xoves, 18 de xuño de 2009

** Un jueves 11

Hai historias de amor bonitas e tristes ó mesmo tempo. “A las cinco en el Astoria” é o último álbum de La Oreja de Van Gogh. Nel, ademais de presentarnos a súa nova voz cantante: Leire, recolle varias cancións. Unha deles titúlase “Jueves”. O estribillo está chea de amor:


Y de pronto me miras te miro y suspiras
Yo cierro los ojos tú apartas la vista
Apenas respiro me hago pequeñita
Y me pongo a temblar


Relata a historia de dúas persoas que se namoran nun tren. Non obstante é unha historia con final dramático: está adicada ás víctimas do atentado terrorista do Xoves 11 de marzo de 2004.

Pero el tiempo se para y te acercas diciendo
Yo aún no te conozco y ya te echaba de menos
Cada mañana rechazo el directo y elijo este tren
Y ya estamos llegando mi vida ha cambiado un día especial este 11 de marzo
Me tomas la mano llegamos a un túnel que apaga la luz


A canción escoiteina onte por primeira vez. Gustoume a música e, se prestamos atención á letra, é sobreacolledora, con sabor agridóce debido ás circunstancias e ó contexto no que se produce todo.
Unha sentida e merecida homenaxe ás víctimas de tan cruenta barbarie, simbolizada nesta tenra canción de amor.




UN ARTIGO-OPINIÓN FEITO POR: Julio Torres
Coordinador de A Lareira Máxica

luns, 15 de xuño de 2009

** O señor do anel americano

Los Ángeles Lakers proclamáronse na pasada madrugada, hora española, campións da NBA (ou sexa, a liga americana de baloncesto, catalogada como a mellor do mundo). Neste equipo xoga
Pau Gasol. O catalán conquire así o seu primeiro anel na NBA, logo de 8 anos na liga americana. Ata principios do 2008 xogara sempre cos Memphis Grizzlies ata ó seu traspaso ó equipo dos Lakers. No equipo anxelino é peza importante, xunto a outras estrelas, en especial Kobe Bryant. O de Pau Gasol é unha historia de sacrificio e crer en sí mesmo, que deu os seus froitos. Primeiro triunfou no seu equipo, o F.C.Barcelona, logo deu o salto á NBA, posteriormente fichou por un dos equipos máis grandes (os Lakers) e agora é campión na NBA con este equipo. Entre medias, no 2006 foi campión de Europa con España. Casi nada. E so ten 28 anos. Ademais, é un referente para moitos xóvenes que se deciden a practicar baloncesto. Noraboa Pau!!!



UN ARTIGO FEITO POR: Julio Torres
Coordinador de A Lareira Máxica

domingo, 14 de xuño de 2009

** Un novo timo relacionado coas tarxetas de crédito


Este mail parece increíbel e soa a invención dalgunha mente inqueda, mais é totalmente verdadeiro e por isso o fago chegar aos amigos e amigas de A Lareira Máxica. Recordai que todas as precaucións son poucas.



.....................................................................................................................................
Aquí tienes una nueva versión de fraude con tarjeta de crédito . Es muy refinada porque son los timadores los que te dan toda la información, a excepción de la parte que les falta.
Observación: la persona que llama no te pide tu número de tarjeta puesto que ya lo tiene.
La información que sigue merece leerse atentamente. Al comprender bien cómo funciona el TIMO de las tarjetas VISA, MASTER CARD ó similares, estarás en condiciones de protegerte.

El timo funciona del siguiente modo:
La persona (el timador) que llama dice:
'Buenos días mi nombre es (fulano) y llamo del departamento de seguridad de VISA. Mi número de identidad es el 12460. Su tarjeta nos indica que hay una compra infrecuente y llamo para comprobarla. Se trata de su tarjeta VISA emitida por (nombre del banco). ¿Hizo usted una compra de un sistema 'AntiTelecomercialización' (o cualquier cosa que se les ocurra) por un importe de EUR497.99 de una compañía de Sevilla (u otro sitio cualquiera)? '
Cuando tu respondes que NO, siguen diciendo:
'Bien, vamos a comprobar su cuenta. Vigilamos a esta compañía desde hace algún tiempo ya que las compras varían entre EUR297 y EUR497, exactamente por debajo del límite de EUR500 concedido por la mayoría de las tarjetas de crédito. Antes de su próxima relación de cuenta le enviaremos su crédito a la dirección siguiente (te dicen TU dirección precisa), ¿es la correcta? '
Respondemos que SÍ.

...Ampliar/recoller resto do artigo [ +/- ]


    Sigue diciendo que van a redactar un informe de fraude en tu expediente y que si tienes alguna otra pregunta que desees hacer debes llamar al número 902-xxx escrito al dorso de tu tarjeta (902-VISA) que se indica para nuestra Seguridad.
    Deberás confirmarles a continuación que el número de tu tarjeta es el correcto. Te dan un número de 6 cifras.
    '¿Quiere usted que le repita el número?'
    Ahora viene la parte MÁS IMPORTANTE de este timo.
    El timador dice:
    'Debo comprobar que usted está realmente en posesión de su tarjeta.'
    Te pedirá dar la vuelta a la tarjeta y mirar determinados números.
    'Hay 7 números: los 4 primeros forman parte de su número de tarjeta, los 3 siguientes son números de seguridad para comprobar que está en posesión de su tarjeta. Son los números que usted emplearía al realizar una compra, por ejemplo por Internet, para que exista seguridad de que usted tiene la tarjeta en la mano.'
    El timador te pedirá que le leas los 3 números, y después te dirá:
    'Es exacto. Nosotros teníamos que comprobar que no le habían robado la tarjeta o que no se le había extraviado y que continuaba en su poder ¿Tiene usted alguna otra pregunta que desee hacer?
    Después de que respondemos que NO, nos lo agradece y añade
    'No duden en contactarnos si tienen otras preguntas'...y cuelgan.
    Los timadores casi no dijeron nada y nunca les diste, ni te han pedido, tu número de tarjeta.
    Después de esta llamada pueden pasar dos cosas:
    - Que no hagamos nada y cuando deseemos hacer algún otro pago con la tarjeta nos la rechace por no haber saldo. Entonces llamaríamos a VISA para preguntar que ha pasado.
    - O, que llamemos a VISA para confirmar la conversación anterior.
    Afortunadamente nosotros tenemos en nuestro poder el VERDADERO número de teléfono del departamento de seguridad de VISA y allí nos informan de que la llamada que nos han hecho era un TIMO y de que en los últimos minutos se ha cargado en nuestra cuenta una nueva compra de EUR 497,99.
    Resumiendo, nos informan de que hemos sufrido un VERDADERO timo, e inmediatamente VISA cancela nuestra tarjeta y nos dicen que nos darán una nueva tarjeta.
    El objetivo de los estafadores es obtener tu número de identificación personal (NIP o PIN en inglés) de 3 cifras, inscrito en el dorso de la tarjeta.
    NUNCA DAR este número por teléfono y decir, al que llame, que tú vas a llamar directamente a VISA (ó cualquiera que sea tu banco ó caja o similar) para comprobar éste asunto.
    VISA ha indicado que NUNCA piden la información que aparece sobre nuestra tarjeta porque ellos ya la tienen, lo que es lógico, puesto que son ellos los que te emitieron la tarjeta.
    Cuando damos a los estafadores nuestro NIP/PIN de 3 cifras ellos han completado la estafa. Después de unos días recibiremos el cargo en nuestra cuenta y nos enteraremos que hay una compra que nunca hicimos pero será demasiado tarde o muy difícil presentar denuncia.
    POR FAVOR: haz circular esta información




AVISO REMITIDO POR: Patricia Loureiro
Colaboradora de A Lareira Máxica

mércores, 10 de xuño de 2009

** Alcanfor y lavanda

Mi abuela llenaba su armario de bolas de alcanfor. Estaba obsesionada con la idea de que las polillas pudiesen acabar con las sábanas de su ajuar. Todavía las conservamos, sábanas de algodón blanco delicadamente bordadas. Mis abuelos se casaron en el año 1942. El olor del alcanfor me produce sentimientos contradictorios: por una parte es el olor del armario de mi abuela y por otro es el olor de las beatas de mi parroquia. No sé si a estas alturas quedarán beatas en mi parroquia. Creo que pocas. Nuestro párroco es la antítesis del pájaro espino y eso, a la fuerza, tiene que influir en la devoción de las feligresas. Viejos problemas, viejas soluciones. Polillas y alcanfor. Las polillas son terribles. Trabajan lentamente pero sus efectos son devastadores. Las polillas que atacan el alma son igual de indeseables. También trabajan lentamente, también causan daños tremendos. Atacan por todos los frentes hasta que logran ahogarte. Un día por la noche te acuestas y notas que te cuesta respirar. Alarmado, al día siguiente vas al médico. Después de reconocerte te dice que tienes principios de asma y te receta Ventolín. Mentira. No es asma, son las polillas.

Resignado vas a la farmacia a por el inhalador. Al llegar a casa lees el prospecto y ves que solo es un broncodilatador. ¿Y las polillas? No sabes qué hacer, no sabes cómo vas a librarte de esa plaga que está empezando a minar tu vida. Alguna solución tendrá que haber, algo podrá hacerse.


...Ampliar/recoller resto do artigo [ +/- ]


    En nuestra casa, los insecticidas se guardan en la estantería del garaje. Allí, el abuelo tiene allí un pequeño arsenal: insecticidas para las garrapatas, para moscas, mosquitos y arañas, para los pulgones de las plantas, para acabar con el mildium de las viñas, para las plagas de los tomates, veneno para las hormigas y pegamento para los ratones. ¿Pegamento para los ratones? No salgo de mi asombro, se trata de un pegamento que se extiende sobre la superficie por la que presuntamente circulan los roedores y estos se quedan atrapados en ella. No veo nada para las polillas. Normal, para las polillas solo hay dos remedios conocidos: el alcanfor, un producto altamente contaminante, y la lavanda. Voy al jardín, afortunadamente tenemos lavanda. Desafortunadamente, todavía no ha florecido. ¡Qué asco! Cuando las cosas se tuercen no hay una que salga bien. Unas friegas con unas flores de lavanda podían aliviarme. No puedo esperar a que florezcan las plantas del jardín, el tiempo está infernal y la cosa puede prolongarse demasiado. Lo mejor es pedir ayuda. Es un tema un tanto delicado, sí, pero mejor buscar ayuda que dejarse llevar por la voracidad de los insectos. Necesito una ¡colonia! Voy al Corte, está cerca de mi casa. Le comento a una dependienta que estoy buscando un perfume que huela a lavanda. Me enseña varios y durante un rato me dedico a oler los papelitos impregnados que ella me ofrece. Llevo cuatro o cinco y ya tengo la nariz completamente saturada, ya casi no distingo las fragancias pero me siento mejor por momentos. Miro a la dependienta y me doy cuenta de que es muy guapa, muy exótica. No me decido, le pido a la chica del Corte que elija por mí. Ella me recomienda su favorito, Eternity de Calvin Klein, y para convencerme me dice que también tiene notas de lavanda. Esta vez no puede ser, estoy a tratamiento, necesito lavanda, mucha lavanda. Ya está, la chica da en el clavo, tú lo que necesitas es Agua de Lavanda de Puig. Me dejo aconsejar, me siento tan bien allí que me quedaría toda la tarde oliendo papelitos, uno tras otro. Todas los perfumes me parecen estupendas y la chica muy guapa, pero que muy guapa, guapísima. No sé como no me había fijado antes en ella. Ya se sabe, las polillas del alma acaparan demasiado la atención. Al salir del Corte me siento un hombre nuevo. Acelero por la cuesta del parking y disfruto del sonido del motor de mi coche. Me siento bien, me siento renacer.




UN RELATO ESCRITO POR: Alvariño
Colaborador habitual de A Lareira Máxica

luns, 8 de xuño de 2009

** El amor es irracional

Hay veces que las noticias tal cual pesan mucho más que un millón de artículos. El corresponsal de La Voz en Londres, Imanol Allende, publicó esta semana un texto que dolía. Unos padres se tiraron con su hijo muerto por un acantilado en Inglaterra. Al niño, tetrapléjico desde los 18 meses por un accidente, le tocó la doble lotería del espanto y tuvo, además, a los cinco años una meningitis que acabó con él. Los padres, que habían dejado sus trabajos para cuidarlo desde el primer accidente, no soportaron el dolor y se suicidaron con el cadáver del crío en una mochila y sus juguetes favoritos, un osito de peluche y un tractor, en otra. Comentar el hecho es una pérdida de tiempo. A mí me recordó en seguida a aquel padre palestino que interpuso su cuerpo entre los disparos de los soldados y su hijo pequeño. O aquella madre coraje, también inglesa, que decidió tener su bebé, aunque ella padecía un cáncer y solo un tratamiento agresivo de quimioterapia podía ayudarla si abortaba cuanto antes. «Si voy a morir, mi bebé vivirá», dijo, y así fue. Se enteró del cáncer a los cuatro meses de embarazo y esperó a las 25 semanas de gestación para que el niño saliese adelante. Ya era demasiado tarde para salvarla, pero se fue contenta «porque pude ver a Liam varias veces antes de morir». Así, y de forma más irracional aún, se les llega a querer a esos locos bajitos que son el auténtico terremoto de cualquier vida.

CORAZONADAS
"El amor es irracional"
Artigo de opinión de César Casal, xornalista
Publicado en La Voz de Galicia, 7 de Xuño de 2009



ENVIADO Ó BLOG POR: María
Colaboradora habitual de A Lareira Máxica

** ARRIBA OS ANIMOS, MAIORES DE 30 ANOS

Como vexo que hai moita añoranza polo pasado, e que nos poñemos melancólicos e tristes todos, envíovos este vídeo do grupo Les Luthiers (grupo que todos coñeceredes e que a min persoalmente me encanta), para que en contrapartida a estos artículos, nos deamos conta de que a vida hai que afrontala con ironía, nos momentos máis baixos.




ENVIADO POR: O Moucho
Colaborador habitual de A Lareira Máxica

sábado, 6 de xuño de 2009

** Recordos imborrables co paso dos anos...


Hoxe agromou en min un sentimento de melancolía pasada. Quizais foi o tempo enfurruñado e tristón logo de tanto sol, quizais este post do amigo e blogger Nacho Mirás que lin hoxe, quizais a canción "Un año más" de Mecano que soaba de fondo namentres acontecían os outros dous feitos anteriores ó unísono. Sí, máis ben foi unha conxunción de factores.

O tempo, ese ser sen rostro, faciana ou pernas que, sen embargo, corre, fixo acto de presencia por uns minutos ó redor de min. Pois ben, o tempo pasa sen decatarnos. Onte xa é pasado, viva o futuro!!!. Aínda que moitas veces vivimos máis o futuro que o propio presente. Nisto é onde se trabuca o ser humano: a felicidade consiste en aproveitar os pequenos momentos da vida, sen esperar grandes acontecementos. Saber valorar o que temos e as cousas pequenas constrúen os cimentos da felicidade. Tentar dar o mellor de sí mesmos sen enganar a ninguén, ter a conciencia tranquila, e gozar dos intres maravillosos cos que nos agasalla a vida, son fonte de felicidade interior e exterior, a pesar de tantos problemas e zancadillas cos que nos sorprende a vida.


...Ampliar/recoller resto do artigo [ +/- ]


    Falaba Nacho no seu post de que estes días cumpríronse 30 anos da súa primeira comunión. A primeira imaxe que me veu á mente foi ésa, a da miña primeira comunión, so uns anos despois que Nacho. Axiña o Mundial de España, Naranjito, Sport Billy, Comando G ou a primeira vez que se emitiu Verano Azul, ou o primeiro bico que lle din a unha muller, ou cando so había dúas canles de televisión e non se emitía ininterrumpidamente, senón que unha carta de axuste asomaba pola grella televisiva namentres os programas e os presentadores descansaban e repoñían folgos, quizais para concursar no "Un, Dos, Tres", ou para ir a "625 líneas" ou a "Si lo sé, no vengo" de Jordi Hurtado, que xa era presentador por aquel tempo antes de pasarse á dúas cun concurso cultural...

    Estas e outras son so algunhas imaxes que se me veñen á cabeza... Parece que aconteceu non hai tantos anos, pero xa pasaron arredor de 30 anos destes feitos. Vaia, tantos que xa morreron tanto Chanquete como Antonio Ferrandis.

    "¿Señor, me podría pasar el balón?" "¿É por min? -pensei ó escoitar a aquel cativo de 6 anos". Mirei para os lados e sí, era por min. Como na propaganda de televisión. Se a realidade tamén iguala ou supera á ficción...

    Hoxe estamos en 2009, o ano do triplete histórico do F.C.Barcelona, case un ano despois de que España gañara a súa segunda Eurocopa de Fútbol -logo da conquerida en 1964-, en plena crisis económica, rodeado de moitas -pero pésimas- cadeas de televisión teledirixidas por uns ou por outros, tentando organizando un novo mundial de fútbol, e rodando un novo Verano Azul, iso sí: Nin Chanquete nin Antonio Ferrandis estarán presentes, porque o tempo pasa, e non perdoa. Hai que aproveitar o momento, disfrutar da vida, vivir o momento, "Carpe Diem" que se diría en latín, algo que se soe dicir pero non sempre facer. Claro que hai que disfrutar pero sen perdelo norte e sabendo ben o que se quere sen facer dano a nada nin a ninguén, que logo se pasa dun extremo a outro. E tampouco se trata diso.

    Junio de 2009, podería seguir falando, lembrando e recordando cousas do pasado. Xa o farei noutra ocasión, que lembrar de vez en cando tamén é bo, que tamén convén recordalas.

    Antes de tomar decisións é bo sopesar cousas do pasado, porque do pasado sempre se aprende, se se pon un pouco de atención e non te deixas levar. É época de tomar decisións. A vida está chea delas. Claro que non sempre se acerta. Nas vindeiras semanas gustaríame tomar unha decisión sobre o futuro -importante, aínda que nada do outro mundo- , pero sen perder de vista o presente e, por suposto, o pasado, pois neles hai cousas e persoas que valen moito a pena...Hai que quitarlle a polilla o alma, que diría Alvariño, e disfrutar da vida. Agora, no mesmo momento que escribo estas líneas, empeza a soar o precioso tema de Coldplay "Viva la Vida" e o sol agroma de entre as nubes...




UN ARTIGO-OPINIÓN REALIZADO POR: Julio Torres
Coordinador de A Lareira Máxica

venres, 5 de xuño de 2009

** HUELGA SI PERO CON SENTIDIÑO

Ayer en Vigo, se han producido altercados relacionados con la huelga del metal. En la prensa se preguntan, si los sindicatos deben desmarcarse de los altercados acaecidos en la ciudad olívica. Ante esto soy de la siguiente opinión:

Las actitudes violentas no se pueden consentir en ningún caso ya que sale perdiendo todo el mundo, pues los gastos que los altercados ocasionan los pagan tanto los que tienen que ver con la huelga como los que no. Existen formas de ir a la huelga mas cívicas, sin necesidad de molestar a otras personas que para nada tienen que ver con la protesta y que en estos casos, suele sufrir destrozos por parte de gentuza descontrolada. Los sindicatos deben desmarcarse de estos hechos y no cubrirlos o promocionarlos(como por desgracia ocurre muy a menudo), ya que no merecerían el respeto de los demás e incluso deberían de asumir sus responsabilidades asumiendo la culpabilidad de los destrozos y altercados producidos, por no saber comportarse. No vivimos a principios del siglo XX, seamos sensatos. Nuestra sociedad está asentada en una democracia, donde las libertades y el respeto por los demás son una de las máximas a tener en cuenta. No vivimos en una dictadura ni en una revolución bolchevique. Vivimos en el siglo XXI. No podemos comportarnos como un hombre de Neanderthal, a la hora de querer las cosas. Huelga si, pero con sentidiño.



OPINIÓN FEITA POR: O Moucho
Colaborador habitual de A Lareira Máxica

xoves, 4 de xuño de 2009

** Morreu o mítico "Kung Fu"

O actor David Carradine, célebre por ser o protagonista da serie "Kung-Fu", foi achado sen vida nun hotel de Bangkok. Falar del sempre irá unido a Kung Fu e ó pequeno saltamontes. Aquela serie que triunfou nos anos 70 e 80 e que xiraba en torno ós monxes e ás artes marciais. Inolvidable serie e inesquecible actor. Lembrar a David Carradine por Kung Fu é como lembrar ó can de Paulov polo condicionamente clásico-respondente.

luns, 1 de xuño de 2009

** El alma apolillada


Ya hace tiempo que no escribo. Será que no tengo mucho que contar. Será que últimamente sólo me pasan cosas de las que no me apetece hablar. Será que en esta página me siento un poco extraño. Son tantas cosas… Me cuesta escribir. Podría aprovechar para desahogarme y escribir un “qué rabia”. Tengo material suficiente para unos cuantos pero no me apetece ni siquiera recordarlos. Tampoco voy a esforzarme y escribir en gallego. Hoy no, hoy estoy tremendamente perezoso y voy a optar por la vía que me resulta más cómoda. Estoy un poco cansado de las ideologías y las banderas. Hoy paso. Creo que todo es bastante parecido. Seguramente, vosotros pensaréis lo contrario. Estoy apático. Aburrido. Cansado. Harto y desilusionado. Por dentro. Por fuera, no. Por fuera todavía conservo la sonrisa Profidén. Por dentro me estoy apolillando. Como no ponga remedio pronto, voy a empezar a ceder. A resquebrajarme como las viejas vigas que inevitablemente se vienen al suelo. Me gusta restaurar cosas. Para matar la polilla de la madera existe un líquido que se llama Politus. Huele apestoso pero es eficaz. Contra lo mío no hay líquido que valga. Yo lo que necesito es un chute de ilusión. Abrir la ventana por la mañana y respirar profundamente el frescor que emana de la hierba del jardín. Creérmelo, creer que hoy puede ser un día diferente.

Lo intento. Sí que lo intento. A ratos pienso que sí, que puedo lograrlo y soy feliz. Por la noche, cuando llego a mi habitación agotado siento que no, que tampoco ha sido un día especial. Solo ha sido uno más. Uno más, y otro, y otro más. La vida es eso, una sucesión de intervalos de 24 horas. Ahora mismo son las 21:49 h, empieza a anochecer, a refrescar. La autopista ha dejado de rugir, un perro ladra en la lejanía mientras que los pájaros cantan las últimas notas de hoy. El sol ya se escondido detrás de los pinos. Un día más que agoniza.



UN RELATO ESCRITO POR: Alvariño
Colaborador habitual de A Lareira Máxica

** A Frase Máxica sobre...as ilusións...de Maurois

" Unha ilusión eterna, ou polo menos que renace a miúdo na alma humana, está moi cerca de ser unha realidade "



André Maurois

venres, 29 de maio de 2009

** Reformas no Bernabéu para poder gañarlle ó Barça


Preme na imaxe para agrandala



IMAXE HUMORÍSTICA ENVIADA POR: Jose
Colaborador de A Lareira Máxica

** Bueno, malo o jodido. Lección Magistral


Fai click na imaxe para vela máis grande



IMAXE HUMORÍSTICA REMITIDA POR: Ana I.
Colaboradora de A Lareira Máxica

mércores, 27 de maio de 2009

** TRIPLETE HISTÓRICO DO F.C.BARCELONA!!!!

UN ANO EXCELENTE. UN 10 REDONDO. O F.C.Barcelona gañouno todo este ano, ou sexa os tres títulos: Champions League (Copa de Europa), Liga e Copa do Rei. É a terceira Copa de Europa para o Barça, logo das conqueridas en 1992 e 2006. Un extraordinario partido no que lle gañou ó Manchester por 2-0, goles de Etoo e Messi. Nunca antes un equipo español gañara na mesma temporada os tres títulos, e en Europa é o quinto que consegue os tres títulos (Liga do país, Copa do país e Copa de Europa). Nos anos 60 foi o Celtic de Glasgow, nos 70 o Ajax de Amsterdam, nos 80 o PSV Eindhoven e nos 90, o rival dos azulgranas na final de hoxe: o Manchester United.

Triplete de títulos totalmente merecido polo conxunto azulgrana que despregou un extraordinario fútbol nas tres competicións esta temporada. Chapeau ós futbolistas (por certo, no once titular, sete dos once xogadores formáronse na canteira do equipo barcelonista) e chapeau a un técnico debutante de nome Guardiola, mítico futbolista culé e, agora, mítico adestrador. O ano pasado entrenaba en terceira e este ano, conqueriu os tres títulos. Ningún adestrador de ningún equipo grande pode dicir isto na tempada do seu debut en primeira división.

Ano histórico e inolvidaba para o F.C.Barcelona e os seus aficionados, entre os que me inclúo. A disfrutalo, que so pasa unha vez na vida!!



ARTIGO DE: Julio Torres
Coordinador de A Lareira Máxica


martes, 26 de maio de 2009

** Con etiqueta de gran reserva. Naturalmente

Non, non falo de viños, senón da magnífica noticia de que o Parque do Xurés (na provincia de Ourense) e a Illa de Fuerteventura, acaban de ser declaradas reservas naturais da Biosfera pola UNESCO. Desta maneira xa son 40 reservas naturais da biosfera declaradas en España. A día de hoxe a nivel mundial hai 551 lugares que ostentan este distintivo. A natureza está de noraboa, nunha sociedade enladrillada ata enriba do mar. Ougallá que a lista da UNESCO siga a incrementarse e se premie aínda máis á natureza. Gañamos todos (menos os inconscientes é avaros cartos en mans alleas ó sentido común da vida).

domingo, 24 de maio de 2009

** Un reencontro rexuvenecedor

Hoxe, de xeito casual, reencontreime cunha boa amiga, a cal non vía desde hai 7 anos. Nin máis nin menos. Unha moi boa amiga arousana que estivo vivindo noutro país varios anos. Hai tres voltou a Galicia co seu home e co seu fillo. Nos poucos minutos que tivemos ocasión de falar rexuvenecín en idade. Será que nos facemos vellos, será por poñernos ó día das nosas vidas ou lembrar os bos momentos vividos e os amigos comúns. "¿Non te acordas de cando unha vez...?" "Que tempos aquéles!", "¿que foi de...?" e tantas e tantas preguntas, recordos, anécdotas, preocupacións, plans ou alegrías compartidas.

Hai algunhas persoas que nos deixan unha pegada moi profunda. O desta amiga é un claro exemplo: persoa afable, simpática, divertida, que irradia optimismo, amiga dos seus amigos, que sabe escoitar, e que domina o inglés ás mil maravillas. O tempo é ouro pero non volta atrás. Hai un minuto xa é tarde, unha hora xa é moi tarde. Mágoa que non o fixese aínda que so fora unha vez na vida...Nada hai máis grato que reecontrarse con boas persoas e bos/boas amig@s, éses cos que pasarías horas e horas falando e nin te enterarías porque son como da familia.

Moralexa: CARPE DIEM (Goza de este día, aproveita o momento). Mañán é outro día, sí, pero ¿cómo será?.

venres, 22 de maio de 2009

** Los videojuegos frente a la crisis

En la Voz de Galicia aparece un estudio que dice así: "Nintendo evita la crisis y registra récord de ventas y beneficios".
También se ha visto que la empresa gallega de telecomunicaciones Blu Sens, está creciendo y expandiendo su mercado favorablemente. Por lo visto las tecnologías como los videojuegos y mp3, etc., son mas requerídas en tiempos de crisis, ya que mucha gente al no salir tanto de casa, busca entretenimientos que lo absorban en sus ratos libres. Personalmente cuando era joven y no tenía dinero, me compraba un juego de estrategia, para pasar las horas entretenido, sin tener que recurrir a la caja tonta. Debo añadir que es preferible un juego de ordenador o cualquier consola, a pasar las horas delante del televisor, pues puedes estimular la mente o mantenerla activa. Y si no lo mejor es salir a pasear con tus amigos, (quien los tenga), y convivir con otras personas. Como digo yo: El hombre es un animal que vive en sociedad. Cualquiera que rechace vivir en sociedad con otros, comete un grave error que se paga con el tiempo.



ARTIGO-OPINIÓN REMITIDO POR: O Moucho
Colaborador habitual de A Lareira Máxica

mércores, 20 de maio de 2009

** Os premiadores premiados

Teño a convicción que moitas veces os premios non os levan quen máis os merecen senón aqueles que convén que os leven. Explícome: Hai premios tipo Príncipe de Asturias de X cousa, ou Premios X de Literatura ou moitos outros premios sobranceiros -ou con aspiracións a selo- que elixen como premiados a persoas que fixeron méritos, pero que están moi por debaixo doutras, quizás non tan coñecidas, pero máis efectivas e acreedoras de tan codiados galardóns. Entón ¿por qué llo dan a outr@s?. Teño unha teoría e agardo que, sinceramente, me digades o que pensedes. É ben sinxela: moitos xurados premian a figuras ilustres máis por darlle realce ós propios premios que por xusticia. Ou sexa: para gañarn prestixio na sociedade empregando un "efecto feed-back" ou de retroalimentación. Non quero dicir que non o mereza a xente que é distinguida, so que habería persoas con máis méritos, aínda que non tan figuras de primeira línea. ´

Tamén coido que se tende a premiar o de canto máis lonxe mellor e menospreciar ó que se ten na casa. Acontece en moitas cidades e países. Parece que se premiamos ó de fóra, vamos a ser máis internacionais e, como efecto colateral, obteremos máis prestixio.

Sí , xa sei que de todo hai, pero non me negaredes que o que acabo de escribir non ten, cando menos, algo de razón. Gustaríame que opinarades ó respecto, sexa cal sexa a vosa opinión.



UN ARTIGO-OPINIÓN ELABORADO POR: Julio Torres
Coordinador de A Lareira Máxica

luns, 18 de maio de 2009

** Adeus a un dos grandes da literatura


Os fieles seguidores de A Lareira Máxica xa sabedes que hai dous escritores moi habituais nas seccións de O Recuncho Literario, na dos relatos e na das frases máxicas. Un é Jorge Bucay e outro é Mario Benedetti. Onte finou éste último, o xenial literato uruguayo que contaba 88 anos de idade. O seu legado perdurará de por vida e é amplo e moi rico. Podería escribir moito sobre Benedetti, pero se queredes máis información tédela aquí. Gustaríame despedilo con un dos seus poemas. Descanse en paz.



UN ARTIGO-OPINIÓN DE: Julio Torres
Coordinador de A Lareira Máxica

domingo, 17 de maio de 2009

** Un maio de clara cor azulgrana: o F.C.Barcelona

Demorábanse brevemente en chegar os últimos minutos do sábado 16 de maio de 2009. Namentres Soraya Arnelas naufragaba no festival de EUROnoresteVISIÓN (nese concurso antes da canción hoxe político, de posta en escea,...menos da canción, do que hai anos Italia decatouse do seu froito baladí, amargo, e carente de toda lóxica musical), namentres o Real Madrid afogaba as súas penas en Villarreal e non era quen nin de empatar co equipo local, o F.C. Barcelona proclamábase campión da Liga de Fútbol de España, tan so tres días despois de obter o título de campión da Copa do Rey. O doblete dun equipo, o que mellor fúbol desplegou este ano en España e que incluso supere en calidade á aquel mítico Dream Team de Johan Cruyff. Un equipo que, incluso pode (se ben vai ser unha lotería e pode gañar calquera dos dous) conseguir o título de campeón de Europa ou da Liga de Campións de Europa. Outro día, se podo, gustaríame escribir máis sobre o PEP Team, un equipo adestrado por un técnico que empezou desde recollepelotas, triunfou como xogador e na súa primeira temporada en primeira división está acadando cotas inimaxinables.

Insisto que acadar o título da Champions contra o Manchester United o vindeiro día 27 en Roma vai ser moi difícil, sobre todo tendo en conta que hai xogadores do F.C.Barcelona moi importantes como Márquez, Henry e Iniesta que ou non poderán xogala ou xogarán entre algodóns, logo de apurar os días das súas respectivas lesións. Teño a intuición de que o Barcelona non a vai gañar, pero aínda así, este equipo será lembrado por sempre: un equipo que deixou atrás a Ronaldinho e Deco, pero que soupo traballar a alma de equipo. Porque un equipo non é unha mera suma de individualidades, senón unha conxunción coordinada.
Visca o Barça!!!



UN ARTIGO-OPINIÓN DE: Julio Torres
Coordinador de A Lareira Máxica

venres, 15 de maio de 2009

** Os "beneficios" da crise económica

A crise económica, como case todo nesta vida, ten algunhas cousas boas. Remíteme a nosa colaboradora María esta noticia, na que queda demostrado que quen non se consola é porque non quere. E é que se ten efecto narcótico, como di o estudio, e por riba contribúe a diminuír o estres e ten tantos efectos beneficiosos para a saúde -como din outros estudios-, pois entón...E é que xa se sabe que cando hai moito tempo libre...E para mostra un exemplo doutra época: non hai tantas décadas non había televisións (ou había poucas) é a crise non era coxuntural senón permanente. Daquela época herdáronse familias numerosas, que digo numerosas: multinumerosas...

Doutro lado, temos este outro enlace no que se anuncia algo gratis para os parados . ¿Parece raro nestes tempos nos que non se regala nada e ata che cobran o aire para respirar? Pois ben esta medida vai facer subir ós ánimos de moitos (e indirectamente, quizás, moitas), amén de outras cousas...

Se está claro: non hai mal que por ben non veña, sobre todo cando o mal non é algo irreversible ou relacionado coa saúde.

P.D.: Como máis dun/dunha quererá saber cales son eses beneficios saudables de practicar o amor, Éstes seica son algúns dos beneficios de facer o amor. Sobreenténdese que con moderación. Tampouco convén abusar que, como todo nesta vida, os excesos tamén se pagan...



DOUS LINKS REMITIDOS POR: María
Colaboradora de A Lareira Máxica
Fonte: La Voz de Galicia


OPINIÓN FEITA POR: Julio Torres

mércores, 13 de maio de 2009

** As voltas que da o mundo.....


Remíteme un boa amiga unha viñeta de humor simpática sobre un tema serio. Tamén hai que ter un momento de respiro e que mellor que ésta viñeta gráfica moi ocurrente. Por suposto, a enfermidade en sí, ougallá se poida controlar e haxa vacunas eficaces axiña.

venres, 1 de maio de 2009

** A Lareira Máxica cumpre ¡¡¡3 anos!!!


A Lareira Máxica está de aniversario. Hai 3 anos destas horas creaba, sen saber moi ben para qué, o blog. Daquela non sabía o que era isto dos blogs. Hoxe sí o sei. E teño claro tódalas cousas boas que me reportou o fundar este blog. Claro que tamén hai cousas menos agradables, froito do esforzo que lle tiven que pór e as horas que tiven que invertir. Como non son ningún experto iso obrigoume a investigar e visitar moitos blogs para aprender a implementar cousas en A Lareira Máxica. É un traballo "invisible", como saben ben os blogueiros. Sen embargo, quédome coas cousas boas que me reportou a bitácora. As útimas: o segundo posto nos Premios 20 blogs 2008, na categoría de mellor blog en versión orixinal (lingua diferente ó castelán), organizado polo xornal 20 Minutos ou os premios simbólicos que outros compañeiros blogueiros me outorgástedes.

Quixera agradecer, de todo corazón, a toda esa xente que visita con maior ou menor frecuencia o blog e, en especial, ós que colaboran nel en forma de artigos que me envían ou comentarios que escriben nos artigos que se publican. Xa o dixen moitas veces: un blog sen lectores ou seguidores sería algo así como un diario persoal que so o lería o que o escribe. Sería como predicar no medio do deserto. A TOD@S: MOITAS GRACIAS. Anímosvos a seguir colaborando con A Lareira Máxica. Envíade artigos ou escribide comentarios, por favor.

Non sei o que durará este blog, pero ougallá que moito tempo. O día que deixe de actualizar, crédeme: o que máis o sentirá será servidor. Iso sí, motivos de peso terán a culpa. Hoxendía, o tempo que invirto na bitácora reduciuse sensiblemente por circunstancias persoais. E é que hai prioridades nesta vida. Loxicamente.

Déixovos este enlace para ver cómo era a A.L.M. en xullo de 2007, un ano e dous meses depois de crearse (ADVERTENCIA: hai imaxes que xa non se poden ver porque desapareceron dos servidores que a aloxaban). Agora xa ten tres anos e, como calquera neno, xa empeza a ir ó colexio. E é que sempre hai moitas cousas por aprender de tódalas persoas que colaboran e que son @s compañeir@s de cole. Sen eles, isto non sería o mesmo. ¡¡Gracias por estar ahí!!

P.D.:
Como sempre, haberá novidades paseniñamente.



JULIO TORRES
Coordinador de A Lareira Máxica

xoves, 30 de abril de 2009

** La Quinta Estación || "Que te quería"

Ás veces para triunfar hai que saír alén das fronteiras para ser recoñecido na túa propia terra. Como no deporte, na música tamén acontece. La Quinta Estación é un grupo musical que tivo que emigrar a Méjico (tristemente tan en boca de todos estes días pola gripe) para triunfar. Hai catro empezou a ser recoñecido e valorado no seu país: España. Temas tan famosos como "El sol no regresa", "Tu peor error" ou "Me muero" acabaron por recoñecer as boas maneiras e o pop fresco e con tintes románticos desta formación. "El cielo se equivoca" foi un álbum plagado de éxitos, que lles deparou moitos premios á formación musical.



Este ano quitaron ó mercado o seu último disco "Sin frenos", do que a canción máis coñecida é, polo de agora, "Que te quería", tema no que insisten nun pop romántico. É curioso a forza e o ritmo que ten esta canción que xira sobre unha ruptura amorosa e os seus lamentos posteriores...Como se pode facer de algo teóricamente negativo algo positivo para seguir adiante e buscar un novo amor que de verdad te saiba valorar. Como outros éxitos do grupo, encántame esta canción, tanto a letra como a música. E é moi pegadiza.



UN ARTIGO-OPINIÓN DE: Julio Torres
Coordinador de A Lareira Máxica

** A Frase Máxica....Humanos....


" O home é o único animal que bebe sen ter sede, come sen ter fame e fala sen ter nada que dicir "



ANÓNIMO

** So falta....1 DÍA...para o acontecemento

Mañán será o día. A estas alturas se sodes seguidores habituais do blog saberedes que pasa mañán. É doado. Non é algo que sexa noticia de alcance, importante nin trascendental. Non vai a afectar á crise o que pase mañán. Nin para ben nin para mal. Pero será algo moi...especial. Esa é a palabra...E mereceu a pena dure o que dure...

mércores, 29 de abril de 2009

** El portero del prostíbulo

Este es un relato de un médico psiquiatra argentino llamado Jorge Bucay. Es uno de los cuentos de su libro “Déjame que te cuente. . .”, que os recomiendo que compréis. El relato aunque ficticio, esta inspirado en muchos casos reales, que no suelen salir a la luz publica. Espero que os guste como me ha gustado a mí.


EL PORTERO DEL PROSTIBULO

No había en aquel pueblo un oficio peor visto y peor pagado que el de portero del prostíbulo. . . Pero, ¿qué otra cosa podía hacer aquel hombre?
De hecho, nunca había aprendido a leer ni a escribir, no tenía ninguna otra actividad ni oficio. En realidad, era su puesto porque su padre había sido portero de ese prostíbulo antes que él, y antes que él, el padre de su padre.
Durante décadas, el prostíbulo había pasado de padres a hijos y la portería también.
Un día, el viejo propietario murió y un joven con inquietudes, creativo y emprendedor, se hizo cargo del prostíbulo. El joven decidió modernizar el negocio.
Modificó las habitaciones y después citó al personal para darles nuevas instrucciones.
Al portero le dijo “A partir de hoy, usted, además de estar en la puerta, me va a preparar un informe semanal. Allí anotará la cantidad de parejas que entran cada día. A una de cada cinco, les preguntará cómo fueron atendidas y qué corregirían del lugar. Y una vez por semana, me presentará ese informe cono los comentarios que usted crea convenientes.”
El hombre tembló. Nunca le había faltado predisposición para trabajar, pero. . .
- Me encantaría satisfacerle, señor – balbuceó-, pero yo. . . no se leer ni escribir.
- ¡Ah! ¡Cuánto lo siento! Como usted comprenderá, yo no puedo pagar a otra persona para que haga esto y tampoco puedo esperar a que usted aprenda a escribir, por lo tanto. . .
- Pero, señor, usted no me puede despedir. He trabajado en esto toda mi vida, al igual que mi padre y mi abuelo. . .

No lo dejó terminar.
- Mire, yo lo comprendo, pero no puedo hacer nada por usted. Lógicamente le daremos una indemnización, es decir, una cantidad de dinero para que pueda subsistir hasta que encuentre otro trabajo. Así que lo siento. Que tenga suerte.
Y sin más, dio media vuelta y se fue.
El hombre sintió que el mundo se derrumbaba. Nunca había pensado que podría llegar a encontrarse en esa situación. Llegó a su casa, desocupado por primera vez en su vida. ¿Qué podía hacer?


...Ampliar/recoller resto do artigo [ +/- ]

    Recordó que a veces, en el prostíbulo, cuando se rompía una cama o se estropeaba una pata de armario, se las ingeniaba para hacer un arreglo sencillo y provisional con un martillo y unos clavos. Pensó que esta podía ser una ocupación transitoria hasta que alguien le ofreciera un empleo.
    Buscó por toda la casa las herramientas que necesitaba, y solo encontró unos clavos oxidados y una tenaza mellada. Tenía que comprar una caja de herramientas completa y, para eso, usaría una parte del dinero que había recibido.
    En la esquina de su casa se enteró de en su pueblo no había ninguna ferretería, y que tendría que viajar dos días en mula para ir al pueblo más cercano a realizar la compra. “¿Qué mas da?”, pensó. Y emprendió la marcha.
    A su regreso, llevaba una hermosa y completa caja de herramientas. No había terminado de quitarse las botas cuando llamaron a la puerta de su casa; era su vecino.
    - Venía a preguntarle si no tendría un martillo que prestarme.
    - Mire, sí, lo acabo de comprar pero lo necesito para trabajar. . . Como me he quedado sin empleo. . .
    - Bueno, pero yo se lo devolvería mañana muy temprano.
    - Está bien.
    A la mañana siguiente, tal como había prometido, el vecino llamó a su puerta.
    - Mire, todavía necesito el martillo. ¿Por qué no me lo vende?
    - No, yo lo necesito para trabajar y, además, la ferretería está a dos días de mula.
    - Hagamos un trato – dijo el vecino -. Yo le pagaré a usted los dos días de ida y los dos de vuelta, más el precio del martillo. Total, usted está sin trabajo. ¿Qué le parece?
    Realmente, esto le daba trabajo durante cuatro días. . .
    Acepto.
    A su regreso, otro vecino lo esperaba a la puerta de su casa.
    - Hola, vecino, ¿Usted le vendió un martillo a nuestro amigo?
    - Si.
    - Yo necesito unas herramientas. Estoy dispuesto a pagarle sus cuatro días de viaje y una pequeña ganancia por cada una de ellas. Ya sabe. No todos disponemos de cuatro días para hacer nuestras compras.
    El ex-portero abrió su caja de herramientas y su vecino eligió una pinza, un destornillador, un martillo y un cincel. Le pagó y se fue.
    “No todos disponemos de cuatro días para hacer nuestras compras” recordaba.
    Si esto era cierto, mucha gente podría necesitar que el viajara para traer herramientas.
    En el siguiente viaje decidió que arriesgaría algo de dinero de la indemnización trayendo más herramientas de las que había vendido. De paso, podría ahorrar tiempo en viajes.
    Empezó a correrse la voz por el barrio y muchos vecinos decidieron dejar de viajar para hacer sus compras.
    Una vez por semana, el ahora vendedor de herramientas viajaba y compraba lo que necesitaban sus clientes. Pronto se dio cuenta de que si encontraba un lugar donde almacenar las herramientas, podía ahorrar más viajes y ganar más dinero. Así que alquiló un local.
    Después amplió la entrada del almacén y unas semanas más tarde añadió un escaparate, de manera que el local se transformó en la primera ferretería del pueblo.
    Todos estaban contentos y compraban en su tienda. Ya no tenía que viajar, porque la ferretería del pueblo vecino le enviaba sus pedidos. Era un buen cliente.
    Con el tiempo, todos los compradores de pueblos pequeños más alejados prefirieron comprar en su ferretería y ahorrar dos días de viaje.
    Un día, se le ocurrió que su amigo, el tornero, podía fabricar para él las cabezas de los martillos. Y después. . . ¿Por qué no? También las tenazas, las pinzas y los cinceles. Después vinieron los clavos y los tornillos. . .
    Para no alargar demasiado el cuento, te diré que en diez años aquel hombre se convirtió en un millonario fabricante de herramientas, a base de honestidad y trabajo. Y acabó siendo el empresario más poderoso de la región.
    Tan poderoso era, que un día, con motivo del inicio del año escolar, decidió donar a su pueblo una escuela. Además de leer y escribir, allí se enseñarían las artes y los oficios más prácticos de la época.
    El intendente y el alcalde organizaron una gran fiesta de inauguración de la escuela y una importante cena de homenaje para su fundador.
    A los postres, el alcalde le entregó las llaves de la ciudad y el intendente lo abrazó y le dijo “Es con gran orgullo y gratitud que le pedimos que nos conceda el honor de poner su firma en la primera página del libro de actas de la nueva escuela” .
    - El honor sería para mí – dijo el hombre-. Creo que nada me gustaría más que firmar allí, pero no sé leer ni escribir. Soy analfabeto.
    - ¿Usted? – dijo el intendente, que no alcanzaba a creerlo- ¿Usted no sabe leer ni escribir? ¿Usted construyó un imperio industrial sin saber leer ni escribir? Estoy asombrado. Me pregunto qué hubiera hecho si hubiera sabido leer y escribir.
    - Yo se lo puedo contestar – respondió el hombre con calma – Si yo hubiera sabido leer y escribir. . . ¡sería portero del prostíbulo!





RELATO ENVIADO POR: O Moucho
Colaborador de A Lareira Máxica

** A Frase Máxica....Intelixencia vs sabiduría

" A intelixencia consiste en detectar unha inconsistencia no razoamento do xefe. A sabiduría, en non mencionalo "



J. Dent

** Restan 2 días....Xa se acerca o momento...





Prosigue a conta atrás. O venres será o día sinalado. Non é ningunha exclusiva, pero será especial...Non é ningún home ou muller. Son moitos e moitas. Non é algo que teña precio. É un sentimento que permanece intacto e que medra, pois está na idade...

martes, 28 de abril de 2009

** TIMO A LA VISTA: Cuidado con la Guardia Civil

Mucho cuidado con la Guardia Civil.

El otro día un Comisario de la Policía Nacional, el Señor Manuel Piedrabuena, contó en una asamblea de la policía la actuación de una banda de Rumanos que opera en carreteras secundarias robando a la gente.

Esta información se filtró por un buen policía que quiere alertar a la población española.

Al parecer la banda, principalmente rumana pero en la que también operan personas de Bulgaria y Polonia, se disfraza de la Guardia Civil con un traje parecido, el tricornio y pistolas no homologadas. Tienen también coches parecidos a los de la Guardia Civil , que pintan para que se confundan..

Como su disfraz no es muy creíble a la luz del día, esperan a que se haga de noche para realizar sus acciones.

Su modus operandi es esperar a que aparezca un coche, y lo paran en el arcén.
La excusa es un control de alcoholemia, que te hacen dándo éste siempre positivo, hayas bebido o no.

Todo el mundo, o la mayoría protesta y pide otra prueba… es ahí donde entra su juego. Te dicen que el alcoholímetro posiblemente no funcione bien, y que te acerques al coche policial a que te hagan otra con la "máquina fija" que tienen dentro del coche.
ES MENTIRA.

Cuando entras en el coche, te encierran y te roban todo lo que encuentran en tu cartera, te quitan las tarjetas, el móvil y todo lo que encuentren de valor en el coche.
El mayor problema es que pueden utilizar tus tarjetas de crédito desde allí, delante de ti y sin que tú puedas hacer nada por cancelarlas pues te tienen bajo vigilancia directa todo el tiempo.

La Guardia Civil , nunca te pide que bajes del coche, y mucho menos que te metas en el suyo por que sí, date cuenta que una vez que bajas del vehiculo pierdes todos tus derechos y menos para hacer una prueba de alcoholimetría.

En algunas ocasiones se han dado casos de violencia contra los ciudadanos. Creerme, esta banda puede ser muy violenta si lo necesita.

Tened mucho cuidado cuando vais por carreteras secundarias, y os para la Guardia Civil , tened el móvil preparado para realizar una llamada a la POLICIA de VERDAD. Si conseguís denunciar esta banda que está causando estragos desarticularéis una célula entera, pues no son muy numerosos. Tenemos que estar atentos y utilizar la fuerza de internet y la ciudadana ante esta situación.



REMITIDO POR: Jose
Colaborador de A Lareira Máxica

** A Frase Máxica....¿seguro que será a única?


" Ser o que somos e convertirnos no que podemos chegar a ser é a única finalidade na vida "



R.L. Stevenson

** Quedan 3 días....Entérate o venres en A.L.M.

Nin pontes, nin día festivo, nin día do traballo, nin fin de semana, nin lúa chea, nin halloween, nin estreo cinematográfico...Pero quedan 3 días...Entérate o venres aquí mesmo. ¿Será algo bo ou algo malo? Todo depende, que diría Jarabe de Palo...

mércores, 22 de abril de 2009

** Cultural.es empeza a emitir en probas

Mañán verá a luz o novo canal de TVE na TDT "Cultural.es", adicado, como o seu nome indica, á cultura. Principiará emitindo en probas para despois incorcorparse ó menú da TDT o vindeiro ano. En realidade sustituirá a "Docu TVE" que ven emitindo por satélite (por internet pódese ver se temos o programa axeitado). Unha boa nova que nestes tempos de telelixo haxa un canal cultural. Mágoa que so o ente público aposte por este tipo de programación. As privadas prefiren coller outros camiños...

Velaquí a promo do novo canal:

** Unha de extraterrestres e astronautas

Non sei se existen ou non. Quizás Iker Jiménez podía facer un maratón para convencernos de que sí. O que me causou sorpresa foi este artigo publicado en La Voz de Galicia e que me remitiu María, unha das nosas colaboradoras. Convídovos a opinar.

Descoñezo se haberá vida noutros planetas. O que me sorprende máis é o que di o ex-astronauta de que o goberno dos Estados Unidos sabe da súa existencia pero que a mantén en segredo...Hummm...E digo eu ¿serán marcianiños simpáticos estilo Mars Attaks que odíen certos estilos de música ou serán seres menos simpáticos e máis terroríficos ó estilo doutras películas ou series? ¿Por fin descubriremos a súa cor de pel? ¿Serán feos ou adoptarán o físico dun humano como nas películas? ¿Serán primos dos lagartos de V? ¿Comerán ratos? ¿Terán platillos volantes ou usarán algún coche espacial?¿Será tamén dunha coñecida marca francesa?¿Haberá crisis fóra do planeta Terra?. A bote pronto cantas preguntas se me ocurren...Bromas a parte, o que sí penso e que o universo é demasiado grande para que so vivamos nós. Outra cousa é o do suposto hermetismo político...Ah, gustoume moito a frase ¿irónica? de Obama!!



UN ENLACE REMITIDO POR: María
Colaboradora de A Lareira Máxica


OPINIÓN DE: Julio Torres

luns, 20 de abril de 2009

** Mañana Mejor....Unha canción para animarse

A golpe de luns fai falta unha boa canción que nos anime. A seguinte canción da ex-Operación Triunfo Vega cumpre esta finalidade bastante ben. Levo varios días escoitándoa e non se me vai da cabeza. É máis desde a primeira vez xa me gustou. E cando me gustou xa de primeiras é boa sinal para servidor. Pegadiza, marchosa e optimista, moi optimista. Pensemos que logo vira outra fin de semana e que mañán será mellor que hoxe. "Mañana Mejor" titúlase este tema de Vega, que pertence ó seu novo disco "Metamorfosis" que se porá á venda o 28 de abril. Disfrutade con el. E non me diredes, gustos a parte, que non é marchosillo.




P.D.: É cuestión de tempo que desactiven o vídeo-clip, así que aproveitade a velo agora que podedes. Non me foi fácil poder subilo ó blog, porque moitos sitios, como Youtube, xa recibiron ordes de desactivalo para evitar a inserción nas bitácoras.



UNHA OPINIÓN FEITA POR: Julio Torres
Coordinador de A Lareira Máxica

** A Frase Máxica.... home + educación

" Tan so pola educación o home chega a ser home. O home non é máis que o que a educación fai del "



Kant

sábado, 18 de abril de 2009

** O Coyote por fin atrapa ó Correcaminos !!!

Confésoo. Sempre quixen que o Coyote cóllese ó Correcaminos. Dábame lástima o pobre coyote. Esforzábase moito pero non tiña a súa recompensa. Iso mesmo debeu pensar un multimillonario xaponés que lle encargou á Warner Brothers un capítulo no que, por fin, o Coyote vise cumprido o seu desexo e, de paso, o sono do propio multimillonario. A Warner, vía pago, accedeu a petición deste xaponés coa condición de que o capítulo non fose difundido a nivel público. Pero, voalá, filtrouse e chegou a internet (¿quen mandaría o vídeo?) e podémolo ver tódalas persoas so con buscar na rede das redes un pouco...

No seguinte vídeo podemos ver o momento no que o Correcaminos é atrapado. Iso sí, é unha collida moi simbólica. Merece a pena visionala. POR FIN O COLLEU!!!

mércores, 15 de abril de 2009

** O xornalismo das "historias pequenas"


DEDICADO A NACHO MIRÁS FOLE



Leo noutro dos meus blogs de cabeceira unha gran verdade: "No hay historias pequeñas, hay periodistas pequeños". Certa, moi certa esta frase de Juan Ramón Díaz que recolle Nacho Mirás no seu Rabudo, O blog do que xa teño falado aquí nalgunha outra ocasión, e que me encanta porque sabe sacarlle xugo a esas historias cotidianas do día a día revestíndoas e dotándoas de boa literatura. É algo así como quen conta un chiste e non o conta ben ou o conta moi resumido e perde o seu aquél no intento. Saber contalo e contalo ben é básico. Iso fai Nacho con esas historias pequenas do día a día. Iso sí, con respeto e sentidiño, como debe ser. O xornalismo literario é xornalismo do bo (ollo, fóra do ámbito do xornalismo tamén diría o mesmo dun relato ben redactado).

Hoxendía confúndese saber aproveitar historias pequenas para buscar a noticia e contar ou transmitir algo productivo coa búsqueda desesperada e bastante falta de ética do pseudo-xornalismo rosa no que ata importa a cor dos mocos dun famoso con tal de falar de algo polo feito de falar, cal se dunha peluquería de chismorreos se tratase. NON, señores, a min gústanme esas historias pequenas pero que encerran grandes cousas ou, cando menos, cousas interesantes, que non morbosas como o caso do famosillos.

Deste xornalismo das historias pequenas -pequenas non pola súa valía, senón pola súa familiaridade coa vida diaria- é un moi bo representante Nacho Mirás, que lle confire unha vida propia a algo que podería pasar inadvertido. Esas historias pequenas nas mans dunha persoa que saiba escribir esa historia convértese case nunha novela curta. Todo un pracer ler a Nacho.

Hoxe por diversos motivos segue sen ser valorado na súa xusta medida. Polo xeral, os xornais premian noticias de axencias ou noticias formales en contra das noticias ou reportaxes "literarias" que son case "marxinadas" ós suplementos dominicais porque alí sí gozan do espacio que lles soe faltar no formato diario do xornal. Quizás o espacio, sexa un deses motivos. Pero o tempo e, sobre todo, a valía ou a comidade de cadaquén son algúns dos principais motivos dos que se siguen tirando de noticias escritas en linguaxe "neutro" ou "estándar", vamos sen usar expresión ou figuras literarias que contribúan a enriquecer o que no texto se conta. Sen abusar de xeito innecesario, claro está, que os extremos case sempre son malos.

Remato, insistindo que incluso unha historia da vida que non sexa noticia en sí mesma, xa me gusta se a persoa que a conta sabe transmitila e nola debuxa e case podemos percibir cada pequeno movemento ou expresión dos seus protagonistas, incluso sen estar no lugar dos feitos.



UN ARTIGO-OPINIÓN FEITO POR: Julio Torres
Coordinador de A Lareira Máxica

** A Frase Máxica....soldado vs cabaleiro

" Na pelexa coñécese ó soldado; so na victoria se coñece ó cabaleiro "



Jacinto Benavente

martes, 14 de abril de 2009

** Videovigilancia: ¿libertades vigiladas o seguridad en las calles?

Hoy he visto un documental acerca de la video vigilancia en las calles. En concreto hablaba de un lugar como el Reino Unido, en el cual este hecho está bastante extendido. Y es que la seguridad ciudadana es algo que preocupa mucho a la gente. Este método de seguridad es empleado no solo para evitar robos, sino también para la detección de delincuentes, seguridad en el tráfico, prevención de altercados en puntos conflictivos, regular las zonas de la movida nocturna e incluso en piscinas, para controlar a los bañistas, que escapan de la atención de los vigilantes.

Esto visto desde este punto de vista, suena muy bien. Aunque existe gente muy crítica con estos métodos. Unos hablan de violación de la intimidad de la gente en la calle, de control policial institucional, al mas puro estilo dictatorial, e incluso existe un grupo de gente que le molesta por el simple hecho de que se ven coartados a la hora de poder ejercitar su libertad a protestar en las calles haciendo pintadas, destrozando mobiliario urbano en momentos de euforia después de una noche de copas (este ultimo caso, no nos debe importar).

El caso es que muchos se hacen la pregunta, de si son beneficiosos estos métodos de vigilancia o por el contrario, estamos atentando contra nuestras libertades. ¿Será este un caso, donde a pesar de los efectos negativos que pueda acarrear este tema, sea un mal menor con el que tengamos que convivir, para lograr una mayor seguridad en nuestras calles? ¿Estáis a favor de este método de vigilancia? Espero que dejéis vuestras opiniones en este blog, tan abierto a debatir con libertad este tipo de ideas y poder sopesar los pros y los contras de este tema.



UN ARTIGO REALIZADO POR: O Moucho
Colaborador de A Lareira Máxica

** A Frase Máxica.....Un camiño de felicidade


" A nosa misión na terra é descubrir o noso propio camiño. Endexamais seremos felices se vivimos un tipo de vida ideado por outra persoa "



James Van Praagh

luns, 13 de abril de 2009

** Imaxes que falan por si soas e respostas arriscadas





** A voltas coa intelixencia e a beleza


PREGÚNTANLLE A PARÍS HILTON: - "¿Usted cree que todas las mujeres bonitas son tontas?
RESPOSTA: "No, también hay alguna tonta que es fea ..." (París Hilton dixit)



Opinión dun servidor: ¿ Iso quere dicir que tódalas feas son maioritariamente listas? ¿Serán máis listas as feas listas que as listas guapas? ¿Serán máis parvas as as parvas listas ou as feas parvas? ¿E as que non son feas nin guapas son listas ou son parvas? Bueno, cando menos unha cousa está clara: OS CONCURSOS DE BELEZA VAN SEGUIR EXISTINDO e nel participarán listas e parvas e viceversa...

martes, 7 de abril de 2009

** Móviles....¿que dano poden chegar a facer?

Moito se especula co efecto nocivo dos móviles para a saúde. O tema dos cáncer e as antenas de telefonía é unha preocupación que está aí. Non sei se producen ou non cánceres, pero do que sí estou seguro de que para a saúde bo tampouco poden ser.

Envioume Jose un vídeo sobre cousas que poden ser capaces de facer estes aparellos. Mellor que o vexades, e xa opinaredes...Reflexiona, acertadamente, Jose: Se son capaces de facer iso os móviles, que non farán no cerebro humano tendo en conta que os pegamos a nós para falar. E engade servidor: un cóctel...moi explosivo.





VÍDEO REMITIDO POR: Jose
Colaborador de A Lareira Máxica

OPINIÓN DE: Julio Torres

** A Frase Máxica....Thomas Hobbes

" Da igualdade de habilidades xurde a igualdade de esperanzas no logro dos nosos fins "



Thomas Hobbes

** Domingo día 5 de abril, unha data especial....

Esta última semana estiven enfermo polo que non puiden atender A Lareira Máxica como quixera. Tanto cambio de tempo tiña que pasar factura... Contaba un servidor ter publicado varias cousas. Tampouco as puiden deixar programadas para publicarse automaticamente chegada a data sinalada porque o touro envistiu a traición. Bueno, ó gran: unha dos artigos que quixera ter publicado era un moi especial, adicado a unha gran persoa, amiga e colaboradora deste blog de nome MARIAM que o pasado domingo estivo de cumpreanos. Aínda que sexa por retrasado,FELICIDADES MARIAM!!!!. Aproveito para agradecerche unha vez máis, a túa valiosa e inestimable aportación, ó igual que a de tódolos colaboradores (non regalo eloxios gratuítos, non vaiades pensar, gústame acordarme d@s que merecen ser). Algúns, por desgracia, xa hai tempo que non sabemos nade deles, aínda que estou seguro que calquera día nos voltarán a agasallar coa súa presencia. Estoume acordando por exemplo de Alvariño e dos seus relatos da vida cotián de corte tan tan....Alvariño. Xa hai máis xente que me ten preguntado, en concreto, por el. Espero que nada malo lle tivera acontecido. Toquemos madeira.

Pero este primeiro post do mes de abril vai ADICADO, especialmente, a Mariam unha das colaboradoras máis activas de A Lareira Máxica, desde que foi creado un 1 de maio de 2006. Cómo pasa o tempo!!!

martes, 31 de marzo de 2009

** En busca da "tuerca" perdida

A xente está decididamente tola. Sí, xa o dicía aquela película titulada "El mundo está loco, loco, loco". Por se había algunha dúbida ó respecto, María envíame este enlace dunha nova publicada nun xornal que recolle unha proba máis de que a cousa, lonxe de mellorar, vai a peor. E por riba parece que non se albisca o fondo... Xa case non me estraña nada do que leo, vexo e escoito, e digo case porque sempre hai algo que non deixa de soprenderte nesta vida, a pesar de todo. Ougallá sempre fora por cousas boas, pero sexamos realistas...Non é así.



ENLACE DE NOVA REMITIDO POR: María
Colaboradora de A Lareira Máxica

OPINIÓN FEITA POR: Julio Torres

** A Frase Máxica....Destino?? by William Jennings

" O destino non é cuestión da casualidade, senón de eleccións. Non é algo que hai que esperar, senón algo que hai que perseguir "



William Jennings Bryan