martes, 25 de agosto de 2009

** Julian Beever: Arte nos espacios públicos (e 2)

Aquí tedes a segunda parte das fotos das obras de arte de Julian Beever que nos enviou Sonia. A primeira tanda de imaxes fora ésta. Lembrade que non todo é o que parece. Moitos poden ser debuxos. A min non me deixan de sorprender. (Julio)











IMAXES REMITIDAS POR: Sonia
Colaboradora de A Lareira Máxica

** A Frase Máxica de....Charles Chaplin: o cerebro


"O noso cerebro é o mellor xoguete que se creou. Nel atópanse todos os secretos, incluso o da felicidade"



Charles Chaplin

luns, 24 de agosto de 2009

** "Donde caben 3, ojalá quepan 6"..."Ya lo sabía!!!


Onte o F.C.Barcelona gañoulle a Supercopa de España de fútbol ó ATH.Bilbao, logo de acadar a victoria na ida en Bilbao por 1-2 a semana pasada e vencer onte en Barcelona por 3-0. Resulta incoherente p feito de cómo se chega a disputar un trofeo que debe enfrontar ó gañador de Liga e Copa do Rei, se as dúas competición as gañou o equipo barcelonista, sobre todo cando houbo unha época alá polos 80 que cando un mesmo equipo gañaba as dúas competicións automaticamente xa lle daban a Supercopa de España. Lóxico. Moi lóxico. A modo de anécdota o último título do Bilbao foi precisamente o da Supercopa de España nos anos 80, pero sen chegar a disputalo, polo que acabao de apuntar. Pero logo mudou. Unha mostra os partidos da Supercopa deste ano. Aínda que gañou o Barcelona, o lóxico tería sido darlle o trofeo ó equipo catalán pois venceu as dúas competicións. Como aquela do Bilbao. Sería ilóxico que o Bilbao tivese levado a Supercopa de España sen ter logrado nin a Liga nin a Copa do Rei. Sería esperpéntico.

Nesta temporada que empeza en teoría o conxunto azulgrana pode conseguir 6: os tres xa gañados o ano pasado máis a Copa Intercontinental e as Supercopas de Europa e España. Outra lectura tamén pode ser que, de acadar o título da Supercopa de Europa conquistaría 5 títulos en 2009. Un auténtico repóker de títulos. Unha man de títulos. Dos 6 desta temporada que empeza os realmente importantes son os tres xa conqueridos a temporada pasada e a Intercontinental. Os da Supercopa son, por así decilo, trofeo veraniego oficiais que enfrontan no caso de Europa ó gañador da Champions co da UEFA (hoxe Europa League) e no caso da Supercopa de España o gañador da Liga co da Copa do Rei.

Coido que conquerir 6 títulos sería algo utópico algo parecido. Nunca ninguén o logrou. A tempada pasada o F.C.Barcelona conquitou o triplete: Champions League, Liga Española e Copa do Rei. Como xa apuntei no seu momento, iso so o fixeron un equipo europeo por década. En España tan so o F.C.Barcelona.

En fin, que o F.C.Barcelona xa ten o seu primeiro título, para min, xunto coa Supercopa de Europa que disputará o vindeiro venres contra o Shatkar ucranniano, os títulos menos importantes dos seis. E dos outros catro, pois sería algo case utópico logralos. Non imposible, pero case. Se o Barcelona gaña dous deses catro este ano xa me daría máis que satisfeito.

Aínda que como escoita ultimamente: "donde caben dous, caben tres! ó que engado, como o fai o diario Sport na viñeta gráfica que ilustra este artigo "donde caben tres, ojalá quepan seis" Claro que alguén pode dicir que iso é de perogrullo e apostillar aquilo de "YA LO SABÍA!!!". Sí, Pero por soñar que non quede. Xa vedes por publicidade, soños e realismos que non queden. Pero insisto: se o Barcelona acada dous títulos dos catro "grandes" xa sería un tremendo éxito.


Viñeta gráfica publicada no diario deportivo SPORT e feita por Caye



UN ARTIGO-OPINIÓN ESCRITO POR: Julio Torres
Coordinador de A Lareira Máxica

** A Frase Máxica....sobre o destino...


" As casualidades son as cicatrices do destino "



Carlos Ruíz Zafón

xoves, 20 de agosto de 2009

** CARTA A UN MALTRATADOR

Para ti, cabrón: Porque lo eres, porque la has humillado, porque la has menospreciado, porque la has golpeado, abofeteado, escupido, insultado… porque la has maltratado. ¿Por qué la maltratas? Dices que es su culpa, ¿verdad? Que es ella la que te saca de tus casillas, siempre contradiciendo y exigiendo dinero para cosas innecesarias o que detestas: detergente, bayetas, verduras… Es entonces, en medio de una discusión cuando tú, con tu 'método de disciplina' intentas educarla, para que aprenda. Encima lloriquea, si además vive de tu sueldo y tiene tanta suerte contigo, un hombre de ideas claras, respetable. ¿De qué se queja?

Te lo diré: Se queja porque no vive, porque vive, pero muerta. Haces que se sienta fea, bruta, inferior, torpe… La acobardas, la empujas, le das patadas…, patadas que yo también sufría.

Hasta aquel último día. Eran las once de la mañana y mamá estaba sentada en el sofá, la mirada dispersa, la cara pálida, con ojeras. No había dormido en toda la noche, como otras muchas, por miedo a que llegaras, por pánico a que aparecieses y te apeteciera follarla (hacer el amor dirías) o darle una paliza con la que solías esconder la impotencia de tu borrachera. Ella seguía guapa a pesar de todo y yo me había quedado tranquilo y confortable con mis piernecitas dobladas. Ya había hecho la casa, fregado el suelo y planchado tu ropa. De repente, suena la cerradura, su mirada se dirige hacia la puerta y apareces tú: la camisa por fuera, sin corbata y ebrio. Como tantas veces. Mamá temblaba. Yo también. Ocurría casi cada día, pero no nos acostumbrábamos. En ocasiones ella se había preguntado: ¿y si hoy se le va la mano y me mata? La pobre creía que tenía que aguantar, en el fondo pensaba en parte era culpa suya, que tú eras bueno, le dabas un hogar y una vida y en cambio ella no conseguía hacer siempre bien lo que tú querías. Yo intentaba que ella viera cómo eres en realidad. Se lo explicaba porque quería huir de allí, irnos los dos…Mas, desafortunadamente, no conseguí hacerme entender.



...Ampliar/recoller resto do artigo [ +/- ] TRANQUILOS: ¡Non se abre nova ventana!


    Te acercaste y sudabas, todavía tenías ganas de fiesta. Mamá dijo que no era el momento ni la situación, suplicó que te acostases, estarías cansado. Pero tu realidad era otra. Crees que siempre puedes hacer lo que quieres. La forzaste, le agarraste las muñecas, la empujaste y la empotraste contra la pared. Como siempre, al final ella terminaba cediendo. Yo, a mi manera gritaba, decía: mamá no, no lo permitas. De repente me oyó. ¡Esta vez sí que no!–dijo para adentro-, sujetó tus manos, te propinó un buen codazo y logró escapar. Recuerdo cómo cambió tu cara en ese momento. Sorprendido, confuso, claro, porque ella jamás se había negado a nada.
    Me puse contento antes de tiempo.

    Porque tú no lo ibas a consentir. Era necesario el castigo para educarla. Cuando una mujer hace algo mal hay que enseñarla. Y lo que funciona mejor es la fuerza: puñetazo por la boca y patada por la barriga una y otra vez…
    Y sucedió.

    Mamá empezó a sangrar. Con cada golpe, yo tropezaba contra sus paredes. Agarraba su útero con mis manitas tan pequeñas todavía porque quería vivir. Salía la sangre y yo me debilitaba. Me dolía todo y me dolía también el cuerpo de mamá. Creo que sufrí alguna rotura mientras ella caía desmayada en un charco de sangre.
    Por ti nunca llegué a nacer. Nunca pude pronunciar la palabra mamá. Maltrataste a mi madre y me asesinaste a mí.

    Y ahora me dirijo a tí. Esta carta es para tí, cabrón: por ella, por la que debió ser mi madre y nunca tuvo un hijo. También por mí que sólo fui un feto a quien negaste el derecho a la vida.

    Pero en el fondo, ¿sabes?, algo me alegra. Mamá se fue. Muy triste, pero serenamente, sin violencia, te denunció y dejó que la justicia decidiera tu destino. Y otra cosa: nunca tuve que llevar tu nombre ni llamarte papá. Ni saber que otros hijos felices de padres humanos señalaban al mío porque en el barrio todos sabían que tú eres un maltratador. Y como todos ellos, un hombre débil. Una alimaña. Un cabrón.
    ...........................................................................................................................
    AUTOR DA CARTA: Fernando Orden Rueda 2º de Bachillerato, de Ciencias de la Salud. IES Bioclimático, de Badajoz. II Premio del II Concurso Nacional 'Carta a un maltratador', convocado pola Asociación 'Juntos contra la violencia doméstica'




TEXTO ENVIADO POR: Patricia Loureiro
Colaboradora de A Lareira Máxica

** A Frase Máxica......Educar como prevención


" Eduquemos ós nenos e non será necesario castigar ós homes "



Pitágoras

mércores, 19 de agosto de 2009

** Hai agora un ano liamos este sorprendente texto

Aconteceu hai agora un ano xusto. Foi un 19 de agosto de 2008 cando podiamos ler estupefactos o seguinte no teletexto de TVE. A única explicación posible é que ó/á redactor/a desta noticia o ían despedir e optou por escribilo. Ou iso ou que alguén publicou algo que non era para publicar...
Outras explicacións "razoables" non se me ocurren. A ver vós que opinades. Desde logo coido que sobran comentarios con respecto a este noticia de deportes...

Lembra: CLICK NA IMAXE SE QUERES VELA MÁIS AMPLIADA

martes, 18 de agosto de 2009

** NOTICIA: Descuberto un marciano en Sanxenxo

O que se viña sospeitando desde hai bastante tempo, acaba de confirmarse. Existen os marcianos. O seguinte documento sonoro así o atestigua. O documento reproduce unha conversación entre un tripulante dunha estación espacial e un marciano. Pero aí non acaba o asunto. Tamén se demostra que elixen "Sangenjo" (Sanxenxo!!!!) para veranear. Sorprendente. Por favor, o documento é revelador en sí mesmo.



Os Gomaespuma son simpremente xeniais. Doutro lado non vos aconsello fumar. Nin me gusta nin é bo. Tan malo é ser fumador activo como pasivo. Isto vai porque non puiden evitar extraer a publicidade do anuncio xa que vai intrínsicamente unido ó motivo da visita...Esta cuña radiofónica xa ten uns 10 anos. Había outras catro máis deste estilo, pero ésta, sen dúbida, é a mellor. Hai que escoitala enteira, porque a segunda parte, onde fala de "Sanjenjo" é sublime. E o acento galego...

En fin que uns veranean na miña terra en Sanxenxo de toda a vida, e outros vivimos en Sanxenxo de toda a vida. E que bonito é cando non está masificado como no verán!!! Se servidor viñera de turismo a Sanxenxo viría calquera época do ano fóra de Julio e Agosto. E cando máis se disfruta de Sanxenxo e da súa tranquilidade.

P.D.: Era visto que había demasiado turista por Sanxenxo no verán. Non so viñan de Madrid, Ourense, Santiago, Asturias, León, Portugal ou o País Vasco...



UN ARTIGO-OPINIÓN DE: Julio Torres
Coordinador de A Lareira Máxica

sábado, 15 de agosto de 2009

** Un entorno natural para recordar

Esta semana estiven no concello de Barro, en Pontevedra, visitando unha pequena xoia da natureza galega, que garda este concello. Ese lugar, non é outro que o entorno natural das cascadas do río Barosa. A peculiaridade deste entorno natural, reside básicamente nun conxunto de pequenos muíños antigos ó longo da pendente do cauce do río. Existe un pequeno recorrido para os amantes do senderismo. Non é moi longo. Ten un pequeno treito de dificultade alta, pero despois é casi todo llano. A maior parte da flora é autóctona, o que enriquece máis o encanto do lugar. Dous dos muíños foron restaurados e convertidos en típicas tabernas, onde podes entrar a tomar algo, ou picar algunha tapa.

Pero dende A Lareira Máxica, quero pedirlle ó concello de Barro, que se esmere un pouco máis en coidar este entorno. Algúns muíños pódense restaurar ou polo menos limpiar de maleza. No meu parecer debería levar a cabo un proceso de expropiacións, nas fincas situadas o seu carón, e sustituir, en algúns tramos da ruta de sendeirismo, a paisaxe de eucaliptos por vexetación autóctona, acorde co resto da flora do lugar. Existen un par de prados que se poden destinar a ampliar o merendero, colocando máis arboleda autóctona e salpicando o lugar de esculturas ou expresións artísticas que non infúan no entorno natural. En definitiva ampliar este entorno o máximo posible e manter un coidado máis a diario.

Esta paraxe, vale a pena visitala. Recoméndoa. Gustaríame, querido lector que recomendases tamén outros lugares dignos de ver, para visitalos e amosarnos fotos.






UN ARTIGO-OPINIÓN ESCRITO POR: O Moucho
Colaborador habitual de A Lareira Máxica

venres, 14 de agosto de 2009

** Cara A. Latidos de granito


El corazón de trapo que me fabriqué hace unos días me ha salido una auténtica porquería. Late rítmicamente, ni tengo taquicardia ni soplos, no me canso más que antes, puedo subir escaleras, puedo montar en bici y también puedo correr. Puedo hacer lo de siempre pero sentir, lo que se dice sentir... Este corazón no cumple su función principal, la que le da sentido a la vida si es que lo tiene. Me ha salido una chapuza de cojones, un auténtico churro. No sé si visitar al cardiólogo o al psicólogo, no se si lo mío será un fallo de chasis o un fallo de mente. Sospecho que puede ser lo segundo. Tengo miedo. Tengo tanto miedo que soy incapaz de moverme, prefiero hibernar en agosto. Creo que he empezado a morirme ya. Empiezan a sobrarme los días, las horas, ya lo he visto todo, ya he estado en todas partes. Me embarga una tristeza tremenda. Ya no brillo, me estoy apagando. Lentamente voy perdiendo el interés por las cosas, por lo que antes me divertía. Los demás no se dan cuenta, no lo perciben, me tratan como siempre. Una de dos, o yo transmito más bien poco, tirando a nada, o ellos van a lo suyo. Cualquiera de las posibilidades es terrible. Es mejor no pensarlo, mejor no sacar conclusiones, ni siquiera pararse a reflexionar un solo instante. Mejor comerse un flan y limpiar la cocina. Dejar la mente en blanco y concentrarse en el brillo de la puerta de la nevera. Eso, mucho mejor. Enciendo la radio. La apago. No la soporto. Todas las canciones hablan de amor. No soporto las letras, no quiero saber nada de los corazones ajenos. En mi pecho late una piedra, una piedra de cantos redondos y mil historias. Una piedra del camino, mil veces la han pisado, mil veces la han dejado atrás.



UN RELATO ESCRITO POR: Alvariño
Colaborador habitual de A Lareira Máxica

** A Frase Máxica de... A.Rossato: de vital reflexión


" Non fagas da túa vida un borrador, pois pode que non teñas tempo de pasalo a limpio "



A. Rossato

domingo, 9 de agosto de 2009

** Dicen...


Din (dicen) que este verán sí que hai verán. Din que o da Gripe A se está esaxerando por intereses económicos. Din que a política e a honestidade non soen ir da man. Din que o R.Madrid vai gañar o próximo ano un triplete sen despeinarse. Din que a crise económica pronto fuxirá. Din que a televisión en España está chea de lixo. Din que A SGAE é a Facenda privada. Din que o meu veciño do 5ºB se vai casar coa do 1º A. Din que a xente é sempre mala por natureza. Tamén din que a hipocresía é verdade. Pero: ¿será verdade porque a hipocresía existe, ou porque a hipocresía e verdade en sí?. Din que isto é a diferencia entre ser honest@s ou mentiros@s compulsiv@s.

Digo eu que a honestidade debería venderse nos supermercados. "Por favor, póñame un kilo de honestidade. ¿A cómo está hoxe o kg da honestidade?" (aínda que mellor non respostar á segunda interrogante). E servirse nos restaurantes: "De primeiro, honestidade, por favor". Claro que non é o mesmo parecer ser honesto que ser honesto. O que sí me parece é que convén recordalo, valoralo e telo moi presente non vaia ser... Porque a honestidade é un valor en baixa que non se sabe valorar na súa xusta medida. Aínda que ninguén o diga en voz alta.

MORALEXA: Non hai que tragarse todo o que che din. Ás veces o discurso é interesado e a honestidade dunha persoa pérdese polo camiño...



UN ARTIGO-OPINIÓN FEITO POR: Julio Torres
Coordinador de A Lareira Máxica

sábado, 8 de agosto de 2009

** Preguntas e respostas sobre a Gripe A (importante)


PREGUNTAS Y RESPUESTAS SOBRE LA GRIPE PORCINA (Gripe A)

PREGUNTA/ RESPUESTA
1.- ¿Cuánto tiempo dura vivo el virus porcino en una manija o superficie lisa? Hasta 10 horas.
2. - ¿Qué tan útil es el alcohol para limpiarse las manos? Vuelve inactivo al virus y lo mata.
3.- ¿Cuál es el medio de contagio más eficiente de este virus? La vía aérea no es la mas efectiva para transmisión del virus, el factor más importante para que se fije el virus es la humedad, (mucosa de la nariz, boca y ojos) el virus no vuela y no alcanza mas de un metro en distancia.
4.- ¿Es fácil contagiarse en los aviones? No, es un medio poco propicio para contagiarse.
5.- ¿Cómo puedo evitar contagiarme? No llevarse las manos a la cara, ojos nariz y boca. No estar con gente enferma. Lavarse las manos más de 10 veces al día.
6.- ¿Cuál es el período de incubación del virus? En promedio de 5 a 7 días y los síntomas aparecen casi de inmediato.
7.- ¿Cuándo se debe de empezar a tomar medicamento? Dentro de las 72 horas los pronósticos son muy buenos, la mejoría es del 100%
8.- ¿Cuál es la forma como entra el virus al cuerpo? Por contacto al darse la mano o besarse en la mejilla y por la nariz, boca y ojos
9.- ¿El virus es letal? No, lo que ocasiona la muerte es la complicación de la enfermedad causada por el virus, que es la neumonía
10.- ¿Qué riesgos tienen los familiares de la gente que ha fallecido? Pueden ser portadores y formar una cadena de transmisión.
11.- ¿El agua de las albercas transmite el virus? No porque contiene químicos y esta clorada
12.- ¿Qué hace el virus cuando provoca la muerte? Una cascada de reacciones como deficiencia respiratoria, la neumonía severa es la que ocasiona la muerte.
13.- ¿Cuándo se inicia el contagio, antes de los síntomas o hasta que se presenten? Desde que se tiene el virus, antes de los síntomas
14.- ¿Cuál es la probabilidad de recaer con la misma enfermedad? Del 0%, porque quedas inmune al virus porcino.
15.- ¿Dónde se encuentra el virus en el ambiente? Cuando una persona que lo porta estornuda o tose, el virus puede quedar en las superficies lisas como manijas, dinero, papel, documentos, siempre y cuando haya humedad. Ya que no se va a esterilizar el ambiente se recomienda extremar la higiene de las manos.
16.- ¿Si voy a un Hospital particular me deben cobrar la Medicina? No, hay un acuerdo de no cobrarla ya que gobierno la está suministrando a todos los centros de salud públicos y privados.
17.- ¿El virus ataca más a las personas asmáticas? Sí, son pacientes más susceptibles, pero al tratarse de un nuevo germen todos somos igualmente susceptibles.
18.- ¿Cuál es la población que esta atacando este virus? De 20 a 50 años de edad.
19.- ¿Es útil el cubre bocas? Hay algunos de más calidad que otros, pero si usted está sano es contraproducente, porque los virus por su tamaño lo atraviesan como si éste no existiera y al usar la máscara, se crea en la zona de la nariz y boca un microclima húmedo propicio al desarrollo viral: pero si usted ya está infectado úselo para NO infectar a los demás, aunque es relativamente eficaz.
20.- ¿Puedo hacer ejercicio al aire libre? Sí, el virus no anda en el aire ni tiene alas.
21.- ¿Sirve de algo tomar Vitamina C? No sirve de nada para prevenir el contagio de este virus, pero ayuda a resistir su ataque.
22.- ¿Quién está a salvo de esta enfermedad o quien es menos susceptible? A salvo no esta nadie, lo que ayuda es la higiene dentro de hogar, oficinas, utensilios y no acudir a lugares públicos.
23.- ¿El virus se mueve? No, el virus no tiene ni patas ni alas, uno lo empuja a entrar adentro del organismo.
24.- ¿Las mascotas contagian el virus? Este virus NO, probablemente contagian otro tipo de virus.
25.- ¿Si voy a un velorio de alguien que se murió de este virus me puedo contagiar? NO.
26.- ¿Cuál es el riesgo de las mujeres embarazadas con este virus? Las mujeres embarazadas tienen el mismo riesgo pero es por dos, si pueden tomar los antivirales en caso de contagio pero con estricto control médico.
27.- ¿El feto puede tener lesiones si una mujer embarazada se contagia de este virus? No sabemos que estragos pueda hacer en el proceso, ya que es un virus nuevo.
28.- ¿Puedo tomar acido acetilsalicílico (aspirina)? No es recomendable, puede ocasionar otras enfermedades, salvo que usted lo tenga prescrito por problemas coronarios, en ese caso siga tomándolo.
29.- ¿Sirve de algo tomar antivirales antes de los síntomas? No sirve de nada.
30.- ¿Las personas con VIH, diabetes, sida, cáncer, etc., pueden tener mayores complicaciones que una persona sana si se contagia del virus? SI.
31.- ¿Una gripe convencional fuerte se puede convertir en influenza? NO.
32.- ¿Qué mata al virus? El sol, mas de 5 días en el medio ambiente, el jabón, los antivirales, gel de alcohol.
33.- ¿Qué hacen en los hospitales para evitar contagios a otros enfermos que no tienen el virus? El aislamiento
34.- ¿El gel de alcohol es efectivo? SÍ, muy efectivo.
35.- ¿Si estoy vacunado contra la influenza estacional soy inocuo a este virus? No sirve de nada, todavía no hay vacuna para este virus.
36.- ¿Este virus está bajo control? No totalmente, pero se están tomando agresivas medidas de contención.
37.- ¿Qué significa pasar de alerta 4 a alerta 5? La fase 4 no hace las cosas diferentes a la fase 5, significa que el virus se ha propagado de persona a persona en más de 2 países; y fase 6 es que se ha propagado en más de 3 países.
38.- ¿El que se infectó de este virus y se sana, queda inmune? SI.
39.- ¿Los niños con tos y gripa tienen influenza? Es poco probable, los niños son poco afectados.
40.- ¿Medidas que la gente que trabaja debe tomar? Lavarse las manos muchas veces al día.
41.- ¿Me puedo contagiar al aire libre? Si hay gente infectada y que tosa y/o estornude sí puede ocurrir, pero la vía aérea es un medio de poco contagio.
42.- ¿Se puede comer carne de puerco? SI se puede y no hay riesgo alguno de contagio.
43.- ¿Cuál es el factor determinante para saber que ya se controló el virus? Aunque se controle la epidemia ahora, en el invierno boreal (hemisferio norte) puede regresar y todavía no habrá vacuna.



REMITIDAS POR: Jose
Colaborador habitual de A Lareira Máxica

luns, 3 de agosto de 2009

** Con humor a golpe de luns!!!!


Viñeta do humorista gráfico Caye




Viñeta do humorista gráfico Dávila




Viñeta do humorista gráfico Dávila




Vía internet




Vía internet

** ¿Que é o éxito?

Éxito es:


-A los 3 años,... no mearse.
-A los 6 años,... recordar lo que hiciste en el día.
-A los 12 años,... tener muchos amigos.
-A los 18 años,... tener carnet de conducir.
-A los 20 años,... tener relaciones sexuales.
-A los 35 años,... tener mucho dinero.
-A los 50 años,... tener muchísimo dinero.
-A los 65 años,... tener relaciones sexuales.
-A los 70 años,... tener carnet de conducir.
-A los 75 años,... tener muchos amigos.
-A los 80 años,... recordar lo que hiciste en el día.
-A los 85 años,... no mearse.

Hay que joderse... ¡Las vueltas que da la vida!!



ENVIADO POR: Jose
Colaborador habitual de A Lareira Máxica

** A Frase Máxica de....Bertrand Russel



" Todo o problema deste mundo é que os parvos e os fanáticos están seguros de sí mesmos, pero os sabios están cheos de dúbidas "



Bertrand Russel

sábado, 1 de agosto de 2009

** Off

Estou pensando en ir pasar uns días a un mosteiro. O pior que me pode pasar é que lle colla gusto á vida monacal. Na miña casa sempre se dixo que nos mosteiros a vida é moi dura. Xa sabedes, que hai que madrugar moitísimo, pasar moito frío no inverno, comer moita sopa, que non hai tv nin radio,... Non sei de onde o quitaron. Meu bisavó foi maiordomo dun bispo e podo asegurarvos que no pazo do bispo vivíase requetebén. Xa sei que non é o mesmo, posiblemente nin sequera sexa comparable a vida dos príncipes da igrexa coa a vida da tropa, por dicilo dalgunha maneira.

Como recordo do bispo conservamos un crucifixo de bronce con “indulxencias plenarias”. Non me preguntedes qué son as “indulxencias plenarias”, non o sei exactamente. O caso é que llas puxo o bispo e serven para que che sexan perdoados os teus pecados na hora da morte. Explícome: cando unha persoa está maliña hai que poñerlle o crucifixo nas mans para que non sufra na agonía. Vamos, que en vez de facer a viaxe en turista farala en business. É un dicir, non sei si o crucifixo terá as virtudes que se lle atribúen na miña casa, é un misterio máis, unha cuestión de fe.

...Ampliar/recoller resto do artigo [ +/- ]


    O que si sei é que das persoas autenticamente relixiosas emana paz, felicidade, esperanza e tamén alegría. Non fai falta ser crente para percibilo, é moi bonito cando alguén logra transmitirlle a súa paz interior ós demais, cando é capaz de consolar ó que sofre e de regalarlle esperanza a quen a necesita.

    Dos curas parroquiais, na maioría dos casos, non emana gran cousa. Non quero caer na descualificación. Xa sabedes o dito, non xulgues e nos serás xulgado. Non teño ningún interese en que me xulguen porque xa son eu ben consciente das miñas faltas e, por outra parte, xa me fan sumarios dabondo os veciños. Tampouco vou a malgastar un so cualificativo cos meus veciños. É o que hai. Segundo miña nai, todas as aldeas son iguais. Serán, pero tamén hai que ter algunha aspiración na vida que de tanto vivir no medio das pirañas, por analoxía mariña, pódenche pasar dúas cousas: 1.-Ou fas unha adaptación ó medio como diría Darwin. 2.-Ou te mimetizas co entorno coma fan os camaleóns. Conclusión: tes moitos puntos para converterte nunha pirañiña máis. Outra posibilidade é que as grandes pirañas, os grandes depredadores, acaben devorando a túa moral.

    En fin, estou coma Sabina, vivo en el número 7, calle Melancolía tengo pensado mudarme al Barrio de la Alegría pero siempre que lo intento ha salido ya el tranvía. Pásame o mesmo, a única diferenza é que eu vivo no número 6. Por iso creo que me virían ben uns días de descanso nalgún mosteiro, gustaríame desconectar do mundanal ruído e recrearme na altura do ciprés e na alegría da auga da fonte. Teño oído que as emocións son contaxiosas, oxalá sexa así e veña do mosteiro cheo de paz. O que non debe haber nos mosteiros é tumbona, neso levan razón os da miña casa.




UN RELATO ESCRITO POR: Alvariño
Colaborador habitual de A Lareira Máxica

** A Frase Simpática de...Belén Esteban (menuda mina)



"Para ciertos trabajos yo no reúno los requesitos"


Belén Esteban, dixit


E servidor opina: Vaia, vaia, pois é unha pana

venres, 31 de xullo de 2009

** A memoria fotográfica de....José Suárez (1)


Fotografía feita por: José Suárez



FOTO ENVIADA POR: mariam
Colaboradora de A Lareira Máxica

** A Frase Máxica.....sobre a forza e a lealdade


" A forza dunha familia como a forza dun exército fúndase na mutua lealdade "



Mario Puzo

xoves, 30 de xullo de 2009

** El árbol de los amigos

Existen personas en nuestras vidas que nos hacen felices por la simple casualidad de haberse cruzado en nuestro camino.

Algunas recorren el camino a nuestro lado, viendo muchas lunas pasar, más otras apenas vemos entre un paso y otro.

A todas las llamamos amigos y hay muchas clases de ellos. Tal vez cada hoja de un árbol caracteriza uno de nuestros amigos. El primero que nace del brote es nuestro amigo papá y nuestra amiga mamá, que nos muestra lo que es la vida.

Después vienen los amigos hermanos, con quienes dividimos nuestro espacio para que puedan florecer como nosotros. Pasamos a conocer a toda la familia de hojas a quienes respetamos y deseamos el bien.

Mas el destino nos presenta a otros amigos, los cuales no sabíamos que irían a cruzarse en nuestro camino. A muchos de ellos los denominamos amigos del alma, de corazón. Son sinceros, son verdaderos. Saben cuando no estamos bien, saben lo que nos hace feliz. Y a veces uno de esos amigos del alma estalla en nuestro corazón y entonces es llamado un amigo enamorado. Ese da brillo a nuestros ojos, música a nuestros labios, saltos a nuestros pies.

Mas también hay de aquellos amigos por un tiempo, tal vez unas vacaciones o unos días o unas horas. Ellos acostumbran a colocar muchas sonrisas en nuestro rostro, durante el tiempo que estamos cerca.

Hablando de cerca, no podemos olvidar a amigos distantes, aquellos que están en la punta de las ramas y que cuando el viento sopla siempre aparecen entre una hoja y otra.

El tiempo pasa, el verano se vá, el otoño se aproxima y perdemos algunas de nuestras hojas, algunas nacen en otro verano y otras permanecen por muchas estaciones. Pero lo que nos deja más felices es que las que cayeron continúan cerca, alimentando nuestra raíz con alegría. Son recuerdos de momentos maravillosos de cuando se cruzaron en nuestro camino.

Te deseo, hoja de mi árbol, paz, amor, salud, suerte y prosperidad. Hoy y siempre... Simplemente porque cada persona que pasa en nuestra vida es única. Siempre deja un poco de sí y se lleva un poco de nosotros. Habrá los que se llevarán mucho, pero no habrá de los que no nos dejaran nada.

Esta es la mayor responsabilidad de nuestra vida y la prueba evidente de que Dos Almas no se encuentran por Casualidad.


.....................................................................................................................................
UN RELATO ESCRITO POR: Jorge Luis Borges
.....................................................................................................................................

SALUDO COMPLETO EN ESTE LINK: Liniers así no te queremos
AFECTUOSAMENTE
EL EQUIPO DEL BLOG



RELATO ENVIADO POR: Liniers así no te queremos
Colaboradores de A Lareira Máxica

** A Frase Máxica de....José Luis Baños


" Hai moitas cousas que aínda que non as vexamos non carecen de existencia "



José Luis Baños (escritor)

venres, 24 de xullo de 2009

** Un sono, unha esperanza, agarda do outro lado

Da man do soliloquio de Segismundo, afirmaba Calderón de la Barca que “toda la vida es sueño,y los sueños, sueños son”. Xa se sabe que nesta vida todo é relativo. Os soños son un bo exemplo. Uns son utópicos e so posibles na imaxinación. Outros non, éses pódense acadar. Con máis ou menos esforzo, por suposto. Conquerir o traballo ansiado, a moza ou mozo desexad@, realizar esa anhelada longa viaxe por alén das fronteiras,... O refraneiro popular tráenos excelsa esperanza ó sentenciar que “quien la sigue, la consigue”. Claro que para ligarse a Elsa Pataki, a Diana Palazón ou a Sara Carbonero hai serios impedimentos polo camiño, pero todo, todo pode ser. Non é utópico, se acaso platónico, que din...

Céntrome. Falaba dos soños e das súa posibilidades de facerse realidade. De entrada hainos que son posibles e outros que son case imposibles. Unha perogrullada o que estou a dicir, xa sei, pero convén lembrala. A insistencia tamén conta: que aquel home ou muller che dera calabazas nun primeiro intento non significa que o volte a facer de novo. A vida da moitas voltas. O que hoxe é azul, mañán pode trocar ó verde e pasado máñán converterse en vermello sen que sopre moito vento. De forma paseniña pero certeira e segura, sen levantar apenas sospeitas. E é que non hai que dar nada por irrealizable. Co traballo, coas viaxes e con outros moitos aspiracións ou ilusións pasaría algo semellante. Insistencia e tesón, querido lector, insistencia e tesón. Loitar polo que cobizamos e co traxe do esforzo e a paciencia por tarxeta de presentación.. Ésa, ésa é a clave. Ademáis tamén é mester engadir que “el/la que no arriesga, no gana”. Confirmado.

O mundo dos soños é profundo e vericueto. Son realistas unhas veces, surrealistas ou abstractos outras. O outro día alguén a quen aprecio moitísmo díxome: “soñei que eras presentador dun informativo na televisión e levabas traxe e garabata” A miña sorpresa foi total e sentinme halagado. Non tanto por ese soño en sí, senón por vir de quen viña. Nunca traballei nunha televisión (sí nunha radio), pero ¿quen sabe?: todo pode ser, nunca pecho portas. Todo é posible, repito. Aínda que, de escoller, quédome coa radio...

En 1995 nunha viaxe que fixemos un grupo de amig@s a Tenerife, atopámonos cun estrano e enigmático home que se atreveu a dicir o qué íamos ser ó cabo duns anos. Logo de pechar brevemente os ollos e suxeitarnos pola man, a min díxome que ía ser profesor. Pensaredes que se equivocou, que non dixo nin traballador social nin xornalista. Pois non. Aquel home acertou: impartín clases e cursos en bastantes ocasións. ¿Casualidade ou acerto?. Ollo, tamén acertou cos outros amig@s. O que nós pensamos que somentes eran soños dun home misterioso, terminou cumpríndose. Non errou....

Os soños sempre significan algo ou iso manifestan moitos entendid@s: ilusións, medos, preocupacións, desexos, atraccións, rexeitamentos, lembranzas…Sempre hai quen nos tenta convencer do porqué deses soños e do seu significado directo ou indirecto. Non ten porqué significar o seu sentido literal, pero pode ser presaxio de algo relacionado co que nel acontece e que hai que saber ler entre liñas. Penso que así pode ser, a pesares dos surrealistas e carentes de aparente sentido.. Un mundo misterioso e complexo o dos soños...Se me escoita Iker Jiménez...

Certo é que os soños, soños son, pero iso non quere dicir que non se vaian cumprir ou que non presaxien cousas e cambios. Doutra parte, os soños pódennos permitir vivir experiencias que na realidade serían impensables. Conteñen altas doses de liberdade e imaxinación emparentados con sentimentos e lembranzas. A imaxinación merécese un premio ¿non si?. Do que tampouco teño dúbidas é de que hai soños que non teñen porqué cumprirse á primeira, ou á segunda. So que hai que loitar polo que se desexa, sexa referente ó amor, ó traballo ou ó que sexa. É mellor tentalo as veces que sexa que terse quedado coa dúbida por non ter insistido. Iso sería o pior. Moitas accións poden cambiar o curso dunha vida. É como o caso de non atreverte a dalo paso co home ou a muller a quen queres pero que non te atreves a pedirlle para que sexa a túa parella. Non lle debemos poñer trabas ós soños que realmente queremos acadar. Xa sei, xa sei, dicilo é moi doado, pero facelo é máis difícil. O primeiro en recoñecelo é servidor.

Remato: Paulo Coelho afirmou "Nunca desistas de un sueño. Sólo trata de ver las señales que te lleven a él". Lembrade que tamén os soños se poden facer realidade...Por si acaso, e como din que “home precavido vale por dos”, irei mercando un traxe e unha garabata...



UN ARTIGO ELABORADO POR: Julio Torres
Coordinador de A Lareira Máxica

mércores, 22 de xullo de 2009

** Entre persoas, humanos e persoas humanas...

De vez en cando non está de máis filosofar un pouco e, sobre todo, reflexionar sobre o qué dicimos. Ademais é un bo exercicio para a mente. Claro que sen pasarse...

Pois máns á obra:

¿É o mesmo dicir "é unha persoa moi humana" que "este humano é moi boa persoa"?. A partir de aquí poden xurdir outras dúbidas secundarias do tipo: ¿Significa o mesmo persoa que humano? ¿É unha redundancia falar de persoa humana? ¿Tódolos humanos son persoas? e ¿tódalas persoas son humanas?. Espero as vosas repostas ás preguntas. Sede valentes e participade!!!

AVISO: Non vale utilizar o Google nin material bibliográfico. So se trata de discurrir un pouco. Non vale respostar sen xustificar a resposta. Trátase de reflexionar e debatir. Unha posta en común. A ver qué sale deste "experimento".



REFLEXIÓNS PROPOSTAS POR: Julio Torres
Coordinador de A Lareira Máxica

martes, 21 de xullo de 2009

** A estas horas hai un neno na rúa...

A canción de Mercedes Sosa que soa de fondo no seguinte vídeo é triste. Sí, pero a súa voz desgarrada vai adicada a unha situación triste de por sí: a pobreza enfocada especialmente nos nenos. Por tanto, sería unha incoherencia que a cancións fose bonita, se o que tenta describirnos é algo terrible e triste. Debe facernos reflexionar: xente que apenas ten de qué vivir vs outra que vive na abundancia.

Hai un pouco consultando a prensa, atópome co seguinte titular "Samuel Etoo está a sólo un millón del Inter de Milán". Refírese a que este gran xogador de fútbol está a piques de fichar polo equipo italiano do Inter de Milán e que "so" (as comiñas son miñas) un millón de euros o separan deste equipo. Vaia por 166 millóns das antigas pesetas arriba ou abaixo...Claro que falan de que pide cobrar 11 millóns de euros anuais e o Inter ofrécelle 10. Será que ó lado de tantos millóns, un arriba ou abaixo... Pero coidado, son moitos os medios de comunicación que vanalizan ese millón de euros, como se se gañara nun ano ou en dous... E ollo, pasou algo parecido coa fichaxe de Cristino Ronaldo: uns falan que o traspaso do ex-xogador do Manchester United ó R.Madrid custou 94 millóns de euros, outros apuntan que 95, outros que 96...Vaia que parece que falan de 1.000 pesetas arriba ou abaixo. E exemplos deste estilo poderiamos poñer moitos. Senón pensade.

Namentres, e como di Mercedes Sosa "a estas horas hay un niño en la calle". Lástima que un deses millóns, arriba ou abaixo, non fose para eles. E así en todos e cada un dos moitos exemplos que se poderían pór en múltiples fichaxes que moitos medios tenden a ningunear ou tildar de flecos. Seguro que este nenos da rúa o ían apreciar non moito, nin moitísimo, senón infinitamente. E para eles non serían flecos, senón cabeleiras enteiras de felicidade...

POR FAVOR MEDIOS DE COMUNICACIÓN, XORNALISTAS E DEMAIS: un millón de euros arriba ou abaixo son moitos cartos, non falamos de calderilla, senón de moitísimos millóns. Non so para a xente pobre da rúa, senón para calquera dos mortais. So que se nota aínda máis na xente pobre, de aí que este artigo-opinión o enlace co vídeo que recibín sobre a canción de Mercedes Sosa. Pero xa tiña pensado escribir sobre o das cifras oscilantes pois paréceme falta de rigor informativo (ou polo menos aclarar porqué outros medios falan doutras cifras e de onde provén o desfase).





VÍDEO REMITIDO POR: Jose
Colaborador de A Lareira Máxica
ARTIGO-OPINIÓN FEITO POR: Julio Torres

luns, 20 de xullo de 2009

** ¿A quen che gustaría que chamasen?

Se algunha vez sufres un accidente ou, polo que sexa, os servicios de emerxencia precisan pórse en contacto con algún familiar soen botar man da axenda dos móbiles (agora que unha gran porcentaxe da poboación xa o ten). Pero: ¿a quen chamar?. Envíanos María este enlace sobre unha campaña posta en marcha polo Ministerio de Interior e Cruz Vermella sobre dita cuestión. Nel tedes a solución e as pautas a seguir. De impresncindible lectura, por si acaso.


sábado, 18 de xullo de 2009

** UN MOMENTO PARA A POESÍA

Hoxe quero recordar a un poeta que case sempre pasou desapercebido na nosa literatura, pero que en realidade foi tan importante coma a nosa Rosalía de Castro. Convirtese no representante mais importante da poesía de Vangarda non so en España sinon en Europa. Con Manuel Antonio, surge una nova poesía galega, mais acorde coa modernidade da época, rachando coa poesía romantica e sentimental, que tanto abundaba do seu tempo.

En memoria a este poeta rianxeiro que morreu tan novo, aquí vos deixo un poema del, que tanto me chamou a atención. Debo confesar que costame moito interpretar a poesía de Manuel Antonio, pois está cargada de simbolismo pero este poema sempre me apasionou.


SÓS

Fomos ficando sos
o Mar o barco e máis nós.

Roubáronos o Sol
O paquebote esmaltado
que cosía con liñas de fume
áxiles cadros sin marco

Roubáronos o vento
Aquel veleiro que se evadeu
pola corda floxa do horizonte

Este oucéano desatracou das costas
e os ventos da Roseta
ourentáronse ao esquezemento
As nosas soedades
veñen de tan lonxe
como as horas do reloxe
Pero tamén sabemos a maniobra
dos navíos que fondean
a sotavento dunha singladura
No cuadrante estantío das estrelas
ficou parada esta hora:
O cadavre do mar
fixo do barco un cadaleito

Fume de Pipa Saudade
Noite Silenzo Frío
E ficamos nós sos
Sin o Mar e sin o barco
nós.



OPINIÓN ENVIADA POR: O Moucho
Colaborador habitual de A Lareira Máxica

mércores, 15 de xullo de 2009

** A Frase Máxica.....Entre miradas e sonrisas


" A mirada é unha ventana aberta á alma e a sonrisa a súa mellor expresión"



(Julio Torres)

luns, 13 de xullo de 2009

** A Lareira Máxica participa nos Premios 20 Blogs´09

A Lareira Máxica volverá a participar este ano 2009 nos Premios 20 Blogs, organizados polo xornal 20 Minutos. Na edición do ano pasado A Lareira Máxica quedou finalista, sendo segunda na categoría "mellor blog en versión orixinal"(ou sexa, escrito en lingua distinta ó castelán),por detrás do blog catalán En veu alta. En 2009 A.L.M. inscribiuse de novo na categoría de "versión orixinal", así como na de "deseño".

O que desexe votar por A.L.M. ou por calquera outra bitácora debe ter inscrito, cando menos, un blog no concurso de 2009. O periodo de votación empeza hoxe día 13 de xullo e finalizará o 17 de setembro. Se alguén considera, en conciencia, que A Lareira Máxica merece o seu voto, pode clicar no enlace (botón vermello) que figura na columna da dereita e votala. Se non é así, pois que non a vote. O único que pretendo é que a xente coñece aínda máis A.L.M. Ademais os premios tamén permiten descubrir blogs moi interesantes nas diferentes categorías do concurso e persoas que merecen a pena. Iso foi o que máis me gustou da experiencia de 2008.

P.D.: Ougallá que o mellor blog "en versión orixinal" sexa para un blog galego -sexa ou non A Lareira Máxica-, que Galicia ten moi bos blogs e bloggers e xa toca que o premio veña para a nosa terra. Sorte, paisanos!!!



Julio Torres
Coordinador de A Lareira Máxica

venres, 10 de xullo de 2009

** To be or not to be a gentleman

Ando perdendo o tempo co ordenador. Non sei si perdendo o tempo ou pasando o tempo. Teríamos que preguntarllo a miña profesora de lingua. Mellor non facelo. Esta muller era terrible. Mesmo o meu amigo Moucho, que é un home que anda a procura da súa media laranxa, había de fuxir dela. Non me estrañaría nada porque esta de media laranxa tiña pouco, éravos limón enteiro. Non teño gañas de cualificala. Aínda que, por outra parte, non sei por qué non ei de facelo. Bah..., non o fago. Paso, soamente estou aburrido e ese non é motivo suficiente para caer no insulto. Son un tipo elegante e estou por riba dese tipo de cousas. Teño que morderme a lingua. Pois iso, mellor ser elegante que acabar cuspindo flema.

Non sei..., non sei..., e que se non o digo podo estoupar. Noto que empeza a apertarme o pantalón e que se non o solto non quedo a gusto. ¡Qué dilema máis grande! A verdade, hai cousas que so teñen un nome. Non sei porque teño que comportarme coma un cabaleiro, ¿é ela una dama digna do meu silencio? Non, non o é, non, non, e requetenón. É máis: ¿é ela unha dama? Tetas tiña, iso sí, pero de aí a ser unha dama... A piques estivo de suspenderme, custoume máis aprobar lingua que o dereito procesal. E iso si que foi forte, moi forte, que o meu profesor de procesal foi un xuíz eclesiástico, don Manuel Calvo Tojo. Para aprobar procesal tivéralle que pedir axuda os santos da capela da Corticela. Portáranse ben, quitara un Notable. Con lingua non lles pedira axuda, daquela simpatizaba co budismo. Quitei un aprobado, un milagre tamén.


...Ampliar/recoller resto do artigo [ +/- ]


    Seguro que non o creedes, pero inda ando a voltas coa limpeza do trasteiro. Lévame o seu tempo por dous motivos: o noso trasteiro é grande e estaba bastante cheo. Certo é que levo o traballo con moita calma. Estes días andei revisando as caixas dos apuntes. Atopei algunhas cousas curiosas. Unha delas é unha foto antiga dos meus antepasados nas Américas, ten unha dedicatoria por detrás e está fechada no 1920. Na miña familia debémoslle moito a América, concretamente a Arxentina. É xusto recoñecelo. Cando conecte o portátil ei de escanear a foto. Agora non podo porque este ordenador non se entende co trebello multifunción. Non me preguntedes o motivo pero este pc so vai ben coa vella impresora hp. Deben ser unha das últimas parellas a proba de tentacións, sonlle absolutamente fieis un ó outro.

    Outra cousa interesante que atopei: un relato. Titúlase “El decano no padece claustrofobia”. Este relato debe ter uns 12 anos e fixo que me acordara da miña faceta “gamberra”. Veume de perlas, ó mellor ata consigo abandonar a liña “pena, penita, pena” dos meus últimos relatos. Gustoume especialmente este achado porque recoñezo os personaxes nos que me inspirei. Con un xa non teño trato, e co outro, co noso decano, o que é dicir “trato” nunca tiven moito. Ese si que era un tipo elegante, sempre vestido que parecía que ía de padriño nunha voda. Os seus traxes, todos estupendos e feitos a medida, dábanlle un aspecto de dandy que destacaba moito na nosa estartelada facultade ás 9 da mañá dun día calquera. O mellor pensades que a súa imaxe, un chisco fora de lugar, era o que máis nos chamaba a atención ós alumnos. Non, non era iso. Os seus puntos fortes eran, e supoño que seguirán sendo, a sorna galega e o sentido do humor. É unha desas persoas que non precisan da axuda da vestimenta para sobresaír, vai moi sobrado de intelixencia. Un gran tipo, si señor, un auténtico gentleman.

    En non, eu de gentleman teño a intención pero fáltame case todo o demais. O meu problema é que me gusta chamarlle as cousas polo seu nome e algunhas cousas, xa se sabe, teñen un nome feo, desagradable, noxento. Así van xurdindo as palabras tabú, esas que non se poden nin nomear. De tan feas son hai que lles inventar un sinónimo que consiga paliar a súa carga ofensiva. O sistema é bo, cumpre a perfección o seu cometido, pero a cuestión é que se calo rebento e non sei cal e a palabra politicamente correcta para o cualificativo “cabrona”. Vou mirar o dicionario.

    Cabrón s. m. 1. Macho da cabra. 2. Aplícase como insulto á persoa que a xuízo doutra fai algo con mala intención para enfastiar a outro. 3. Marido ó que a muller lle é infiel, particularmente cando o consente.
    OBS. As acepcións 2 e 3 son de uso vulgar e fan que a palabra sexa mesmo tabú, incluso na primeira acepción. O dicionario, esa fonte inesgotable de sabedoría, deixoume como estaba. Non trae un sinónimo culto do substantivo cabrón, que nin sequera é adxectivo coma eu pensaba. Bueno, pois aí queda iso, o que queira entender que entenda, eu non vou caer na vulgaridade, eu son un aprendiz de gentleman.




RELATO ESCRITO POR: Alvariño
Colaborador habitual de A Lareira Máxica

xoves, 9 de xullo de 2009

** As sardiñas revenidas

Vilaxoán (en Vilagarcía de Arousa) celebra o 17 e 18 de xullo a Festa das Revenidas, que une festival de música galega con tradición, arte e a exaltación gastronómica da sardiña nun so evento. O seu obxectivo é recuperar a celebración da festa das sardiñas revenidas, perdida desde a Guerra Civil e rescatada no 2004. Os seus organizadores catalógana como unha "mestura explosiva entre o bo comer, a mellor música e a satisfacción de ser galegos, tomo remexido e enriquecido cun bo viño e un chisco de licor café".

No apartado musical, este ano contará cos grupos musicais:

* D´Callaos
* Alamedadosoulna
* Os Cuchufellos
* Kogito
* La Kinky Beat
* Lusco Fusco
* Quempallou
* Skarface
* Zulú 9.30
* Picadiscos

Para máis información ésta é súa páxina web da Festa das Revenidas, moi completa e chea de documentación sobre a festa: orixe, historia, guía útil de viaxe, fotos, edicións anteriores e, por suposto, a de 2009. Nunca tiven o pracer de asistir ás Revenidas pero, polo que estiven lendo e polo que me dixo xente que xa foi, merece a pena asistir. Tomo nota. Por certo, a camiseta conmemorativa gústame moito!!



ARTIGO-OPINIÓN DE: Julio Torres
Coordinador de A Lareira Máxica

domingo, 5 de xullo de 2009

** 5 ilusións en 5 minutos

Este ilusionista fue retado en Holanda para ver qué podia hacer en 5 minutos. COMO LO HARÁN?????




VÍDEO REMITIDO POR: Jose
Colaborador de A Lareira Máxica

luns, 29 de xuño de 2009

** Ukaná: O paraíso da fotografía

Os amantes da fotografía estamos de noraboa. Naceu Ukana.es, weblog que recolle a obra de Xoán Diéguez. "Una idea...Una propuesta de comunicación visual...Fotografía...Profesión y pasión", así define o seu creador esta páxina. Instantáneas feitas por un apasionado do mundo fotográfico que son arte en sí mesmas pois non se escapa ningún detalle. As imaxes aparecen clasificadas por temas: industrial, publicitaria, editorial, humana, paisaxe e fora e fauna. Moitas das fotografías son dunha beleza extraordinaria. Estou seguro que costou facelas -denotan rigurosidade e paciencia-, pero os resultados avalan e premian o esforzo invertido.

Recoméndovos a visita desta weblog. A pesar de que aínda acaba de botar a andar, xa dispón dun amplo elenco de fotos. Coido que se pode convertir nun dos referentes no mundo da fotografía. Tempo ó tempo.



UN ARTIGO-OPINIÓN FEITO POR: Julio Torres
Coordindador de A Lareira Máxica

** A Frase Máxica de...Bob Dylan


" O verdadeiramente natural son os sonos porque permanecen á marxe da descomposición da natureza "



Bob Dylan

venres, 26 de xuño de 2009

** A Torre de Hércules, patrimonio da Humanidade

Esta fin de semana saberemos se, por fin, a Torre de Hércules é declarado patrimonio da Humanidade. ¿Alguén pensa que non sería xusto ese recoñecemento?. Servidor espera que sí llo concedan. Sería unha excelente nova. Por certo, remíteme María Obispo (moitas gracias!!), de Diximedia Digital, este interesante especial que realizaron sobre a torre herculina e a localización dos bens xa declarados Patrimonio da Humanidade pola UNESCO.

ACTUALIZACIÓN 27-06-09: A UNESCO declarou hoxe a Torre de Hércules Patrimonio da Humanidade!!!

** You are not alone

For you are not alone
For I am here with you
Though we're far apart
You're always in my heart

Tú no estas solo
porque yo estoy aqui contigo
A pesar de que estamos muy, muy lejos
Tu estarás siempre en mi corazón



ENVIADO POR: Jose
Colaborador de A Lareira Máxica

** O Rei do POP díxonos adeus para sempre

Como xa sabedes, onte pola noite, hora española, morreu o cantante Michael Jackson. Un xenio da música que acuñou un estilo propio de baile. Deu que falar por pasar de ser negro de pel, a ser blanco. O nunca visto. Ademais a súa relación cos nenos foi polémica.

Lémbrome daquel "Thriller" no que a mediados dos anos 80 nos sorprendeu a todos. No videoclip do tema musical aparecen aqueles mortos vivintes ou zombies que inundaban a vida coa súa presencia. Entre eles Michael Jackson impresionaba a todos cos seus pasos de baile e xiros case imposibles. Mítico videoclip, mítica canción, quizás o seu primeiro gran éxito e que chegou a ser número moitas semanas.

Din que a súa infancia foi difícil e que lle esixiu moito a un neno que con tan so 5 anos empezou a cantar xuntos cos seus irmáns no grupo "Jackson Five". Non sei, pero dame que algún trauma sí tivo que ter, o que explicaría a súa relación especial cos nenos. Dá a impresión que quixera recuperar a infancia perdida rodeándose de nenos.

O seu pasamento é unha gran perda para o mundo da música. A morte de Michael Jackson penso que pode ser equiparable a de Elvis, non polas formas, senón polo que ambos representaron e por chegar a ser iconos de dous estilos de música. Elvis, do rock: Michael do pop. Ambos deixaron un gran legado artístico.






De negro a blanco en 30 segundos:

Vídeo publicado en ISLAS CIES BLOG






Viñetas gráficas feitas por JRMORA

Descanse en paz Michael Jackson



UN ARTIGO-OPINIÓN ELABORADO POR: Julio Torres
Coordinador de A Lareira Máxica

** As Frases Máxicas de...Michael Jackson


<>" Se oes unha mentira moi seguido, empezarás a crela "

<> "Non importa o que fagas ou as boas intencións que teñas, sempre haberá un idiota que tratará de afundirte "

<> " A xente sempre está disposta a pensar o peor de ti "

<> " Se podes soñalo podes facelo "

<> " Pensar é o maior erro que un bailarín pode cometer. Non hai que pensar, hai que sentir "

<> " A inocencia dun neno é unha fonte de enerxía inagotable "

<> " O que máis me gusta de actuar é que a xente séntese feliz. Facer sorrir a unha persoa significa para min nin máis nin menos que calquera cousa "

<> " A miña música pretende unir tódalas razas, para que todos vivamos como unha familia "



Michael Jackson

mércores, 24 de xuño de 2009

** Corazón patchwork

Ahora que ha llegado el verano es un buen momento para limpiar el trastero. He tomado una decisión. Me cuesta, pero estoy decidido. Creo que es lo mejor que puedo hacer. Otras veces he pensado lo mismo y no he sido capaz de desprenderme del todo de los recuerdos. Esta vez quiero que sea diferente. Para volar hay que soltar lastre. Dicho así, parece fácil. No lo es.

No me gusta guardar trastos, sólo lo imprescindible, lo que vale la pena.
Si me dan a elegir entre mirar hacia delante o hacia atrás, yo lo tengo claro. Lo mejor es lo que está por venir, más que nada porque es el futuro es el tiempo que nos queda. Lo otro es la antesala del futuro, lo que va detrás. En este caso, poca cosa. Me equivoqué, no digo que no lo pasara bien. Digo que me equivoqué, nada más. A lo mejor donde vi elegancia solo había altura, y donde vi cercanía hoy solo veo frialdad. Creía que llevaba las gafas bien graduadas pero empiezo a tener dudas.
Tengo que hacerme con una bolsa de basura, de esas de las grandes, y empezar a llenarla. En primer lugar, voy a tirar todos nuestros desencuentros, que son muchos y tienen que ocupar una barbaridad. En segundo lugar, meto mi apatía. En tercer lugar, tiro tu frialdad porque si hay algo que no soporto son las estiradas. Y en cuarto lugar, si me queda espacio, que se vayan los diez años que llevamos así, haciendo el tonto, que si sí, que si no,…

Después, uno a uno voy a juntar los trocitos de mi pobre corazón. Espero tenerlos todos, te pedí que no te quedases con ninguno. Esta misma noche, después de cenar, los sacaré del bolsillo del pantalón y los colocaré encima de la mesa de la cocina. Con un poquito de maña y la ayuda del loctite voy a fabricarme uno nuevo. Lo peor que me puede pasar es que me quede alguna arritmia, o quizás algo de taquicardia, Es un riesgo que tengo que correr, no soy cardiólogo, solo soy un aficionado al bricolaje limpiando el trastero.



RELATO ESCRITO POR: Alvariño
Colaborador habitual de A Lareira Máxica

** A Frase Máxica......de Samuel Johnson

“Case todo o absurdo da nosa conducta é o resultado de imitar a aqueles ós que non podemos parecernos"



Samuel Johnson

martes, 23 de xuño de 2009

** NA LÚA e A Noite de San Xoán

** A Frase Máxica: aprender vs comprender



" Na xuventude aprendemos, na vellez comprendemos "



Ebner-Eschenbach Marie

venres, 19 de xuño de 2009

** Non hai tres sen catro....

Ó triplete conquerido hai pouco polo F.C.Barcelona de fútbol (Liga, Copa de Europa e Copa do Rei) hai que engadirlle a Liga ACB que conquistou onte a sección de baloncesto. Na final ó mellor de cinco partidos, os do F.C.Barcelona gañaronlle 3 a 1 ó Tau Vitoria, que foi o campión o ano pasado. A "Bomba" Navarro, o galego Fran Vázquez, Gianluca Basile, Anderson e Ilyasova foron os mellores nesta final por parte do Barça.

O lado negativo ven protagonizado por TVE, que cometeu erros de bulto. O máis grave foi deixar de dar dous minutos do inicio do último cuarto do partido para ofrecer o sorteo da Lotería Primitiva, pero por riba... EN DIFERIDO!!!!. En realidade, si o estaban dando nunha ventaniña pequena á esquerda, pero que non se podía ver ben o partido. Digo eu: tendo en conta que o sorteo xa se celebrara, ¿non sería mellor dar directamente o resultado do sorteo no descanso entre o terceiro e o cuarto e último cuarto ou, si acaso, ofrecelo tamén en íntegro diferido, unha vez rematado o partido (podíase pór un rótulo na pantalla para avisar)?.

Paréceme pouca seriedade porque sempre debe primar o directo ó diferido e tendo en conta que o diferido era un sorteo pois moito máis. Estes erros, únense ós que adoitan a comenter no Teletexto (txt) de TVE. Onte, por exemplo, no txt dicía que Juan Carlos Navarro acadara a 15ª Liga ACB, cando con ésta suma 5 (15 son as que leva o F.C. Barcelona). Por tanto, falta rigor e seriedade. (Preme na imaxe para ler o txt).

Finalizo: ¿Se en vez do Barcelona xogara o Madrid terían feito o mesmo?. Teño as miñas dúbidas. Nada, que non aprenden logo do ridículo coa emisión en diferido do himno de España na retransmisión da final da Copa do Rei de fútbol.



UN ARTIGO-OPINIÓN FEITO POR: Julio Torres
Coordinador de A Lareira Máxica