encanta é, en especial: I Wanna Dance With Somebody" (tedes o vídeo abaixo). Precisamente, o seu novo disco busca darlle ese aire, conxugando baladas con cancións de baile, cun sonido semellante a aquél que a encumbrou e lle deu días de gloria (abaixo tedes un dos seus novos singles: "Million Dollar Bill"). Sorte Whitney!!!
Whitney Houston --"I Wanna Dance with Somebody" (single 1987)
Whitney Houston-- "Million Dollar Bill" (single 2009)
ENLACE: Web de Whitney Houston
UN ARTIGO-OPINIÓN FEITO POR: Julio Torres
Coordinador de A Lareira Máxica
Posted by Julio Torres 0 comentarios feitos. Deixa o teu!!!!!
CATEGORÍAS actualidade , Lembranzas. A Máquina do tempo , música , opinión , vídeos e xogos
** A Frase Máxica de...A.Einstein: a mente
Posted by Julio Torres 1 comentarios feitos. Deixa o teu!!!!!
CATEGORÍAS frases máxicas
martes, 13 de outubro de 2009
** Eco-amor
Xa vos falei un día do meu bonsai. Puntualizando, xa vos falei da vida e morte do meu bonsai. Miragres, que eu saiba, non fixo ningún. Estes días ando un pouco preocupado. Agora que sei que os bonsais non pode vivir dentro da casa, paseime ás begonias. As begonias son moito máis agradecidas que os bonsais, con quitarlle as flores murchas e collerlle o punto ó rego xa está. O tema do rego é moi importante, hai que proporcionarlles a auga que necesitan, nin moita nin pouca, soamente a suficiente para conservar certo grao de humidade na terra.
O motivo do meu desazón é que as miñas begonias colleron pulgóns. Polo visto, é unha plaga moi típica ds begonias. Na estantería do garaxe temos insecticida para plantas de interior mais non me gusta ter que recorrer á química. En Internet, nun foro de xardinería, atopei un remedio ecolóxico que me pareceu interesante. Seica o mellor para acabar cos pulgóns son as formigas. Por probar..., capturar un par de formigas non me resultou complicado. Polo menos, o remedio ten fundamento científico: introducir no hábitat afectado (maceta) un depredador (formiga) que controle (aniquile) a poboación de indesexables (pulgóns).
-Hala, para dentro da maceta e a fartarse.
Metín dúas formigas na maceta, dunha nunca máis tiven novas e outra apareceu morta. Díxenlle que se fartasen, nótase que unha delas tomou a indicación ó pe da letra, literalmente. Debeu morrer empachada. Estes días tiven un repunte da praga. Está controlada, pero creo que vai ser mellor que colla o bote do insecticida e me deixe de lerias.
A estas alturas do relato de hoxe, seguramente pensaredes que este texto pouco ter que ver co título. Que impacientes me sodes... Pois si, si que ten que ver. Nunca oístes iso de que o amor é coma unha planta que hai que coidar cada día. Seguro que si. Pois, eu corroboro a veracidade do dito: o amor é moito máis fráxil que a planta máis birriosa que vos podades atopar. E tamén corroboro o contrario: o amor é moito máis forte que o carballo centenario máis grande que vos podades atopar. As dúas afirmacións son válidas. Pero, claro, cómo saber si estamos ante unha birria de planta ou perante un carballo.
-Pola forma das follas -dixo o sabio.
Boa observación, mais esta estratexia soamente é aplicable no mundo da botánica.Vou reflexionar un pouco: birria vs carballo, diferenzas e coincidencias. En coincidencias sinalo que ambas nacen máis ou menos igual: dadas unhas condicións axeitadas de temperatura e humidade, as sementes brotan. En diferenzas anoto a fortaleza. A birria non aguanta nada: se chove moito, podrece; se quenta moito o sol, seca; se hai xeadas, quéimanselle as follas. Ó carballo tamén lle afectan as cousas, que por algo é ser vivo e non pedra. Pero, ante a adversidade, o carballo, aínda que poña mala cara, saca forzas do fondo da alma e tira para diante. Pois, aínda que co bonsai non tiven sorte, inda entendo algo de plantas. De sentimentos, moito menos.
A segunda reflexión de hoxe é sobre o amor a trancas e barrancas. A serie Doctor Mateo de Antena 3, a historia de amor de Mateo e Adriana é, para min, o típico exemplo do amor a trancas e barrancas, de encontros e desencontros. Con todo, a serie non me parece gran cousa. Se na temporada anterior tivo boa acollida sería porque a oferta da competencia inda era peor, non pola súa calidade intrínseca. Pero, qué pasa cos amores a trancas e barrancas na vida real, qué anticiparán.
-Son o que son, e como son o que son non poden ser o que non son -dixo o sabio.
Despois da valiosísima aportación do espontáneo, retomo o tema. Así, de repente, e sen pensalo moito, ocórrenseme 3 alternativas:
1.-Tormenta, tempestade. Raios ocasionalmente.
2.-Calma, bo tempo, estabilidade na atmosfera.
3.-É aventurado predicir o tempo atendendo á forma das nubes.
(Nota: podedes sinalar novas posibilidades ou elixir a vosa preferencia entre as opcións xa mencionadas).
-Sabio, ¿ti qué dis?
-Se temos en conta que o ser humano tropeza varias veces na mesma pedra, e xa que estamos nun caso de amor a trancas e barrancas, tormenta con raios. Se temos en conta a capacidade do ser humano para superarse a si mesmo e vencer obstáculos, en algúns casos, poderíase chegar a situacións de certa estabilidade. Aínda que, o único verdadeiramente científico, é que non se pode predicir o tempo atendendo soamente a forma das nubes. Nin aquí, preto de onde vive Santiago Pemán, nin en ningún lugar -dixo o sabio.
O sabio sempre da na clave, non se lle escapa nada. Coma sempre, nesta vida, o tempo ten a última palabra.
UN RELATO ESCRITO POR: Alvariño
Colaborador habitual de A Lareira Máxica
Posted by Julio Torres 2 comentarios feitos. Deixa o teu!!!!!
CATEGORÍAS amor e amistad , colaboracións ALVARIÑO , Relatos e composicións feitas para A.L.M. , saúde e natureza
** A Frase Máxica de....Julio Camba: a vida
Posted by Julio Torres 2 comentarios feitos. Deixa o teu!!!!!
CATEGORÍAS frases máxicas





















