martes, 10 de febreiro de 2009

** CÓMO VIVIR UN GRAN AMOR (2)

O prometido é débeda. Aquí tedes a segunda parte do artigo de onte, que nos enviou a nosa colaboradora María. Para tomar nota...


...................................................................................................................................

POR QUÉ ME TOCAN PAREJAS DIFÍCILES??? Porque internamente tenemos una programación que nos conduce a elegir personas difíciles, no estamos preparados para ser felices y gozar del amor.

Además el peor motivo para buscar pareja es por estar solos, si nos desesperamos elegiremos lo peor. Cuando tenemos demasiada hambre comemos cualquier cosa, no elegimos. Si estamos hambrientos emocionalmente hacemos igual, y en cuanto a pareja hay que seleccionar sin apuro ni presión el "menú principal"


Soluciones:
1. Dejar de ver telenovelas. Son la peor fuente para programar el subconsciente, es drama puro lo que ponen en la mente y por muy analíticos que seamos siempre afectan.

2. Revierte tu programación negativa infantil. Focaliza y elige modelos externos que fortalezcan tu idea de felicidad. Usa la técnica del anclaje, al reconocer un modelo positivo de pareja en la calle, la TV o un libro piensa: "Esto es lo que quiero para mi"? También es bueno habituarse a poner la atención en las virtudes del otro y no en los defectos, pues en lo que ponemos pensamiento y atención se reproduce (si creo y pienso que mi pareja es infiel, creare las condiciones para eso).

3. hablar con parejas amigas que sean felices y preguntarles como lo lograron. Ellas tienen una información que tu ignoras, busca conocerla. Nuestro ego nos invita a envidiar, porque maneja un concepto estrecho de escasez, hay que hacer caso al espíritu, quien sabe que hay amor para todos, entonces intentemos y copiemos, no envidiemos.



EL PLAN PARA ENCONTRAR A TU PAREJA

...Ampliar/recoller resto do artigo [ +/- ]



    La mayoría cree que el amor cae del cielo y no se puede planear, nos toca o no nos toca. Eso es falso, si no hemos logrado una vida afectiva placentera podemos entrar en acción, movernos, hacer un plan como si fuéramos de vacaciones.

    1. Elabora una lista de compatibilidades. Hay que elegir el tipo de pareja. Haz una lista de las características en todos los aspectos que te gustaría tuviera tu pareja y cubre cada detalle: descripción física, edad, nivel sociocultural, económico, afinidad espiritual, etc.... se muy especifico.

    2. Al encontrar el candidato chequea: de 60% para arriba se pronostica éxito 50% la proyección es drama. Y 80% es un muy buen porcentaje.

    3. Dónde buscarla??? Visita los lugares afines al tipo de gente que buscas, donde haya menos competencia y se compartan afinidades. Si lo quieres deportista, acude a esos sitios, y si te desagradan los salidores no vayas a buscar novio en las discotecas. También puedes correr la voz hazte publicidad, dile a tus amigos que buscas pareja.

    4. Trabaja contigo mismo. La principal fuente de frustración al nivel de pareja es querer cambiar al otro, olvídate del otro. Comienza a buscar todo lo que puedas hacer para ayudarte, sanar las heridas de tu niño interior y alimentar bien tu mente subconsciente, pues ella siempre ejecuta lo que lleva dentro.

    5. Si tienes pareja y las cosas no van bien, haz lo mismo; pues al mejorar tu, mejora el otro. Ahora, si hay muchas cosas que te molestan del otro, inconscientemente te estas diciendo que es la persona errónea y quieres cambiarla.
    El trabajo personal te dará dos alternativas: a. Si la persona con la que estas es quien mereces, comenzara a darte el amor que esperas. b. Si no es la que te conviene, se correrá y vendrá otra como la que quieres.
    Un lema para todos: UNA RELACIÓN DE PAREJA ES SIEMPRE PARA ESTAR MEJOR.


    Una buena relación es un contrato entre dos, donde ambos hacen lo que está a su alcance para hacerse mejor la vida. Si no, no hay relación, pues tener pareja no es para competir, cambiar al otro o descargar las neurosis que padecemos.
    Actúa, haz el plan, ponle fecha, si no se cumple, no te desanimes, sé perseverante. Prepárate con tiempo y disponte a darle la bienvenida, recuerda que una relación comienza mucho antes de encontrarse con esa persona, pues comienza contigo.

    Decide cuánto quieres pagar, pide una persona que traiga lecciones a Tu vida, pero de un modo que puedas digerirlas fácilmente, sin traumas, ni dolor; pide un maestro cariñoso. Invierte tiempo y esfuerzo en deslastrarte de tu dolor emocional del pasado y fórmate una nueva conciencia, lee libros busca consejos de profesionales, busca ayuda de personas con experiencia, pero ante todo haz el trabajo interior contigo mismo, reconcíliate con tu pasado y tu presente. Toma modelos externos que alimenten lo que has elegido.

    Remueve de tu casa todos los objetos de relaciones anteriores, sobre todo si fueron malas; regala, vende, quema, dona, bota, sácalos de tu vida. Si te cuesta hazlo poco a poco, pero hazlo. Las fotos, las joyas, la ropa, los muebles te recuerdan inconscientemente el pasado.Todos estos objetos están cargados de " heridas del pasado". Si la relación fue buena y termino adultamente, puedes conservarlos.
    Si la persona que estas esperando ya existe, en lugar de gastar energías sintiéndote solo y triste, lo cual aleja al otro, háblale, dile: " Te doy la bienvenida, estoy preparándome, tengo muchas cosas bellas que ofrecerte".

    Este mensaje hará eco en el universo y le llegara de algún modo a esa persona que será para ti. Si te agarra la angustia, cierra los ojos e imagina lo bonito que será estar juntos con tu nueva pareja sin ponerle rostro.
    Es difícil creer y permanecer en la incertidumbre, pero quien tiene fe recibe; solo los débiles terminan una relación y pasan de una a otra buscando paracaídas que les alivien el dolor del golpe.

    Si tienes dudas busca como eliminarlas, solo tenemos éxito en aquello de lo que estamos convencidos. Pide ayuda a: psicólogo, psiquiatra, consejero, etc. Y también en el ámbito espiritual.

    Renuncia a sufrir, decrétalo, grítalo, escríbelo, comprométete contigo mismo a respetarte y darte amor. Primero renuncia a lo que no quieres, luego elige y afirma lo que deseas para ti. Ámate a ti mismo, no vivas la fantasía de creer que si llega alguien que te ame todo se resolverá.

    Si tu generas amor, atraerás amor; el gran secreto de oro para vivir una gran relación es amarse a uno mismo, no te sacrifiques por nadie, pues te desequilibraras, siempre tú en primer plano.


    OLVIDA Y PERDONA, lo que te tocó vivir tenia un sentido aunque no lo comprendas.

    Pide a Dios que te ayude a encontrar el plan que el tiene para tu vida, pues no estamos llamados a vivir desdichados, sino a vivir en Amor y desde el Amor, pues venimos de un Dios que ama.


    Tomado de un taller dictado por HORACIO VALSECIA, psicólogo argentino




UN ARTIGO ENVIADO POR: María
Colaboradora habitual de A Lareira Máxica

luns, 9 de febreiro de 2009

** CÓMO VIVIR UN GRAN AMOR (1)

No existen relaciones afectivas perfectas, las relaciones humanas, mas la de pareja, son una herramienta muy valiosa y fuerte de evolución; siempre vamos a compartir con personas que nos dan la posibilidad de aprender algo y crecer; de nosotros dependerá elegir entre maestros "cariñosos o violentos" .

Lee y entérate cómo procurarte un gran amor, porque eso de "mala suerte en lo afectivo" es una inmensa mentira, existen muchas herramientas para buscar la felicidad.

Si tuviste pareja y las cosas fueron mal, si tienes pareja y las cosas van mal, recuerda: "TIENE SENTIDO" que esa persona este (haya estado) en tu vida, ¡hay algo que debes aprender!

Para empezar distingue si es amor, pues nos enseñaron a ponerle ese titulo a situaciones conflictivas y neuróticas causantes de dolor, frustración y resentimiento.


NADIE SUFRE POR AMOR
Es absolutamente imposible sufrir por amor, se sufre por carencias y heridas emocionales de la infancia. Muchos creen que están viviendo "el amor de su vida" porque se sacrifican y dejan de lado sus vidas.

El amor es vitamina F = Felicidad; es estimulo, estar bien, entusiastas, progresar, ser creativos, vivir en paz. Decir que se sufre por amor es una contradicción total, no se sufre por ser feliz.

Si estás en una relación y no te dan el amor que quieres, debes comenzar a buscar una solución, pero no en el otro, sino dentro de ti.


TU PAREJA ES TU REFLEJO

...Ampliar/recoller resto do artigo [ +/- ]



    Si tu consorte es una linda y exitosa persona te encanta saber esto, pero si es infiel y fría, no te gusta la idea. Pues es cierto, tu pareja refleja un estado interno tuyo que no manejas a escala consciente. Le echamos la culpa al otro y queremos que cambie, nos aliviamos pensando que tiene mas defectos que nosotros y "tapamos" el Verdadero problema: un nivel bajo de autoestima, y no te das el amor que requieres tu mismo.

    Lo positivo es saber que el poder y la solución están un tus manos: para tener pareja y ser feliz tienes que trabajar contigo mismo, ¡que suerte no hay que esforzarse para que el otro cambie!!!


    EL REFLEJO NO ES LITERAL
    No queremos decir que tu haces lo mismo que tu pareja, sino que su inadecuado comportamiento de infidelidad, maltrato, indiferencia, etc. reflejan algo que tu cuerpo emocional cree; inconscientemente pensamos que merecemos lo inaceptable, desviamos la atención en "lo malo" que es el otro y mantenemos la neurosis.
    Caemos en estas situaciones repitiendo con sus particularidades los modelos de papá y mama.


    ••• CONDICIONES OBLIGATORIAS PARA QUE HAYA PAREJA •••
    La primera es la química, tiene que haber algo en el otro que te atraiga, la segunda es la compatibilidad: debe haber como mínimo un 60% de elementos compatibles y tercero, compromiso: ambos han de decidir conscientemente el compartir sus vidas para estar mejor, SI HAY PRESIÓN Y UNO ESTÁ DETRÁS DEL OTRO INSISTIENDO, NO HAY PAREJA!!, esa es una señal muy clara.

    Recordemos que la relación de pareja es el amor del uno por el otro, no la absorción del uno por el otro.

    No lo olvides, quien no esta preparado para el compromiso eres tu, y el otro es tu reflejo. Señores, las parejas que nos maltratan y humillan nos están haciendo el favor de recordarnos que tenemos un montón de heridas internas, tu busca como mejorar, agradéceles y déjalos partir.

    EL EGO NOS HACE CREER QUE AGUANTAMOS POR AMOR, Y NO ES CIERTO, SOPORTAR, LUCHAR, PERMITIR LO INSOPORTABLE, SENTIR PERSECUCIÓN, AGUANTAR MALTRATOS, NO ES AMOR.


    Ten cuidado con:
    Tratar a tu pareja como un niño, porque entonces el otro se comportara como hijo. Toda sobreprotección indica esta situación, y lo mas seguro es que surja la infidelidad, pues a nadie le gusta hacer el amor con su madre o padre.
    Creer que los hijos atan a alguien. Cuando una pareja incompatible permanece unida "por los niños", les hace un gran daño. Ellos viven procesos de separación agónicos, tormentosos. Si realmente amas a tus hijos, enséñales con tu ejemplo a decidir y hacer lo que quieren.

    (...)

    Tomado de un taller dictado por HORACIO VALSECIA, psicólogo argentino


    .................................................................................................................................
    ...E mañán poderedes ler a segunda e última parte das claves para vivir un gran amor. Nel Horacio Valsecia falará das parellas difíciles, de solución, dun plan para atopar parella, entre outras cousas.





UN ARTIGO ENVIADO POR: María
Colaboradora habitual de A Lareira Máxica

mércores, 4 de febreiro de 2009

** Amigos ou bos amigos. ¿Cal é a diferencia?

Amizade. Hoxe en día o término está desvirtuado. Falamos de amigos cando ás veces so nos referimos a persoas coñecidas coas que nos levamos ben ou que son colegas, compañeiros de algo. Sobre o tema dos amigos xa falei nalgunha ocasión do blog. Quixera dar un par de apuntamentos para afondar nun tema do que unha vez dei breves pinceladas e que daquela diferenciara entre: amigos e colegas . Podería seguir sendo válida pero, tras pensalo e ver os usos que se lle dan ó termo amizade, coido que sería máis axeitado distinguir entre estas dúas clases de amigos, coas súas correspondentes características:

1- Os amigos, sen máis. Dos que son persoas coñecidas e coas que te levas ben xa sexa por ser veciños, compañeiros de traballo, de ocio, de actividades ou unha persoa coa que nalgún momento da vida compartistes algo a calquera nivel. Son persoas coas que mantés boa relación aínda que non sexa a diario. Nembargantes, nun amigo a secas non necesariamente tés a confianza asegurada. Hai quen lles chama colegas a algúns amig@s. A min o término colega non me di nada. Máis ben sóame a compañeiros de traballo ou dalgunha actividade.

2- Os bos/oas amigos/as, os de verdade: son aqueles nos que sabes que podes confiar, que sabes que o que fales con el/a se vai a quedar entre vós. Que te anima nos malos momentos, que ti animas cando el/ela o está a pasar mal. Que pasa por alto os teus defectos e se queda co teu lado bo. Un bo/a amig@ é moito máis que un simple amig@ ou un colega. Existe unha gran afinidade e/ou unha relación, polo xeral, de moito anos. Algo así como un familiar que se preocupa por ti, sen selo. Unha especie de irmán/á.

Os do grupo 1 abundan, pero son amigos sen máis, ou colegas, sen ter unha relación profunda. Os do segundo grupo son un número reducido, pero teñen un valor moito máis alto porque sabes que podes contar con eles/elas para o que faga falta. Non che van a fallar cando máis o necesites. Son aqueles/as que se lembran de ti e se preocupan sinceramente. Dunha ou doutra forma están contigo e son un apoio fundamental. Son esas persoas das que non te olvidas e que aínda que o contacto non sexa a cotío, a amistad é moito máis profunda e nada superficial. Normalmente falarías con eles/elas horas e horas e sentiríastes a gusto, moito máis que un amigo/a calquera.

En fin, esta clasificación non pretende ser dogmática, máis ben é moi simple, e ven a conto porque é moi fácil falar de amigos, pero non tanto demostrar selo. Os bos amigos demóstrano nos teus peores momentos. Apóiante incluso sabendo que te vas a equivocar. Iso si, tratan de aconsellarte, pero aínda sen facerlles caso están contigo e respetan a túa decisión. O que diciía antes: son como bos irmáns/ás.

Pretende ser este post un agradecemento para os bos amigos, aqueles que son como os anxos da garda. A tódolos meus amigos, pero en especial ós bos, vaia o meu agradecemento por soportarme nos meus momentos malos e por aconsellarme e estar conmigo cando máis o necesito. Eles e elas saben de sobra quen son estes bos/boas amigos/as. Xente que está contigo cando peor o pasas e non so cando todo vai ben. Aí é fácil arrimarse, pero os bos amigos/as fanse notar nos malos momentos, xusto cando máis o necesitas. E por iso lles dou as GRACIAS por estar aí cando máis o necesito. Era un artigo que tiña pendiente de facer porque o merecedes con creces.

GUSTARIAME QUE ME CORRIXADES E MATICEDES TODO O QUE QUEIRADES. Tedes material para iso. A miña clasificación é moi persoal e non científicia nin moito menos. ANIMÁDEVOS A PRANTEXAR A VOSA CLASIFICACIÓN. APROVEITADE TAMÉN PARA CONTAR EXPERIENCIAS DE BOS AMIGOS/AS OU TODO AQUILO QUE CONSIDEREDES OPORTUNO.

P.D.: Cando falo de amigos ou bos amigos, non me estou referindo a temas de amor. So falo de amizade en xeral. Do amor publicarei un artigo proximamente remitido por unha colaboradora e titulado "Cómo vivir un gran amor". Poderédelo ler nos próximos días o pé do lume de A Lareira Máxica.



UN ARTIGO ELABORADO POR: Julio Torres
Coordinador de A Lareira Máxica

luns, 2 de febreiro de 2009

** La Paz Perfecta: ¿cómo debuxala?

Había una vez un Rey, que ofreció un gran premio al artista que pudiera plasmar en un lienzo “LA PAZ PERFECTA”.

Muchos lo intentaron y el Rey observó y admiró cada una de las obras. Pero solamente hubo dos que le parecieron adecuadas y tuvo que escoger entre una de ellas.

La primera era un lago muy tranquilo, era como un espejo perfecto donde se reflejaban las plácidas montañas, sobre ellas se encontraba un cielo azul con nubes blancas.
Todos los que miraron la pintura, pensaron que esa era ... “La Paz PERFECTA”.

La segunda pintura también tenía montañas. Eran escabrosas y al mismo tiempo impactantes...

Sobre ellas se veía un cielo furioso del cual brotaban impetuosos rayos y truenos...

Montaña abajo, parecía retumbar un espumoso torrente de agua, el cual acababa estrellándose en un hermoso lago.

Pero cuando el Rey observó cuidadosamente, vio tras la cascada un arbusto en una grieta de la roca, en el cual se encontraba un nido. Allí en medio del rugir de la violenta caída del agua, un pájaro se había construido su morada y disfrutaba de la “Paz perfecta”, dando de comer a sus polluelos.
El Rey, escogió dicha pintura y explicó sus razones:

“Paz... No significa estar en un lugar sin ruidos, sin problemas, sin trabajo duro ni sin dolor”
“Paz significa que a pesar de estar en medio de todas estas cosas, permanezcamos calmados dentro de nuestro corazón”
Creo que éste es el verdadero significado de la Paz. Cuando encontremos la paz en nuestro interior, tendremos equilibrio en la vida.


AUTOR DESCOÑECIDO



RELATO ENVIADO POR: Sabela Canitrot

sábado, 31 de xaneiro de 2009

** MÚSICA ::: Vanessa Martín: "Durmiendo sola"

luns, 26 de xaneiro de 2009

** Consellos tomados ó pé da letra....ou algo así


(Autor: Salas)
RECOMENDACIÓN: Click na imaxe anterior para vela máis grande



VIÑETA GRÁFICA REMITIDA POR: O Moucho
Colaborador de A Lareira Máxica

** A medicina que acabará con tódolos teus problemas

(Autor descoñecido)
RECOMENDACIÓN: Click na imaxe anterior para vela máis grande



VIÑETA GRÁFICA REMITIDA POR: Ana I.
Colaboradora de A Lareira Máxica

** Xa temos versión galega 100% de Windows....

(Autor descoñecido)
RECOMENDACIÓN: Click na imaxe anterior para vela máis grande



VIÑETA GRÁFICA REMITIDA POR: Toupeiro
Colaborador de A Lareira Máxica

venres, 23 de xaneiro de 2009

** Chambao: " Duende del Sur " -¿Haberá duende no norte?-

Choiva, frío, vento...Vaites!!! estes días non está o tempo para moitas alegrías. Pero din que nunca choveu que non escampará. Namentres, ós que non nos gusta a choiva e o frío, teremos que pensar que chegarán -e nunca mellor dito- tempos mellores.

Hoxe quixera traer a A.L.M. unha canción dun grupo que me encanta: Chambao. Non hai moitas semanas poñía o vídeo de "Papeles Mojados". Agora tócalle o turno a "Duende del Sur", toda unha adicatoria a xente andaluza que nos deleita coa súa simpatía e humor. Que ten un duende (en galego trasno, nome que me gusta máis e que soa moi enxebre) especial.

Son partidario, non obstante, do duende, pero do duende "del norte". O mellor non se saberá se sube ou se baixa, pero é un duende salado o galego, e que nada che ten que envidiar ó do sur.

Esta canción de Chambao paréceme unha auténtica gozada de tema musical para os oídos: melódico, nostálxico, tranquilo, tenro, agradecido ou romántico son so algúnd so calificativos que neste intre se me ocurren.Para disfutar del nun día chuvioso como este venres no que se está mellor dentro que fóra da casa. Pese a todo, agardo que teñades un bo fin de semana.

mércores, 21 de xaneiro de 2009

** Noutros tempos: o pé do lume dunha lareira ¿lémbraste?


Fotografía de Luis Casado



FOTO ENVIADA POR: mariam
Colaboradora habitual de A Lareira Máxica

luns, 19 de xaneiro de 2009

** Entre información sobre Vigo e despedidas de solteir@s

Visitei nos últimos días unha web e un blog que vos poden ser de utilidade. Paso a informarvos de ámbolos dous:

--> Canal Vigo: Web dedicada ó ocio e o entretemento en Vigo, con noticias e actualidade. Estructúrase en catro grandes seccións: Gran Vigo, Ocio, Turismo e enlaces.
En Gran Vigo, entre outras cousas, podedes atopar información sobre a historia da chamada cidade olívica(Vigo), transporte ou rueiros.
Na de Ocio información sobre a programación de cines, teatros, concertos, exposicións e fotografías.
Turismo aconsella qué sitios e lugares se recomendan ver da cidade. Proporciona información sobre aloxamentos en Vigo.
Por último, no apartado de enlaces encontraredes un completísimo directorio de links de webs e blogs sobre diferentes temáticas. De obrigada consulta. Amais, dispón de foros e chat.
Doutro lado, Canal Vigo ofrece información e noticias -dando a posibilidade ós seus lectores de enviar noticias para publicar neste sitio web-, prantexa enquisas e dispón de cámaras situadas ó longo da cidade.

-->Animación Galicia: É un blog especializado na despedida de solteiros e solteiras en Galicia. Animación, eventos e espectáculos, boys e strippers, deportes de aventura, festas e concertos son parte fundamental do seu contido.
Ademais, se queres coñecer cal é a orixe das despedidas de solteir@s, bromas para realizar nas despedidas de solteir@s, outros consellos ou links relacionados con este tema ou se teñen un stripper de gran parecido físico a "El Duque", tés neste blog un bo punto de partida.

xoves, 15 de xaneiro de 2009

** A Frase Máxica: prioridade vs so unha opción

" Non deixes que ningúen se convirta nunha prioridade na túa vida, se ti so eres unha opción na súa "


Kitzia Nin Poniatowska



Esta frase sabia tomeilla prestada a Paula. Gracias Paula pola frase.
Por certo, esta sentencia lémbrame esa xente que non ten escrúpulos en xogar con dúas persoas a un tempo,sen preocuparse dos sentimentos das outras dúas persoas que a poden ter como unha prioridade e non como simpre opción.

mércores, 14 de xaneiro de 2009

** Un dóce e entretido libro dun escritor galego

Hoxe en O Recuncho Literario de A.L.M. achégovos un fragmento do famoso libro de "La Colmena" -do escritor galego Camilo José Cela-, que a meirande parte de nós leu nalgún intre da súa vida. Para min é un dos mellores libros de Cela pola atrevida mezcla de personaxes e escenas, que se entremesturan ó longo do libro. Pero, por suposto, é unha opinión persoal. Se algúen aínda non o leu, recoméndolle que o faga. Para os que o leron ¿por que non relelo?. Moi entretido e de moi fácil lectura.


Don Roque se queda preocupado.
—A mí que no me digan; esto no es serio.
Doña Visi se siente un poco en la obligación de disculparse ante su amiga.
—¿No tiene usted frío, Montserrat? ¡Esta casa está algunos días heladora!
—No, por Dios, Visitación; aquí se está muy bien. Tienen ustedes una casa muy grata, con mucho confort, como dicen los ingleses.
—Graciac, Montserrat. Usted siempre tan amable.
Doña Visi sonrió y empezó a buscar su nombre en la lista. Doña Montserrat, alta, hombruna, huesuda, desgarbada, bigotuda, algo premiosa en el hablar y miope, se caló los impertinentes.
Efectivamente, como aseguraba doña Visi, en la última página de "El querubín misionero", aparecía su nombre y el de sus tres hijas.
"Doña Visitación Leclerc de Moisés, por bautizar dos chinitos con los nombres de Ignacio y Francisco Javier, 10 pesetas. La señorita Julita Moisés Leclerc, por bautizar un chinito con el nombre de Ventura, 5 pesetas. La señorita Visitación Moisés Leclerc, por bautizar un chinito con el nombre de Manuel, 5 pesetas. La señorita Esperanza Moisés Leclerc, por bautizar un chinito con el nombre de Agustín, 5 pesetas."
—¿Eh? ¿Qué te parece?
Doña Montserrat asiente, obsequiosa.
—Pues que muy bien me parece a mí todo esto, pero que muy bien. ¡Hay que hacer tanta labor! Asusta pensar los millones de infieles que hay todavía que convertir. Los paí­ses de los infieles, deben estar llenos como hormigueros.
—¡Ya lo creo! ¡Con lo monos que son los chinitos chiquitines! Si nosotras no nos privásemos de alguna cosilla, se iban todos al limbo de cabeza. A pesar de nuestros pobres esfuerzos, el limbo tiene que estar abarrotado de chinos, ¿no cree usted?
-¡Ya, ya!
—Da grima sólo pensarlo. ¡Mire usted que es maldición la que pesa sobre los chinos! Todos paseando por allí, encerrados sin saber qué hacer...
—¡Es espantoso!
—¿Y los pequeñitos, mujer, los que no saben andar, que estarán siempre parados como gusanines en el mismo sitio?

...Ampliar/recoller resto do fragmento[ +/- ]


    —Verdaderamente.
    —Muchas gracias tenemos que dar a Dios por haber nacido españolas. Si hubiéramos nacido en China, a lo mejor nuestros hijos se iban al limbo sin remisión. ¡Tener hijos para eso! ¡Con lo que una sufre para tenerlos y con la guerra que dan de chicos!
    Doña Visi suspira con ternura.
    —¡Pobres hijas, qué ajenas están al peligro que corrieron! Menos mal que nacieron en España, ¡pero mire usted que si llegan a nacer en China! Igual les pudo pasar, ¿verdad, usted?


    Los vecinos de la difunta doña Margot están reunidos en casa de don Ibrahim. Sólo faltan don Leoncio Maestre, que está preso por orden del juez; el vecino del entresuelo D, don Antonio Jareño, empleado de "Wagons-Lits", que está de viaje; el del 2° B, don Ignacio Galdácano, que el pobre está loco, y el hijo de la finada, don Julián Suárez, que nadie sabe donde pueda estar. En el principal A hay una academia donde no vive nadie. De los demás no falta ni uno solo; están todos muy impresionados con lo ocurrido, y atendieron en el acto el requerimiento de don Ibrahim para tener un cambio de impresiones.
    En la casa de don Ibrahim, que no era grande, casi no cabían los convocados, y la mayor parte se tuvo que quedar de pie, apoyados en la pared y en los muebles, como en los velatorios.


    ....



    Algún hombre ya metido en años cuenta a gritos la broma que le gastó, va ya para el medio siglo, a Madame Pimentón.
    —La muy imbécil se creía que me la iba a dar. Sí, sí... ¡Estaba lista! La invité a unos blancos y al salir se rompió la cara contra la puerta. ¡Ja, ja! Echaba sangre como un becerro. Decía: "Oh, la, la; oh, la, la", y se marchó escupiendo las tripas. ¡Pobre desgraciada, andaba siempre bebida! ¡Bien mirado, hasta daba risa!
    Algunas caras, desde las próximas mesas, lo miran casi con envidia. Son las caras de las gentes que sonreían en paz, con beatitud, en esos instantes en que, casi sin darse cuenta, llegan a no pensar en nada. La gente es cobista por estupidez y, a veces, sonríen aunque en el fondo de su alma sientan una repugnancia inmensa, una repugnancia que casi no pueden contener. Por coba se puede llegar hasta el asesinato; seguramente que ha habido más de un crimen que se haya hecho por quedar bien, por dar coba a alguien.

    —A todos estos mangantes hay que tratarlos asi; las personas decentes no podemos dejar que se nos suban a las barbas. ¡Ya lo decía mi padre! ¿Quieres uvas? Pues entra por uvas. ¡Ja, ja! ¡La muy zorrupia no volvió a arrimar por allí!
    Corre por entre las mesas un gato gordo, reluciente; un gato lleno de salud y de bienestar; un gato orondo y presuntuoso. Se mete entre las piernas de una señora, y la señora se sobresalta.
    —¡Gato del diablo! ¡Largo de aquí!
    El hombre de la historia le sonríe con dulzura.
    —Pero, señora, ¡pobre gato! ¡Qué mal le hacía a usted?

    FRAGMENTO DO LIBRO: La Colmena, do escritor Camilo José Cela.
    Se che gustou non deixes de acudir a unha librería ou a unha biblioteca para pode lelo.

luns, 5 de xaneiro de 2009

** Una petición mágico-especial para los Reyes de Oriente

Queridos Reyes Magos. Como sabéis, hace muchos muchos años que no os pido un regalo, así que me vais a permitir que os haga una petición en este 2009. Será sólo una. Sí, ya sé que no soy un niño, pero es que mi encargo no será para mi en realidad, sino para muchos niños y sus familias. Tampoco será un regalo material el que os solicite. Nada de juguetes o dinero. Nada. Por eso estad tranquilos que no será nada de eso. Comprendo que la crisis económica nos afecta a todos, seamos de Oriente o de Occidente.

Mi regalo es uno muy especial que sólo vosotros podéis realizar por ser MAGOS. Otros dicen que lo han intentado pero su “esfuerzo” ha sido en vano. ¿Y por que os lo pido a vosotros? me preguntaréis. Pues por lo que os he dicho porque sois unos Reyes, pero MAGOS. Además, como venís de Oriente, y sois tres, mejor que mejor.

Me conformaría con que viese cumplida mi peticición a lo largo de este 2009, aunque cuanto más pronto, creedeme, que muchísimo mejor. Lo que si os pido es sea un deseo que se viese cumplido en toda su extensión y que no se transforme en un mero espejismo o una mágica ilusión. Quiero que vuestra magia lo invada todo y que dure para siempre y que no haya vuelta atrás posible una vez concedido y realizado.

Insistía en vuestra procedencia de Oriente porque este hecho os permitirá incluso realizarlo tras la noche de Reyes, a vuestro regreso a Oriente. Y si con tres MAGOS como vosotros no consigo nada, entonces estoy seguro que jamás se cumplirá mi deseo. Y con él, miles de niños dejarán de creer en vosotros porque no creerían en vuestra magia. Seguro que no querréis decepcionarlos. Es más, seguro que si se viese cumplido mi deseo, a esos niños no les importaría dejar de pediros regalos y juguetes. Y es que el regalo de 2009 sería un regalo muy grande y especial.

Sí, ya sé que soy periodista y que, como tal, debo ser conciso y breve. Pues nada a aplicar la máxima periodísitca mis queridos Melchor y Baltasar. Para este año 2009 os pido que se acabe definitivamente la guerra entre Israel y Palestina y que dejen de morir tantos niños, hombres y mujeres en esos países de Oriente. En realidad, pediría el fin de todas las guerras en el mundo, también para siempre. Como sé que la envergadura de mi petición ya es suficiente, pues tampoco quiero abusar de vosotros.

Lo dicho, miles de personas (entre ellas muchos niños) os lo agradecerán. Tranquilos, prometo no volveros a pedir NUNCA MÁS ningún regalo, si cumplís con éste.

P.D.: Majestades, perdonad por la mala letra y por la redacción, pero es que he confeccinado la carta en unos pocos minutos y ni tan siquiera he podido releerla por falta de tiempo. Además, como suelo hablar y escribir en gallego, pues no sé yo. Como se suele decir en estos casos: lo importante es el contenido, no la forma.



UNA PETICIÓN HECHA POR: Julio Torres
Coordinador de A Lareira Máxica

sábado, 3 de xaneiro de 2009

** Claves para descifrar palabras que usan as mulleres

1.) OK:
Esta es la palabra que las mujeres utilizan para finalizar una discusión cuando han decidido que ellas tienen la razón y ahora debes callarte.

2.) CINCO MINUTOS:
Si se esta arreglando, significa MEDIA HORA.
CINCO MINUTOS son sólo cinco minutos si te han concedido cinco minutos adicionales para terminar de ver el partido antes de salir para ayudar con las compras.

3.) NADA:
Es la calma antes de la tormenta. Significa ALGO. Y deberías estar totalmente alerta.
Discusiones que empiezan con NADA, normalmente acaban con OK (Ver punto 1).

4.) NO HAY PROBLEMA (también ADELANTE-HAZLO o NO-NO ME MOLESTA):
Es un reto, y para nada darte permiso... Ni se te ocurra hacerlo!

5.) GRAN SUSPIRO:
En realidad, es una palabra pero habitualmente los hombres no la Entienden.
Un suspiro alto y claro significa que ella piensa que eres idiota y se Pregunta por qué esta perdiendo el tiempo discutiendo sobre NADA (Ver punto 3 para entender el significado de NADA)

6.) MUY BIEN:
Esta es una de las frases más peligrosas que una mujer puede decir a un hombre.
MUY BIEN significa que ella meditara cuidadosamente antes de decidir cómo y cuándo pagarás por tu equivocación.

7.) GRACIAS:
Una mujer te agradece algo. No preguntes. No dudes. Solo di DE NADA.

8 .) DA IGUAL (también COMO QUIERAS, COMO DIGAS, COMO SEA):
Es la forma femenina de mandarte a la mierda.

9.) TRANQUILO, NO TE PREOCUPES, DÉJALO ASI:
Otra frase peligrosa que significa que aunque la mujer le ha dicho al hombre en repetidas ocasiones que haga algo, finalmente lo esta haciendo Ella misma.
Esto más tarde empujará al hombre a preguntar 'QUE PASA?
Para saber la respuesta de la mujer, ver punto 3.

10.) AAAHHHHH:
Cuando la mujer le pregunta algo y el hombre da una explicación tonta o no creíble... Ella sólo dice Aaaahhh pero sabe que la respuesta no la convenció y ten por seguro que seguirá indagando.



ENVIADO POR: María
Colaboradora habitual de A Lareira Máxica

xoves, 1 de xaneiro de 2009

** Oda ó 2009: todo un ano por descubrir. Sorte!!!

Atrás queda o 2008, coas súas cousas boas e as súas cousas malas. Como todo nesta vida. A nivel do blog quixera destacar o 2º posto acadado nos Premios 20 Blogs 2008 na categoría do mellor escrito en versión orixinal (isto é: en idioma diferente ó castelán).

Pero votemos a vista adiante. Hoxe xa é 1 de xaneiro de 2009. Un día fantasma no que a meirande parte da poboación vivirá a noite e descansará durante boa parte do día, máis incluso que se fose un festivo calquera....

Enfilemos este 2009, o ano do boi ("buey") no horóscopo chino. Como tódolos meses de xaneiro, este tamén estará cheo de bos desexos e intencións: deixar de fumar, ir ó ximnasio, casarse, ter fill@s, atopar traballo, levarse ben co/a sogro/a,xenro ou nora, e un longo etc. xalonan un exército de intencións. Moitas delas esvaeceranse ó pouco de empezar e engrosarán o recital de futuros propósitos anuais pendentes.

A nivel particular, o 2009 espero que me permita realizar diversos proxectos persoais, familiares e laborais. Outros que tiveron o seu inicio en 2007 quedarán definitivamente atrás. Xa os din por concluidos. E é que as cousas teñen o seu ciclo. Con acertos ou erros non me arrepinto de telos abordado. De feito dos erros é do que máis se aprende. Sempre serven de boa experiencia. Iso sí, @s que me coñecedes ben sabedes que me gusta ser sempre honesto, xa que non o entendo doutra forma e, amais, é a única maneira de ter a conciencia ben tranquila, algo que non tod@s poden dicir nun mundo egoísta impregnado de hipócritas, cínic@s...

No 2009 A Lareira Máxica seguirá o seu curso, se ben cun ritmo máis pausado porque non vivo de facer este blog e hai outras prioridades. O blog simpremente é unha forma de seguir ligado ó mundo do xornalismo que tanto me gusta. Desde o seu nacemento en maio de 2006 o blog non para de crecer en número de visitantes, o cal é de agradecer. Gracias, de corazón. Sen visitanes, colaboradores ou comentaristas, non tería sentido. Sería como vivir nun deserto. Por certo, seguirá sendo o que é, na líña de sempre e haberá cousas novas...Todo ó seu tempo.

A nivel xeral, o 2009 agocha diversos acontecementos, incertidumes e respostas a moitas preguntas. Entre outras e so a modo ilustrativo:

DEPORTES: ¿Quen gañará a Liga de Fútbol? ¿E a Champions? ¿Que fará Ferando Alonso? ¿O tenis español logrará reedidar os éxitos de 2008? ¿E o ciclismo?

SOCIEDADE: ¿Darmos saído da crise económica? ¿Que pasará nas eleccións autonómicas de Galicia (mes de marzo)?

CULTURA: ¿Un ano máis haberá votos por amizade en Eurovisión? (Bueno, ejem, isto creo que non vai cambiar...). ¿Quen gañará os Óscar? ¿Qué novas películas se estrearán nos cines que valga a pena velas?

Estas e moitas outras preguntas resolveranse ó longo deste 2009. Desexo que sexa un bo ano cheo de saúde, amor, traballo e, en definitiva, felicidade, para tod@s @s visitantes deste, o voso, blog: A Lareira Máxica. SORTE!!!
E ti, ¿que esperas deste ano? ¿Que acontecementos resaltarías de 2009?

mércores, 31 de decembro de 2008

** Unha guerra con bo sabor de boca

Non, non, non me voltei tolo. Por suposto estou en contra de calquera guerra porque son inhumanas e interesadas. Ademais sempre pagan xustos por pecadores. O último exemplo en pleno Nadal e nun país con fondo raíces bíblicas, paradoxicamente. Parece mentira...

Pero hoxe quería falar dunha guerra dóce, "dulce" que se diría en castelán. ¿Contradictorio? Pode ser, pero seguro que o entenderedes perfectamente coa viñeta do xenial debuxante de humor gráfico J.R.Mora. Dito o cal xa suporedes que a cousa vai relacionada co humor. Unha boa forma de despedir un ano 2008 repleto de violencia. Oxalá tódalas violencias e guerras foran as que se ilustran na seguinte viñeta. ¡¡Que aproveite!! Xa se me fai a boca auga...

domingo, 28 de decembro de 2008

** MÚSICA: Dous cantantes que triunfaron en 1988

Eros Ramazzotti e Glenn Medeiros triunfaban a finais do 88 con sendos temas musicais. Os dous de temática romántica. Un vinteañeiro italiano con nome de deus, Eros Ramazzotti, empezaba a ser coñecido en España gracias a aquela inolvidable canción "Nada sin ti". Pola súa parte, un xoven hawaiano, Glenn Medeiros, saltou á fama polo "Nothing's Gonna Change My Love For You", da cal faría pouco despois a versión en castelán "Nada cambiará mi amor por ti".

O éxito de Eros foi crecendo. Vinte anos despois segue na música. En 2007 quitou o seu último álbum no que destacou un tema que canta a dúo con Ricky Martin "No estamos solos". Pola contra, Glenn Medeiros abandoou a música pola docencia. Exerce como profesor de Historia nun instituto de Hawai. Na música so deixou un par de éxitos, un deles foi o antes citado e que foi o que lle deu fama mundial.

¿Lembrádevos destes dous temas musicais de finais dos 80? ¿Que lembranzas vos traen? A min moi boas...


EROS RAMAZZOTTI "Nada sin ti"



GLENN MEDEIROS "Nothing's Gonna Change My Love For You"



UN ARTIGO-OPINIÓN DE: Julio Torres
Coordinador de A Lareira Máxica

mércores, 24 de decembro de 2008

** UNHA LEMBRANZA E VARIOS DESEXOS

Xa é día 24 un ano máis. Deséxovos, de todo corazón, unha moi Feliz Noiteboa, Feliz Navidad, Feliz despedida de ano, e que teñades un moi Feliz e exitoso 2009. Ah, e que os Reis Magos vos deixen moita saúde, amor e traballo. O resto é consumismo puro e duro, cousas superfluas ou menos necesarias.

Colaboradores e lectores de A Lareira Máxica, gracias polas particípacións ou visitas no blog durante este 2008. Agardo seguir contando coa vosa presencia no 2009. Sen tod@s vós, este blog non sería o mesmo. Faltaría a peza máis importante.



JULIO TORRES
Coordinador de A Lareira Máxica

domingo, 21 de decembro de 2008

** Xa hai 25 anos daquel "milagro" futbolístico...

Se falamos de Francia non podemos olvidarnos da Torre Eiffel. Se os nosos pensamentos se centran en Italia, a Torre de Pisa, Roma ou Venecia debúxanse na cabeza. Se nos referimos a Londres, o Big Ben sempre estará presente... ¿E se o país en cuestión é Malta? Pois aquí non hai monumento que valga... Do primeiro que nos acordaremos, especialmente se nos gusta o fútbol, é da malleira que a selección española lle endosou a de Malta (12-1) no estadio Benito Villamarín de Sevilla (hoxe rebautizado como estadio Ruíz de Lopera), nun día coma hoxe hai 25 anos: un 21 de decembro do ano 1983. O partido era clasificatoria para xogar a Eurocopa de Fútbol de Francia do ano 1984 (na que por certo quedamos segundos, logo de perder coa Francia de Platini na final).

Precisabamos gañarlle a Malta por 11 goles de diferencia para obter o pasaporte para a Eurocopa. Soaba a milagro pero acadouse. Moitos hoxe aínda se preguntan se houbo "tongo" ou foi un triunfo limpo. Quero pensar que foi isto último. A xesta lembrarase sempre no fútbol español. Por certo, a clasificación española deixou fóra a selección de Holanda.
Era a España adestrada por Miguel Muñoz e na que xogaron Buyo, Camacho, Maceda (2 goles), Goicoechea, Señor (1 gol -o doceavo-), Víctor, Gordillo, Sarabia (1 gol), Carrasco, Rincón (4 goles) e Santillana (4 goles). Marcos Alonso entraría nos últimos minutos sustituíndo a Rincón. Máis información do partido aquí.
E como as imaxes falan por sí soas....

E ¿alguén se lembra desta cortinilla que usaba TVE para dar paso á retransmisións dos partidos de fútbol daqueles anos? Vaites, ¡¡ cómo pasa o tempo !!




UN ARTIGO FEITO POR: Julio Torres
Coordinador de A Lareira Máxica

venres, 19 de decembro de 2008

** WANTED, SE BUSCA


SE BUSCA: Responde polo nome de María, e é colaboradora habitual de A Lareira Máxica. No momento da súa desaparición portaba unha gran tarta de cumpreanos e moitos pasteis, suponse que eran para repartir entre os visitantes de A.L.M. Agradeceríase que quen a vise nos informara do seu paradoiro mediante un comentario. Gratificarase cun anaco da tarta de María (se aínda deixou algo, claro...).
María, FELICIDADES!!!

mércores, 17 de decembro de 2008

** Un blog que denuncia a falta de seguridade na A-9

Conducir por autopista en principio é seguro, pero se se produce un accidente éste pode ter graves consecuencias. Ser precavido e cauto ás veces non chega, porque hai outros factores que ti non podes controlar, como por exemplo a climatoloxía e unha insuficiente información nos paneis informativos da autopista.

Remíteme Miguel Edreira un correo no que me informa da creación do blog autopistasdelatlántico.com. Contra o que poida parecer non é un blog de AUDASA senón duns usuarios da autopista no que dan conta dun accidente acontecido o pasado 12 de decembro. Nel viuse implicada Luisa, a muller de Miguel. No blog relata cómo foi e critica a AUDASA: "creemos que é de recibo que se manteñan unhas mínimas condicións de seguridade, que hai xeo se bote sal ou se advirta, que se hai accidentes bloqueando a auto-estradas se corten as entradas inmediatamente. Queremos xustiza pero sobretodo que isto non volte suceder", afirma, con razón, Miguel. E é que Luisa sufriu un accidente grave que lle provocou unha fractura de columna, tal e como afirma o seu home, por mor do abundante xeo existente no firme da calzada e no que se viron implicados uns 40 vehículos.

O blog nace co fin de "denunciar a falta total de seguridade e mantemento da AP-9 xestionada por Autopistas del Atlántico (AUDASA). Para que todos os afectados/as teñan un lugar onde contar a sua história. No meu caso serverá para dar conta das accións legais e demais reclamacións contra AUDASA polo accidente do día 2 de decembro de 2008 na AP-9 (en Ordes)".

Coido que a información que se facilita no blog é moi interesante (incluidos links da noticia en vídeo e en prensa) e merece a pena visitalo. E máis se ti eres unha da persoas dos que se viu implicada nese accidente en cadea, que lle puido ter pasado a calquera de nós.

** A Lareira Máxica, finalista nos premios 20 Blogs


A Lareira Máxica é unha das bitácoras finalistas dos Premios 20 Blogs 2008, na categoría mellor blog en versión orixinal. En concreto quedou segunda, por detrás do blog catalán En veu alta, que se alzou co triunfo neste apartado.

Mañán xoves celébrase a entrega dos Premios nas 20 categorías do concurso, na que so falta por coñecer o mellor blog 2008, gañador que sairá entre estes cinco blogs:

- Bolibic Bloc
- Chica Geek
- La lógica del titiritero
- Mangas Verdes
- Mi Mesa Cojea

A Gala de entregas de premios celebrarase no Palacio de Vistalegre de Madrid e estará presentada polo famoso locutor de radio Joaquín Guzmán ("La Gramola", e un dos artífices do excelente portal de música "Rockola.fm" -tedes o enlace en A.L.M.-). Á gala está invitados tódolos blogueiros en xeral. A Lareira Máxica non poderá estar presente porque un ten que traballar e non pode desprazarse a Madrid así por así a golpe de xoves. Gustaríame ter estado aínda que A Lareira Máxica non obtivo ningún premio, pero serame totalmente imposible polas razóns xa sinaladas. Mal día un xoves, por certo... Se aínda fose na fin de semana...Que tomen nota o Diario 20 minutos para vindeiras edicións...

Se queredes saber cales foron os finalistas nas diferentes categorías dos Premios 20 Blogs 2008, podedes velos neste enlace. Curiosamente na categoría "Premios de los Blogueros 2008" (que tiña en conta o número de votos de tódolos blogs participantes nos Premios 20 Blogs 2008), A Lareira Máxica ocupou a posición número 20. Simpática anécdota, se temos en conta o nome dos Premios.

Aproveito, unha vez máis, para agradecer a tódalas persoas que fan posible os contidos de A Lareira Máxica -un dos blogs de Sanxenxo, no que os seus colaboradores, curiosamente, son de fóra deste concello- e á aquélas que participan en forma de comentarios. Este segundo posto honorífico é gracias a gracias a elas, do contrario éste sería un blog morto. Por suposto, alégrame que houbese blogueiros ós que lles gustara A Lareira Máxica e votasen por ela. Serve para animar a este servidor a seguir adiante. E ougallá este blog sexa coñecido por máis xente, que se animen a visitalo e a participar. Iso sería todo un éxito. INSISTO: A Lareira Máxica é un blog colectivo...Tódalas propostas de publicacións de artigos serán moi benvidas: actualidade, opinión, humor, música, cine, teatro, internet, fotografía, relatos, lembranzas, vídeos, etc. ANIMÁDEVOS, que non hai extensión mínima!!!


ACTUALIZACIÓN 19-12-08: O Xurado dos Premios 20 Blogs 2008, decidiu que hai dous gañadores no apartado de mellor blog no 2008. Éstes son: Bolibic Bloc (Blog galego feito por Tito Otero) e Mangas Verdes (de Manuel Almeida). Cada un deles alzouse cun premio en metálico de 3.000 euros.
Así mesmo, 20 minutos.es crea un directorio de blogs chamados "La Blogoteca" no que, de partida, xa figuran tódolos blogs participantes na edición dos Premios 20 Blogs 2008. E @s que non participaron, pódense inscribir neste directorio desde xa, visitando La Blogoteca.

luns, 15 de decembro de 2008

** A MEMORIA FOTOGRÁFICA: a radio, anos 60

Como vos adiantara hai tempo, ALM vai publicar fotos antigas que teñen, de por sí, un gran valor ou recordo. A primeira fora aquela de Manuel Ferrol sobre a emigración, na que un neno e un persoa maior choraban desconsoladamente nunha despedida.

Hoxe publicamos unha enviada pola colaboradora mariam, que foi quitada por Virgilio Viéitez en 1960 e que xira en torno a unha radio da época. Anímovos a que me comentedes esta imaxe e tamén a que sigades enviando máis fotos que fagan lembrar unha época. Podedes acompañala dun comentario propio ou alleo (tal e como fixo Mariam na imaxe da radio). En todo caso, identificade ós seus autores se os coñecedes. ¿Seguro que non tés ou coñeces ningunha imaxe que case fala por sí soa? ANÍMATE E ENVÍAME AS TÚAS!!! .



El sonido de la radio


Señora con el receptor de radio adquirido con el dinero enviado por su hijo, emigrante en América.
Virgilio Viéitez (1960)


Las fotografías tienen sonido. Es un sonido distinto, diferente del que estamos habituados a escuchar, pero es un sonido vivo.
En la fotografía de Virgilio Vieitez que ahora miramos, el sonido es más que evidente. Es el sonido de esa radio junto a la que la campesina posa con orgullo (el orgullo con el que los pobres muestran las pocas cosas que les pertenecen), pero también el de la posguerra en aquellos años de hierro que se pueden intuir en ambas cosas: en la fotografía y en el electrodoméstico. Quizá el primero que la mujer tuvo, como la mayoría de las casas españolas.
Por eso, basta mirar fijamente esta foto para escuchar en sordina el sonido del parte, el de los anuncios de comercios y productos provincianos, el rumor del rosario y de Radio Andorra, que llegaba por las noches a todos los rincones del país como por arte de encantamiento. Ese mismo encantamiento que invade esta vieja foto que tiene toda la dignidad de la obra bien hecha y el hechizo de lo que perdurará.

JULIO LLAMAZARES


FOTO FEITA POR: Virgilio Viéitez
COMENTARIO "El sonido de la radio" escrito por: Julio Llamazares



FOTO E COMENTARIO REMITIDOS POR: mariam
Gran Colaboradora de A Lareira Máxica

domingo, 14 de decembro de 2008

** O F.C.Barcelona gáñalle ó Real Madrid por 2 a 0.

O F.C.Barcelona gañoulle onte ó Real Madrid por dous goles a cero o derbi de fútbol da primeira división. Os tantos foron obra de Etoo e Messi. O Real Madrid disfrazouse no Nou Camp de equipo menor co gallo de non encaixar un feixe de goles. Parecía que quen realmente xogaba contra o Barcelona non era o Madrid senón o Osasuna ou o Recreativo, con tódolos meus respetos para estes equipos da parte baixa da clasificación. Así, o equipo branco puxo o autobús diante de Iker Casillas e non dubidou en coser a faltas a Leo Messi para paralo e meterlle o medo no corpo. Fixo do contraataque a súa arma. A estratexia saiulle ben ata o minuto 83, momento non que o F.C.Barcelona deu coas chaves do autobús para abrir a portería de Iker (con anterioridade, o Barça incluso fallará un penalti), establecendo o 1-0. Un maxistral gol de Messi subiu ó marcador o definitivo 2-0.

O Barcelona non gañou a Liga, pero deu un paso moi importante. Distancia ó eterno rival en 12 puntos, namentres que o Valencia e o Sevilla, os seus perseguidores, se atopan a 8 puntos. O Villarreal é cuarto, a 9. Falta moita Liga por xogar, pero o F.C.Barcelona asestou un duro golpe.



UNHA MINICRÓNICA FEITA POR: Julio Torres
Coordinador de A Lareira Máxica

** Un recordo + unha nevada


Hai dous anos que ó home deste enlace o abandonou a sorte. Iso sí, os seus pelos non se lle porían de punta aínda que lle tocara a lotería...

ÚLTIMA HORA: Unha forte nevarada fixo a súa incursión en A Lareira Máxica. Prestade atención e poderédela observar...

venres, 5 de decembro de 2008

** Un día calquera...xa será tarde

Un día calquera decatarémonos de que nos equivocamos, pero xa será tarde. Un día calquera darémonos conta de que esta sociedade peca de cinismo, hipocresía e egoísmo individualista, pero xa será tarde. Un día calquera observaremos que os monopolios nos asolagan apoiados nos cartos, pero xa será tarde. Un día calquera veremos tronar e quereremos evitalo, pero xa será tarde. Un día calquera pretenderemos apuntarnos para correr unha maratón cando os participantes xa chegaron á meta, pero xa será tarde. Un día calquera contarannos que houbo unha crise económica, pero xa será tarde. Un día calquera PENSAREMOS, pero,claro, XA SERÁ TARDE...



UNHA REFLEXIÓN DE: Julio Torres
Coordinador de A Lareira Máxica

domingo, 30 de novembro de 2008

** Opinión: "Los amos del mundo", Arturo P. Reverte

Usted no lo sabe,pero depende de ellos. Usted no los conoce ni se los cruzará en su vida, pero esos hijos de la gran puta tienen en las manos, enla agenda electrónica, en la tecla intro del computador, su futuro y el de sus hijos.Usted no sabe qué cara tienen, pero son ellos quienes lo van a mandar al paro en nombre de un tres punto siete, o un índice de probabilidad del cero coma cero cuatro.Usted no tiene nada que ver con esos fulanos porque es empleado de una ferretería o cajera de Pryca, y ellos estudiaron en Harvard e hicieron un máster en Tokio, o al revés, van por las mañanas a la Bolsa de Madrid o a la de Wall Street , y dicen en inglés cosas como long-term capitalmanagement , y hablan de fondos de alto riesgo, de acuerdos multilateralesde inversión y de neoliberalismo económico salvaje, como quien comenta elpartido del domingo. Usted no los conoce ni en pintura, pero esos conductores suicidas que circulan a doscientos por hora en un furgón cargado de dinero van a atropellarlo el día menos pensado, y ni siquiera le quedará el consuelo de ir en la silla de ruedas con una recortada a volarles los huevos, porque no tienen rostro público, pese a ser reputados analistas, tiburones de las finanzas, prestigiosos expertos en el dinero de otros.

...Ampliar/recoller resto do artigo [ +/- ]


    Tan expertos que siempre terminan por hacerlo suyo. Porque siempre ganan ellos, cuandoganan; y nunca pierden ellos, cuando pierden. No crean riqueza, sino que especulan. Lanzan al mundo combinaciones fastuosas de economía financiera que nada tienen que ver con la economía productiva. Alzan castillos de naipes y los garantizan con espejismos y con humo, y los poderosos de la Tierra pierden el culo por darles coba y subirse al carro.Esto no puede fallar, dicen…Aquí nadie va a perder. El riesgo es mínimo.Los avalan premios Nóbel de Economía, periodistas financieros de prestigio,grupos internacionales con siglas de reconocida solvencia.Y entonces el presidente del banco transeuropeo tal, y el presidente de la unión de bancos helvéticos, y el capitoste del banco latinoamericano, y elconsorcio euroasiático, y la madre que los parió a todos, se embarcan con alegría en la aventura, meten viruta por un tubo, y luego se sientan a esperar ese pelotazo que los va a forrar aún más a todos ellos y a sus representados.Y en cuanto sale bien la primera operación ya están arriesgando más en lasegunda, que el chollo es el chollo, e intereses de un tropecientos por ciento no se encuentran todos los días. Y aunque ese espejismo especulador nada tiene que ver con la economía real, con la vida de cada día de lagente en la calle, todo es euforia, y palmaditas en la espalda, y hasta entidades bancarias oficiales comprometen sus reservas de divisas. Y esto, señores, es Jauja.Y de pronto resulta que no. De pronto resulta que el invento tenía sus fallos, y que lo de alto riesgo no era una frase sino exactamente eso: alto riesgo de verdad.Y entonces todo el tinglado se va a tomar por el saco. Y esos fondos especiales, peligrosos, que cada vez tienen más peso en la economía mundial, muestran su lado negro. Y entonces, ¡oh, prodigio!, mientras que los beneficios eran para los tiburones que controlaban el cotarro y paralos que especulaban con dinero de otros, resulta que las pérdidas, no.Las pérdidas, el mordisco financiero, el pago de los errores de esos pijolandios que juegan con la economía internacional como si jugaran al Monopoly, recaen directamente sobre las espaldas de todos nosotros.Entonces resulta que mientras el beneficio era privado, los errores son colectivos, y las pérdidas hay que socializarlas, acudiendo con medidas deemergencia y con fondos de salvación para evitar efectos dominó y chichisde la Bernarda.. Y esa solidaridad, imprescindible para salvar la estabilidad mundial, la paga con su pellejo, con sus ahorros, y a veces con su puesto de trabajo Mariano Pérez Sánchez, de profesión empleado decomercio, y los millones de infelices Marianos que a lo largo y ancho del mundo se levantan cada día a las seis de la mañana para ganarse la vida.Eso es lo que viene, me temo. Nadie perdonará un duro de la deuda externa de países pobres, pero nunca faltarán fondos para tapar agujeros de especuladores y canallas que juegan a la ruleta rusa en cabeza ajena.Así que podemos ir amarrándonos los machos. Ése es el panorama que los amos de la economía mundial nos deparan, con el cuento de tanto neoliberalismo económico y tanta mierda, de tanta especulación y de tanta poca vergüenza.




    Los Amos del Mundo / Arturo Pérez-Reverte
    (Artículo do escritor español Arturo Pérez-Reverte, publicado en 'ElSemanal' o 15 de noviembre de 1998 , e que agora, dez anos despois, parece unha visión de Nostradamus)



ARTIGO DE OPINIÓN ENVIADO POR: María
Colaboradora habitual de A Lareira Máxica

sábado, 22 de novembro de 2008

** Punto e seguido moi pausado

Como dicía o amigo DJ Mosto nun comentario da entrada anterior, foi o antivirus AVG o causante de detectar como virus un archivo sano. E a súa eliminación deixoume varios días sen poder usar o PC. Xa está solucionado, non sen bastante esforzo, iso sí.

Este artigo é para dicirvos que cuestións de tipo persoal fan que teña moi pouco tempo para adicarlle ó blog, polo que a partir de agora A Lareira Máxica non se actualizará a cotío como era costume. É posible que so a poida actualizar unha vez por semana ou incluso menos. É unha decisión que me custa moito tomala, nin o imaxinades, pero nesta vida hai que priorizar actividades e, mal que me pese, ALM é SÓ é un entretemento para este xornalista. Unha forma de de poder escribir, de dar as miñas opinións, e de dar a oportunidade a quen o desexe de publicar os seus artigos, opinións, propostas ou suxerencias.

Para min, xa o dixen moitas veces, A Lareira Máxica significa moito. É como se fose -que non o é- un fillo ó que hai que coidar, pero co que disfrutas e que o ves medrar rodeado dunha boa familia. E que xa ten dous anos e medio. O blog está feito con esmero, cariño e moita adicación, máis da que debería tendo en conta que non me reporta ningún beneficio económico, aínda que sí moitos persoais (p.ex. o feito de ter visitantes e comentaristas asiduos). Os que me coñecedes sabédelo ben.

Na vida ás veces temos que tomar decisións amargas e éste é unha: chegou o momento de priorizar outras cousas,de diminuir o tempo que lle viña adicando a esta páxina, polo menos durante unha temporada sen determinar. O blog non vai ter periodicidade fixa. Tentarei de actualizalo unha vez á semana con algún artigo. Outros quedarán programados para publicarse (xa hai algúns en espera).

TEÑO COMO NORMA NON PROMETER NADA QUE NON POIDA CUMPRIR, polo que non podo prometer cada canto se actualizará. O que sí é que non vai desaparecer nin pechar. Ou esa é a miña firme intención a curto e medio prazo. So que se publicarán menos cousas e máis espaciadas. Notaredes tamén que farei menos comentarios nos vosos blogs, aínda que é posible que os visite sen facer comentarios.

En fin, é un día triste, pero xa virán tempos mellores. Din que nunca choveu que non escampara. E diso os galegos sabemos algo. So vos pido paciencia, a mesma que vai que ter este servidor porque nunca é doado ter que priorizar e tomar decisións que nunca che gustaría ter tomado, pero que deben ser tomadas.

Esta decísión non é a única, antes destas xa tiven que renunciar por completo a outras actividades e proxectos que iniciei no 2007. A vida é así, agora toca centrarse no traballo e noutras tarefas que reclaman maior tempo e adicacion da que estaban recibindo. A vida é asi. Sinxelamente hai que priorizar as cousas.

Isto soa a despedida, pero non o é. É UN PUNTO E SEGUIDO MOI PAUSADO. Gracias a tod@s, e seguide visitando o blog, facendo comentarios nel e enviando artigos ou outras propostas (imaxes, humor, música, internet, artigos alleos debidamente identificados,etc.) para publicar. Pola miña parte teño moitos artigos e opinións na cabeza para ir escribindo. Por falta delas non será. Por limitacións de tempo sí. Así que ALM seguirá, pero actualizarase moito menos a cotío. Paciencia!!!

luns, 10 de novembro de 2008

** En BOXES

TEÑO O PC ESTROPEADO. TEREI QUE LEVALO A ARREGLAR POLO QUE DURANTE VARIOS DIAS NON VOU A PODER ACTUALIZAR A Lareira Máxica. Seguramente toque formatealo e volver a instalar todo de novo, co conseguinte traballo que iso entraña (cargueime, por erro meu, o archivo "user32.dll" e sen el non carga o sistema operativo. Se alguén sabe cómo podo facer para solucionar este problema que mo diga, please!!). Espero que teñades paciencia e saibades esperar. Namentras, invítovos a que me enviedes artigos ou propostas para publicar (cando digo propostas estoume a referir a cousas que non son vosas como por exemplo: vídeos, fotos, artigos vistos en internet que poidan dar pé a comentarios ou ser de interes,etc.). Se redactades artigos non importa que non estean ben redactados. Ademais, se queredes, axúdovos a darlle forma se ese é o problema

O dito, espero que na tenda me arranxen o PC o máis axiña e voltar pronto "on the road". Odio os cibers...

domingo, 9 de novembro de 2008

** Un aniversario feliz dentro da desgracia que foi

E é que hai muros que xamais se tiñan que ter construído . O malo é que hoxendía aínda seguen existindo bastantes, invisibles a maior parte, pero muros ó fin e ó cabo. Muros que falan mal dunha sociedade e dun mundo do século XXI. O progreso non avanza, por desgracia, en tódolos sentidos. Cando falamos de progreso non so debería significar tecnoloxía, senón moito diálogo e paz, sobre todo paz. Iso sería navegar cara a un progreso real e amplo, non coartado. Unha sociedade avanzada que non camiña da man da paz, non debera presumir nunca de ser unha sociedad desenvolvida.



UNHA OPINIÓN DE: Julio Torres
Coordinador de A Lareira Máxica

** Unha voz que nos deixou moi pronto....

Como vos escribía xa hai dous anos, cada 9 de novembro sempre me acordo dela. Foi unha cantautora española que tivo un gran éxito, so apagado por un desgraciado accidente preto de Benavente (Zamora) no ano 1976, cando regresaba de dar un concerto na Sala Nova Olimpia (Vigo). Contaba tan so 27 anos. O ano anterior quedara segunda no festival da OTI coa canción: Estoume referindo a Cecilia. Pero a parte de "Un Ramito de Violetas" -que podedes ver e escoitar no primeiro dos links deste artigo e é a canción que fai referencia ó 9 de novembro- tamén tivo outras cancións que merece a pena lembrar. Todas elas tiñan un denominador común: o seu ton triste e melancólico, pero non falto de esperanza e debuxando algunha que outra realidade social. Outro das súas cancións famosas foi "Mi querida España".




UN ARTIGO-OPINIÓN DE: Julio Torres
Coordinador de A Lareira Máxica

sábado, 8 de novembro de 2008

** Alumeados navideños: ¿por qué tanto derroche?

Tódolos anos penso o mesmo cando se aproximan as festa de Nadal (Navidad). Todos, sen excepción. Non hai un que non o pense. E este ano co tema da crise económica, con máis motivo aínda. ¿De que se trata? Das luces e adornos navideños que se adoitan colocarse en nos sitios públicos e que pagamos os cidadáns cos nosos impostos. Non entendo porque hai que despilfarrar cartos neses alumbrados. ¿Para que? Se todos sabemos que estamos no Nadal. Porque aínda que te quixeras olvidar, o espíritu consumista da televisión -e inherente á esta sociedade- encárgase de que non nos esquezamos de que o Nadal está aí e que para constatalo é preciso gastar, gastar, gastar, consumir, consumir, consumir. Senón, non é Nadal.

A Navidad hai que lembrar que é un festa relixiosa. Non debería impoñerse o consumismo sobre o propio sentimento relixioso, pero o afán de comprar e/ou regalar pois apodérase de todos nós. E non debera ser así. Pero iso xa é outro tema, que non é asunto deste artigo. Quero centrarme en que o feito de poñer alumeados con inxente cantidade de bombillas e luces o que fai é ser O SIMBOLO DO CONSUMISMO. O Nadal hai que levalo no espíritu navideño e non se deberían despilfarar enerxía e cartos. A medida pode resultar impopular. Sí, seino pero hai que acostumarse e acostumar á xente. Deberiamos decatarnos conta e ser conscientes. ¿Somos unha sociedade madura? Que ningúen o xustifique pola relixión, porquea fe está por riba de alumeados públicos navideños. Son cristiano e creo, pero tamén coido que para celebrar o Nadal non me fai falta ver alumeados públicos polas rúas. Por que o CONSUMISMO e o DESPILFARRO nada ten que ver coa relixión. O Nadal hai que levalo no corazón e celebralo, sí, pero os alumeados públicos non é o máis importante, nin moito menos.

En moitos pobos e cidades o que fan é usar un alumeado que consuma menos. Tampoco me parece a solución, máis ben é so un parche. ¿Por que non nos atrevemos a dar o paso de eliminar alumeados e adornos navideños nos lugares públicos? Eses cartos poderíanse adicar a moitas cousas máis necesarias e útiles para a sociedade. E este ano, por riba, estamos coa crise económica as costas. Xente que pasa fame e, a sociedade tira os cartos en alumeados navideños....Vamos que estamos para gastar por gastar. E non pretendo ser demagóxico, so realista. Seguro que moit@s non estarán dacordo conmigo. Respéto@s, pero non estou dacordo con eles, polo que acabo de explicar.

Outro motivo que xustificaría a súa retirada é o medio ambiente, que oa castigamos por castigar. Logo queixámonos que o tempo anda tolo e que deberiamos artellar medidas para non danar máis a capa de ozono....

Xa sei que se podería falar moito do tema. De feito, tamén o consumismo de cada familia daría para un libro, cando menos. Pero hoxe so quería centrarme nos alumeados públicos. ¿Son realmente necesarios? ¿Qué pasaría se se prescindise deles? ¿Non se pode, acaso, celebrar o Nadal sen eles? ¿Sería a súa eliminación unha medida acertada?

¿E vós que opinades?


A viñeta gráfica que acompaña ó artigo foi extraída do gran blog de humor gráfico http://www.jrmora.com/blog/. Aproveito para aconsellar a súa visita. É un blog moi inxenioso e cheo de humor. Noraboa ó seu autor, que é debuxante gráfico, polo seu brilante e estupendo traballo. Gracias por facernos rir (e reflexionar tamén).



UN ARTIGO ESCRITO POR: Julio Torres
Coordinador de A Lareira Máxica

martes, 4 de novembro de 2008

** Porque a vida tamén é bela, moi bela

Xa dixen en máis dunha ocasión que hai cancións que máis que cancións parecen obra de arte. Hai moitos exemplos. O que tedes no siguiente vídeo é un deles. Trátase de la canción "La vida es bella". Nel aparecen diversas secuencias da oscarizada película do mesmo título dirixida e intrepretada polo simpático Roberto Begnini. A canción é unha versión da coñecida canción, interpretada esta vez por Noa (encántame a súa voz) e Miguel Bosé. Nesta canción xúntase a beleza da letra, a harmonía da música e os sentimentos do seres humanos que non entenden os porqués das guerras, materializadas nunhas imaxes da película de Begnini. NON ME CANSO DE VER A PELÍCULA. En clave de humor e amor trata un tema tráxico e cruel: o dunha guerra, carente de razón como moitas outras. Canto se podería falar do que esta canción reporta en canto a sentimentos, sonos, esperanzas, opinións e reflexións sobre a vida mesma... ¿Ou non?




...E se che apetece ler o que a di a letra da canción, aquí o tés:

"Yo (yo)
Al verte sonreír (al verte sonreír)
Soy (soy)
El niño que ayer fui (el niño que ayer fui)
Si yo velo por tus sueños
El miedo no vendrá y asi sabrás lo bello que es vivir

Caen (caen)
Mis lágrimas al mar (mis lágrimas al mar)
Tú (tú)
No me verás llorar (no me verás llorar)
Es que sólo tu alegría
Amansa mi dolor y asi yo se lo bello que es vivir

Lalalalalalala....


Mi corazón siempre estará
Donde este tu corazón si tu no dejas de luchar
Y
Nunca pierdas la ilusión
Nunca olvides que al final habrá un lugar para el amor

Tú (tú)
No dejes de jugar (no dejes de jugar)
No (no)
No pares de soñar (nunca pares de soñar)

Que una noche la tristeza
Se irá sin avisar y al fin sabrás lo bello que es vivir

Lalalalala...

Que una noche la tristeza
Se irá sin avisar y al fin sabrás lo bello que es vivir
Se irá sin avisar y al fin sabrás lo bello que es vivir"



UN ARTIGO-OPINIÓN ESCRITO POR: Julio Torres
Coordinador de A Lareira Máxica

luns, 3 de novembro de 2008

** Lápices para la Paz, triunfa en los Premios 20 Blogs

Leveime unha tremenda alegría cando souben que o blog máis votado destes Premios 20 Blogs - que chegaron ó seu fin na medianoite do domingo - foi para a bitácora "Lápices para la Paz", de Alicia Mora, unha traballadora social moi comprometida. Non teño o gusto de coñecela pero o que fai, o compromiso solidario é motivo suficiente para alegrarme. É un triunfo ben merecido. Foi o blog que tivo máis votos: 103. Lembrar que participaban máis de 4500 blogs. Triunfou na categoría de blog solidario e tamén foi o blog máis votado de tódalas categorías.

A Lareira Máxica, este blog de Sanxenxo (Pontevedra), quedou 2ª na categoría mellor blog en versión orixinal, cun total de 37 votos. O blog gañador foi o catalán "En Veu Alta", con 60. De 3º quedou "Aprender Inglés on line", con 28. Cuarto posto para "Falla Casa d´Alonso", con 25, e quinto posto para outro blog galego: "A Botica da expresión", con 22.

No total da clasificación xeral, A Lareira Máxica ocupou o posto 21º con 37 votos. Na categoría de diseño A.L.M. so obtivo 2 votos e acadou o posto 36º (¿tan pouco gustou?).

Os 5 primeiros clasificados de cada categoría teñen a consideración de blogs finalisas e optan ó premio de Mellor Blog 2008 que entrega un xurado dos Premios 20 Blogs. Son case 100 blogs xa que aínda que hai 20 categorías, máis dun da de mellor diseño tamén foi finalista noutras categorías. O resultado do gañador farase público o 17 de novembro.

Felicidades ós gañadores e alédome de que houbera 37 persoas ás que lle gustara A.L.M. Gracias a elas. Agardo que sigan visitando o blog e, invitadas quedan a participar nel ó igual que tódolos lectores en xeral. ¿De que maneira? Pois enviando artigos dos temas que estimen oportuno ou simpremente relatos propios ou alleos (poñendo autor), fotos, vídeos, viñetas de humor, cousas que vos enfadan ou alegran, frases que vos gusten, blogs ou webs preferidos, artigos de opinión alleos (poñendo tamén autor) ou calquera outra proposta que será benvida. Non é preciso ser ningún escritor para publicar algo nesta páxina. Non hai extensións nin máximas nin mínimas. Máis fácil imposible.

Quixera tamén darlle as gracias a tod@s @s colaboradores e comentaristas que fan posible que este blog teña vida máis alá das miñas opinións. Este segundo posto, é de tod@s eles. Sen eles isto sería unha persoa que predica no medio dun deserto.

P.D.: As clasificación en principio son provisionais ata a súa confirmación o 17 de novembro.



Clasificación completa de mellor blog en versión orixinal

Clasificación xeral completa (os blogs máis votados entre tódalas categorías)


ACTUALIZACIÓN 22-11-08:

Estes son os RESULTADOS DEFINITIVOS. A Lareira Máxica quedou 2ª na categoría mellor blog en versión orixinal, sendo finalista. Na categoría de deseño quedou no posto 36, con 2 votos. Na xeral sitouse na posición 20ª, entre un total de 4514 blogs.

venres, 31 de outubro de 2008

<> A Lareira Máxica, segunda nos Premios 20 Blogs

A falta de tres días para acabar as votacións (finalizan o domingo, día no que se pode votar), A Lareira Máxica, ocupa a 2ª posición na categoría de mellor blog en versión orixinal (cun total de 25 votos recibidos ata as 24:00 de onte xoves). Pola súa parte, na categoría de mellor diseño non recibiu nin un so voto, feito que confirma que estes premios non son nada xustos. Vótase por amizade ou porque coñeces os blogs que votas, pero entre 4516 é materialmente imposible coñecelos todos, de aí os resultados. Non fai máis que corroborar o que vos dicía o venres pasado.

Así mesmo, dicirvos que sen contar o día de hoxe, o blog sitúase na clasificación xeral no posto 19 de entre os 4516 participantes, chegando a situarse o mércores na na posición 17ª. En fin, que nin no mellor dos meus soños....

Independentemente do que pase nestes 3 días, quero agradecerlle a tod@s @s que votaron por ALM (poden votar @s que teñen algún blog inscrito nos Premios). O que pretendo é gañar novos membros para ALM que participen activamente e que non sexan so comentarios aislados aínda que numerosos como os destes últimos días...

Éme grato confesar que ó ter que votar a blogs doutras categorías, visitei bastantes blogs para votar con coñecemento de causa. E nas visitas descubrín varios moi bos ou interesantes. E é que non hai que visitar soamente os mesmos blogs de sempre.

A CLASIFICACIÓN ás 24 horas do xoves na categoría de mellor BLOG EN VERSIÓN ORIXINAL era (falo desta hora porque se actualizan cada día ás 12 da noite)
Posición Blog Votos
1 En veu alta 41 votos
2 A Lareira Máxica 25
3 Aprender Ingles Online 16
4 A Botica da Expresión 14
4 Falla Casa d´Alonso 14
6 CINEMA FRIKI 11
6 Verbas ceibes 11
8 lovecooking 8
9 AixòToca 7
9 Aprender-Sueco 7
9 L´home que no sabia riure 7
9 Marco & Bella Adventures 7

A CLASIFICACIÓN XERAL:
Posición Blog Votos
1 Hiperbreves S.A. 60
2 Lápices para la Paz 55
2 Yo también tengo cáncer de mama 55
4 Anal-Izada Blogs 49
5 No es cine todo lo que reluce 46
6 Entre Luces y Cámaras 43
7 En veu alta 41
7 Fogonazos 41
9 JRMora, humor gráfico 37
10 Más cuento que calleja 36
11 El Fútbol es Injusto 35
12 CAYECATURAS 34
12 Pixfans 34
14 Adicta a la publicidad 32
15 La logica del titiritero 31
16 Mi Mesa Cojea 30
16 SOLO PUTA 30
16 Un Español en Japón 30
19 A Lareira Máxica 25
19 ChicaGeek 25



ACTUALIZACIÓN 22-11-08: FINALMENTE O BLOG REMATOU NA 2ª posición DO MELLOR BLOG EN VERSIÓN ORIXINAL CON 37 VOTOS, sendo finalista nos Premios 20 Blogs 2008 nesta categoría. No apartado de deseño quedou no posto 36, con 2 votos. Na xeral sitouse na posición 20ª, entre un total de 4514 blogs.


Estes son OS FINALISTAS E GAÑADORES NAS DIFERENTES CATEGORÍAS DOS PREMIOS 20 BLOGS 2008. RESULTADOS DEFINITIVOS.

xoves, 30 de outubro de 2008

<> RELATO: A auga segue río abaixo

A auga vai percorrendo lentamente as rúas namentras ti te das voltas pola miña cabeza, bótoche de menos e agora mesmo o agasallo máis prezado sería terche o meu carón, e estar nos teus brazos...
Síntome pequeniña no mundo, non valo nada pero daríao todo por ti. Ata os máis fermosos sentimentos e o máis puro amor poden desaparecer cando non atopan un cachiño de corazón, pero ti es tan distinto...
Unha vez dixenche que tiñas un sorriso especial... pero tes máis que sabido que non é tan só o sorriso. Es un pequeno gran artista, eres único.
Canto máis avanzan os días máis preciso terche preto, inda que isto me cause máis dano, non sei si estou a perder a ilusión que me caracterizaba os primeiros días cando os nosos ollos se xuntaban nun punto intermedio entre ambos, e nos aproximabamos para bicarnos docemente.
Non sei se te quero ou se es un antollo de meniña pequecha que desaparece co transcurso dos días.
Quixen moito e fun querida mais gostaríame pensar que ainda non se parou na miña porta o amor verdadeiro, pode que nunca o chegue a coñecer ou quizáis me veña dado das túas mans.
O vivir de ilusións aportanos triste alegría, pero mirando o meu presente de non ser polas ilusións xa non estaría escribindo agora estas verbas.
Peco de romperme moito a cabeza con cada pensamento, nembargantes non son capaz de cambiar, nacín así e supoño que cando pase a mellor vida seguirei sendo como ata o de agora.

...Ampliar/recoller resto do relato [ +/- ]
    Pode ser que quixera apurar moito o reloxo e a estas alturas me pese, cada cousa debe suceder no seu momento, de sempre dixen que as cousas forzadas nunca saen ben, aínda que o noso sino esté escrito forzadamente. De poseer un reino de estrelas poñerias sen dúbida os pés do tempo para que corresen as agullas máis veloces, que pasasen uns aniños para que isto rematase, ou ben ou mal, pero que chegase a un fin de unha vez por todas. Estoume a derrubar, os segundos tardan horas en pasar, e as horas transcorren ca lentitude das semanas. Nada me ten sentido, só se me pasa pola cabeza desaparecer, que me limpen a ialma e o corazón a fondo e non pensar nen sufrir máis. Xamais lle tiven medo a morte, penso nela como unha persoa que ten sono pensa na comodidade dunha cama, é un descanso, doce pracenteiro, despreocupado... A auga xa chegou o seu destino final, e ti segues dando voltas os nosos recordos...



UN RELATO ESCRITO POR: Romy
Colaboradora de A Lareira Máxica

<> A Frase Máxica....Críticas e momentos


" A crítica debe facerse a tempo; non hai que deixarse levar pola mala costume de criticar so despois de consumados os feitos "



Mao Tse-Tun

mércores, 29 de outubro de 2008

<> Con Humor sempre se leva mellor o mal tempo...




<> A Frase Máxica..... ¿ Educación vs clases ?


" Onde hai educación non hai distinción de clases ”



Confucio