domingo, 26 de outubro de 2008

<> ¿Alguén ten cambio? E que non levo solto...¿Ou sí?

Parece mentira o rápido que algo ó que estivemos habituados durante moitos anos pasa a ser unha reliquia pero sen ningún valor, agás o que nós lle queiramos otorgar. ¿De que falo? Bueno, máis que falalo vouno ensinar. Entre tod@s xa nos encargaremos de comentalo. So engado que a nostalxia apoderouse de min intres antes de empezar a redactar este artigo da sección de A Máquina do Tempo e que os nen@s de, aproximadamente, menos de 11 anos, non se lembraran de algo que nunca chegaron a aprender. Hoxe so pensan no que hai, non no que houbo hai tempo. Quizás algún día, sexamos nós os que lles contemos esta batalliña ós nos@s net@s...Quizás algún día...

AVISO: Foron tod@s @s que están, pero non están tod@s @s que foron...
...¡¡Canto valor solto e canto traballo pasei ó subir todo isto!! Espero que vos guste.





UN ARTIGO ELABORADO POR: Julio Torres
Coordinador de A Lareira Máxica

sábado, 25 de outubro de 2008

<> Nesta madrugada atrásase a hora


Non vos olvidedes que hoxe cambia a hora: ás 3 da mañán da madrugada do sábado ó domingo voltarán a ser as 2 da mañán. Particularmente, como xa dixen noutras ocasións, non me gusta este horario de inverno porque fai que os días sexan máis pequenos en canto a sol, xa que anoitece antes. O único bo é que o primeiro día ten unha hora máis, tendo 25. Prefiro o horario de verán,o que remata hoxe, porque se fai de noite máis tarde (aínda que o primeiro día, polo feito de adiantar a hora en marzo se reduzan a so 23).

¿Qué pensades dos adiantos/atrasos da hora en octubre/marzo, respectivamente? ¿Cal horario preferides: o de inverno(o de mañán) ou o de inverno(o actual)?

venres, 24 de outubro de 2008

<> Premios 20 Blogs: So masivo intercambio de votos

¿Cómo vai A Lareira Máxica nos Premios 20 Blogs? Paso a informar. Lembrade que participa en:

- Mellor diseño de blog: Pois o diseño non debe gustar porque teño 0 puntos (hummm a partir de agora máis me vale non lle dar importancia o diseño, total para o que vale despois...)

- Mellor blog en versión orixinal (ou sexa nunha lengua distinta do castelán): vai a día 24 de octubre en 9ª posición e contabiliza 4 votos. O Ránking é o seguinte nesta categoría (participan 6o blogs):

Posición Blog Votos
1- En veu alta 19 votos
2- A Botica da Expresión 9 votos
2- Verbas ceibes 9 votos
4- Aprender Ingles Online 8 votos
4- lovecooking 8 votos
6- CINEMA FRIKI 6 votos
7- AixòToca 5 votos
7- Des de Maragu 5 votos
9- A Lareira Máxica 4 votos
9- COLLONADES 4 votos
9- Cuina, cuina, cuina 4 votos
9- Learn English Online 4 votos
9- L´home que no sabia riure 4 votos

Non está nada mal, aínda que polo que vexo non se premia a calidade do blog senón o amiguismo. ¿Por qué? Pois porque hai blogs ben situados que non son nada do outro mundo e outros peor situados que son moito mellores. Polo tanto, as votacións seguen a tendencia do que a está a pasar no resto de categorías destes premios. Senón comprobádeo por vós mesmos.

Tamén me chama a atención no apartado de mellor blog orixinal a bitácora: "Aprender Inglés online", que está escrita totalmente en....castelán!!!!! Carai, cómo gañe o premio ó mellor blog en versión orixinal...Pero non é todo: o mesmo autor inscribiu outro blog idéntico pero en ingñés "Learn english online". Este sí que está en versión orixinal, pero ¿por qué 2 blogs idénticos, agás na linguaxe na mesma categoría? Pois fácil porque o ter un blog inscrito supón que poidas votar unha vez en cada categoría -menos ó teu propio blog-, pero claro: se tés 2, pois un vota ó outro... GRAVE ERRO QUE OS ORGANIZADORES NON SE DERON CONTA O DE DUPLICAR UN BLOG NUNHA MESMA CATEGORÍA SEN SER UN DELES EN LINGUA ORIXINAL. PARÉCEME UNHA TOMADURA DE PELO.

Outro erro dos organizadores é dar a coñecer as votacións día a día. Penso que iso favorece ós blogs máis coñecidos e votados en detrimento doutros menos coñecidos ou votados pero moito mellores. Deberían ser os propios organizadores os que escolleran os mellores blogs e,si acaso, dar so un premio ó mellor blog e que fose elixido entre os propios participantes.

En fin, que a miña intención era dar a coñecer máis ALM e gañar máis visitas ó blog. Confío en conseguilo. O de gañar un premio (danche simpremente un diploma acreditativo)nin en soños. Nin é o mellor blog da categoría nin o peor. É un blog máis.

INSISTO: Polo xeral, non se premia a calidade dun blog senón o intercambio de votos e o amiguismo. Mal asunto todo isto se se lle quere dar relevancia a uns Premios. Os organizadores saberán...

Por certo, as votacións dos Premios 20 Blogs rematan o día 2 de novembro. Firmaría con estar entre os 10 primeiros. Non estaría nada mal.



UNHA OPINIÓN DE: Julio Torres
Coordinador de A Lareira Máxica

martes, 21 de outubro de 2008

<> Un precio incalculable

En efecto: "no hay dinero para comprar ciertas cosas", que se diría en castelán. Os que me coñecedes xa sabedes que, a parte de xornalista, tamén son traballador social. E esta última é a profesión que exerzo na actualidade (agardo voltar ó mundo de xornalismo como colaborador). Pois ben, ser traballador social ou asistente social -anterior denominación- conleva traballar en contacto directo coa xente con problemas, prestarlle información, orientación e asesoramento, o cal constitúe para min unha tarefa moi gratificante. E non por reiterativa resulta menos gratificante. ¡¡Non!! Precisamente deste aspecto é do que quero falar hoxe. Do outro, o das funcións dun asistente social, falaremos noutra ocasión.

A miña primeira visita a domicilio que efectuei foi para ver a unha muller que vivía sola, enferma de cáncer, postrada nunha cama na súa casa. A pesar de que tiña familia, as relacións estaban tan deterioradas que a relación non existía. Tan so unha veciña a visitaba. A comida traíalla Cáritas. Se aquelas catro paredes da súa casa tentasen falar seguro que serían incapaces porque se afogarían entre un mar de bágoas.

...Ampliar/recoller resto do artigo [ +/- ]


    Pois ben, tras estar coa muller saín á rúa pensando: non me equivoquei cando escollín esta profesión. ¿Por qué? Porque no pouco tempo que estiven con ela fixo que abandonase o inferno aínda que tan so fose por un curto espacio de tempo. Aqué no que estivemos conversando. Aquél non que non se sentiu soa, na que falaba e alguén a escoitaba. Aquél na que voltou a vivir: porque vivir non so é respirar. Vivir é sentirse vivo e non morto en vida.

    Cun "moitas gracias por falar conmigo" despideuse de min. "De nada" sentenciou un servidor. Esa visita non a esquecerei na miña vida. Fíxome sentir non xa profesional, senón persoa. Iso, o de sentirse persoa, non se recompensa con nada. Non ten precio. So a felicidade que che desperta no teu interior por ter sido útil como persoa, fai que te olvides das visicitudes do día a día que pasan a un segundo plano. As veces o máis importante son as pequenas cousas da vida e o que poden representar para persoas que están privadas deses praceres por moi miúdos en insignificantes que poidan parecer. Claro que como se soe dicir: so se aprecian as cousas cando xa non as tés. E ese é o noso erro, un erro tamén humano, por certo.

    O dito: palabras,pequenos xestos ou accións nosas poden convertirse en enormes montañas para outras persoas. Unhas montañas que a acercan ó ceo virtual e te alonxan do inferno das penurias cotiáns. E é que hai certas cousas que non teñen precio. E o sentirse persoa humana, é unha delas. Non polo que é, senón polo que os nosos actos ou palabras poden representar para outras persoas. Neses intres é cando agroma a felicidade en forma de gratificación interior. Felicidade interior que te fai sentir human@. E todo iso non se paga con nada. Non ten precio.



UN ARTIGO DE: Julio Torres
Coordinador de A Lareira Máxica

<> A Frase Máxica....W. Harman: aprender


" O ideal dun sistema educativo sería que ademais de estudiar, poideramos aprender "



W.Harman

domingo, 19 de outubro de 2008

<> Tenía tanto que darte.....NENA...


Tiña tanto que darche é como se diría en galego a expresión "Tenía tanto que darte". Cando unha relación non funciona e termina por separase podemos atoparnos con esta frase-lamento. Nena Daconte tentou facer deste amargo sentimento unha canción símbolo da esperanza e chea de ritmo e alegría. O resultado este neste pegadizo tema musical que podedes ollar no vídeo de arriba. ¡¡Caray, se é que ata da gana de cantalo teñas ou non problemas de parella!! (Bueno, mellor non telos, claro está). A cantante, xa o sabedes, de Nena Daconte é May Meneses aquela voz tenra e de rapaciña pequena que se quedou fóra ás primeiras de cambio nunha das edicións do show O.T. (cando non o era tanto, ou sexa cando non había un tío semicalvo de gafas oscuras e de educación minimalista teatralizada ata límites insospeitados). A constancia, o traballo e a sorte, entre outros factores, encargáronse de darlle unha merecida oportunidade e un certo recoñecemento musical. Que siga cantando así de ben por moitos anos.

"Tenía tanto que darte, tenía tanto amor guardado para ti...nanana..." Bo comenzo de semana para tod@s. Por certo: ¿e vos que canción tedes metida estes días na cabeza e que non parades de tararear interior ou exteriormente?




UN ARTIGO-OPINIÓN FEITO POR: Julio Torres
Coordinador de A Lareira Máxica

sábado, 18 de outubro de 2008

<> Cousas da televisión.....

[Viñeta publicada en Im-pulso]



Servidor engade a gran frase de El Gran Wyoming: "escoitaron as noticias, agora contámoslle a verdade", aplicable a tódolos medios de comunicación que presumen de obxectividade e imparcialidade.

Doutra parte, hoxe publicáronse os datos dunha dunha enquisa do CIS que afirma que
a máis da metade dos españoles non lle gusta a televisión que se fai no noso país. E digo eu, a noticia será que son poucos porque a min paréceme que se quedaron curtos, moi curtos. Pero xa se sabe que hai xente que di unha cousa e pensa outra ben distinta...

Particularmente non me gusta a televisión en España. Pouca orixinalidade e os medios son totalmente parciais.



UN ARTIGO-OPINIÓN DE: Julio Torres
Coordinador de A Lareira Máxica

venres, 17 de outubro de 2008

<> Pantuflas

Se acabó el verano. Ayer estrené las pantuflas que me van a acompañar durante todo el invierno. Son de color rosa, un bonito color rosa palo. Comodísimas y calentitas, eso sí. Una auténtica maravilla para descansar de la tiranía de los zapatos. El verano ha quedado atrás y ya estamos inmersos en la rutina de siempre. Cuando llegue el día de Santos ya habrá empezado la campaña navideña, que será larguísima y pesadísima, y que inevitablemente nos conducirá a fin de año. Otro más. La vida pasa rápido, demasiado rápido.
Estoy un poco cansada y eso me parece un síntoma un tanto preocupante. Será que me voy haciendo mayor, será que he caído en el escepticismo más absoluto y que ya pocas cosas logran sorprenderme. Todo me parece lo de siempre, como si ya lo hubiera vivido no una sino cien veces.
Hoy no me apetece nada, hoy me apetece calzarme las pantuflas de color rosa y quedarme en casa. Son días de ánimos por los suelos, de incertidumbre, de tener que resignarse, de no poder hacer nada.
El tiempo, ese gran amo y señor, todavía tiene que decir la última palabra.



UN RELATO ESCRITO POR: Mariam
Gran Colaboradora de A Lareira Máxica

<> A Frase Máxica....Shopenhauer: palabras


" Utiliza a linguaxe ordinaria e di cousas extraordinarias "


SHOPENHAUER

xoves, 16 de outubro de 2008

<> A Máquina do tempo: "¡Que buena estás Carolina!"

Votamos a vista atrás. Ano 1985. Programa: Como Pedro por su casa. Presentado polo humorista Pedro Ruíz. Facía parodias de todo tipo, entre elas a do inolvidable Libro Gordo de Petete, pero á súa maneira. Neste peculiar libro gordo, o mítico Petete era sustituido por un tal Pedrete, un trasno con apariencia humana. Entre reflexións persoais e piropos á presentadora, Carolina, transcurría esta sección do programa. Aquel "¡Qué buena estás Carolina! calou na audiencia que venres tras venres agardaba o piropo aquél que se fixo tan famoso. E a xoven non era nin Carolina de Mónaco nin Carolina Cerezuela. ¿Quen se lembra do programa?...



E aquí vos deixa outros fragmentos do programa onde imitaba a persoas famosas, cantaba... ¿Acórdaste?






UN ARTIGO ELABORADO POR: Julio Torres
Coordinador de A Lareira Máxica

<> INTERNET: música + estados de ánimo=Rockola

En días tristes e apagados, en días de choiva coma hoxe, en días así faise preciso subir ó ánimo con ritmo e alegría. A música é un bo estímulo para contrarrestar os efectos. Outras veces, precisamos de relaxación, ou precisamos sentirnos querid@s. Buscamos temas sentimentales, melancólicos...

Para os estados de ánimo hai distintos tipos de música. Se unificamos música e estados de ánimo atopámonos con Rockola.Fm, un portal no que podes escoller a música a escoitar en funcíón do teu estado de ánimo: optimista, intenso, melancólico,e sentimental. E podedes conxugar isto con calquera década a partir dos 50 e, incluso crear a túa emisora de música preferida.

Recoméndovos esta páxina web. De feito tedes un link no apartado de enláces útiles de A Lareira Máxica en Música On Line. A web ten aspectos moi positivos e unha ampla base de cancións. Un consello: rexistredevos para non ter so un acceso limitado ou a modo de proba. Con todo existe un inconveniente: debedes escoitar alomenos un tema enteiro cada certo tempo ou senón o reproductor non vos deixará elixir unha nova canción. Os propietarios da web xustifícano en motivos legais polos dereito de autor.



UN ARTIGO-OPINIÓN DE: Julio Torres
Coordinador de A Lareira Máxica

<> A Frase Máxica...Albert Schweitzer

" Os anos enrugan a pel, pero renunciar o entusiasmo enruga o alma "



Albert Schweitzer

mércores, 15 de outubro de 2008

<> Xa podedes votar nos premios 20 minutos

Desde hoxe, 15/10/08 e ata o 02/11/08 xa podedes votar nos premios de 20 minutos. Uns premios ós que se presenta por segunda vez A Lareira Máxica (ALM). Na primeira, no 2007 non tivemos ningunha sorte. Desta vez a ver se polo menos acadamos un lugar digno. Sería todo un éxito.

Son 20 categorías distintas. ALM participa nas de mellor blog en versión orixinal (lingua propia distinta do castelán) e a de mellor diseño. Na primeira hai un total de 61 blogs inscritos. A ver se hai sorte, pero vai ser moi moi moi moi difícil. Anímovos a participar nos premios e, se votades por ALM, gracias. ¿Existen os milagros no mundo dos blogs? Por probar...Coido que ALM non lle ten nada que envidiar a moitos dos restantes 60 blogs, pero as votacións non sempre son xustas....

Estas son as bases do concurso. É preciso ter inscrito algún blog no concurso para votar. Pódese facer por un blog en cada categoría.

Lembrade tamén que ata o 7 de novembro podedes participar votando nos Premios Bitácoras 2008. ALM inscribiuse na categoría o mellor blog revelación.

<> A Frase Máxica de...Benjamín Prado


" O que tira unha ponte, constrúe un precipicio "



Benjamín Prado

sábado, 11 de outubro de 2008

<> Violación: Claves importantes para tentar evitala

Un grupo de violadores en prisión fue entrevistado para saber lo que buscan en una víctima potencial.

He aquí algunos hechos interesantes:
1) Ellos observan en una víctima potencial, es el peinado.
Es más probable que ellos ataquen a una mujer con un peinado tipo cola de caballo, trenzado o cualquier otro peinado del que sea posible tirar más fácilmente. Es pués más probable que ataquen a mujeres con cabellos largos. Mujeres con cabellos cortos,
no son blancos comunes.
2) La segunda cosa que ellos observan es la ropa.
Observan a mujeres que usen ropa fácil de arrancar rápidamente. También buscan mujeres hablando por el móvil o haciendo otras cosas mientras caminan: Esto les indica que están desatentas y desarmadas y pueden ser fácilmente atacadas.

3) Las horas del día en que ellos más atacan y violan mujeres es al comienzo de la mañana, entre las 5:00h y las 8:30 horas, y después de las 22:30 horas.

4) Estos hombres procuran atacar de forma y en lugares en que puedan cargar a la la mujer rápidamente a otro punto, donde no tengan que preocuparse de ser atrapados.
Si usted esboza cualquier reacción de lucha, acostumbran a desistir en aproximadamente dos minutos. Creen que no vale la pena,
que es una pérdida de tiempo.

5) Manifestaron que no atacan mujeres que cargan paraguas u objetos que puedan ser usados como arma a una cierta distancia. (Las llaves no les intimidan, porque para ser usadas como arma, la víctima tiene que dejarlos llegar muy cerca).

6) Si alguien estuviera siguiéndola en una calle, andén o garaje, o si estuviera con alguien sospechoso en un ascensor o en una escalera, mírelo directamente a la cara y pregúntele alguna cosa, tipo "¿Que hora tiene?“.
Si el fuera un violador, tendrá miedo de ser posteriormente identificado y perderá el interés en tenerla como víctima. La idea es convencerlo de que no vale la pena elegirla.

7) Si alguien se presenta imprevistamente y le sujeta, ¡grite!
La mayoría de los violadores dijo que soltaría a una mujer que gritase o que no tuviese miedo de pelear con él.
En cualquier situación de peligro, en caso de que tenga que gritar, grite siempre "FUEGO! FUEGO!" y muchas más personas acudirán (curiosos).
En el caso que su grito sea ”Socorro!" la mayoría de las personas se abstiene, por miedo. Téngalo presente!
Nuevamente, ellos procuran buscar BLANCOS FÁCILES. Si usted grita, podrá mantenerlo a distancia y es probable que huya.


8) Esté siempre atenta a lo que pasa detrás suyo. En el caso de que perciba algún
comportamiento extraño, no lo ignore. Siga sus instintos. Es preferible descubrir que se equivocó y quedar medio desubicada en el momento. Tenga la certeza de que quedaría mucho peor si el sujeto realmente atacase.

Son cosas simples, pero pueden evitar traumas y hasta salvar una vida.

Cuerpo Nacional de Policía



ARTIGO ENVIADO POR: Ana I.Colaboradora de A Lareira Máxica

venres, 10 de outubro de 2008

<>O recuncho literario:James Nava publica Lobo gris

Regresa a sección O recuncho literario. Hoxe falamos do libro Lobo Gris, escrito por James Nava, que nos envía esta reseña da súa obra. Non lin o libro polo que non sei se está ben ou non, adída que o argumento parece que promete.


RESEÑA DE LOBO GRIS

Las milicias paramilitares irrumpieron en Wild Creek, pero no contaban con la vieja leyenda india sobre lobos, ni con el hombre de la CIA.

Una combinación explosiva de thriller político, espionaje y ecología.

Un canto a los lobos y la naturaleza salvaje de las Montañas Rocosas, con raíces en las leyendas indias nativas americanas.

Una historia de amor apasionado y alto voltaje erótico en medio del enfrentamiento entre rancheros y ecologistas.

Unos documentos vitales que desvelan un secreto de la CIA.

Un hombre en busca de justicia. Una mujer en busca del amor y el conocimiento de los lobos.

Una maravillosa historia de amor a la naturaleza y de lealtad a los ideales en circunstancias adversas.

Jason Rovin se refugia en el hogar de su infancia, un rancho en Montana, alejándose de Langley y su vida en la CIA durante los últimos diez años, tras huir con un maletín lleno de documentos clasificados como alto secreto.
Mientras se dirige a Wild Creek, conoce accidentalmente a Catherine Rush, una bióloga que estudia a los lobos de la zona. Los dos inician una buena amistad y colaboran para averiguar el extraño comportamiento de éstos.
Entretanto, empiezan a aparecer misteriosas amenazas de muerte contra la bióloga y el sheriff de la localidad. Jason y Catherine descubren, durante una de sus incursiones en las montañas, la presencia de un campamento de milicias paramilitares, liderado por un terrorista neonazi internacional.
Al tiempo que la presencia de una creciente manada de lobos alarma a todos los rancheros de la zona, los siniestros planes de un banquero local, apuntan hacia una compleja e inquietante trama que llevará las vidas de todos al límite y pondrá a Wild Creek como foco de atención de toda la prensa.
Los documentos secretos que guarda Jason Rovin, se convertirán en claves para la intervención de la CIA y el FBI en el asunto.


Con un argumento que combina acción, aventuras, intriga, y sentimientos de una forma amena y electrizante, diálogos llenos de humor y una narración absorbente, Lobo Gris refleja valores como la amistad, la lealtad, el valor, la libertad, y el amor, a través de unos personajes que ponen de manifiesto lo maravilloso y lo miserable que encierran los seres humanos, y nos transporta a un mundo casi perdido en las montañas Rocosas de Montana.

Una historia mágica sobre lobos, alta política y espionaje, que se mezclan en una novela emocionante de la primera a la última página, con capítulos perfectamente conseguidos que arrancarán emociones encontradas.

El autor nos conduce al mundo de los ranchos en el Oeste americano, con un misterio de fondo que va in crescendo, y la presencia inquietante de unas milicias paramilitares.

Todo un homenaje al mundo del Western americano y sus valores tradicionales, así como un testimonio realista de los entresijos de los Servicios de Inteligencia y el alcance de sus operaciones clandestinas.

Una historia muy visual, en la que podremos descubrir tanto las viejas leyendas indias como la vida interior de un agente de la CIA. Una novela bien escrita, con un ritmo que acelera a medida que pasan las páginas y los personajes se van asomando, con una atmósfera bien recreada, donde transcurre la acción, y con guiños evidentes a la música country.
Novela muy recomendable para los aficionados al thriller político, de espionaje, las historias románticas, y las aventuras ecológicas.
Vídeo-booktrailer de promoción: http://www.youtube.com/watch?v=23KUUix3Gpo


“Lobo Gris”, James Nava
Editorial El Tercer Nombre.
560 páginas.
P.V.P. 22 euros.
ISBN: 978-84-96693-14-2
Formato: Rústica

Más información en: www.jamesnava.com
www.eltercernombre.com
Blog de James Nava



RESEÑA ENVIADA POR: James Nava
Autor do libro

mércores, 8 de outubro de 2008

<> Relacións de parella: ¿todo vale? Preguntas clave

Toca reflexionar un pouco en A Lareira Máxica. É un dos obxectivos que agardo conquerir a partir da agora. Toco madeira. Imos alá: onte estiven falando cuns amigos. O café deu para moito e falando xurdiron estas preguntas que vos traslado para que aportedes opinedes.

** ¿Que cualidades valoras máis da túa media laranxa?
** ¿Cales non aceptarías baixo ningunha concepto?

luns, 6 de outubro de 2008

<> Subir e baixar non é so patrimonio de "La Bolsa"

Viñeta de humor de Gogue publicada en Faro de Vigo

Éche boa verdade. Se é que o humor galego e os humoristas gráficos galegos non lle teñen que envidiar nada ós do resto de España. Gogue, Xosé Lois "O Carrabouxo", Davila son moi bos. Noraboa. Encántanme estes tres magos do debuxo.

<> De fondo.......Cor branca

A enquisa sobre qué cor de fondo preferiades para o blog rexistrou na semana que estivo aberta un total de 15 votos. Resultados:

** Cor branco= 6 votos
** Cor verde clariño= 4 votos
** Cor azul clariño (celeste)= 3 votos
** Indiferente= 2 votos

Se ben non é significativa pola cantidade de votos, sí que a maioría vos inclinástedes pola cor branca. A min gústanme as 3. Por colorido e vistosidade o azul ou o verde (quizais so un chisquiño máis o verde claro), aínda que para ler os artigos coido que é máis axeitado a cor branca. O malo do branco é que o blog queda algo ¿desnudo?.

Posto que o obxectivo era axudarme a decidir contando con que vos tamén sodes parte de A Lareira Máxica porei o blog con fondo branco, que foi a opción máis votada. Iso non quita que nun futuro vaia variando a cor e obte por temporada de azul ou verde claro. Xa se verá. Agora toca branco. Moitas gracias a tod@s por participar.

sábado, 4 de outubro de 2008

<> Canon dixital: privilexio insolidario que agravará a crise

En este momento en que las hipotecas valen más que las casas, los precios de los productos básicos como los alimentos y los combustibles no dejan de subir, la inflación crece y el paro se incrementa día a día, aprobar el canon demuestra una terrible falta de sensibilidad social y no es mas que una provocación, para que se produzca un enfrentamiento entre la sociedad civil y el Gobierno.

En España, en donde como sosteníamos recientemente en una tribuna de opinión 'La Quadrature du Net' el nuevo escenario económico, pinta peor que en el resto de la Unión Europea, se llega al colmo del absurdo, al implantar el canon por derechos de copia privada, que no es mas que, un privilegio para los ricos, alentando así este disparate de los precios, en vez de contenerlos. Mientras tanto, lo que la gente ignora es que muchos artistas y creadores viven al borde de la subsistencia.

Para los defensores del Canon, la cultura está en crisis, no la economía, y se muere, pero en realidad lo que muere, es un modelo de negocio basado en el comercio de los derechos de autor, que no tiene nada que ver con la creatividad. Además , esta crisis, no es mas que la punta de un iceberg. Sin embargo, nunca la música o el cine han estado más vivos que ahora -y desde luego nunca ha sido más fácil el acceso a la cultura y al conocimiento gracias precisamente a las nuevas tecnologías de la comunicación e información de las que Internet es la estrella.

Como ya hemos sostenido, en otras tribunas El canon y los nuevos inquisidores, lo que realmente esta en crisis es un modelo de negocio basado en la explotación comercial de los derechos de autor, y no es más que la punta de un iceberg mucho mas profundo que contiene el nuevo paradigma que amenaza a todos los modelos sociales, políticos y económicos conocidos hasta el momento.

Por lo tanto, afirmar que la finalidad del canon es financiar la cultura es rotundamente falso, y por otra parte si la cultura necesita financiación, lo lógico es que se realice a través del sistema impositivo general. No seria malo un impuesto que grave las grandes fortunas destinado a financiar la cultura y el conocimiento, pero, eso si, toda la cultura, no solo la que hacen los pudientes. En todo caso desde la perspectiva de una democracia avanzada, no se puede entender que se establezca un impuesto privado para enriquecer a los que ya son ricos, y al mismo tiempo impedir a los mas débiles económicamente el acceso a la cultura y al conocimiento.

Pero tampoco el Estado puede sustituir al mercado indefinidamente, esto va en contra de la política de libre comercio que esta impulsando la Unión Europea para relanzar el comercio electrónico. El País de ayer se refería a este tema con el siguiente titular Bruselas eliminará las fronteras para las compras por Internet. Esto provocara que los ciudadanos compren por Internet fuera de nuestras fronteras los productos que aquí están gravados con el Canon, con el consiguiente perjuicio para la industrias y el comercio en España agravando aun mas los efectos de la crisis económica, que no por negarla deja de ser cierta.

Por ultimo seria bueno que el Estado impusiera la obligación de desglosar en las facturas el importe del canon al igual que se hace con el IVA, para que todos sepamos que parte del precio retribuye el trabajo y el comercio, que parte corresponde al Estado y que parte se quedan los “artistas”, por el esfuerzo ajeno.



Artículo de PEDRO MARTÍNEZ
Fiscal del Tribunal Superior de Justicia de Madrid
Publicado en www.internautas.org (23-06-08)

<> DE BLOGS: Turismo de Galicia

A partir de agora, en A Lareira Máxica falaremos periodicamente doutras webs e blogs que poden resultar de utilidade ou interesantes. En moitos casos chegamos a estas páxinas de casualidade, o cal non foi óbice para que as seguiramos visitando porque trataban algún tema que nos gustana ou, simpremente, porque nos apetecía lela. O que escribe xa falou algunhas veces de forma aislada dalgunha páxina, pero coido que chegou a hora de darlle máis presencia a este tipo de artigos. Tamén vos invito a que enviedes ó e-mail de A.L.M. (alareiramaxica@gmail.com) suxerencias de blogs ou webs que pensades que vos gusten. Se é cunha pequena descripción e opinión vosa mellor que mellor.

Hoxe toca viaxar. Acércamonos ó blog Turismo de Galicia que elabora Juan Luis e no que nos proporciona información útil sobre o turismo en Galicia: noticias, lugares, festas, feiras, praias, balnearios, casas rurais, hoteis e outros aloxamentos, alquileres, monumentos,etc. Un servidor acaba de descubrilo e a primeira impresión foi boa. De xeito resumido e directo acércanos a todo o relacionado co turismo en Galicia e dispón ademais de enlaces ou links interesantes. Un blog dirixido ás persoas que gustan de saborear da cultura e as viaxes.



Julio Torres
Coordinador de A Lareira Máxica

luns, 29 de setembro de 2008

** Novo diseño e varias novidades en A Lareira Máxica

A Lareira Máxica modifica a súa apariencia e diseño. Cambios introducidos:

- Eliminei os debuxos da plantilla harbour (faro e nubes de fondo na parte superior e inferior)
- Coloquei o logo do blog á esquerda, onde antes estaba o faro
- Fondo azul celeste, en troques do branco con algún troziño de azul
- Menú de pestañas na parte superior do blog
- Co gallo de facilitar a navegación polos enlaces da parte esquerda do blog, puxen un índide da temática que recolle os links ou enlaces.
- No archivo por etiquetas ou temas (parte dereita do blog, á metade aproximadamente) podedes consultar tódolos posts ou artigos referente a esa etiqueta. ¿Cómo? Premendo o icono que aparece a continuación de cada tema.

Nas vindeiras semanas é posible que haxa algún pequeno reaxuste. Un deles podería ten que ver coa cor de fondo do blog. Estiven dubidando entre a azul celeste que puxen, unha verde clariña ou unha totalmente branca. Como me gustaría que os soedes visitar A Lareira Máxica vos sentirades a gusto navegando por ela pídovos que opindes ó respecto, se non é moita molestia.

En canto ó contido do blog, proximamente irei incorporando novas seccións. Unha delas vai ter que ver con fotos vellas que signifiquen moito. Algúns de vós xa me enviástedes algunhas. Gracias a tod@s. Podedes seguir facéndoo. De momento non vos adianto máis sobre os contidos. Pouco a pouco irédelos observando. Neste novo curso tentarei facer artigos máis curtos, pero que busquen máis a opinión e a reflexión vosa. O humor, a música, os vídeos, as fotos, as lembranzas, a actualidade, os deportes, as frases, os relatos, os artigos de opinión alleos e os propios, as cousas que vos cabrean ou alegran ou as enquisas conxugarán a columna vertebral deste blog no que AGARDO CONTAR COA VOSA PRESENCIA EN FORMA DE VISITAS, COMENTARIOS ARTIGOS ou PROPOSTAS. Por suposto tódalas temáticas, agás a da política, terán o seu espacio aquí.

Noutra orde cousas apuntei a A Lareira Máxica ós concursos de Bitácoras.com (patrocinado polo diario ADN) e a dos Premios 20 Blogs (do diario 20 minutos). No segundo caso apunteino nas categorías de mellor blog en versión orixinal e o de mellor diseño. Salvo un milagro non gañarei ningún premio, pero si que me faría ilusión ter algúns votos cando menos. Polo menos o importante é participar. No premio bítácoras xa podedes votar do 10 de setembro ata o 7 de novembro, e no que organiza o xornal 20 minutos as votacións empezarán a partir do 15 de octubre e ata o 2 de novembro. Para máis información tedes os enlaces nos iconos dos premios (marxe superior dereito). Se me votades, gracias, e senón pois seguídeme visitando e colaborando na forma en que poidades con blog. Iso xa me fará feliz.

ACTUALIZACIÓN 03-10-08: A cor do fondo pasa a ser provisonalmente verde claro (Periodo de probas).

domingo, 28 de setembro de 2008

** Os adiantos tecnolóxicos non sempre son bos



sábado, 27 de setembro de 2008

** Un ceo todavía máis azul

A vida ten data de caducidade para todos e non fai excepecións. Nisto dá igual a presencia ou non da fama. Hoxe morreu Paul Newman ós 83 anos. El foi un dos actores de Hollywood máis famosos de tódolos tempos e un dos máis atractivos para as mulleres (sempre se quedaban atrapadas pola luminosidade dos seus míticos ollos azuis). Diso hai plena constancia. Nestres intres pásanseme pola cabeza moitas películas nas que bordaba o seu papel. Gran intérprete que nos deixa un cuantioso legado filmográfico. Descanse en paz.

martes, 23 de setembro de 2008

** RELATO: " Ilusión "

Hoy me di cuenta de que buscaré el amor a lo largo de mi vida, aunque ya no crea en él...

Los años van pasando y soy consciente de que tal vez, nunca hallaré la estabilidad de una familia propia, pero si sabré invertir mi tiempo.

El primer amor nunca se olvida, aunque lo intentemos miles de veces; tras cinco años sigo sintiéndo aquel cosquilleo en el estómago cuando me cruzo con mi príncipe azul, aunque quizá ahora esté empezando a darme cuenta de la realidad, al rehuir la ilusión infundada que me atormentaba día tras día.
Ahora sé que existe una mágica sencillez en algunos hombres que logra hacernos sentir especiales momento tras momento, sólo hay que saber retenerlos.

Si, ¿para qué negarlo? Yo, como muchas otras mujeres, aún me emociono al ver a cada uno de los que han sabido despertar en mi ilusiones. Supongo, será natural... siempre guardaré celosamente cada uno de los buenos momentos vividos en compañía de uno u otro, pero de eses uno u otro que, aunque sólo unos segundos, unos días o unos meses, han entregado su tiempo a hacerme reír o soñar.
Por supuesto que en algún instante me hubiera encantado escaparme a la otra punta del planeta nadando tan velozmente como las sirenas, pero porque no lo hice, estoy aquí, sigo creyendo en imposibles aunque á veces, en momentos de desesperación y tristeza, lo niegue...

Sigo luchando para que un pañuelo sólo me sea necesario en un catarro, las lágrimas por amor se están quedando muy anticuadas en un tiempo dónde impera el frío, dónde todo es mucho más supercial.
Momentanéamente me paro a pensar y llego a la conclusión que vivo en un tiempo y un espacio que no corresponde a mis ideas, a mi sentir,...

Sé que soy contradictoria, “veleta”, como alguna vez me han llamado muchos, pero, ¿para que negar que añoro el encontrarme con personas que amen el romanticismo?
El mundo cambia velozmente, y puede que también la manera de vestir, actuar, decidir... pero no el amor. El amor siempre es el mismo, en unas personas o en otras, razas o culturas distintas, ¿qué más da? La ilusión, si es verdadera, es siempre igual. Es siempre ilusión...
Ilusión. Siempre y mágicamente ilusión.



UN RELATO ESCRITO POR: Romy
Colaboradora de A Lareira Máxica

domingo, 21 de setembro de 2008

** Imaxes inolvidables e sorprendentes (2)