luns, 12 de outubro de 2009

** Sobre a retirada de bolsas de plástico nos supermercados

Hace unos meses que ha empezado una campaña en contra de las bolsas de plástico de los supermercados, que es el engaño más importante de las últimas décadas.

En nombre de la ecología se dice:
* Que las bolsas no son reciclables. MENTIRA, son reciclables varias veces y al 100%.
* Que las bolsas tardan 400 años en desaparecer. MENTIRA, una bolsa expuesta al sol se descompone en unos meses. Además, con los nuevos aditivos OXO-degradables, se puede programar su descomposición entre 6 semanas a 6 meses. Además llevamos 50 años utilizando las bolsas y no se ha podido comprobar que son necesarios 400 años.
* Que lo mejor que podemos hacer es substituirlas por otras de rafia o tejido sin tejer MENTIRA que no se pueden reciclar.

LO QUE NO SE DICE
* Si las grandes superficies dejan de dar estas bolsas se ahorran millones de euros. Por si fuera poco, nos venden unas bolsas, alternativas de tela o rafia (muy difícil de reciclar), además de las bolsas de basura, con lo cual generan un importante beneficio, para salir de la crisis.
* IMPORTANTE, el plástico es un subproducto del petróleo, que si no se usa se convierte en un residuo de la refinería.
* Al suprimir estas bolsas en España dejaremos a unas 20,000 personas más en el paro.
* Las bolsas alternativas de tela o rafia, están fabricadas en Extremo Oriente

¿SABES QUE? :
* Junto con el papel, el plástico es la materia mas fácil de reciclar y más reciclada y que en su proceso se genera menos CO2.
* Desde que empezaron a existir los supermercados se dejó de reutilizar los envases de vidrio. Y no es por culpa de los envasadores, ya que ellos siguen reutilizando los de bares y restaurantes.
* Para reciclar el plástico es necesaria una temperatura de unos 200º y para reciclar el vidrio debe ser de 1300º. Y que el estado subvenciona el reciclado del vidrio y el del plástico no.

LO QUE DEBEMOS HACER
* Exigir a las autoridades que reciclen los residuos de plástico que depositamos en los contenedores amarillos.
* Exigir a las grandes superficies que gestionen todos los envases de sus productos sean de plástico, de cartón, de vidrio, etc.
* Exigir a las autoridades que junto con las grandes superficies se hagan cargo de los costos de supresión de las bolsas. Si no, al final nos seguirá tocando pagar todas estas medidas.

YA ES HORA QUE SE SEPA LA VERDAD



INFORMACIÓN REMITIDA POR: Jose
Colaborador habitual de A Lareira Máxica

** A Frase Simpática....sobre bodas


"A muller casa pensando que el un día cambiará. O home casa pensando que ela nunca cambiará. Equivócanse os dous"



(Anónim@)

domingo, 11 de outubro de 2009

** O Recuncho Literario de...Jorge Bucay: autorrechazo

Autorrechazo

Estaba allí desde el primer momento, en la adrenalina que circulaba por las venas de tus padres cuando hacían el amor para concebirte, y después en el fluido que tu madre bombeaba a tu pequeño corazón cuando todavía eras sólo un parásito.

Llegué a ti antes de que pudieras hablar, antes aun de que pudieras entender algo de lo que los demás te decían.

Estaba ya, cuando torpemente intentabas tus primeros pasos ante la mirada burlona y divertida de todos. Cuando estabas desprotegido y expuesto, cuando eras vulnerable y necesitado.

Aparecí en tu vida de la mano del pensamiento mágico. Me acompañaban...las supersticiones y los conjuros, los fetiches y los amuletos...las buenas formas, las costumbres y la tradición...tus maestros, tus hermanos y tus amigos...

Antes de que supieras que yo existía, yo dividí tu alma en un mundo de luz y uno de oscuridad. Un mundo de lo que está bien y otro de lo que no lo está.

Yo te traje tus sentimientos de vergüenza, te mostré todo lo que hay en ti de defectuoso, de feo, de estúpido, de desagradable.

Yo te colgué la etiqueta de "diferente" cuando te dije por primera vez al oído que algo no andaba del todo bien contigo.

Existo desde antes de la conciencia, desde antes de la culpa, desde antes de la moralidad, desde los principios del tiempo, desde que Adán se avergonzó de su cuerpo al notar que estaba desnudo... ¡y lo cubrió!

Soy el invitado no querido, el visitante no deseado, y sin embargo soy el primero en llegar y el último en irme.


...Ampliar/recoller resto do artigo [ +/- ] TRANQUILOS: ¡Non se abre nova ventana!



    Me he vuelto poderoso con el tiempo, escuchando los consejos de tus padres sobre cómo triunfar en la vida.

    Observando los preceptos de tu religión que te dicen qué hacer y qué no hacer para poder ser aceptado por Dios en su seno.

    Sufriendo las bromas crueles de tus compañeros de colegio, cuando se reían de tus dificultades.

    Soportando las humillaciones de tus superiores.

    Contemplando tu desgarbada imagen en el espejo y comparándola después con las de los "famosos" que salen por televisión.

    Y ahora, por fin, poderoso como soy y por el simple hecho de ser mujer, de ser negro, de ser judío, de ser homosexual, de ser oriental, de ser discapacitado, de ser alto, bajito, o gordo... puedo transformarte... en un montón de basura, en escoria, en un chivo expiatorio, en el responsable universal, en un maldito bastardo desechable.

    Generaciones y generaciones de hombres y mujeres me apoyan. No puedes librarte de mí.
    La pena que causo es tan insostenible que para soportarme, deberás pasarme a tus hijos, para que ellos me pasen a los suyos, por los siglos de los siglos.
    Para ayudarte a ti y a tu descendencia, me disfrazaré de perfeccionismo, de altos ideales, de autocrítica, de patriotismo, de moralidad, de buenas costumbres, de autocontrol.

    La pena que te causo es tan intensa que querrás negarme y para eso intentarás esconderme detrás de tus personajes, detrás de las drogas, detrás de tu lucha por el dinero, detrás de tus neurosis, detrás de tu sexualidad indiscriminada.

    Pero no importa lo que hagas, no importa adónde vayas, yo estaré allí, siempre allí. Porque viajo contigo día y noche sin descanso, sin límites.

    Yo soy la causa principal de la dependencia, de la posesividad, del esfuerzo, de la inmoralidad, del miedo, de la violencia, del crimen, de la locura.

    Yo te enseñé el miedo a ser rechazado, y condicioné tu existencia a ese miedo.
    De mí dependes para seguir siendo esa persona buscada, deseada, aplaudida, gentil y agradable que hoy muestras a los otros.

    De mí dependes porque yo soy el baúl en el que has escondido aquellas cosas más desagradables, más ridículas, menos deseables de ti mismo.

    Gracias a mí, has aprendido a conformarte con lo que la vida te da, porque después de todo, cualquier cosa que vivas será siempre más de lo que crees que mereces.
    Has adivinado, ¿verdad?

    SOY... EL SENTIMIENTO DE RECHAZO QUE SIENTES HACIA TI MISMO.
    Recuerda nuestra historia...

    Todo empezó aquel día gris en que dejaste de decir orgulloso:
    ¡YO SOY!

    Y, entre avergonzado y temeroso, bajaste la cabeza y cambiaste tus dichos y actitudes por un pensamiento: YO DEBERIA SER...


    ------------------------------------------------
    Autor: Jorge Bucay
    Libro: "Recuentos para Demián"
    ------------------------------------------------





RECUNCHO LITERARIO ENVIADO POR: Alvariño
Colaborador habitual de A Lareira Máxica

** A Frase Simpática de...Les Luthiers: adapatación social


"Os honestos son indaptados sociais"



Les Luthiers

sábado, 10 de outubro de 2009

** Juan Pedro Valentín, do Canal 24 horas a Cuatro / CNN+

O espigado xornalista Juan Pedro Valentín acaba de ser fichado por Sogecable para convertirse no director de informativos de Cuatro e CNN+. Valentín ten unha longa traxectoria no mundo da prensa, radio e televisión (pasando por tódalas televisións de ámbito estatal e disintos xornais e radios, e por medios de diferentes ideoloxías), como podedes ler aquí. Entre outros destaco o seu paso por Telecinco, onde presentou telediarios e onde chegou a ser xefe de informativos -secundado por Vicente Vallés- cando Telecinco se volcara coa información sobre o desastre do Prestige ou a Guerra de Irak. Máis tarde, a cadea "pseudoitaliana" decidiu prescindir del coa disculpa da pouca audiencia do seu informativo, logo de facerlle voltar a ser presentador (cargo que compatibilizaría do de director de informativos). Moitos din que os seus xefes tentaron queimalo, antes de botalo. Quizais lle quixeron pasar factura por algo...Quizais querían darlle outro rumbo á política informativa da cadea... Finalmente, a principios de 2006 foi despedido de Telecinco. Tras colaborar noutros medios, no 2007 Mediapro contrátao para ser o director xeral do xornal Público. Un ano despois convértese no director do canal 24 horas (de TVE), cargo que -outro ano despois- deixa para irse a Cuatro e CNN+ e convertirse no seu director de informativos(lembrar que CNN+ é o competidor español de Canal 24 horas).

Gústame o bo facer de Juan Pedro Valentín. En especial gustoume a súa forma de afrontar o Prestige e a Guerra de Irak, acontecementos que soubo retransmitir desde un punto de vista máis cercano e que merezou os eloxios da audiencia. Indo máis alá de onde ían os outros medios, especialmente no caso do Prestige. En Irak, tivo a mala sorte de vivir o sinsentido da morte do cámara galego de Telecinco José Couso, sendo el director de informativos. A súa reacción foi exemplar e condenou de maneira enérxica ese atentado humano.

Deséxolle moita sorte na súa nova andaiana a Juan Pedro Valentín que teño a impresión que é un bo xornalista e persoa. Transmíteme rigurosidade e bo facer. Por certo: ¿levará con el a Vicente Vallés, xornalista co que xa traballou en Telecinco e Canal 24 horas?. Forman unha boa parella profesional envidiable.



UN ARTIGO-OPINIÓN FEITO POR: Julio Torres
Coordinador de A Lareira Máxica

** A Frase Simpática....Con coidado!!!


"Tódalas setas son comestibles. Algunhas so unha vez"



(Anónimo)

venres, 9 de outubro de 2009

** Non fan falta moitas palabras para rirse...





** A Frase Máxica de...Paulo Coelho: intuición


"A razón teme a derrota, pero a intuición disfruta a vida e os seus desafíos"



Paulo Coelho

xoves, 8 de outubro de 2009

** As apariencias

El conejo y el perro

Eran dos vecinos, el primer vecino le compró un conejo a sus hijos, los hijos del otro vecino, le pidieron una mascota al padre. El hombre compró un cachorro pastor alemán.
Diálogo entre los dos vecinos:

- Pero él se comerá a mi conejo!

- De ninguna manera. Piensa, mi pastor es cachorro.

Crecerán juntos, serán amigos. Entiendo de animales. No habrá problemas.

Y, parece que el dueño del perro tenía razón.Juntos crecieron y amigos se tornaron. Era normal ver el conejo en el patio del perro y al revés.

Los niños, felices con la armonía entre los dos animales. Un día, el dueño del conejo fue a pasar un fin de semana en la playa con su familia y el conejo se quedó solo, eso era un viernes.



...Ampliar/recoller resto do artigo [ +/- ] TRANQUILOS: ¡Non se abre nova ventana!


    El domingo, a la tardecita, el dueño del perro y su familia tomaban una merienda, cuando entra el pastor alemán a la cocina. Traía el conejo entre los dientes, todo inmundo, rebentado, sucio de sangre y tierra, muerto.
    Casi mataron al perro de tanto agredirlo. Decía el hombre:
    - El vecino tenía razón, ¿y ahora?
    La primer reacción fue agredir al perro, echar el animal, para ver si el aprendía un mínimo de civilidad.

    - ¡Sólo podía dar en eso!

    Algunas horas más y los vecinos iban a llegar. - ¿Y ahora? Todos se miraban. El perro, pobre, llorando allá afuera, lamiendo sus heridas.

    - ¿Ya pensaron como quedarán los niños?

    ¡No se sabe exactamente de quien fue la idea, pero parecía infalible!
    - Vamos a bañar al conejo, dejarlo bien limpito,después lo secamos con el secador y lo ponemos en la casita en su patio.
    Como el conejo no estaba muy roto, así lo hicieron.Hasta perfume le pusieron al animalito. Quedó lindo, parecía vivo, decían las niños. Y allá lo pusieron, con las piernitas cruzadas, como conviene a un conejo durmiendo.
    Luego después oyen a los vecinos llegar. Notan los gritos de los niños. ¡Lo descubrieron!
    No se pasaron cinco minutos y el dueño del conejo vino a tocar a la puerta. Blanco, asustado.Parecía que había visto un fantasma.
    - ¿Qué pasó? ¿Qué cara es esa?
    - El conejo... el conejo...
    - ¿El conejo qué? ¿Qué tiene el conejo?
    - ¡Murió!
    - ¿Murió?
    ¡Aún hoy por la tarde parecía tan bien!
    - ¡Murió el viernes!
    - ¿El viernes?
    - ¡Fue, antes de que viajáramos, los niños lo enterraron en el fondo del patio!
    La historia termina aquí.Lo que ocurrió después no importa.Ni nadie sabe. Pero el gran personaje de esta historia es el perro. Imagine al pobrecito, desde el viernes, buscando en vano por su amigo de infancia.
    Después de mucho olfatear, descubre el cuerpo muerto y enterrado. ¿Qué hace él? Probablemente con el corazón partido, desentierra el amigo y va a mostrarle a sus dueños, imaginando poder resucitarlo..........


    Moraleja:


    El ser humano, continúa juzgando a los otros por la apariencia, aunque tenga que dejar esta apariencia como mejor le convenga. Otra lección que podemos sacar de esa historia, es que el ser humano tiene la tendencia de juzgar anticipadamente los acontecimientos sin antes verificar lo que ocurrió realmente. Cuantas veces sacamos conclusiones equivocadas de las situaciones y nos creemos dueños de la verdad?
    Historias como ésta son parece pensemos bien en las actitudes que tomamos.

    A veces hacemos a los otros sufrir por juzgar injustamente, piensa... 
    “La vida tiene cuatro sentidos: amar, sufrir, luchar y vencer". Entonces: AMA mucho, SUFRE poco, LUCHA bastante y VENCE siempre que sea posible... Pero no juzgues a primera vista o al primer comentario.




RELATO ANÓNIMO ENVIADO POR: Sonia
Colaboradora de A Lareira Máxica

** A Frase Máxica de....Che Guevara


"Poderán morrer as persoas, pero xamais as súas ideas"



Ernesto Che Guevara

mércores, 7 de outubro de 2009

** Que rabia da cando....!!! MALETAS & TASAS

Q ue rabia da cando hoxe nos enteramos que Iberia estudia a posibilidade de cobrarnos por facturar as nosas maletas, como xa están facendo as compañías de baixo custe. No caso de Iberia as tasas variarán entre 15 e 100 euros.

A organización de consumidores FACUA xa anunciou que vai xudicializar este tema se finalmente a compañía aérea cumpre coa súa intención, ó igual que xa fixeron coas de baixo custe. FACUA advirte que consideran que o seu cobro sería ilegal segundo a Lei de Navegación do ano 60.

Por suposto, non estou dacordo con esta facturación extra de Iberia ou doutras compañías e penso: se de todos é sabido que Iberia e outras compañías aéreas nos perden bastantes -ou moitas- veces a equipaxe facturada, ¿deixarán de perdela co cobro desta tasa por facturar a nosa equipaxe? Dame que non...Por tanto, non cabe outra que preguntarse: ¿imos empezar a pagar para que nos sigan perdendo a equipaxe? Nada, burros e, a partir de agora,MÁIS que apaleados...¡¡¡QUE RABIA DA!!!


MÁIS INFORMACIÓN NESTES LINKS:

--> Iberia, a compañía europea que máis maletas extraviou no pasado inverno

--> FACUA



UN ARTIGO-OPINIÓN FEITO POR: Julio Torres
Coordinador de A Lareira Máxica

** A Frase Máxica de....Mario Benedetti: tempo


"Cinco minutos bastan para soñar toda unha vida, así de relativo é o tempo"



Mario Benedetti

martes, 6 de outubro de 2009

** ¿Sabemos circular nas rotondas ou glorietas?

Definitivamente non. A rotonda é un carril circular. Se ten dous carriles, por norma xeral débese circular polo exterior. En todo caso, se vas polo interior e tés que pasarte ó exterior -polo motivo que sexa-, tés que sinalizar a maniobra e sempre teñen preferencia os que circulan polo exterior. Un caso moi común é cando hai unha rotonda de dous carriles no medio dunha recta. A rotonda non é recta, senón circular. NON SE PODE NIN DEBE ATRAVESALA COMO SE SE ESTIVESE CIRCULANDO POR UNHA RECTA. NON!!!. Hai que respetar á xente que está circulando polo carril exterior da rotonda e non atraversárselle diante como fan moitos que collen o carril interior para logo seguir de frente pola recta e non polo curso natural circular da rotonda.


POR SI NON ME EXPLICO, Aquí vos deixo uns vídeos no que tamén se falan sobre as preferencias e outros normas que convén respetar. Debían multar a tod@s que circulan erróneamente polas rotondas, así evitaríanse moitos accidentes.







UNHA OPINIÓN FEITA POR: Julio Torres
Coordinador de A Lareira Máxica

** A Frase Máxica de...Gabriel G.Márquez: literatura


"O mundo terá terminado de foderse o día no que o home viaxe en primeira e a literatura no vagón de carga"



Gabriel García Márquez

luns, 5 de outubro de 2009

** Válido para bastantes concellos...

A la puerta de este Excmo. Ayuntamiento de ...., se produce el hallazgo de un bebé abandonado. Después de asear y alimentar al bebé, los funcionarios se lo entregan al Secretario. Al cabo de unos días el secretario emite una nota :

De SECRETARIO para R.R.H.H.

Acusamos recibo de un recién nacido de origen desconocido en la puerta de este consistorio.
Formen una comisión de investigación para determinar:
A/ SI EL 'ENCONTRADO' ES PRODUCTO DOMESTICO DE ESTE AYUNTAMIENTO
B/ SI ALGUN FUNCIONARIO DE ESTE AYUNTAMIENTO SE ENCUENTRA INVOLUCRADO EN ESTE ASUNTO.

Firmado: EL SECRETARIO




Al cabo de un mes la comisión emite un comunicado :

De COMISION DE INVESTIGACION para SECRETARIO
Tras cuatro semanas de investigación, esta comisión concluye y le comunica, que el hallazgo NO PUEDE SER producto de este ayuntamiento por las siguientes razones:
A/ Aquí nunca se hace nada por placer ni con amor.
B/ En este ayuntamiento jamás dos personas colaboran íntimamente para hacer algo positivo.
C/ Aquí nada de lo que se hace tiene pies ni cabeza
D/ En nuestros archivos no consta nada que estuviera listo en tan sólo 9 meses.

Firmado: LA COMISION




MOMENTO DE HUMOR REMITIDO POR: Jose
Colaborador de A Lareira Máxica

** A Frase Máxica de....Bertolt Bretch: heroes


"Desgraciados os pobos que necesitan heroes"



Bertolt Brecht

domingo, 4 de outubro de 2009

** A memoria fotográfica: o tempo todo o cambia (e 3)

Noraboa a Mariña que acertou a resposta. Sí, efectivamente, é a Praia de Silgar en Sanxenxo. A foto que vedes na parte arriba na parte dereita é a terceira foto desta saga: a Praia de Silgar nos anos 40. A foto está tomada da outra parte da praia, a diferencia das dúas primeiras. Na segunda víase ó fondo Bueu, o faro de Sanxenxo e Igrexa de Sanxenxo, pobo ó que moitos lle chaman "Sangenjo", cando Sanxenxo é o nome do santo que lle da nome ó concello: San Xenxo. En castelán diríase Ginés, non "Genjo", como o traducen moita xente de fóra.

Esta terceira foto de Silgar nos anos 40 tamén a quitei de internet e, o igual que as outras dúas, descoñezo o seu autor. A de abaixo á dereita é de autoría propia. Quiteina na primavera do ano pasado. Entre unha e outra pasaron uns 60 anos...Esta claro que antes Sanxenxo era un pobo. Hoxe, cambiou demasiado. Desapareceron as árbores da foto de arriba (en realidade despareceron case todos nos últimos 10 anos).No propio paseo de Silgar xa son todo edificios...Antes Sanxenxo era unha vila tranquila no verán, hoxe parece que nos meses de Julio e Agosto se celebra o día de Fin de Ano ou o primeiro día de Rebaixas...E esta multitude de xente, quítalle o encanto a este concello costeiro neses dous meses, encanto que recupera o resto do ano, cando deixa de estar invadido de persoas.

sábado, 3 de outubro de 2009

** A memoria fotográfica: o tempo todo o cambia (2)

Velaquí outra foto máis. É do mesmo lugar que a de onte, se ben está máis contextualizada. Coido que agora xa é un pouco máis fácil acertar. Xa vos dixen que estaba situado en Galicia. Hoxe tamén vos dou máis pistas:


PISTA 2: Lugar que se ubica nas Rías Baixas galegas.
PISTA 3: Ten moita fama por ser vila de mariñeiros.
PISTA 4: É ideal para comer marisco.
PISTA 5: Conta cun mirador cunhas excelentes vistas, e onde se pode apreciar excelentes amenceres e postas de sol.


ACTUALIZACIÓN:
PISTA 6:

O lugar en cuestión non ten porque dar nome ó Concello. Trátase de acertar o sitio exacto, non o nome do Concello. Con todo, a estas alturas podo dicir que non pertence ós Concellos de Vilagarcía de Arousa, Cambados ou O Grove. Está á beira do mar como se pode comprobar, nalgún enclave entre Cambados a pensínsula do Morrazo. Hai xente que o coñece cun nome distinto ó que realmente é...Non é "Santo Antonio de Louredo", pero ten certo parecido...Uyyy, que esta pista despista...

venres, 2 de outubro de 2009

** A memoria fotográfica: o tempo todo o cambia (1)

A imaxe está extraída de internet. Na rede de redes non poñía quen foi @ autor da foto. Tampouco especificaba cantos anos tiña a foto. Coido que máis de 50 anos.¿De qué lugar se trata?. A ver se o acertades. Teño dúas fotos máis para os vindeiros días. A solución revelareina proximamente. Irei dando pistas. Animádevos a participar. A ver quen é o primeiro en acertala.

PISTA 1: Lugar situado en Galicia

xoves, 1 de outubro de 2009

** Outono de sensacións

Gústame o outono, moito. Eu tamén teño gañas de outono Os colores do outono non teñen rival. O outono, que para moita xente é unha estación triste e melancólica, regálanos unhas imaxes dunha beleza extraordinaria, soamente comparable coa beleza da primavera.

Alégrame a chegada do outono, é tempo de comezar actividades, tempo de estrear zapatos e xerseis. Isto ten que ser unha reminiscencia da miña época de estudante, que foi longa, moi longa. Xa se sabe, somos dunha xeración “moi preparada”. É máis, sempre hai cousas novas que aprender.

O que máis me gusta do outono é dar un paseo pola tarde e pisar as follas secas ó meu paso. O sol, nesta estación, é manso e agradécese, nada que ver co sol castigador do verán. Se chove non importa, pódese quedar na casa e disfrutar dunha conversa a carón dun té ou dun café ben quentiños. Sempre hai unha película por descubrir ou un libro por terminar. A chuvia peta no cristal da ventá, da igual, hoxe non hai que saír. So me falta unha lareira de verdade, menos mal que alguén tivo a idea de crear esta lareira virtual. Quentar, o que se di quentar, quenta pouco; pero máxica, o que se di máxica, si que é. Ten a maxia de todos os sonos que se forxaron á beira do lume nunha noite de inverno.

O ciclo da natureza repítese outra vez máis, as árbores despréndense da súa vestimenta para facerlle fronte o inverno espidos. Na próxima primavera, alá polo mes de marzo, han de florecer e volveremos a deleitarnos coa sinxela beleza dunha póla cuberta de floriñas. As mimosas son as máis adiantadas e xa florecen antes, en febreiro. Seino ben, ei de pasar un mes tusindo pola culpa do seu polen.



...Ampliar/recoller resto do artigo [ +/- ] TRANQUILOS: ¡Non se abre nova ventana!


    Como inconvenientes do outono, dicir que os días se van facendo máis curtos, que se perden horas de luz natural. Este inconveniente vese agravado pola dichosa manía de cambiar a hora a finais do mes de outubro. Se non se fixera ese cambio que seica nos permite ¿aforrar? non sei cantos millóns de euros, a transición verán-inverno sería menos traumática, máis pausada, máis levadeira.

    Pois si, gústanme os raios do sol, os ventos rebulideiros, os primeiros fríos, o olor das castañas asadas, o olor do viño fermentando nas cubas,... Un domingo destes, en canto refresque, miña nai ha de facer un cocido para xantar. O cocido de miña nai está adaptado ós tempos que corren: graxas as mínimas. Con todo, sáelle moi bo. Bótalle carne de porco, de tenreira, de polo, lacón ou xamón, un par de chourizos, repolo, garavanzos e non sei cantas horas de dedicación. Para acompañar tan contundente prato, o mellor é un tinto da ribeira sacra. Ese día, de sobremesa, tomamos queixo de Arzúa con marmelo e biscoito. O cocido é un prato tradicional e vaille ben un postre tradicional. Pois iso, en canto miña nai faga o seu cocido o outono quedará inaugurado formalmente na miña casa.




UN RELATO ESCRITO POR: Alvariño
Colaborador habitual de A Lareira Máxica

** Río de Janeiro: ¿cidade olímpica 2016?

Mañán saberemos que cidade organizará os Xogos Olímpicos do ano 2016. Hai catro candidatas: Chicago, Madrid, Río de Janeiro e Tokio. España ten depositadas moitas esperanzas en que a súa capital sexa a cidade escollida. Ougallá sexa a agraciada, pero un servidor pensa que non o vai, e ougallá, ougallá, me equivoqué. O porqué é ben simple. Cada catro anos vaise rotando de continente, e tendo en conta que para o ano 2012 se van celebrar en Londres, sería repetir catro anos despois en Europa. E ata o de agora iso nunca se produciu. Hai quen aposto por Chicago por se a cidade natal de Barack Obama. Case ningúen aposta por Tokio. E logo está Río de Janeiro, que dame que vai ser a seleccinada. Teño ese presentimento. Non sei exactamente porqué.

Madrid, que xa se presentará como candidata para o 2012 non lograra os votos necesarios, aínda que a piques estivo. Coido que nunca se debera ter presentado para candidata no 2016 polo motivo antes explicado, aínda a pesar de ter pasado a primeira criba de 7 cidades precandidatas. Pode supoñer un despilfarro de millóns de pesetas, por cabezonería e insistencia. Cando menos ter esperado ó 2020. E se fracasa ¿presentarase unha terceira vez máis? ¿E os gasto económico doutra nova candidatura?.INSISTO: Ougallá mañán se elixa a Madrid que, por outro lado, sería a que mellores instalacións tería a día de hoxe. Sorte Madrid. Dito queda.

ACTUALIZACIÓN 02-09-09: Como xa pronostiquei: gañou Río de Janeiro. Madrid chegou á final contra Río de Janeiro. Canto ás outras dúas cidades candidatas: Chicago quedou descartada na primeira eliminatoria e Tokio na segunda. Noraboa a Río de Janeiro. Era evidente que ía gañar, xa que o factor de que nunca ningún país de Sudamérica organizara un xogos olímpicos pesaba moito en relación ós outros tres países que xa os organizarán (e no caso de Japón, incluso os organizara na mesma cidade, isto é, Tokio). ¿Voltará a presentarse Madrid para as de 2020, 2024,...2060,...? ¿Tirarán ó lixo millóns de cartos, de novo? ¿De onde saen tantos euros para presentar a canditatura? ¿Sería responsable voltar a tentalo en 2020 e expoñere a un novo fracaso co conseguinte custe económico?. Para pensalo dez ou doce veces como mínimo...



UN ARTIGO-OPINIÓN DE: Julio Torres
Coordinador de A Lareira Máxica

** A Frase Máxica de....Franklin: tempo e vida


"Se amas a vida, economiza o tempo, porque de vida se compón o tempo"



Benjamin Franklin

mércores, 30 de setembro de 2009

** Alonso & Ferrari: ...Y fueron felices y comieron perdices

Por fin se confirmou o que era un segredo a voces: Fernando Alonso fichou pola escudería Ferrari. O bicampión español de Fórmula 1 cumpre o seu sono e, en teoría, terá a súa disposición (¿e a de Felipe Massa?) o mellor coche e a escudería máis mítica e afamada da grella de saída. Moita sorte a nivel deportivo para Fernandinho Alonso, que logo dunha sequía de tres anos, xa lle toca facer algo en 2010. E tamén coido que o merece. Encántame como piloto.

Por certo, Fernandinho non é brasileiro, senón español, a pesar de que non declare á Facenda de España senón a doutros países onde ten fixado a súa residencia "oficial"(coido que Suiza)...É o gran PERO que lle poño ó piloto asturiano. Cos 25 millóns de euros que cobrará por tempada (firmará por 3 con opción, pola súa parte, a ampliala ata 5) ata a crise se apaciguaría para a Axencia Tributaria. Senón facede números. Sin dúbida a gran nova sería que, POR FIN, Fernando Alonso declarase os seus ingresos en España. Unha mágoa que os que máis teñen non sexan solidarios e a clase media sexa a que teña que saca-las castañas do fogo ó ser a inmensa maioría. ¿Onde queda o artigo 41.1 da nosa Constitución que di que "todos contribuirán ó sostemento dos gastos públicos dacordo coa súa capacidade económica mediante un sistema tributario xusto inspirado nos principios de igualdade e progresividade"?. Non, os que máis teñen incluso declaran en paraísos fiscais. E logo presumen de españoles e de solidarios...



UN ARTIGO-OPINIÓN FEITO POR: Julio Torres
Coordinador de A Lareira Máxica

martes, 29 de setembro de 2009

** Máis que un Efecto Mariposa

Susana Alva (voz), Frasco D. Ridgway (bajo) e Alfredo Baón (batería) son os tres compoñentes actuais do grupo musical "Efecto Mariposa", un dos xurdidos nos últimos anos que máis me gustan. No 2000 fundouse esta formación malagueña de pop/rock. Entre outras, destaco cancións tan coñecidas como "No me crees" (que cantan a dúo con outro malagueño ilustre: Javier Ojeda, a voz dos "Danza Invisible"), "Si tú quisieras", ou "Por Quererte", que é o que está soando nas radiofórmulas na actualidade. É unha canción fermosa, na que funden tan ben as letras, plenas de sentimentos encontrados, coa dóce melodía da súa música. Un pracer para os oídos e unha regalo para o corazón.

"Por quererte" e unha canción onde o desamor se sumerxe nos versos do tema ata asulagalo, case por completo, nun sentimento de melancolía difícil de esquecer, e aderezado cun son melodioso e pegadizo. Mellor escoitalo:



Esta canción, unha clara alegoría ó amor, espértame moitos sentimentos, lembranzas, esperanzas e desexos (cumpridos ou incumpridos). Imprime nostalxia, tenrura, desengano, pero tamén gratos momentos vividos. En tres palabras: a vida mesma.




ENLACE: Web de Efecto Mariposa



UN ARTIGO-OPINIÓN FEITO POR: Julio Torres
Coordindor de A Lareira Máxica

**A Frase Máxica de....De la Fontaine: paciencia


"A paciencia e o tempo fan máis que a forza e a violencia"



Jean De la Fontaine

luns, 28 de setembro de 2009

** Xa é oficial: A Lareira Máxica, finalista nos 20 Blogs

Hoxe produciuse a confirmación oficial dos resultados dos Premios 20 Blogs 2009 (organizado polo xornal "20 Minutos") que xa vos adiantaba o pasado venres 18 de setembro. A Lareira Máxica quedou 4ª na categoría VERSIÓN ORIXINAL (blogs escritos en lingua distinta ó castelán). O gañador foi un blog escrito en francés, segundo quedou outro blog galego "Cinema Friki", e de terceiro un microblog escrito en inglés. Parabéns a todos eles, en especial a Cinema Friki, que se ben non gañou, a punto estivo.

Na xeral, A Lareira Máxica quedou nun posto 96º, cos 26 votos xa ditos. No concurso participaron máis de 5.000 blogs. No tocante á categoría de Deseño A.L.M. tivo 3 votos e rematou no posto 61ª.

Agora, cada un dos 5 primeiros blogs (agás en tres categorías nas que pasan 6, ó haber empate no 5ª posto entre dúas bitácoras) das 20 categorías pasan á gran final, na que un xurado de expertos elixirá o mellor blog 2009. O/s gañador/es daranse a coñecer o 22 de octubre na festa de entrega de premios en Madrid. En total serán 99 blogs na final, xa que nunha das categorías (Mellor Deseño) os 5 primeiros clasificados xa o foron tamén noutra. Ou sexa: 5 x 20= 100 blogs -5 que coinciden= 95 + 4 blogs empatados mp 5ª posto (nas categorías de cine/televisión; deportes; humor; e latinoamericano) - 99 blogs finalistas.

Ougallá haxa sorte, pero dame que o xurado se vai inclinar por elixir o mellor blog entre os gañadores das 20 categorías. Ó sumo podería entrar nas deliberacións algún segundo. Espero equivocarme e que A Lareira Máxica sexa un serio candidato ó triunfo final, pero dado que está en galego coido que o xurado tirará por algún escrito en castelán. Senón tempo ó tempo.

Aquí tedes o cadro completo de finalistas e a clasificación definitiva nas distintas categorías.

No meu nome e no de todos @s colaboradores/as que fan posible A Lareira Máxica: gracias ós participantes nos Premios 20 Blogs 2009 que votástedes polo noso blog. Alédome que vos gustara o blog. Son 26 votos na categoría V.O. (e 3 na de Deseño) que animan a continuar,xa que máis dunha vez me reprantexei seguir adiante co blog. Algo que a tódolos bloggers lles pasou, pasa ou pasará en varias ocasións.

sábado, 26 de setembro de 2009

** Verano Azul: unha nova serie + película made in USA

Xa se sabía que están rodando unha nova serie de Verano Azul, unha versión anos 2000, na que incluso aparecerá un actor da serie orixinal. Descoñecíase, por contra, a intención de rodar unha película americana baseada na famosa teleserie, e na que destacados actores e actrices de Hollywood se porán na pel de Chanquete, Julia, Javi, Bea, Pancho, Tito, Piraña, Desi e Quique. Polo de agora xa sabemos os actores e actrices elixidos:







Divertido e inxenioso vídeo de humor. O da película non é verdade, pero o da nova serie sí. Non hai data de estreo, nin quen será ó protagonista do primeiro Verano Azul que repetirá reparto. So se sabe que haberá un/unha que repita. ¿Quen será?. Son moitos os que aposta por Juanjo Artero ("Javi"), pero a miña aposta e a de Miguel Joven ("Tito"), xa que é o único dos protagonistas que era de Nerja (localidade onde se rodou a serie) e que actualmente traballa alí dentro do sector da hostelería.

O malo de todo isto é que SEGUNDAS PARTES NUNCA FORON BOAS. Cada serie ten o seu momento e a súa época. Este Verano Azul 2 corre o serio risco de pegarse o gran batacazo, xa que 30 anos despois a sociedade cambiou moito. Tería que ser algo moi distinto, pero á vez entrañable. Un gran papelón para director e guionista. SORTE.

xoves, 24 de setembro de 2009

** Otro día para olvidar

Estos días no me siento nada bien. Son días en los que detestas haber nacido siendo lo que eres. Un bulto andante en la sociedad. Sin posibilidades de progresión a nivel social.

Paupérrimamente integrado en la sociedad que le rodea. Una sociedad que te desprecia solo por tu apariencia, por tu forma de ser y pensar. Una sociedad enganchada a un tren al que he intentado subir, muchas veces por recomendación de unos pocos, pero que te sale con la falsa escusa de que el vagon está completo.

Y te ves impotente, pues no sabes que mas puedes hacer para coger el tren de la vida, que hasta el mas idiota sabe coger sin dificultad. “Se tu mismo” te dicen. ¡Pero si ya soy yo mismo! le dices. “Acercate a la gente y intenta comunicarte con ellos” te vuelven a decir. ¡Lo intento pero me resulta muy difícil! Y cuando pienso que lo consigo, un día te das cuenta que esa persona, siente vergüenza de estar junto a ti ante el resto de la gente. Y ese día no te mira a la cara, no te habla, no existes. Solo existes si no hay nadie alrededor. Da igual que te comportes como una buena persona, que seas legal con todo el mundo, que ante una petición de ayuda seas tu el único o el primero que acuda en su ayuda. Todo eso no vale para nada, ya que yo sigo siendo un bicho raro, que nadie quiere tener cerca.

Perdonar si os agobio con estas reflexiones sobre mi vida, pero cuando me vuelve a suceder estos hechos, me hundo en el fango mas profundo. Tendré que recurrir de nuevo a mis grandes aliadas, las pastillas antidepresivas, para seguir viviendo. Aunque no sabes muy bien si vale la pena seguir viviendo.¡ Para seguir recibiendo los golpes que te da la vida y no conseguir progresar como persona…!

Me siento solo estos días. Solitario como un Moucho en la oscuridad de la noche. No se lo que haré este año. Supongo que me pondré a viajar solo por la geografía de Galicia adelante, buscando castros, monumentos, playas, museos…. No sé. Algo se me ocurrirá. Y acabar las noches hundido en la butaca de un cine, con tal de hacer tiempo, hasta que no tienes mas remedio que irte a dormir si no quieres aburrirte mas aun.

Hay quien te dice que utilices internet que comunicarte con un monton de gente. Os juro que lo he intentado, pero con un resultado negativo de un 99.9%. Sigo sin entender por que ni por internet soy capaz de comunicarme con la gente. Y eso que he intentado comunicarme en las redes sociales (facebook, Badoo,…). La única salvedad la he conseguido mediante A Lareira Maxica. Sea por que sea mágica o lo que sea, es la única ventana abierta a la que he conseguido acceder y comunicarme aunque sea brevemente con alguna gente.

Gracias Julio por crear este mágico blog que en multiples ocasiones me ha devuelto las ganas de vivir.



RELATO EN PRIMEIRA PERSOA ESCRITO POR: O Moucho
Colaborador habitual de A Lareira Máxica

mércores, 23 de setembro de 2009

** ¿Por qué se gritan las parejas cuando se enfadan?

Un día un hombre sabio preguntó a sus discípulos lo siguiente:
-¿Por qué la gente grita cuando está enojada?
Los hombres pensaron unos momentos:
-Porque perdemos la calma -dijo uno.
-Por eso gritamos -dijo otro.
-Pero, ¿por qué gritar cuando la otra persona está a tu lado? ¿no es posible hablarle en voz baja? -preguntó el sabio.
Los hombres dieron algunas respuestas pero ninguna de ellas agradó al sabio. Después, él les explicó lo siguiente:
-Cuando dos personas están enojadas, sus corazones se alejan mucho. Para cubrir esa distancia deben gritar para poder escucharse. Cuanto más enojados estén, más fuerte tendrán que gritar para escucharse uno a otro a través de esa gran distancia. ¿Qué sucede cuando dos personas se enamoran? Ellos no se gritan sino que se hablan suavemente porque sus corazones están muy cerca. La distancia entre ellos es muy pequeña. Cuando se enamoran más aún ¿qué sucede? No hablan, sólo susurran y se acercan todavía más. Llega un momento en el que no necesitan ni siquiera susurrar, sólo se miran y eso es todo. Así sucede cuando están cerca dos personas que se aman profundamente.
Finalmente, el sabio dijo:
-Cuando discutan con alguien no dejen que sus corazones se alejen, no digan palabras que los distancien todavía más, llegará un día en que la distancia que los separa sea tan grande que ya nunca más encontrarán el camino de regreso.



RELATO ANÓNIMO ENVIADO POR: mariam
Colaboradora habitual de A Lareira Máxica

** A Frase Máxica de....Joubert: ensinanza


" Ensinar é aprender dúas veces "



Joseph Joubert

martes, 22 de setembro de 2009

** Xa está aquí....

Se alguén me ofrecera a posibilidade de eliminar unha estación do ano, un servidor tería claro o nominado para abandoar o calendario: o outono. Non me gusta, paréceme moi triste. Quizás non sexa unha estación tan fría e chuviosa como o duro e húmido inverno, pero nunca me gustou a tristeza que destila. Ata as follas caen das árbores para tentar fuxir, pero morren no intento.

A primeira parte do outono aínda ten un pase -a pesar de que supón pasar da estación estrela que é o verán ó outono-, pero o que é a segunda parte do outono (novembro e case todo novembro), sí que non me gusta nada: días pequenos, nos que ás 6 xa é de noite. E sorte que estamos en Galicia, o lugar de toda Europa onde máis tarde en facerse de noite. Non hai que ir saír de España para comprobalo: Barcelona, por exemplo: alí a principios de decembro é de noite as....5 da tarde. Qué atentado!!!. E xa non digamos canto máis ó leste vaiamos...

Sexa como sexa, o outono xa está aquí, empezará dentro duns minutos: ás 23:19 horas deste 22 de setembro de 2009. Ougallá que este outono sexa máis alegre e que o mal tempo non faga acto de presencia, para compensar.

Déixovos con este vídeo que atopei sobre o outono no que vemos imaxes desta estación á par que escoitamos a gran voz de Antonio Vega co tema "Pasa el otoño", xa que se o outono é triste, ninguén mellor que o mozo triste e solitario para recibilo (o que non quita que me encanten moitas das súas cancións)... E é que onde se poñan as flores e as follas esplendorosas da primavera, que se quite o outono!!!!. O dito que se tivese que elixir unha das catro estacións para eliminala do calendario sería a do outono. Cambiaría por unha segunda primavera ou por un verán segunda parte. Din que segundas partes nunca foron boas, pero neste caso penso que sería unha boa excepción. Ougallá que, como di o seguinte, o outono pase (pronto, engado).





UN ARTIGO-OPINIÓN FEITO POR: Julio Torres
Coordinador de A Lareira Máxica

** Coidado ó quentar auga no microondas!!!


Hai unhos días, un home de 26 anos decidiu tomarse unha taza de café instantáneo. Pois ben, puxo a quentar no microondas (algo que xa fixera antes en varias ocasións) unha taza con auga soa.Non sei exactamente por canto tempo o programou, pero díxome que quería que a auga fervera. Cando o tempo rematou, o microondas apagouse e sacou a taza del.

Namentres miraba a taza decatouse de que a auga non estaba fervendo; sen embargo, a auga saltoulle directamente á súa cara. Nun acto reflexo, el soltouna das súas mans. A auga saltara cara el por mor da enerxía que tiña acumulada non seu interior. Toda a súa cara ten agora feridas de 1º e 2º grado e é moi probable que a cara lle quede marcada para sempre. Ademais de perder parcialmente a vista no ollo esquerdo.

Mentras estaban no hospital, o doutor que o atendía comentoulle que este tipo de accidentes eran moi frecuentes e que nunca debería poñerse soamente auga a quentar no microondas.

Se se quenta a auga desta forma sempre se debe poñer algo no auga, un pao de madeira ou unha bolsiña de té, pero se se vai quentar soamente a auga é mellor usala cociña de gas. Isto é o que un profesor de física dixo ó respecto: “esta acción é causada por un fenómeno coñecido como superquecemento” . Pode acontecer en calquera intre no que a auga se está quentando, especialmente se o utensilio que se está usando é novo. O que sucede é que a auga quéntase moito máis axiña do que as burbullas empezan a formarse. Se a taza é nova, non ten ningunha ranura no que as burbullas poidan ir e poden empezar a burbullear na auga que xa está fervendo, de tal maneira que a auga vaise quentando sobrepasando o tempo de ferver (como quen di: ferve, ferve, ferve e ferve).

O que pasa entón é que a auga atórase, queda estancada e, ó contacto co aire, a auga salta con forza pola enerxía contida.

Por tanto: ¡NUNCA SE VOS PASE POLO MAXÍN FERVER A AUGA SOA NO MICROONDAS!



INFORMACIÓN REMITIDA POR: Patricia Loureiro
Colaboradora de A Lareira Máxica

** A Frase Máxica de....John Churton: pensar e sentir


" A metade das nosas equivocacións na vida nacen de que, cando debemos pensar, sentimos, e cando debemos sentir, pensamos "



John Churton Collins

domingo, 20 de setembro de 2009

** Andrés Montes abandona "La Sexta"

No trancurso da retransmisión da final do Campionato de Europa de Baloncesto, o xornalista de La Sexta Andrés Montes, anunciou que ésta sería a súa retransmisión nesta canle, sen aclarar nin porqué se vai de La Sexta nin a onde se irá.

Montes chegara á cadea en 2006, poucos meses despois do nacemento de La Sexta, e foi o encargado de retransmitir os partidos da Liga de Fútbol Española dos sábados, así como os encontros da selección española de baloncesto. Anteriormente traballara, entre outros medios de comunicación, na desaparecida Antena 3 Radio ou en Canal + (en ambos casos na sección deportiva do baloncesto).

Fíxose moi peculiar polo seu peculiar xeito de retransmitir os partidos de fútbol ou baloncesto, nos unificaba a súa narración co show. Desta maneira acuñou en 2006 o famoso termo do "tiki taka" -para referirse ó bo fútbol- ou os alcumes a moitos deportistas tales como Puyol ("Tiburón"), Iniesta ("Sweet Iniesta), Xavi ("Humphrey Bogart"), Pau Gasol ("E.T."), Felipe Reyes ("Espartaco"), Kiko ("Capitán"), Turkoglu ("La Magia Turca"), ou ó mítico xogador do Estudiantes dos anos 80 David Russel ("Eléctrico"), entre unha moi longa lista.

A pesar de que, ás veces, se fai un pouco pesado repetindo chistes ou xogos de palabras fáciles, encántame. É un crack. Agardo que o vexamos novamente noutro medio de comunicación. ¿Tal vez se irá de novo a Canal +, antes de empezar a nova tempada da NBA? Non sei porqué teño ese presentimento, pero podo equivocarme.



UN ARTIGO-OPINIÓN ESCRITO POR: Julio Torres
Coordinador de A Lareira Máxica

** España proclámase campiona de Europa de Baloncesto

A selección española de baloncesto proclamouse hoxe Campiona de Europa de Baloncesto, tras vapulear na final a Serbia, outra das favoritas por un marcador de 85-63. España, que tamén é a actual campiona do Mundo (título acadado hai 3 anos no Mundial de Japón), suma así un novo éxito e aproveita para desquitarse do mal sabor de boca da medalla de plata do anterior Europeo disputado hai dous anos en Madrid e no que perderan a final contra Rusia. Desta vez e, a pesar dun inicio irregular neste Europeo 2009 de Polonia, tocou gañar.

Unha selección na que a pesar de contar coas baixas de Carlos Jiménez (xa retirado) e de José Manuel Calderón e Berni Rodríguez que non puideron participar, é un auténtico grupo cheo de xeniais baloncestitas. Os seus doce integrantes neste Europeo foron: Ricky Rubio, Carlos Cabezas, Raúl López, Juan Carlos Navarro, Rudy Fernández, Álex Mumbru, Sergio Llull (debutante), Felipe Reyes, Jorge Garbajosa, Víctor Claver (debutante) e os irmáns Marc e Pau Gasol.

Todo un luxo de selección. Agardemos que os éxitos desta xeneración duren moitos anos e que as que veñan despois aprendan que, a parte de ser bos, hai que ter esta mentalidade gañadora.



UN ARTIGO ESCRITO POR: Julio Torres
Coordinador de A Lareira Máxica

venres, 18 de setembro de 2009

** A Lareira Máxica, finalista provisional nos 20 Blogs´09

Un total de 5.548 blogs participaron nos Premios 20 Blogs 2009, organizadas polo diario gratuíto "20 Minutos". Había un total de 20 categorías. Cada blog so podía presentarse a de mellor diseño e a outra. Nós eliximos a de diseño e a de "Versión Orixinal" (blog escrito en lingua distinta ó castelán). Tras finalizar as votacións os resultados provisionais sitúan a A Lareira Máxica 4ª na categoría versión orixinal, con 26 votos, e 62º na categoría de mellor diseño, con 3 votos. Os resultados oficiais publicaranse o día 28-09-09.

A clasificación dos cinco primeiros na categoría "Versión Orixinal" foi:
1- El blog del Profe de Francés, 77 votos (blog en francés)
2- Cinema Friki, 74 votos (blog en galego)
3- 365 things I love in life!, 44 votos (blog en inglés)
4- A Lareira Máxica, 26 votos (blog en galego)
5- La volta dels 25, 25 votos (blog en catalán)

Unha vez sexan confirmados os resultados, os 5 primeiros blogs de cada unha das categorías pasarán á gran final, na que un xurado de expertos elixirá o mellor blog 2009. Coido que o xurado inclinarase por algún dos 20 gañadores nas 20 categorías.
Con todo, coido que estas votacións non son xustas xa que hai blogs que hai meses que non se actualizan e, por contra, tiveron moitos puntos. Tamén resulta curioso comprobar como na categoría Versión Orixinal se presentou algún escrito en castelán ou blogs duplicados, cousa que non debería estar permitida. Penso que a organización dos Premios debería ter elixido entre as 20 categorías (na que sobraba algunhas e faltaban outras) un número determinado de blogs de certa calidade e logo deixarlle votar a todos os que quixeran e non so ós inscritos nos Premios 20 Blogs. Ougallá na vindeira edición melloren...

Por certo, noraboa ós gañadores nas respectivas categorías.

luns, 14 de setembro de 2009

** O Premio da Amizade (amistad)

A Lareira Máxica recibiu o simbólico premio da Amizade. En nome de tod@s @s que facemos posible o blog de A Lareira Máxica quixera darlle as gracias a Meiguiña polo premio que nos outorga. Para min, cando menos, ten moito valor pois ven dunha asidua visitante ó blog. O mesmo que para os premios concedidos no seu momento por Toupeiro ou outros bloggers. Moitas gracias pois iso anima a calquera a seguir adiante con A Lareira Máxica. Por certo, fago un chamamento para que a xente que nos visita colabore enviándonos artigos(tamén se admiten os escritos en castelán). Se non fosen propios, identificádeos.

Tamén quero compartir o Premio da Amizade (amistad), a parte de con Meiguiña, cos seguintes blogs amigos que acostumo a visitar e que me encantan. Non están todos os que son, pero son todos os que están. Velaquí a relación de premiados nesta ocasión:

**A un intre
**Andrés Milleiro
**Apuntes en sucio
**Entre nómadas
**Farrapos de Gaita
**Im-pulso
**Islas Cíes
** Migramundo
**O Faro de Fisterra
**Rabudo
**A toupeira-toupeiro
**Viendo el mundo desde mi sillón
**JR Mora

A tod@s, gracias pola vosa amizade, e polos estupendos e entretidos blogs que facedes.

domingo, 13 de setembro de 2009

** La vía del olvido

No es nada fácil subirse a un destartalado y sucio tren sabiendo que vas a emprender un viaje a un lugar desconocido. Para subirse a este tren hay que estar un poco desesperado. No estoy acostumbrado a viajar solo, no me gusta. En esta ocasión tiene que ser así. Todos los demás pasajeros también viajan solos. La vía del olvido tiene muchos túneles, muchas curvas.

Estamos atravesando un paraje desértico. Uno tras otro van pasando ante mis ojos paisajes de tierra árida y naturaleza muerta. Nadie habla con nadie. Viajamos en silencio. Cierro los ojos, no soy capaz de dormir pero intento evadirme un poco. Paso varias horas así, en un estado de duermevela, bastante angustiado, muy triste, hasta que un sobresalto me devuelve a la realidad.

El tren ha llegado a su destino, una antigua estación abandonada en medio de la nada. Me sorprende el paisaje, bosque frondoso, abundante vegetación, humedad, calor, mucho calor. Parece que estuviera en el Amazonas. No lo entiendo, miro el reloj. Incrédulo, vuelvo a mirar el reloj y me concentro en la aguja de los segundos. Sí, el reloj funciona, pero cómo es posible que en poco más de 5 horas aquel paisaje desértico haya dado paso a esta exuberante vegetación. No lo entiendo, no entiendo nada. No sé porqué se me ocurrió venir aquí, no sé por qué me fío de lo que me pone el horóscopo de El Correo Gallego. Creo que voy a perder el tiempo.

...Ampliar/recoller resto do artigo [ +/- ] TRANQUILOS: ¡Non se abre nova ventana!



    Los demás pasajeros van saliendo de la estación. Los veo alejarse en varias direcciones, apresurados, como si ellos tuviesen claro a dónde dirigirse, qué ruta tomar. Yo no lo tengo claro. Entro de nuevo en la Estación y miro el horario de los trenes. Hasta mañana no sale ninguno. No me va a quedar más remedio que pasar la noche en este lugar. Resignado ante lo evidente decido dar una vuelta y salgo de la vieja estación. Tomo un sendero que se adentra en el bosque. La vegetación es frondosa, el bosque oscuro. Camino un rato, me doy la vuelta y compruebo asustado que, detrás de mí, el sendero ha desaparecido. El corazón me palpita, tengo miedo. Ante mí el bosque se abre en varios caminos y me invita a perderme en él. Cada vez hay menos luz, menos ruido, ya no oigo los pájaros. Aterrorizado compruebo que estoy en un laberinto. Ni desierto de Almería, ni selva amazónica, debo de estar en Grecia. Estoy en un laberinto y la idea de que pueda aparezca el minotauro me aterra. Se puede liar una buena si el minotauro me toma por un ateniense. No sé como voy a explicarle lo mío, que soy de Santiago, que necesitaba olvidar a una chica y que por eso cogí el tren del olvido. Noto como el sudor se desliza por mi frente. Muerto de miedo sigo caminando hasta llegar a un claro.

    No salgo de mi asombro cuando me veo rodeado de pantallas gigantes de televisión. De repente se encienden y en todas aparece el mismo programa, Sálvame. El sonido ensordecedor me obliga a llevarme las manos a los oídos y a salir de allí corriendo. Corro un buen rato hasta regar a un riachuelo. Con los sobresaltos y la carrera me estoy muriendo de sed. Sin prensarlo me arrodillo en la orilla y bebo a puñados. Después me refresco la cara, los brazos, el pecho y cierro los ojos. Cuando los abro, reflejado en el agua, veo el rostro de hombre.

    -¡Hostia, el minotauro!
    -Hola, soy Quirón.
    Es Quirón… es Quirón… Su voz me tranquiliza un poco, su tono es conciliador, amable. Quién carajo será Quirón, me suena pero no caigo…
    -No temas, soy Quirón, el centauro sabio.
    Estoy salvado, ¡es Quirón, el centauro sabio!
    Me vuelvo y lo abrazo. Él también me abraza, parece como si ya me conociese, como si ya me estuviese esperando. Claro, los sabios se llaman sabios porque lo saben todo o casi todo. Deben ser los únicos que pueden decir que saben más de lo que ignoran.
    -¿Estoy en Grecia?- le pregunto.
    -Puede ser Alvariño.

    Quirón responde a la gallega, la madre que lo parió, sí que es listo. Con todo es un tipo agradable, un tanto peculiar, una rara avis. Me dice que tiene un bar y me invita. Yo le sigo la corriente. He llegado a Grecia después de atravesar el Amazonas y el desierto de Almería, no tengo ganas de ponerme a pensar. El bar de Quirón tiene un aire de pub irlandés. Ya no me extraña nada. Tiene puesta música de Robbie Williams, menos mal. Solo faltaban los Chunguitos.

    -¿Qué te pongo Alvariño?
    -Una coca-cola bien fría.

    Quirón se sirve un cubata de ron, y luego otro y otro más. Quizás desinhibido por el alcohol, empieza a hablarme de su vida, de familia, de sus problemas, de su soledad, de lo difícil que es encontrar una centaurina buena. Quirón empieza a ponerse tierno conmigo, como si tuviera ganas de rollo. Lo que me faltaba, vengo a este lugar huyendo de una relación dolorosa y me encuentro con un centauro con ganas de marcha. Me muero, qué haría yo para merecer esto. Definitivamente, me han echado mal de ojo. No encuentro otra explicación.

    Como puedo, es decir, acojonado, le explico a Quirón que no me van los centauros. Quirón insiste y me dice qué cómo lo sé si aún no lo he probado.
    -Qué no Quirón, que no, que me conozco, no insistas más.
    Quirón se resigna y avergonzado me pide disculpas.
    -Tranquilo Quirón, un mal día lo tiene cualquiera.-le digo.

    Quirón me confiesa que se ha apuntado al Meetic pero que no ha tenido mucho éxito.
    -¿Llevas mucho tiempo?
    - Un par de meses.
    - Es muy poco, hay que darle tiempo al tiempo
    -¿Tu crees?
    -Claro, Internet está lleno de soledad, ya verás como encuentras a alguien. Anda, tómate otro cubata y ponme otro a mí.- Le digo mientras respiro aliviado.

    Quirón y yo brindamos como viejos amigos. Inexplicablemente me empiezo a sentir bien allí, pero que muy bien. Hablamos y hablamos de mil cosas, de lo mío, de lo suyo, de lo poco que da el bar, de lo mal que va el ladrillo, de si la Campanario será cornuda, de si Jesulín era buen torero,... Me pasaría hablando con él horas y horas. Se nota que Quirón es un tipo culto, es un gran conversador. El tiempo pasa muy rápido cuando uno se siente bien.

    -Ostras, son las 6 y media y mi tren sale a las 7. Tengo que marcharme Quirón.
    -Tranquilo, estamos al lado. Tienes tiempo de sobra.
    Quirón, como queriendo confirmarme lo que me acababa de decir, apartó una pesada cortina que cubría una ventana y en frente apareció una estación bonita, moderna. Yo ya no me extrañaba de nada. Es más, empezaba a gustarme aquel lugar donde nada era previsible. Tranquilamente, caminamos hasta la estación. Nadie se sorprendía con nuestra presencia. Debe ser cosa de la globalización, pensé. La mentalidad de la gente se ha hecho mucho más abierta, más tolerante. Un cambio para bien En el andén intercambiamos nuestros teléfonos y nos despedimos con un abrazo.

    Durante el viaje de regreso, recordé la soledad del desierto y el miedo del laberinto. Pensando reconocí aquellas sensaciones. Ya antes me había sentido solo, ya antes me había sentido atrapado, ya antes había sentido miedo. Al final, en vez de una bestia terrible, encontré un amigo. Sin que yo hiciese gran cosa, solo con dejarme llevar. Pudo ser la suerte, pudo. De vez en cuando conviene recorrer la vía del olvido. A mí, la experiencia me resultó gratificante. Aprendí a confiar, a mirar el futuro con optimismo. Es que viajar sienta bien y hacer amigos, sienta mejor.




UN RELATO ESCRITO POR: Alvariño
Colaborador habitual de A Lareira Máxica

sábado, 12 de setembro de 2009

** Imaxes sorprendentemente simpáticas











IMAXES REMITIDAS POR: Sonia
Colaboradora de A Lareira Máxica

** A Frase Simpática....Sofía Mazagatos


" Todavía non atopei a hormona do meu zapato " (Todavía no encontré la hormona de mi zapato)



Sofía Mazagatos

venres, 11 de setembro de 2009

** Querer y amar

Hace tiempo dialogaban el Amor y el Querer.
El querer le decía al Amor.
- ¿Por qué eres tan eterno?.
Y el Amor con gran paciencia respondió.
- Quizás sea por que no poseo nada.
- Eso es imposible, - exclamo el Querer - posees todas las cosas, como yo ¿Acaso no somos el mismo ser?.
- ¿Tú crees? Pues dime ¿Qué es lo que tu posees?
Respondió el Querer.
- El amante que posee al ser amado, el político que posee el poder, el religioso que posee la fe, yo poseo todo aquello que quiero.
El viejo Amor le dijo:
-Ves, tú mismo te respondes, yo cuando amo no poseo al objeto amado. Yo amo a una mariposa en vuelo, amo una flor con su tiempo contado y amo al hombre que en su vida se asemeja al vuelo de una mariposa y al tiempo contado de una flor.
Muy exaltado el Querer exclamó.
- Eso es una QUIMERA.
En su inagotable paciencia el Amor le responde.
- El mundo es una QUIMERA. ¿Que crees que soy yo?.


(Autor anónimo)


RELATO extraído do blog de Meiguiña