venres, 15 de maio de 2009

** Os "beneficios" da crise económica

A crise económica, como case todo nesta vida, ten algunhas cousas boas. Remíteme a nosa colaboradora María esta noticia, na que queda demostrado que quen non se consola é porque non quere. E é que se ten efecto narcótico, como di o estudio, e por riba contribúe a diminuír o estres e ten tantos efectos beneficiosos para a saúde -como din outros estudios-, pois entón...E é que xa se sabe que cando hai moito tempo libre...E para mostra un exemplo doutra época: non hai tantas décadas non había televisións (ou había poucas) é a crise non era coxuntural senón permanente. Daquela época herdáronse familias numerosas, que digo numerosas: multinumerosas...

Doutro lado, temos este outro enlace no que se anuncia algo gratis para os parados . ¿Parece raro nestes tempos nos que non se regala nada e ata che cobran o aire para respirar? Pois ben esta medida vai facer subir ós ánimos de moitos (e indirectamente, quizás, moitas), amén de outras cousas...

Se está claro: non hai mal que por ben non veña, sobre todo cando o mal non é algo irreversible ou relacionado coa saúde.

P.D.: Como máis dun/dunha quererá saber cales son eses beneficios saudables de practicar o amor, Éstes seica son algúns dos beneficios de facer o amor. Sobreenténdese que con moderación. Tampouco convén abusar que, como todo nesta vida, os excesos tamén se pagan...



DOUS LINKS REMITIDOS POR: María
Colaboradora de A Lareira Máxica
Fonte: La Voz de Galicia


OPINIÓN FEITA POR: Julio Torres

mércores, 13 de maio de 2009

** As voltas que da o mundo.....


Remíteme un boa amiga unha viñeta de humor simpática sobre un tema serio. Tamén hai que ter un momento de respiro e que mellor que ésta viñeta gráfica moi ocurrente. Por suposto, a enfermidade en sí, ougallá se poida controlar e haxa vacunas eficaces axiña.

venres, 1 de maio de 2009

** A Lareira Máxica cumpre ¡¡¡3 anos!!!


A Lareira Máxica está de aniversario. Hai 3 anos destas horas creaba, sen saber moi ben para qué, o blog. Daquela non sabía o que era isto dos blogs. Hoxe sí o sei. E teño claro tódalas cousas boas que me reportou o fundar este blog. Claro que tamén hai cousas menos agradables, froito do esforzo que lle tiven que pór e as horas que tiven que invertir. Como non son ningún experto iso obrigoume a investigar e visitar moitos blogs para aprender a implementar cousas en A Lareira Máxica. É un traballo "invisible", como saben ben os blogueiros. Sen embargo, quédome coas cousas boas que me reportou a bitácora. As útimas: o segundo posto nos Premios 20 blogs 2008, na categoría de mellor blog en versión orixinal (lingua diferente ó castelán), organizado polo xornal 20 Minutos ou os premios simbólicos que outros compañeiros blogueiros me outorgástedes.

Quixera agradecer, de todo corazón, a toda esa xente que visita con maior ou menor frecuencia o blog e, en especial, ós que colaboran nel en forma de artigos que me envían ou comentarios que escriben nos artigos que se publican. Xa o dixen moitas veces: un blog sen lectores ou seguidores sería algo así como un diario persoal que so o lería o que o escribe. Sería como predicar no medio do deserto. A TOD@S: MOITAS GRACIAS. Anímosvos a seguir colaborando con A Lareira Máxica. Envíade artigos ou escribide comentarios, por favor.

Non sei o que durará este blog, pero ougallá que moito tempo. O día que deixe de actualizar, crédeme: o que máis o sentirá será servidor. Iso sí, motivos de peso terán a culpa. Hoxendía, o tempo que invirto na bitácora reduciuse sensiblemente por circunstancias persoais. E é que hai prioridades nesta vida. Loxicamente.

Déixovos este enlace para ver cómo era a A.L.M. en xullo de 2007, un ano e dous meses depois de crearse (ADVERTENCIA: hai imaxes que xa non se poden ver porque desapareceron dos servidores que a aloxaban). Agora xa ten tres anos e, como calquera neno, xa empeza a ir ó colexio. E é que sempre hai moitas cousas por aprender de tódalas persoas que colaboran e que son @s compañeir@s de cole. Sen eles, isto non sería o mesmo. ¡¡Gracias por estar ahí!!

P.D.:
Como sempre, haberá novidades paseniñamente.



JULIO TORRES
Coordinador de A Lareira Máxica

xoves, 30 de abril de 2009

** La Quinta Estación || "Que te quería"

Ás veces para triunfar hai que saír alén das fronteiras para ser recoñecido na túa propia terra. Como no deporte, na música tamén acontece. La Quinta Estación é un grupo musical que tivo que emigrar a Méjico (tristemente tan en boca de todos estes días pola gripe) para triunfar. Hai catro empezou a ser recoñecido e valorado no seu país: España. Temas tan famosos como "El sol no regresa", "Tu peor error" ou "Me muero" acabaron por recoñecer as boas maneiras e o pop fresco e con tintes románticos desta formación. "El cielo se equivoca" foi un álbum plagado de éxitos, que lles deparou moitos premios á formación musical.



Este ano quitaron ó mercado o seu último disco "Sin frenos", do que a canción máis coñecida é, polo de agora, "Que te quería", tema no que insisten nun pop romántico. É curioso a forza e o ritmo que ten esta canción que xira sobre unha ruptura amorosa e os seus lamentos posteriores...Como se pode facer de algo teóricamente negativo algo positivo para seguir adiante e buscar un novo amor que de verdad te saiba valorar. Como outros éxitos do grupo, encántame esta canción, tanto a letra como a música. E é moi pegadiza.



UN ARTIGO-OPINIÓN DE: Julio Torres
Coordinador de A Lareira Máxica

** A Frase Máxica....Humanos....


" O home é o único animal que bebe sen ter sede, come sen ter fame e fala sen ter nada que dicir "



ANÓNIMO

** So falta....1 DÍA...para o acontecemento

Mañán será o día. A estas alturas se sodes seguidores habituais do blog saberedes que pasa mañán. É doado. Non é algo que sexa noticia de alcance, importante nin trascendental. Non vai a afectar á crise o que pase mañán. Nin para ben nin para mal. Pero será algo moi...especial. Esa é a palabra...E mereceu a pena dure o que dure...

mércores, 29 de abril de 2009

** El portero del prostíbulo

Este es un relato de un médico psiquiatra argentino llamado Jorge Bucay. Es uno de los cuentos de su libro “Déjame que te cuente. . .”, que os recomiendo que compréis. El relato aunque ficticio, esta inspirado en muchos casos reales, que no suelen salir a la luz publica. Espero que os guste como me ha gustado a mí.


EL PORTERO DEL PROSTIBULO

No había en aquel pueblo un oficio peor visto y peor pagado que el de portero del prostíbulo. . . Pero, ¿qué otra cosa podía hacer aquel hombre?
De hecho, nunca había aprendido a leer ni a escribir, no tenía ninguna otra actividad ni oficio. En realidad, era su puesto porque su padre había sido portero de ese prostíbulo antes que él, y antes que él, el padre de su padre.
Durante décadas, el prostíbulo había pasado de padres a hijos y la portería también.
Un día, el viejo propietario murió y un joven con inquietudes, creativo y emprendedor, se hizo cargo del prostíbulo. El joven decidió modernizar el negocio.
Modificó las habitaciones y después citó al personal para darles nuevas instrucciones.
Al portero le dijo “A partir de hoy, usted, además de estar en la puerta, me va a preparar un informe semanal. Allí anotará la cantidad de parejas que entran cada día. A una de cada cinco, les preguntará cómo fueron atendidas y qué corregirían del lugar. Y una vez por semana, me presentará ese informe cono los comentarios que usted crea convenientes.”
El hombre tembló. Nunca le había faltado predisposición para trabajar, pero. . .
- Me encantaría satisfacerle, señor – balbuceó-, pero yo. . . no se leer ni escribir.
- ¡Ah! ¡Cuánto lo siento! Como usted comprenderá, yo no puedo pagar a otra persona para que haga esto y tampoco puedo esperar a que usted aprenda a escribir, por lo tanto. . .
- Pero, señor, usted no me puede despedir. He trabajado en esto toda mi vida, al igual que mi padre y mi abuelo. . .

No lo dejó terminar.
- Mire, yo lo comprendo, pero no puedo hacer nada por usted. Lógicamente le daremos una indemnización, es decir, una cantidad de dinero para que pueda subsistir hasta que encuentre otro trabajo. Así que lo siento. Que tenga suerte.
Y sin más, dio media vuelta y se fue.
El hombre sintió que el mundo se derrumbaba. Nunca había pensado que podría llegar a encontrarse en esa situación. Llegó a su casa, desocupado por primera vez en su vida. ¿Qué podía hacer?


...Ampliar/recoller resto do artigo [ +/- ]

    Recordó que a veces, en el prostíbulo, cuando se rompía una cama o se estropeaba una pata de armario, se las ingeniaba para hacer un arreglo sencillo y provisional con un martillo y unos clavos. Pensó que esta podía ser una ocupación transitoria hasta que alguien le ofreciera un empleo.
    Buscó por toda la casa las herramientas que necesitaba, y solo encontró unos clavos oxidados y una tenaza mellada. Tenía que comprar una caja de herramientas completa y, para eso, usaría una parte del dinero que había recibido.
    En la esquina de su casa se enteró de en su pueblo no había ninguna ferretería, y que tendría que viajar dos días en mula para ir al pueblo más cercano a realizar la compra. “¿Qué mas da?”, pensó. Y emprendió la marcha.
    A su regreso, llevaba una hermosa y completa caja de herramientas. No había terminado de quitarse las botas cuando llamaron a la puerta de su casa; era su vecino.
    - Venía a preguntarle si no tendría un martillo que prestarme.
    - Mire, sí, lo acabo de comprar pero lo necesito para trabajar. . . Como me he quedado sin empleo. . .
    - Bueno, pero yo se lo devolvería mañana muy temprano.
    - Está bien.
    A la mañana siguiente, tal como había prometido, el vecino llamó a su puerta.
    - Mire, todavía necesito el martillo. ¿Por qué no me lo vende?
    - No, yo lo necesito para trabajar y, además, la ferretería está a dos días de mula.
    - Hagamos un trato – dijo el vecino -. Yo le pagaré a usted los dos días de ida y los dos de vuelta, más el precio del martillo. Total, usted está sin trabajo. ¿Qué le parece?
    Realmente, esto le daba trabajo durante cuatro días. . .
    Acepto.
    A su regreso, otro vecino lo esperaba a la puerta de su casa.
    - Hola, vecino, ¿Usted le vendió un martillo a nuestro amigo?
    - Si.
    - Yo necesito unas herramientas. Estoy dispuesto a pagarle sus cuatro días de viaje y una pequeña ganancia por cada una de ellas. Ya sabe. No todos disponemos de cuatro días para hacer nuestras compras.
    El ex-portero abrió su caja de herramientas y su vecino eligió una pinza, un destornillador, un martillo y un cincel. Le pagó y se fue.
    “No todos disponemos de cuatro días para hacer nuestras compras” recordaba.
    Si esto era cierto, mucha gente podría necesitar que el viajara para traer herramientas.
    En el siguiente viaje decidió que arriesgaría algo de dinero de la indemnización trayendo más herramientas de las que había vendido. De paso, podría ahorrar tiempo en viajes.
    Empezó a correrse la voz por el barrio y muchos vecinos decidieron dejar de viajar para hacer sus compras.
    Una vez por semana, el ahora vendedor de herramientas viajaba y compraba lo que necesitaban sus clientes. Pronto se dio cuenta de que si encontraba un lugar donde almacenar las herramientas, podía ahorrar más viajes y ganar más dinero. Así que alquiló un local.
    Después amplió la entrada del almacén y unas semanas más tarde añadió un escaparate, de manera que el local se transformó en la primera ferretería del pueblo.
    Todos estaban contentos y compraban en su tienda. Ya no tenía que viajar, porque la ferretería del pueblo vecino le enviaba sus pedidos. Era un buen cliente.
    Con el tiempo, todos los compradores de pueblos pequeños más alejados prefirieron comprar en su ferretería y ahorrar dos días de viaje.
    Un día, se le ocurrió que su amigo, el tornero, podía fabricar para él las cabezas de los martillos. Y después. . . ¿Por qué no? También las tenazas, las pinzas y los cinceles. Después vinieron los clavos y los tornillos. . .
    Para no alargar demasiado el cuento, te diré que en diez años aquel hombre se convirtió en un millonario fabricante de herramientas, a base de honestidad y trabajo. Y acabó siendo el empresario más poderoso de la región.
    Tan poderoso era, que un día, con motivo del inicio del año escolar, decidió donar a su pueblo una escuela. Además de leer y escribir, allí se enseñarían las artes y los oficios más prácticos de la época.
    El intendente y el alcalde organizaron una gran fiesta de inauguración de la escuela y una importante cena de homenaje para su fundador.
    A los postres, el alcalde le entregó las llaves de la ciudad y el intendente lo abrazó y le dijo “Es con gran orgullo y gratitud que le pedimos que nos conceda el honor de poner su firma en la primera página del libro de actas de la nueva escuela” .
    - El honor sería para mí – dijo el hombre-. Creo que nada me gustaría más que firmar allí, pero no sé leer ni escribir. Soy analfabeto.
    - ¿Usted? – dijo el intendente, que no alcanzaba a creerlo- ¿Usted no sabe leer ni escribir? ¿Usted construyó un imperio industrial sin saber leer ni escribir? Estoy asombrado. Me pregunto qué hubiera hecho si hubiera sabido leer y escribir.
    - Yo se lo puedo contestar – respondió el hombre con calma – Si yo hubiera sabido leer y escribir. . . ¡sería portero del prostíbulo!





RELATO ENVIADO POR: O Moucho
Colaborador de A Lareira Máxica

** A Frase Máxica....Intelixencia vs sabiduría

" A intelixencia consiste en detectar unha inconsistencia no razoamento do xefe. A sabiduría, en non mencionalo "



J. Dent

** Restan 2 días....Xa se acerca o momento...





Prosigue a conta atrás. O venres será o día sinalado. Non é ningunha exclusiva, pero será especial...Non é ningún home ou muller. Son moitos e moitas. Non é algo que teña precio. É un sentimento que permanece intacto e que medra, pois está na idade...

martes, 28 de abril de 2009

** TIMO A LA VISTA: Cuidado con la Guardia Civil

Mucho cuidado con la Guardia Civil.

El otro día un Comisario de la Policía Nacional, el Señor Manuel Piedrabuena, contó en una asamblea de la policía la actuación de una banda de Rumanos que opera en carreteras secundarias robando a la gente.

Esta información se filtró por un buen policía que quiere alertar a la población española.

Al parecer la banda, principalmente rumana pero en la que también operan personas de Bulgaria y Polonia, se disfraza de la Guardia Civil con un traje parecido, el tricornio y pistolas no homologadas. Tienen también coches parecidos a los de la Guardia Civil , que pintan para que se confundan..

Como su disfraz no es muy creíble a la luz del día, esperan a que se haga de noche para realizar sus acciones.

Su modus operandi es esperar a que aparezca un coche, y lo paran en el arcén.
La excusa es un control de alcoholemia, que te hacen dándo éste siempre positivo, hayas bebido o no.

Todo el mundo, o la mayoría protesta y pide otra prueba… es ahí donde entra su juego. Te dicen que el alcoholímetro posiblemente no funcione bien, y que te acerques al coche policial a que te hagan otra con la "máquina fija" que tienen dentro del coche.
ES MENTIRA.

Cuando entras en el coche, te encierran y te roban todo lo que encuentran en tu cartera, te quitan las tarjetas, el móvil y todo lo que encuentren de valor en el coche.
El mayor problema es que pueden utilizar tus tarjetas de crédito desde allí, delante de ti y sin que tú puedas hacer nada por cancelarlas pues te tienen bajo vigilancia directa todo el tiempo.

La Guardia Civil , nunca te pide que bajes del coche, y mucho menos que te metas en el suyo por que sí, date cuenta que una vez que bajas del vehiculo pierdes todos tus derechos y menos para hacer una prueba de alcoholimetría.

En algunas ocasiones se han dado casos de violencia contra los ciudadanos. Creerme, esta banda puede ser muy violenta si lo necesita.

Tened mucho cuidado cuando vais por carreteras secundarias, y os para la Guardia Civil , tened el móvil preparado para realizar una llamada a la POLICIA de VERDAD. Si conseguís denunciar esta banda que está causando estragos desarticularéis una célula entera, pues no son muy numerosos. Tenemos que estar atentos y utilizar la fuerza de internet y la ciudadana ante esta situación.



REMITIDO POR: Jose
Colaborador de A Lareira Máxica

** A Frase Máxica....¿seguro que será a única?


" Ser o que somos e convertirnos no que podemos chegar a ser é a única finalidade na vida "



R.L. Stevenson

** Quedan 3 días....Entérate o venres en A.L.M.

Nin pontes, nin día festivo, nin día do traballo, nin fin de semana, nin lúa chea, nin halloween, nin estreo cinematográfico...Pero quedan 3 días...Entérate o venres aquí mesmo. ¿Será algo bo ou algo malo? Todo depende, que diría Jarabe de Palo...

mércores, 22 de abril de 2009

** Cultural.es empeza a emitir en probas

Mañán verá a luz o novo canal de TVE na TDT "Cultural.es", adicado, como o seu nome indica, á cultura. Principiará emitindo en probas para despois incorcorparse ó menú da TDT o vindeiro ano. En realidade sustituirá a "Docu TVE" que ven emitindo por satélite (por internet pódese ver se temos o programa axeitado). Unha boa nova que nestes tempos de telelixo haxa un canal cultural. Mágoa que so o ente público aposte por este tipo de programación. As privadas prefiren coller outros camiños...

Velaquí a promo do novo canal:

** Unha de extraterrestres e astronautas

Non sei se existen ou non. Quizás Iker Jiménez podía facer un maratón para convencernos de que sí. O que me causou sorpresa foi este artigo publicado en La Voz de Galicia e que me remitiu María, unha das nosas colaboradoras. Convídovos a opinar.

Descoñezo se haberá vida noutros planetas. O que me sorprende máis é o que di o ex-astronauta de que o goberno dos Estados Unidos sabe da súa existencia pero que a mantén en segredo...Hummm...E digo eu ¿serán marcianiños simpáticos estilo Mars Attaks que odíen certos estilos de música ou serán seres menos simpáticos e máis terroríficos ó estilo doutras películas ou series? ¿Por fin descubriremos a súa cor de pel? ¿Serán feos ou adoptarán o físico dun humano como nas películas? ¿Serán primos dos lagartos de V? ¿Comerán ratos? ¿Terán platillos volantes ou usarán algún coche espacial?¿Será tamén dunha coñecida marca francesa?¿Haberá crisis fóra do planeta Terra?. A bote pronto cantas preguntas se me ocurren...Bromas a parte, o que sí penso e que o universo é demasiado grande para que so vivamos nós. Outra cousa é o do suposto hermetismo político...Ah, gustoume moito a frase ¿irónica? de Obama!!



UN ENLACE REMITIDO POR: María
Colaboradora de A Lareira Máxica


OPINIÓN DE: Julio Torres

luns, 20 de abril de 2009

** Mañana Mejor....Unha canción para animarse

A golpe de luns fai falta unha boa canción que nos anime. A seguinte canción da ex-Operación Triunfo Vega cumpre esta finalidade bastante ben. Levo varios días escoitándoa e non se me vai da cabeza. É máis desde a primeira vez xa me gustou. E cando me gustou xa de primeiras é boa sinal para servidor. Pegadiza, marchosa e optimista, moi optimista. Pensemos que logo vira outra fin de semana e que mañán será mellor que hoxe. "Mañana Mejor" titúlase este tema de Vega, que pertence ó seu novo disco "Metamorfosis" que se porá á venda o 28 de abril. Disfrutade con el. E non me diredes, gustos a parte, que non é marchosillo.




P.D.: É cuestión de tempo que desactiven o vídeo-clip, así que aproveitade a velo agora que podedes. Non me foi fácil poder subilo ó blog, porque moitos sitios, como Youtube, xa recibiron ordes de desactivalo para evitar a inserción nas bitácoras.



UNHA OPINIÓN FEITA POR: Julio Torres
Coordinador de A Lareira Máxica

** A Frase Máxica.... home + educación

" Tan so pola educación o home chega a ser home. O home non é máis que o que a educación fai del "



Kant

sábado, 18 de abril de 2009

** O Coyote por fin atrapa ó Correcaminos !!!

Confésoo. Sempre quixen que o Coyote cóllese ó Correcaminos. Dábame lástima o pobre coyote. Esforzábase moito pero non tiña a súa recompensa. Iso mesmo debeu pensar un multimillonario xaponés que lle encargou á Warner Brothers un capítulo no que, por fin, o Coyote vise cumprido o seu desexo e, de paso, o sono do propio multimillonario. A Warner, vía pago, accedeu a petición deste xaponés coa condición de que o capítulo non fose difundido a nivel público. Pero, voalá, filtrouse e chegou a internet (¿quen mandaría o vídeo?) e podémolo ver tódalas persoas so con buscar na rede das redes un pouco...

No seguinte vídeo podemos ver o momento no que o Correcaminos é atrapado. Iso sí, é unha collida moi simbólica. Merece a pena visionala. POR FIN O COLLEU!!!

mércores, 15 de abril de 2009

** O xornalismo das "historias pequenas"


DEDICADO A NACHO MIRÁS FOLE



Leo noutro dos meus blogs de cabeceira unha gran verdade: "No hay historias pequeñas, hay periodistas pequeños". Certa, moi certa esta frase de Juan Ramón Díaz que recolle Nacho Mirás no seu Rabudo, O blog do que xa teño falado aquí nalgunha outra ocasión, e que me encanta porque sabe sacarlle xugo a esas historias cotidianas do día a día revestíndoas e dotándoas de boa literatura. É algo así como quen conta un chiste e non o conta ben ou o conta moi resumido e perde o seu aquél no intento. Saber contalo e contalo ben é básico. Iso fai Nacho con esas historias pequenas do día a día. Iso sí, con respeto e sentidiño, como debe ser. O xornalismo literario é xornalismo do bo (ollo, fóra do ámbito do xornalismo tamén diría o mesmo dun relato ben redactado).

Hoxendía confúndese saber aproveitar historias pequenas para buscar a noticia e contar ou transmitir algo productivo coa búsqueda desesperada e bastante falta de ética do pseudo-xornalismo rosa no que ata importa a cor dos mocos dun famoso con tal de falar de algo polo feito de falar, cal se dunha peluquería de chismorreos se tratase. NON, señores, a min gústanme esas historias pequenas pero que encerran grandes cousas ou, cando menos, cousas interesantes, que non morbosas como o caso do famosillos.

Deste xornalismo das historias pequenas -pequenas non pola súa valía, senón pola súa familiaridade coa vida diaria- é un moi bo representante Nacho Mirás, que lle confire unha vida propia a algo que podería pasar inadvertido. Esas historias pequenas nas mans dunha persoa que saiba escribir esa historia convértese case nunha novela curta. Todo un pracer ler a Nacho.

Hoxe por diversos motivos segue sen ser valorado na súa xusta medida. Polo xeral, os xornais premian noticias de axencias ou noticias formales en contra das noticias ou reportaxes "literarias" que son case "marxinadas" ós suplementos dominicais porque alí sí gozan do espacio que lles soe faltar no formato diario do xornal. Quizás o espacio, sexa un deses motivos. Pero o tempo e, sobre todo, a valía ou a comidade de cadaquén son algúns dos principais motivos dos que se siguen tirando de noticias escritas en linguaxe "neutro" ou "estándar", vamos sen usar expresión ou figuras literarias que contribúan a enriquecer o que no texto se conta. Sen abusar de xeito innecesario, claro está, que os extremos case sempre son malos.

Remato, insistindo que incluso unha historia da vida que non sexa noticia en sí mesma, xa me gusta se a persoa que a conta sabe transmitila e nola debuxa e case podemos percibir cada pequeno movemento ou expresión dos seus protagonistas, incluso sen estar no lugar dos feitos.



UN ARTIGO-OPINIÓN FEITO POR: Julio Torres
Coordinador de A Lareira Máxica

** A Frase Máxica....soldado vs cabaleiro

" Na pelexa coñécese ó soldado; so na victoria se coñece ó cabaleiro "



Jacinto Benavente

martes, 14 de abril de 2009

** Videovigilancia: ¿libertades vigiladas o seguridad en las calles?

Hoy he visto un documental acerca de la video vigilancia en las calles. En concreto hablaba de un lugar como el Reino Unido, en el cual este hecho está bastante extendido. Y es que la seguridad ciudadana es algo que preocupa mucho a la gente. Este método de seguridad es empleado no solo para evitar robos, sino también para la detección de delincuentes, seguridad en el tráfico, prevención de altercados en puntos conflictivos, regular las zonas de la movida nocturna e incluso en piscinas, para controlar a los bañistas, que escapan de la atención de los vigilantes.

Esto visto desde este punto de vista, suena muy bien. Aunque existe gente muy crítica con estos métodos. Unos hablan de violación de la intimidad de la gente en la calle, de control policial institucional, al mas puro estilo dictatorial, e incluso existe un grupo de gente que le molesta por el simple hecho de que se ven coartados a la hora de poder ejercitar su libertad a protestar en las calles haciendo pintadas, destrozando mobiliario urbano en momentos de euforia después de una noche de copas (este ultimo caso, no nos debe importar).

El caso es que muchos se hacen la pregunta, de si son beneficiosos estos métodos de vigilancia o por el contrario, estamos atentando contra nuestras libertades. ¿Será este un caso, donde a pesar de los efectos negativos que pueda acarrear este tema, sea un mal menor con el que tengamos que convivir, para lograr una mayor seguridad en nuestras calles? ¿Estáis a favor de este método de vigilancia? Espero que dejéis vuestras opiniones en este blog, tan abierto a debatir con libertad este tipo de ideas y poder sopesar los pros y los contras de este tema.



UN ARTIGO REALIZADO POR: O Moucho
Colaborador de A Lareira Máxica

** A Frase Máxica.....Un camiño de felicidade


" A nosa misión na terra é descubrir o noso propio camiño. Endexamais seremos felices se vivimos un tipo de vida ideado por outra persoa "



James Van Praagh

luns, 13 de abril de 2009

** Imaxes que falan por si soas e respostas arriscadas





** A voltas coa intelixencia e a beleza


PREGÚNTANLLE A PARÍS HILTON: - "¿Usted cree que todas las mujeres bonitas son tontas?
RESPOSTA: "No, también hay alguna tonta que es fea ..." (París Hilton dixit)



Opinión dun servidor: ¿ Iso quere dicir que tódalas feas son maioritariamente listas? ¿Serán máis listas as feas listas que as listas guapas? ¿Serán máis parvas as as parvas listas ou as feas parvas? ¿E as que non son feas nin guapas son listas ou son parvas? Bueno, cando menos unha cousa está clara: OS CONCURSOS DE BELEZA VAN SEGUIR EXISTINDO e nel participarán listas e parvas e viceversa...

martes, 7 de abril de 2009

** Móviles....¿que dano poden chegar a facer?

Moito se especula co efecto nocivo dos móviles para a saúde. O tema dos cáncer e as antenas de telefonía é unha preocupación que está aí. Non sei se producen ou non cánceres, pero do que sí estou seguro de que para a saúde bo tampouco poden ser.

Envioume Jose un vídeo sobre cousas que poden ser capaces de facer estes aparellos. Mellor que o vexades, e xa opinaredes...Reflexiona, acertadamente, Jose: Se son capaces de facer iso os móviles, que non farán no cerebro humano tendo en conta que os pegamos a nós para falar. E engade servidor: un cóctel...moi explosivo.





VÍDEO REMITIDO POR: Jose
Colaborador de A Lareira Máxica

OPINIÓN DE: Julio Torres

** A Frase Máxica....Thomas Hobbes

" Da igualdade de habilidades xurde a igualdade de esperanzas no logro dos nosos fins "



Thomas Hobbes

** Domingo día 5 de abril, unha data especial....

Esta última semana estiven enfermo polo que non puiden atender A Lareira Máxica como quixera. Tanto cambio de tempo tiña que pasar factura... Contaba un servidor ter publicado varias cousas. Tampouco as puiden deixar programadas para publicarse automaticamente chegada a data sinalada porque o touro envistiu a traición. Bueno, ó gran: unha dos artigos que quixera ter publicado era un moi especial, adicado a unha gran persoa, amiga e colaboradora deste blog de nome MARIAM que o pasado domingo estivo de cumpreanos. Aínda que sexa por retrasado,FELICIDADES MARIAM!!!!. Aproveito para agradecerche unha vez máis, a túa valiosa e inestimable aportación, ó igual que a de tódolos colaboradores (non regalo eloxios gratuítos, non vaiades pensar, gústame acordarme d@s que merecen ser). Algúns, por desgracia, xa hai tempo que non sabemos nade deles, aínda que estou seguro que calquera día nos voltarán a agasallar coa súa presencia. Estoume acordando por exemplo de Alvariño e dos seus relatos da vida cotián de corte tan tan....Alvariño. Xa hai máis xente que me ten preguntado, en concreto, por el. Espero que nada malo lle tivera acontecido. Toquemos madeira.

Pero este primeiro post do mes de abril vai ADICADO, especialmente, a Mariam unha das colaboradoras máis activas de A Lareira Máxica, desde que foi creado un 1 de maio de 2006. Cómo pasa o tempo!!!

martes, 31 de marzo de 2009

** En busca da "tuerca" perdida

A xente está decididamente tola. Sí, xa o dicía aquela película titulada "El mundo está loco, loco, loco". Por se había algunha dúbida ó respecto, María envíame este enlace dunha nova publicada nun xornal que recolle unha proba máis de que a cousa, lonxe de mellorar, vai a peor. E por riba parece que non se albisca o fondo... Xa case non me estraña nada do que leo, vexo e escoito, e digo case porque sempre hai algo que non deixa de soprenderte nesta vida, a pesar de todo. Ougallá sempre fora por cousas boas, pero sexamos realistas...Non é así.



ENLACE DE NOVA REMITIDO POR: María
Colaboradora de A Lareira Máxica

OPINIÓN FEITA POR: Julio Torres

** A Frase Máxica....Destino?? by William Jennings

" O destino non é cuestión da casualidade, senón de eleccións. Non é algo que hai que esperar, senón algo que hai que perseguir "



William Jennings Bryan

luns, 30 de marzo de 2009

** Que rabia da cando...!!! Folletos invasores

Que rabia da cando...!!! Cando chegas ó teu coche e, sorpresa sorpresa, atópastes con que o teu parabrisas foi pai. As súas transformadas en escobillas que case todo o limpan, refuxian no seu interior un vástago postizo de nome folleto, e de apelido: publicitario. A nai do fillo deixouno, como a outros, a cambio dunha paga monetaria...

Cando esta práctica do folleteo publicitario é frecuente un acaba por afartarse. Pasa outra cousa: que as veces daste de conta e retíralos, pero outras veces xa cando estás dentro do coche, co cinto posto, encendeste o motor e puxestes a primeira e vas arrancar, albiscas polo retrovisor un folleto asasino na luna traseira do vehículo.. Brrrr!! (sobre todo se chove). Ante isto último cómpre ter coidado, hai moito amigo do alleo que o fai a propósito para que cando te levantas a retiralo, aproveitar para levarche o coche, tendo en conta que as chaves están dentro e o conductor na súa parte traseira. A min, afortundadamente, nunca me pasou, pero teño recibido correos advertíndome desta técnica ladronil. Coidado. Mellor apagar o coche, coller as chaves e apearse do vehículo, ou marchar facendo publicidade e, máis tarde, retirar a publicidade "gratuita" da plataforma do teu coche.

¿E ti non tés ningunha cousa que che dé rabia? Desafógate en A Lareira Máxica. Envía o teu texto e queixa ó mail de alareiramaxica[arroba]gmail.com (no lugar de [arroba] poñer @). Gracias.



QUE RABIA DA CANDO...!!! FEITO POR: Julio Torres
Coordinador de A Lareira Máxica

** A Frase Máxica....Ilusión.. by Jaloux

" So as ilusións nos axudan a vivir. Un home que soubese toca a verdade, debería sentarse ó borde dun camiño e chorar ata a morte "



Edmond Jaloux

sábado, 28 de marzo de 2009

** Algo máis que publicidade televisiva...

Lembrar un anuncio é algo que buscan os publicistas. Cando o humor é un ingrediente base a memoria tende a aliarse co seu recordo. Preparádevos a ver case oito minutos de anuncios publicitarios simpáticos. Vede e escoitade. Non fai falta saber idiomas para entendelos e rirse, que sempre é bo. Xa me contaredes con cal ou cales vos quedades. A elección non será sinxela...


xoves, 26 de marzo de 2009

** Ser inhumano e facer espectáculo dos sentimentos

Que nesta vida hai xente boa e xente mala é, por suposto, unha obviedade. Outras persoas, sinxelamente, non son persoas. Este termo venlles grande. Nin tan sequera se poden clasificar como malas, porque incluso rompen os esquemas da maldade. É o caso do/s presuntos asesinos de Marta del Castillo. A maneira en que están xogando coa dor dunha familia que so busca o cadaleito da súa filla de 17 anos para poder darlle sepultura é algo inhumano. Se primeiro a tiraron ó río, que logo ó lixo, dentro duns días a saber onde di que a botaron. NON HAI DEREITO A SER ASÍ DE CRUEL E INHUMANO. Iso non é ser persoa. Non sei como podería ser xurídicamente unha condena sen atopar o cadaleito de Marta, ou se, como parece, ó non haber probas, podería ser posto en liberdade. Se é así, algo falla no sistema xudicial. En realidade fallar xa fallan moitas cousas, pero isto sería un erro máis a sumar, coa agravante da perversidade. ¿Crimes impunes?. Incluso se aparece o corpo sen vida de Marta e hai condena polo homicidio, ¿cantos anos pode cumprir na cadea o/s seu/s asesino/s? A eterna pregunta: ¿canto vale unha vida humana? E tantas outras que a tod@s se nos poden pasar polas nosas mentes.

Non sei, agora o primeiro que se me ocurre é acabar con esta frialdade do/s presunto/s asesinos e colaboradores. A familia de Marta xa ten moita dor encima como por riba andar xogando con ela.

Remato cunha petición: que non se convirta a morte dun ser humano nun circo televisivo. E xa se entende o que quero dicir. Programas que fan dun sufrimento un espectáculo televisivo con tal de captar audiencias. E que incluso poden pagar a xente para que contribúa a este circo mediático. POR FAVOR, ¿para cando un verdadeiro código ético televisivo? ¿Por qué se insiste en temas como os dereitos de autor archicoñecidos e se é tan permisivo coas televisións e o bombardeo sensacionalista e carroñeiro -incluso a calquera hora- POR FAVOR UN CÓDIGO ÉTICO DUNHA VEZ. O fin non xustifica os medios.

Aínda me acordo cando no verán, ó día seguinte do accidente aéreo en Barajas, un programa de Telecinco enviou a unha "reporteira" no avión que cubría o mesmo destino ó día seguinte e á mesma hora. ¿De que vamos?

RESPETO E HUMANIDADE POR FAVOR!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!



UN ARTIGO-OPINIÓN ELABORADA POR: Julio
Coordinador de A Lareira Máxica

mércores, 25 de marzo de 2009

** Unha ferramenta para practicar o teu inglés

Las nuevas tecnologías nos permiten hacer esto. Mi avatar Angjo da clases de inglés de 1 minuto. Leerá las preguntas más frecuentes en inglés con un perfecto acento americano.


<>What is your name?
<>How do your friends and family call you?
<>Where was your name taken from?
<>What is the meaning of your name?
<>What is the most memorable thing that happened to you?
<>What is the most embarrassing thing that ever happened to you?
<>Who or what makes you happy?
<>What was the funniest joke you’ve ever heard?
<>Tell me about the happiest day or moment in your life.
<>Tell me about the saddest moment in your life.
<>What pisses you off?
<>How will you describe yourself?
<>How do other people usually see you?
<>What do most people don’t know about you?
<>What do you want other people to understand about you?






Para ver más clases como esta entrar en :
ImageChef.com - Custom comment codes for MySpace, Hi5, Friendster and more



FERRAMENTA DE INGLÉS ENVIADA POR: Jose
Colaborador de A Lareira Máxica

** A Frase Máxica.....Ramón Gómez de la Serna

“Aínda era a vida apretar o libro debaixo do brazo e abrir moito os ollos ó andar”

Ramón Gómez de la Serna




(Esta frase tomeina prestada do blog Farrapos de Gaita, do compañeiro Luis Pousa)

luns, 23 de marzo de 2009

** TRINTA ANOS DE DIFERENCIA...

Escenario: Tienes que hacer un viaje.

Año 1978: Viajas en un avión de Iberia, te dan de comer y te invitan a lo que quieras de beber, todo servido por azafatas espectaculares en un asiento en el que caben dos como tú.
Año 2008: Entras en el avión abrochándote el cinturón de los pantalones que te han hecho quitar para pasar el control, te sientan una butaca en la que si respiras profundo le metes el codo en el ojo al de al lado y si tienes sed el azafato te ofrece una carta con las bebidas y sus precios subidos un 50% por que si. Y no protestas por si acaso cuando aterrizas te meten el dedo mas largo del mundo por el culo para ver si llevas drogas.

Escenario: Manolo tiene pensado ir al bosque después de clase, según entra al colegio le enseña una navaja a Pancho con la que pretende hacer un tirachinas..
Año 1978: El Jefe de Estudios lo ve y le pregunta donde las venden, y le enseña la suya, que es antigua, pero mas buena.
Año 2008: Se comunica el PREVI. La escuela se cierra, llaman a la guardia civil y llevan a Manolo al reformatorio. Antena 3 y Tele cinco presentan los informativos de las 15:00 desde la puerta del colegio.

Escenario: Disciplina escolar:


...Ampliar/recoller resto do artigo [ +/- ]


    Año 1978: Hacías una putada en clase. El profesor te metía dos buenas hostias bien merecidas. Al llegara a casa tu padre te arreaba otras dos.
    Año 2008: Haces una putada. El profesor te pide disculpas. Tu padre te pide disculpas y te compra una moto.


    Escenario: Fran y Marcos se reparten unos puñetazos después de clase.
    Año 1978: Los compañeros los animan, Marcos gana. Se dan las manos y terminan siendo colegas en los billares.
    Año 2008: Se anota en el PREVI. La escuela se cierra, Tele cinco proclama el mes antiviolencia escolar, el periódico 20 minutos titula a cinco columnas el asunto y Antena 3 aposta de nuevo a Matías Prats en pleno temporal frente a la puerta del colegio para presentar el telediario
    .


    Escenario: Juan se cae mientras echaba una carrera y se araña en la rodilla. Su profesora, María, se lo encuentra llorando al borde del camino. María lo abraza para confortarlo.
    Año 1978: Al poco rato, Juan se siente mejor y sigue jugando.
    Año 2008: María es acusada de perversión de menores y se va al paro. Se enfrenta a tres años de cárcel. Juan se pasa cinco años de terapia en terapia. Sus padres demandan al colegio por negligencia y a la profesora por trauma emocional, ganando ambos juicios. María, en paro y endeudada, se suicida tirándose de un edificio. Cuando aterriza, lo hace encima de un coche y también rompe una maceta. El dueño del coche y el dueño de la planta demandan a los herederos de María por destrucción de la propiedad. Ganan. Tele cinco y Antena 3 producen juntos la película y definitivamente el plató de los informativos ya queda emplazado en medio de la calle.


    Escenario: llega el cambio de horario en otoño.
    Año 1978: Llega el día del cambio de horario de verano al horario de invierno. No pasa nada.
    Año 2008 : Llega el día del cambio de horario de verano al horario de invierno. La gente sufre trastornos del sueño, depresión y amenorrea.


    Escenario: El fin de las vacaciones.
    Año 1978: Después de chuparse una caravana del copon con toda la familia metida en un seiscientos tras 15 días de vacaciones en la costa, se terminan las vacaciones. Al día siguiente se trabaja y no pasa nada.
    Año 2008: Después de volver de Cancún, en un viaje todo pagado. Se terminan las vacaciones y la gente sufre trastornos del sueño, depresión y seborrea.

    ¿¿¿DE VERDAD HEMOS MEJORADO????



ARTIGO ENVIADO POR: Ana I.
Colaboradora de A Lareira Máxica

sábado, 21 de marzo de 2009

** ¿Música para parvos e para listos?

Remítenos María, unha das nosas colaboradoras máis activas, un enlace dun artigo titulado "Música para tontos y para listos" publicado hai uns días no xornal Público. Nel faise referencia a un estudio que "determina" que hai música para tontos e para listos. Ó igual que María non estou dacordo co que expón o estudio. Persoalmente considero que a música depende de moitos factores sí, pero coido que non ten que ver con nivel intelectual e sí, por exemplo, cos estados de ánimo de cada persoa en diferentes momentos da súa vida, incluso dun día ou mesmo dun intre determinado. E vós: ¿QUÉ OPINADES DESTE ARTIGO?



ENLACE DE ARTIGO REMITIDO POR: María
Colaboradora de A Lareira Máxica

martes, 17 de marzo de 2009

** Unha efeméride social a ter en conta

O
Día do Traballo Social víñase celebrando o 10 de decembro coincidindo co Día dos Dereitos Humáns. Na asemblea xeral da Federación Internacional de Traballadores Sociales -FITS- (organismo global para traballadores/as socais de 90 países de todo o mundo), acordouse celebrar este día o terceiro martes do mes de marzo de cada ano ata o 2020.

A profesión de traballador/a social -antes chamada asistente social- é a que desempeño desde hai anos e que compaxino, cando as circunstancias o permiten, coa outra miña profesión: a de xornalista. Outro día falareivos de que vai isto de ser traballador social ou asistente social. A modo de adianto direivos que traballamos con diferentes sectores da poboación: terceira idade, discapacitados, menores, mulleres, drogodependentes, reclusos, inmigrantes ou persoas exluidas,entre outras. As labores, a nivel xeral(xa que hai outras moitas), son de información, orientación e asesoramento sobre recursos, prestacións e servicios que contribúan a mellorar o benestar das persoas.

luns, 16 de marzo de 2009

** As sectas das que ninguén fala

A viñeta é da autoría do xenial J.R.Mora

E nganáronnos. Sí, non nos dixeron toda a verdade. Contáronnos que as sectas era un grupo de persoas que seguían a un líder seudorelixioso. Que era moi fácil entrar nelas pero moi difícil saír e que xente que atrapada nelas era xente moi débil e fácilmente infuenciable. E sí, todo iso era certo, pero é unha verdade parcial. Restaba por recoñecer que as sectas non son so éstas, senón que existen outras moitas: profesioanais, políticas, deportivas, e outras moitas, alusivas a diferentes ámbitos da vida cotián. Homes e mulleres que seguen ó pé da letra unha convicción, que se cren sempre mellores que o resto, posuidores da verdade e da razón absolutas. Incluso cando os datos obxectivos sinalan o contrario. Se fai falta negaríanse a recoñecer que os paxaros teñen ás, que o tren é un medio de comunicación ou que algo é negro cando sabes que é azul, pero azul azul. Dá igual, se tropezas cunha destas moitas sectas, terás que aprender que as cousas non son o que vés, senón que tés que velas para que sexan.

É xente que pretende convencerte de que eles son o único referente a seguir. Persoas que sucumben reiteradamente a non recoñecer os erros que poidan cometer e bótanlle, nas máis das veces, as culpas a terceiros. Todo vale con tal de non admitir que se equivocan. E pasa en moitos ámbitos da vida. Ou estás con uns ou con outros. Todo parece dualizarse nunha estraña combinación binaria que extrae unha única conclusión: “ou estás comigo ou estás en contra miña”. Mentes cuadriculadas que son forofas de sí mesmas e do obxecto, persoa/s ou asociación que idolatran. Tratan de pechar filas a favor dos seus membros, defendendo o indefendible. Aquel dito que “o fin xustifica os medios” chega, por veces, a ser todo un ideal. O cinismo e mentira compulsiva téntaos continuamente. Confunden o termo democracia e practican un dictadura paternalista.

…Que enganados nos tiñan. Dicían que so había sectas de tipo religioso, pero esquecíanse que nesta sociedade as sectas abundan, porque custa recoñecer máis verdades cás de un/unha mesm@. Calquera diría que xa estamos no século XXI…Xa sabes se te atopas cunha destas moitas sectas, pensa que teñen a realidade desvirtuada e que practicar un diálogo será causa perdida. E pretender sacarlle a razón máis complicado que que che toquen os 6 números da lotería primitiva. Coidado, estimados lectores!!!



UN ARTIGO-OPINIÓN REALIZADO POR: Julio Torres
Coordinador de A Lareira Máxica


domingo, 15 de marzo de 2009

** El agrosexual

Leyendo un artículo me encuentro, así, de repente, con que desde hace no más de diez años tenemos entre nosotros a unos seres, raros, raros, que la moda se empeña en denominar metrosexuales.

Se dice que son hombres, pero que visten como mujeres, ¡oh!. Que se tiñen el cabello, broncean su piel, usan cosméticos, perfumes, mantienen bien depilado su vello corporal, e incluso no dudan en hacer uso de la cirugía para desarrollar su otro yo más femenino y así, en perfecta armonía con la ambigüedad, ensalzan su imagen en detrimento de la propia identidad con un objetivo claramente seductor y/o sexual. Vaya, que de lo que se trata es de pillar cacho, como siempre.

Claro, que según tengo entendido, los metrosexuales son definidos por su carácter urbanita, metropolitano, de ahí el nombrecito. Entonces los donjuanes de provincias, los de interior, ¿deberían denominarse aldeanosexuales, rusticosexuales quizás? Yo más bien me atrevería a acuñar la palabra agrosexual para denominar al mozo hortelano que, después de 14 horas con la azada al hombro y las albarcas llenas de barro, se refrota la sobaquera en la acequia, se engalana con la camisa franela de los domingos, se pone "tol pelo patrás" y se va al teleclub del pueblo a echar un tinto pa que le vean las mozas casaderas locales. Y ellas suspiran.



...Ampliar/recoller resto do artigo [ +/- ]



    El agrosexual no necesita ir al gimnasio, goza de un bronceado que muchos ya quisieran y lleva una alimentación envidiable que le proporciona un buen aspecto físico. El agrosexual desarrolla un instinto cazador para el fin de semana, cultivado en sus largas horas de soledad en el campo o entre su ganadería. El agrosexual da una gran importancia a su apariencia física cuando sale de cacería, preparando concienzudamente todos y cada uno de los detalles que le asegurarán el éxito con las zagalas en edad de merecer. El agrosexual es una bestia imparable en el erial del amor y la seducción, es una mezcla entre la trogloditez del macho en celo y el amante trovador, poeta de verso tullido y entrecortado. El agrosexual es directo, implacable, un triunfador con los bolsillos repletos de billetes capaz de embaucar a las más difíciles hembras. El agrosexual nunca se va de vacío, nunca se queda en blanco ni a dos velas. El agrosexual no tiene reparos en descargar su preciosa mercancía en algún club de vuelta al pueblo, y presumir de ello, incluso. El agrosexual no necesita vestir como una nena y siempre marca paquetón. El agrosexual no se molesta si le confunden su hombría, es más, le gusta presumir de su inexistente homofobismo. El agrosexual se rodea de tipos no-agrosexuales que le parten la cara ipso facto a aquel que ponga en entredicho su masculinidad. El agrosexual, en resumen, es un líder, un triunfador en todos los campos que no tiene que adaptarse al medio, ya que consigue que el medio se adapte a él. El agrosexual no necesita ir por la vida demostrando nada a nadie puesto que tiene tierras, un gran Mercedes, paga rondas de cubatas a los no-agrosexuales y si dice que "siete sin sacarla" nadie duda que, a buen seguro, habrán sido ocho o incluso más.

    En las ciudades son conocedores de este tipo agrosexual y han creado su propia versión del galán rural, del Don Juan de pueblo, del seductor aldeano de toda la vida, llamándolo metrosexual. Pero vaya, ni puta idea. ¡Envidia cochina!




UN ARTIGO REMITIDO POR: Patxi
Colaborador de A Lareira Máxica

xoves, 12 de marzo de 2009

** Un agradable premio para compartir


O blog Im-pulso tivo a ben concederlle a A Lareira Máxica, un premio ó esforzo persoal, que, por suposto, comparto con tódol@s que colaborades neste blog en forma de artigos e comentarios. Sen vós A.L.M non sería o que é.

Pola miña parte paso o testigo a cinco blogs. Os seus autores teñen o premio moi merecido polo seu traballo e adicación ó fronte das súas respectivas bitácoras. O seu esforzo merece esta recompensa. Tamén os invito a conceder outros tantos premios (NON É OBRIGATORIO).

Os premiados por parte de A Lareira Máxica son:

*** El escaparate de Rosa
*** Entre Nómadas
*** Islas cíes
*** Migramundo
*** Toupeira Toupeiro

domingo, 8 de marzo de 2009

** "La profecía autocumplida" (tomemos nota, engade Julio)

Imagínese usted un pueblo muy pequeño donde hay una señora vieja que tiene
dos hijos, uno de 19 y una hija de 14.

Está sirviéndoles el desayuno y tiene una expresión de preocupación. Los
hijos le preguntan qué le pasa y ella les responde:

'No sé, pero he amanecido con el presentimiento de que algo muy grave va a
sucederle a este pueblo'.

El hijo se va a jugar al billar, y en el momento en que va a tirar una
carambola sencillísima, el otro jugador le dice:

'Te apuesto un peso a que no la haces'. Todos se ríen. El se ríe.

Tira la carambola y no la hace. Paga su peso y todos le preguntan qué pasó,
si era una carambola sencilla,

Y él contesta:

...Ampliar/recoller resto do relato [ +/- ]


    'es cierto, pero me he quedado preocupado de una cosa que me dijo mi madre
    esta mañana sobre algo grave que va a suceder a este pueblo'.

    Todos se ríen de él, y el que se ha ganado su peso regresa a su casa, donde
    está con su mama, feliz con su peso y le dice :

    Le gané este peso a Dámaso en la forma más sencilla porque es un tonto..

    ¿Y por qué es un tonto?,

    Porque no pudo hacer una carambola sencillísima según el preocupado con la
    idea de que su mamá amaneció hoy con la idea de que algo muy grave va a
    suceder en este pueblo.

    Y su madre le dice:

    No te burles de los presentimientos de los viejos porque a veces salen.

    Una pariente que estaba oyendo esto y va a comprar carne. Ella le dice al
    carnicero:

    'Deme un kilo de carne', y en el momento que la está cortando, le dice:

    Mejor córteme dos, porque andan diciendo que algo grave va a pasar y lo
    mejor es estar preparado'.

    El carnicero despacha su carne y cuando llega otra señora a comprar un kilo
    de carne, le dice:

    'mejor lleve dos porque hasta aquí llega la gente diciendo que algo muy
    grave va a pasar, y se están preparando y comprando cosas'.

    Entonces la vieja responde:

    'Tengo varios hijos, mejor deme cuatro kilos....'

    Se lleva los cuatro kilos, y para no hacer largo el cuento, diré que el
    carnicero en media hora agota la carne, mata a otra vaca, se vende toda y
    se va esparciendo el rumor.

    Llega el momento en que todo el mundo en el pueblo, está esperando que pase
    algo. Se paralizan las actividades y de pronto a las dos de la tarde.

    Alguien dice:

    ¿Se ha dado cuenta del calor que está haciendo?

    ¡Pero si en este pueblo siempre ha hecho calor!

    Sin embargo -dice uno-, a esta hora nunca ha hecho tanto calor.

    Pero a las dos de la tarde es cuando hace más calor.

    Sí, pero no tanto calor como hoy.

    Al pueblo todos alerta, y a la plaza desierta, baja de pronto un pajarito y
    se corre la voz:

    'Hay un pajarito en la plaza'. Y viene todo el mundo espantado a ver el
    pajarito.

    Pero señores, dice uno siempre ha habido pajaritos que bajan aquí.

    Sí, pero nunca a esta hora.

    Llega un momento de tal tensión para los habitantes del pueblo, que todos
    están desesperados por irse y no tienen el valor de hacerlo.

    Yo sí soy muy macho -grita uno-.

    Yo me voy.

    Agarra sus muebles, sus hijos, sus animales, los mete en una carreta y
    atraviesa la calle central donde todo el pueblo lo ve.

    Hasta que todos dicen:

    'Si este se atreve, pues nosotros también nos vamos'.

    Y empiezan a desmantelar literalmente el pueblo. Se llevan las cosas, los
    animales, todo.

    Y uno de los últimos que abandona el pueblo, dice:

    'Que no venga la desgracia a caer sobre lo que queda de nuestra casa', y
    entonces la incendia y otros incendian también sus casas.

    Huyen en un tremendo y verdadero pánico, como en un éxodo de guerra, y en
    medio de ellos va la señora que tuvo el presagio, le dice a su hijo que
    está a su lado:

    ¿Vistes mi hijo, que algo muy grave iba a suceder en este pueblo?

    ..........................................................................................................................
    Esto se llama la profecía auto cumplida.

    MORALEJA

    “No hagas caso del rumor”

    “No seas tú mismo un instrumento para crear el caos”

    “Lo negativo atrae a lo negativo” (Ley de la Atracción)

    ¡¡¡Sé positivo!!!

    TRATEMOS DE CONSTRUIR...

    NO DE DESTRUIR

    "SI SEGUIMOS HABLANDO DE CRISIS", ¡¡¡HABRÁ CRISIS...!!!

    Un relato feito por Gabriel García Márquez




RELATO ENVIADO POR: Jose
Colaborador de A Lareira Máxica

sábado, 7 de marzo de 2009

** Agardando a chegada de tempos mellores



...E como xa sei que o inglés non o dominas, aquí tés a versión en castelán...



ADICADO A UN BO AMIGO QUE O ESTÁ PASANDO MAL

venres, 6 de marzo de 2009

** O blog Im-pulso, víctima de ataques informáticos

Hai un intre conecteime a internet. Logo de revisar un pouco A Lareira Máxica, na Eira dos Blogs, fixeime no titular do blog de Félix Soria, que facía referencia a súa propia bitácora: "Titulares y textos de Im-pulso han sido manipulados". Félix escribe o seguinte: "Persona (o personas) desconocida y ajena a Im-Pulso ha accedido al blog y ha modificado titulares y textos de varias entradas. La acción ha sido detectada a las 15 horas de hoy.
He cambiado la clave de acceso y otros detalles vinculados a la seguridad, pero en tanto no repare los daños y recupere la confianza la bitácora permanecerá inactiva.
La práctica totalidad de las manipulaciones han sido realizadas en los post que versan sobre asuntos relacionados con el PP y sus dirigentes. Ignoro si el autor de las manipulaciones es alguien obsesionado con perjudicar a esa formación, o bien se trata de un fanático que está molesto por los contenidos y su objetivo es crear problemas donde nos los hay.
Ruego a mis amigos y amigas que militan en el PP o votan o simpatizan con esa opción --que los tengo y no son pocos-- que no se den por aludidos si ingresan en la copia manipulada de Im-Pulso.
Una vez digerido el trago y reparados los daños, espero recuperar las ganas de disfrutar del espacio de libertad de la Blogosfera.
Gracias a todas/os por estar ahí. "


O suceso paréceme dunha crueldade e baixeza terrible nunha sociedade que presume de ser democrática. Desde que coñecín o blog de Félix Soria chamoume moito a atención o coidadas que estaban as súas informacións e demostroume que aínda quedan xornalistas que tentan buscar a obxectividade para que logo cadaquén se forme a súa opinión ante determinados acontecementos. Non teño o gusto de coñecer a Félix, pero é plausible que nos tempos que corren haxa xornalistas que pretendan contextualizar as súas informacións "sen casarse con ninguén" como se soe dicir. Incluso manifesta e ofrece opinións que moita xente opina pero que ninguén se atreve a afirmar en público. É a miña impresión persoal.

Os ataques contra a liberdade de expresión (sempre que ésta cumpra os requisitos constitucionais) non son admisibles. Dáme igual de quen se trate e contra quen sexa o ataque. Hai que saber respetar, aínda que o que leamos, vexamos ou escoitemos non nos guste.

Dito todo isto, quero solidarizarme con Félix e brindarlle a miña colaboración para o que precise e lle poida axudar. Non hai que olvidar que o que hoxe lle pasou a el, mañán nos pode pasar a calquera outro blogger. Toquemos madeira.

martes, 3 de marzo de 2009

** Unha inoportuna confusión de palabras de ZP

Ás veces a nosa lingua xóganos unha mala pasade e confunde, de xeito inconsciente cas sempre, palabras. Dicimos cousas que nin estabamos pensando nin queriamos dicir, pero saen sen querer, sen ningún tipo de maldade. A tod@s nos aconteceu algunha vez algo parecido. A min polo menos. ¿A quen non?. E pásase mal nese intre. Abofé que sí. Son cousas que ocurren e punto, hai que quedarse co lado simpático, simpremente.

Hoxe a confusión dialéctica tocoulle á ZP nunha rolda de prensa que deu con motivo dun encontro co presidente ruso (menudo compromiso para o propio ZP e para os traductores, pobres!!). Seguramente outras veces lle tocou/ tocará a outros politicos de calquera formación. O de ZP non deixa de ser unha anécdota simpática. Non vexades ningún tipo de lectura política porque non a ten. Se fose doutro político ou se fose dalgunha outra personaxe famosa, tamén o tería publicado. PALABRA!!

NOTA: ¿E que di, preguntarédevos moitos? Préstade atención ó que di a partir do segundo 18.... Doutra parte, creo que o feito de ter rectificado a palabra inmediatamente e non terlle dado importancia, fixo que soubera saír ben do apuro.

** Él nunca lo haría

Hoy he leído una noticia que me alegra, pero que al mismo tiempo me escandaliza. Se trata de la inhabilitación de por vida a una ciudadano de Palma (si es que se le puede llamar ciudadano), para tener otro perro.

Al parecer este individuo, que poseía dos perros, ni corto ni perezoso, no se le ocurre la mejor idea que marcharse de vacaciones, en pleno verano, dejando a sus perros en la terraza de su casa, sin agua, sin comida y sin nadie al cargo de ellos. Uno de ellos acaba muriendo y el otro es rescatado en lamentables condiciones por los bomberos, gracias a la denuncia de los vecinos, los cuales se percataron de tan detestable escena.

Y es que en este mundo, aún existe gente que trata a los animales como objetos de usar y tirar. Ven a los animales como un complemento, que cuando deja de interesarnos, o porque nos resulta un obstáculo para nuestras necesidades (no básicas), podemos desprendernos de ellos, como si fueran unos zapatos viejos o pasados de moda.

Como decía ese famoso slogan: “El nunca lo haría”. Y es que un animal de compañía, desde el primer momento en que entra en nuestra casa, se convierte en uno mas de la familia, al que debemos cuidar y alimentar, pues en contrapartida, ellos nos ofrecen amor y compañía de por vida (entre otras cosas), y sin exigirnos nada a cambio. Por lo tanto, debemos considerarlos casi como nuestros hijos. Ellos no son artículos para fardar ante los amigos y vecinos. Tampoco son juguetes que caprichosamente puedan pedir nuestros hijos y que cuando aparece otro juguete más divertido, se opta por abandonarlo.

Aún tengo en el recuerdo aquellas escenas de un hombre que le da una paliza mortal a un perro, porque éste, siguiendo su instinto natural mató a una gallina. ¿No le hubiera sido mejor encerrar debidamente a las gallinas, fuera del alcance de su perro, para que no volviera a suceder tal hecho?

El ser humano ha evolucionado “mucho” desde la prehistoria, aunque por lo visto no hemos evolucionado los suficiente. Seguimos siendo seres salvajes para con algunos seres vivos.

Me alegro, por lo tanto, de esta sentencia, aunque por desgracia, debería de aplicarse a más gente, de la que creemos. Gente que opta por dejar morir a un perro, por una enfermedad curable, por no gastar dinero en el veterinario (“si se muere, compramos otro y ya está”), gente que antepone sus necesidades (necesidades no básicas), para poder pasar un mes en un hotel de la costa mediterránea. (“¿Que hacemos con el perro? No lo podemos llevar. Pues lo abandonamos en el monte. Yo no me voy a quedar sin vacaciones en la playa por culpa del perro.”)

Ante todo debemos preguntarnos esto: ¿Quién es más animal, ellos o nosotros?


ARTIGO RELACIONADO PUBLICADO O 24-03-08 EN A.L.M.:
Diario dun can...porque os cans tamén teñen vida



UN ARTIGO ELABORADO POR: O Moucho
Colaborador de A Lareira Máxica

** A Frase Máxica de...Miguel de Unamuno

" Miremos máis que somos os pais do noso porvir que non os fillos do noso pasado "



MIGUEL DE UNAMUNO

luns, 2 de marzo de 2009

** O Recuncho literario: "SI.... - IF..."


Esta poesia me ayudo mucho en momentos muy dificiles.
Es muy adecuada para este momento en el que esta empezando una gran crisis economica.


.....................................................................................................................................

"SI.... - IF..."

Si puedes mantener intacta tu firmeza
cuando todos vacilan a tu alrededor
Si cuando todos dudan, fías en tu valor
y al mismo tiempo sabes exaltar su flaqueza

Si sabes esperar y a tu afán poner brida
O blanco de mentiras esgrimir la verdad
O siendo odiado, al odio no le das cabida
y ni ensalzas tu juicio ni ostentas tu bondad

Si sueñas, pero el sueño no se vuelve tu rey
Si piensas y el pensar no mengua tus ardores
Si el triunfo y el desastre no te imponen su ley
y los tratas lo mismo como dos impostores.

Si puedes soportan que tu frase sincera
sea trampa de necios en boca de malvados.
O mirar hecha trizas tu adora quimera
y tornar a forjarla con útiles mellados.

Si todas tu ganancias poniendo en un montón
las arriesgas osado en un golpe de azar
y las pierdes, y luego con bravo corazón
sin hablar de tus perdidas, vuelves a comenzar.

Si puedes mantener en la ruda pelea
alerta el pensamiento y el músculo tirante
para emplearlo cuando en ti todo flaquea
menos la voluntad que te dice adelante.

Si entre la turba das a la virtud abrigo
Si no pueden herirte ni amigo ni enemigo
Si marchando con reyes del orgullo has triunfado
Si eres bueno con todos pero no demasiado

Y si puedes llenar el preciso minuto
en sesenta segundos de un esfuerzo supremo
tuya es la tierra y todo lo que en ella habita
y lo que es más serás hombre hijo mío....


Unha poesía de: Rudyard Kipling (1835-1936)


Si quereis saber más sobre esta poesia y su autor, haced click en :
ESTA PAGINA PRETENDE AYUDAR A TODOS LOS HISPANOPARLANTES DEL MUNDO QUE ESTAN ESTUDIANDO INGLES



POESÍA ENVIADA POR: Jose
Colaborador de A Lareira Máxica

** A Frase Máxica: Deberes vs sufrimentos

"Se fas o que non debes, deberás sufrir o que non mereces"



Benjamin Franklin