SAN XENXO . Julio Torres (Artigo adicado a tódol@s compañeir@s de promoción de Traballo Social) 14 anos quedaron no saco dos olvidos...
Publicacións
Todos os comentarios
La Dra. Elizabeth Ayoub, médica biomolecular, emitió una alerta para labiales conteniendo plomo, que es una sustancia cancerígena.
Recientemente la marca 'Red Earth' diminuyó los precios de R$67,00 a R$9.90 !
Por qué? Porque contenía plomo.
Las marcas que contienen plomo son:
CLINIQUE
ESTÉE LAUDER
SHISEIDO
RED EARTH (Lip Gloss)
CHANEL (Lip Conditioner)
MARK AMERICA
MOTIVES
LIPSTICK
A V O N
Cuanto mayor el contenido de plomo, mayor el riesgo de causar cáncer. Después de hacer un test en labiales, fue constatado en los labiales de AVON mayor nivel de plomo. Atención para esos labiales que supuestamente tienen una fijación mayor. Si tu labial se fija más, es debido al alto nivel de plomo.
Este es un test que puedes hacer:
1. Coloca algún labial en tu mano;
2. Con un anillo de oro pasalo sobre este labial;
3. Si el color del labial cambia para negro, entonces sabes que contiene plomo.
Cando se publique automaticamente este artigo e o leades estarei de vacacións. De aí que a páxina se esté a actualizar moi pouco.
Hoxe quixera traer ó blog unha gran canción do non menos extraordinario e coñecido grupo Chambao. Ten moitas cancións, pero "Papeles Mojados" faise eco dunha moi triste realidade: a dos inmmigrantes que chegan ás costas españolas. Tremendo esforzo humano e unha situación límite que fai que moitos morran no traxecto e non vexan cumpridos o seu sono.
A letra da canción recolle moi ben os porqués de tal aventura e as visicitudes inherentes a ése tremendo desafío marítimo. A música, acorde coa letra.
Pois sí, tardaron pero xa chegaron as miñas vacacións laborais. Cando todo o mundo volta das vacacacións do verán, este servidor acaba de incialas. Por este motivo en setembro o blog apenas se vai actualizar. E digo apenas porque teño algúns artigos que deixei programados para publicarse automaticamente e evitar que o blog non medren telarañas. Iso sÍ: serán moi benvidos os vosos comentarios, os cales sempre é un pracer recibir.
Vou tentar desconectar de internet durante as próximas semanas. E digo tentar porque algunha vez sí que me pasarei a botar unha ollada e comentar nalgún dos meus blogs preferidos (ver "A Eira dos Blogs" na parte final da columna dereita do blog)e, por suposto, a contestar ós vosos en A Lareira Máxica. Pero agora o corpo pide desconectar de internet -en realidade xa mo pediu desde mediados de agosto-, e seguro que mo vai agradecer ben. Iso seguro. Gracias, como sempre, polas visitas, comentarios e colaboracións. MOITAS GRACIAS.
A volta de vacacións vai supoñer iniciar novos proxectos e deixar atrás outros polos que apostei no seu momento. Na vida hai prioridades e ciclos que marcan a vida das persoas. Tranquil@s que A Lareira Máxica non dirá adiós e vai seguir (aínda que verá reducida a súa periodicidade semanal)
P.D.: Algúns pequenos cambios e algunha nova sección iranse incorporando progresivamente nas vindeiras semanas, se todo vai como espero. Tamén agardo os vosos artigos e colaboracións, así como os comentarios, co gallo de voltar a facer de A Lareira Máxica un blog colectivo. Podedes, por tanto, enviar as vosas colaboracións á alareiramaxica@gmail.com. Despídome ata octubre!!!
"A verdadeira viaxe do descubrimento non consiste en buscar novos territorios senón en ter novos ollos"
O xigante Microsoft acaba de comprar o portal de Ciao.com(que tedes, por certo, nos enlaces da columna esquerda de A.L.M. no apartado de consumo). Ciao é famoso polos comentarios das persoas sobre productos que mercaron e porque esta web tamén ofrece comparación de precios deses productos ou de accesorios relacionados.
Persoalmente considero negativo todo o que cheire a monopolio ou todo que tenda a favorecelo mediante procesos de compra, absorción ou concentracións estratéxicas de empresas. Son un firme defensor da competitividade porque con ela se protexe ó consumidor contra os precios abusivos.
Agardo que esta compra por parte de Microsoft non supoña unha merma na utilidade pública que atesoura ata o de agora Ciao. Os cambios nunca se saben que poden deparar para ben ou para mal...
Luns 1 de setembro. O humor sempre é importante para empezar a semana e máis se eres unha das persoas que este luns luns voltou ó traballo tralas vacacións (servidor collerá nuns días vacacións, por certo). Ademais seica din que 5 minutos de carcajadas equivalen a 45 de exercicio físico pois haberá que poñelo en proba. Nada se perde. Agardo que o seguinte vídeo vos axude a levalo mellor...Por certo que garda relación co verán, pero non co de 2008...
" Incluso o sabio pode sentarse nun formigueiro, pero so o necio se queda sentado nel "
O verán toca ó seu fin. Por esta época acostuma a escoitarse aquel clásico do Dúo Dinámico; "El final del verano", aquela mesma canción que serviu de despedida a aqueles turistas que foron visitar o pobo de Nerja (Málaga) un verán azul de principios dos 80.
Namentres escribo estas líneas(venres pola noite), os tronos fan acto de presencia e serven de banda sonora de fondo. Cruzo os dedos e agardo que non fagan das súas. Unha vez uns primo-irmáns destes lóstregos foron algo rabudos e quixeron investigar que había dentro do meu pc. A experiencia custoume ter que levar o ordenador a boxes...
Pois ó que ía, o verán remata. É nótase porque xa hai uns días que as campañas da volta ó cole e as dichosas coleccións de todo aquilo habido e por haber se anuncian a bombo e platillo (por certo: ¿alguén chegou a iniciar e completar algunha destas maravillosas coleccións. Servidor non completou ningunha, é máis ninguha vez pasei da primeira entrega, nalgunha que acabei picando. As cousas que fai o márketing...)
Setembro para min suporá, paradoxicamente, coller vacacións no traballo. E significará decir adeus a varias cousas e proxectos e darlle a benvida a outros ilusionantes. Nesta vida hai que priorizar necesidades. A Lareira Máxica seguirá alumeando na blogosfera, con menor periodicidade mal que me pese, iso si. Cando menos tentarei actualizar unha vez á semana. Tranquilos que non vai pechar. Iso é o último. Sería como enterrar a un fill@.
Setembro tamén trae a tranquilidade a Sanxenxo, no sentido de que os miles e miles de visitantes que inundan literalemente este pequeno pobo de 17.000 habitantes empadroados, se van. As rúas recobran a tranquilidade e as colas nas carreteras, nos supermercados,etc,etc. tamén se esfuman e din adeus ata a Semana Santa. O bonito, o realmente maravilloso e a paz dun pobo mariñeiro, que ten o mar e o monte a uns pasos. Pero cando todo se masifica o encanto evapórase. Polo menos para éste blogueiro.
Noutros lares, como a televisión, voltan os rostros máis coñecidos e debutan as fichaxes, retornan as series e programas estrela e todo volta a rutina rota nos meses estivais (mágoa que o telelixo non colla vacacións eternas). Ah, por suposto, volta o fútbol: hala barça e hala celta!!!
Agora pregúntovos a vós sobre o final do verán e a chegada de setembro: ¿como o afrontades e que opinión vos merece esta época do ano?
Déixovos cun vídeo-recordo musical e televisivo a un tempo. Triste, moi triste, pero real como a vida mesma. As veces as despedidas son para sempre, outras so son un ata logo. A propósito: ¡¡ Cómo pasan os anos...!! Isto lémbrame que vai voltar pasar outro máis dentro duns días. Xa podían pasar máis despacio...
Levo un par de días triste. Triste por varias cousas, pero unha delas é polo terrible accidente acaecido o mércores. Non so pola traxedia en si (incluso teño un familiar que no mes de maio colleu ese mesmo vo de Madrid a Gran Canaria e que, afortunadamente, non ía desta vez) senón pola total falta de ética coa que están tratando diversos medios de comunicación o sufrimento dos familiares.
Moitos bloggers levan escribindo disto nos últimos días. Pouco máis teño que dicir do que xa dixeron Nacho Mirás, Félix Soria ou Juan Varela, entre outros. Estou dacordo con eles. A pregunta que me fago é: ¿se algún dos familiares destes xornalistas (ou mellor dito, dos seus xefes, os que aproban ou lle din o que teñen que facer), éses que levan uns días buscando o morbo informativo e so pensan na audiencia, tivese morto nese accidente aéreo gustaríalles que xogasen tanto cos seus sentimentos como eles o están facendo? O que teño claro é que para todo hai un límite e o sentido común e a ética entenden del. Como ben dicía Nacho Mirás no seu blog: deixade de estorbar. Ás veces dáme pena ser xornalista porque non me identifico para nada con este tipo de actuacións. Claro que nos medios hai moitos que nin tan sequera son xornalistas e dálles igual os máis elementais valores de respeto humano. ¿Serán persoas? ¿Por qué son tan miserables e carroñeiros os seus xefes (os realmente culpables por parte dos medios de comunicación)? ¿Por qué non respetan a dor das víctimas e dos seus familiares? ¿Son persoas ou so máquinas de facer cartos?
Noraboa a tod@s aqueles que defendedes unha profesión limpa, con ética e límites e que vos vestides polos pés e non pola cabeza como outr@s. Para mostra do morbo polo morbo este elocuente vídeo. Estou totalmente dacordo coa opinión do presentador Ángel Martín. DE RECOMENDADÍSIMA VISIÓN. Fala por si mesmo da falta de toda ética.
POR CERTO: ACOMPAÑO NO SENTIMENTO DE DOR E TRISTEZA A TODAS ESAS FAMILIAS ROTAS POLA PERDIDA DE SERES QUERIDOS QUE IAN NESE AVIÓN. Sobra dicilo. E que se depuren responsabilidades. Porque culpables ten que habelos. Que non nos tomen por parvos. Que non escapen impunes. Como se Spanair creba...
Unha última reflexión: ¿Para cando unha regulación dos programa telelixo ou sensacionalistas? E de paso ¿Cando se vai a coller o touro polos cornos e se vai defender o horario protexido de verdade, estoume referindo ós nen@s que ven a televísión e presencian violencia, insultos e demais? ¿Ou acaso non se dan de conta que a televisión é molde para moitos cativos? ¿Para cando se vai ter man dura con este bochorno de audiencias no que todo, absolutamente todo vale. ¿Somos persoas ou máquinas de facer cartos?. Podería seguir falando e reflexionando, pero vou parar. Todo isto dame moito asco!!!!!!!
Os comentarios completos deste artigo hai que lelos na sección de comentarios destoutro enlace
Mes de xulio. Era cedo. Demasiado quizais. O día aínda non amencera pero alí me atopaba naquel autobús que me conduciría de Sanxenxo a Pontevedra. Tras coller o tren TRD chegaría a Vigo. Xa na cidade olívica a rúa Alfonso XII (¿ou XIII? -sempre as confundo-) veríame baixar por ela mañán tras mañán durante uns meses. Sempre a mesma rutina. Un día tras outro.
Logo de deixar á esquerda a Igrexa de Santiago de Vigo, torcería á dereita para encarar a rúa García Barbón, tan grande ela. Minutos despois, fin de traxecto: 104 baixo do Edificio Vista Alegre. No “escaparate” daquela entrepranta asomaban xornais e demais publicidade do grupo multimedia. Uns metros máis arriba uns altavoces permitían ós viandantes escoitar a radio en directo. A radio que se facía uns metros máis adentro. Naquel intre, a casualidade apropiouse da miña chegada. Escoitouse: Radio Voz Vigo. 101´9 F.M (que anos máis tarde mudaría ó 103,8 F.M. actual). “Sin Voz no hay Radio”. Non había dúbida aquél era o lugar onde traballaría. Xa chegara a RadioVoz, á radio onde realizaría as miñas prácticas de xornalismo nos informativos e no magazine desta cadea do Grupo Voz.
Hoxe, 10 anos despois, o que escribe non pode deixar de lembrar aquela experiencia. Polo positivo do recordo. Podía pensar no traballo duro que é a radio coas súas présas e agobios ou o feito de que foron unhas prácticas sen remunerar e que so me depararon moitos gastos, pero isto pasa a un terceiro plano. O que un servidor lembra é todo o que aprendín alí e o feito de dar cuns compañeiros de traballo xóvenes que conectamos ben. Un bo equipo. O tempo pasa pero os bos momentos vividos e a amizade perduran. Divino tesouro a amizade.
Sei que vos levo dando a lata hai bastantes días co tema do artigo entrañable, pero é que un non pode olvidar unha efeméride tan especial como ésta. Contrasentidos da vida. En setembro do 98, Iñigo Elvira máis eu tiñamos unha sección do magazine “Voces de Vigo” (9:20-12:00) no que nos adicabamos a lembrar noticias recollidas no xornal “La Voz de Galicia” que aconteceran 10 anos antes: en 1988. Na hemeroteca do Grupo Voz puiden ler cousas que pasaran no 88: O Celta de Maguregui, o secuestro de Emiliano Revilla e tantas outras, incluidos os concertos de Mecano. Hoxe, 10 anos despois estou recordando o que pasou precisamente nese ano, en 1998. Chegados a este punto é obrigado dicir: ¡¡ Qué RÁPIDO pasa o tempo !!. ¿A que sí amigo Iñigo?.
Toca acordarse da xente. Hai que ser agradecido. Lémbrome de toda a xnte coa que compartín redacción (os da radio eramos poucos en comparación cos compañeiros de “La Voz de Galicia”, pero algúns máis que os veciños de “Atlas Vigo”), pero mención especial merecen cos que traballei máis cóbado con cóbado: Iñigo Elvira (sobre todo), Santi Tejedo, Raquel Sánchez, Roberto Redrado ou os técnicos de sonido Diego Barros, Diego García, Ángel Mosquera (pedazo de voz a de Ángel, o home-anuncio) e Tania Rodríguez. Con todo, había máis persoas que, aínda sen traballar con ela, compartimos momentos de conversa: desde a limpadora, Emilia (se non me falla a memoria), que era unha das primeiras en chegar ata, ata @s de administración (os que me pagaban os desprazamentos para cubrir as novas) ou os gardas de seguridade –algún máis simpático e atento que outros-. A todos e todas grazas.
Pasemos a falar dos compañeiros cos que traballei a miúdo na miña estadía en RadioVoz Vigo.
Con Santi Tejedo compartín excelentes momentos no seu Voces de Vigo. El sempre bromista, cheo de humor e cun sorriso na súa faciana, á par que metódico no seu traballo. Unha persoa entregada. Aquelas seccións de “El Club de Fans” ou “En el Disparadero” no que resaltabamos a algo ou alguén por algo bo ou por algo malo, respectivamente. Lembro de igual xeito as conversas que Santi mantiña co ecoloxista Antón Lois ou co taxista Ramón Blanco.
Con Iñigo Elvira traballei nos servizos informativos e tamén, como xa dixen, o magazine de “Voces” cando Santi estivo de vacacións. Persoa moi, pero que moi traballadora era o primeiro en chegar á emisora para presentar o primeiro informativo da mañá en Vigo: o das 8:20. Ése é Iñigo: un currante nato. Hoxe traballa de xornalista en Madrid. Por certo, Iñigo, aínda me acordo daquela sorpresa agradable que me déstedes o día do meu cumpreanos ti, Caty Mosquera e Diego García. Grazas por aquel agasallo virtual.
Con Roberto Redrado, este amigo navarro compañeiro de deportes, tiven a oportunidade de presenciar partidos do Celta contra o Benfica, a Fiorentina e o Compostela. Asistimos a eclosión e nacemento dunha estrela: Claude Makelele, e dun eurocelta: o adestrado por Víctor Fernández e no que brilarían Caballero, Míchel Salgado, Mostovoi, Karpin, Gustavo López, Mazinho,... O Arges Pitesti rumano sería a súa primeira víctima. Aquel Celta rianxeiro...
Con Raquel Sánchez estiven na miña última etapa en RadioVoz, tamén dentro de “Voces de Vigo”, logo da marcha de Santi Tejedo. Aínda que non foron moitos programas os que traballei con ela, tamén foi unha experiencia profesional moi gratificante e intensa realizando entrevistas, enquisas e levando adiante a produción e redación do magazine, como xa antes fixera con Iñigo e Santi no mesmo espacio. Raquel, outra gran xornalista, como o resto daquel xove grupo.
Cos técnicos de sonido compartimos moitos momentos e présas porque na radio todo, ou case todo, se vive á présa. É a inmediatez e ás veces andamos escasos de tempo para editar cortes e grabar cousas para emitir. Traballei con catro: Ángel Mosquera (gran voz, escoitade a súa voz no corte que ven a continuación), Diego Barros, Diego García e Tania Rodríguez.
A todas e todos grazas pola vosa axuda, paciencia e comprensión con aquel traballador en prácticas. Xente moi simpática, agradable e atenta.
Estes foron os compañeiros cos que máis traballei pero houbo outr@s cos que tamén coincidín, e nalgúns casos traballei puntualmente: as compañeiras de prácticas Arancha Abad, Caty Mosquera ou Teresa Egerique, amais de Antonio Varela (aquel portugués que presentaba un espazo de música e charla cos oíntes nas tardes de RadioVoz Vigo), Antonio Saborido (informativos deportivos), o paiaso Popín (colaborador do magazine) ou Concha Gómez (informativos), entre outr@s. Un saúdo a eles, ó director daquela, José Luis Pando, e a tod@s dos que me poida olvidar agora.
En 10 anos a vida cambiou moito. E xa non me refiro ao elevado prezo do petróleo –que tamén-. Moitos casados/as e con fillos/as. Coido que agás Antonio Saborido (Deportes), xa non queda ningún dos antigos compañeiros en RadioVoz. A vida mesma e os exigüos soldos que florecen na meirande parte (sendo bo) dos medios de comunicación. Hai cousas que 10 a nos despois, en troques, non cambian no panorama xornalístico a nivel estatal.
Poucos raballan xa no xornalismo. Menos aínda son as persoas fan da radio o seu medio de vida: a xornalista Raquel Sánchez presenta o magazine “Vigo en la Onda”, en Onda Cero Vigo, emisora na que tamén traballan agora os técnicos de sonido Ángel Mosquera e Diego García. O resto deixou a radio e traballan dentro do mundo do xornalismo noutras cidades ou ben optaron por outras profesións que lles reporten máis estabilidade laboral e, sobre todo, máis ingresos, coma é o caso meu e de máis ex-compañeiros/as.
No que respecta a min, ougallá algún día poida colaborar con algún medio de comunicación, pero teño moi claro que sería sempre compatibilizándoo coa miña outra profesión. A actual, a que me dá de comer, a social, aquela para a que tamén estudiei e na que levo traballando desde hai moitos anos, tras a miña etapa como xornalista de prensa e radio, dous medios que me encantan e dos que son asiduo consumidor. É unha mágoa o ter que deixar de lado o xornalismo para poder vivir. Estou completamente seguro que tod@s aqueles cos que traballei son persoas moi preparadas e moi, pero que moi, válidas en calquera rama dos medios de comunicación. Traballadores e boas persoas. Digo máis: voces moi boas para a radio.
Xa pasaron 10 anos daquela experiencia radiofónica, pero os bos momentos permanecen e a amizade de moit@s non se borra. Grazas!!!. Por certo: ¿sen voz hai radio? A resposta parece evidente...
Mónica Naranjo (1998): “Vivo en libertad”
.......................................................................................................................
P.D.: Os fragmentos radiofónicos que ilustran este macroartigo son algúns dos que teño grabados de magazines ou informativos nos que traballei. Cómpre dicir que nalgúns cortes radiofónicos a calidade técnica deixar moito que desexar, pero son alleos á miña vontade. Mágoa que non teña máis grabacións das que un desexara.
S
erá mañán. Día 11 de agosto. A intriga desvelarase, se ben a estas alturas xa sabedes o seu contexto. Quizais so falte por revelar o nome da emisora de radio e os seus protagonistas. E lembrade ENCADRE 6: "Sen voz non hai radio". Parece evidente, pero... Agardo que vos guste. Custou facer o artigo pero era de ben nacidos ser agradecidos...Xa me contaredes...
Xa sabedes que todo xira en torno a Vigo, no ano 98, e nunha radio como ambiente de situación. Engado hoxe 2 cifras, para o ENCADRE 5: este artigo entrañable: 104 e 101. Non son números ó chou. Abofé que teñen o seu significado. Máis este vindeiro luns día 11 de agosto...
Restaba por coñecer en que medio de comunicación se encadraba este artigo entrañable que publicarei o día 11. ENCADRE 4: O medio no que se encadra é...Tédela solución se unides as letras inciais (van en cor e son grandes) dos últimos "artigos-adianto" publicados sobre esta miniintriga.
A temática deste artigo é de índole profesional, pero tamén persoal. ENCADRE 3: Tivo lugar nun coñecido medio de comunicación multimedia, nunha das súas ramas. Por tanto, ten que ver coa miña profesión de xornalista. O día 11 de agosto, terás que ler e facer algo máis...
Día? Que día?. Xa hai data. Será o día 11 de agosto. Será un artigo entrañable para os que vivimos aquela experiencia. Xa hai 10 anos. Foi en Vigo. Máis pistas os próximos días.
Imos dar un paso máis para o post "especial". Quedan días... Xa vos adiantei que ten a acidade de Vigo como marco. Hoxe traio un novo dato. ENCADRE 2: Xa pasaron 10 anos...Cómo pasa o tempo amig@s!!!. 10 anos despois aínda gardo moi gratos recordos daquela experiencia...
O luns faleivos dun artigo que vou publicar proximamente no blog e que para un servidor é moi especial e entrañable. ¿De que vai? ENCADRE 1: Sucedeu na cidade de Vigo... ¿Qué será? Permanecede atentos porque xa o estou preparando...
Unha balada moi boa de Gloria Estefan. Letra profunda e cheo de significado. Intimista e emotiva. Sincera e chea de amor. Reflexiva e chea de intención. Ás veces, non se pretenden as cousas cando xurden..."Simplemente es el amor..."
A publicidade é algo que, polo xeral (inclúome), odiamos. Pero non todos. Tiña un amigo que me dicía hai anos que "son un bicho raro. No meu piso cando chega a publicidade todos cambian de canal. O normal, vamos, pero a min o que me gusta e ver sólo anuncios".
Sobre a publicidade non sei se está todo escrito ou non. Baixo o meu punto de vista persoal podería encadrar os anuncios en tres grandes bloques: os malos, os bos, e os que nin pinto nin colorado...A clasificación, como vedes, non é gran cousa. O que teño claro é que anuncios bos hai moi poucos. Que lembre agora so me veñen a mente dous(ainda que algúns máis habería). Un é aquel no que se fomenta a lectura e se di algo así como: "Si tú les, el también leera", no que uns pais len diante do seu fillo pequeno para predicar co exemplo. Paréceme un anuncio simple pero moi instructivo e bo. Non fai falta derrochar moitos cartos. Ás veces é máis importante o inxenio ou a creatividade sen complicacións e deixarse de anuncios espectaculares ou adornado con tintes machistas ou feministas (parece mentira que no século XXI aínda se recurra a estas artimañas prehistóricas e sexistas, porque tan malo é utilizar un home ou unha muller como icono sexual). Neste senso, Os publicistas arxentionos encántanme pola súa gran creatividade. Aínda me lembro do anuncio dunha coñecidísima marca de refrescos que dicía: "Para los niños, para los mayores, para el, para ella,..."
O outro anuncio era aquel de Colón, que pasou á historia da televisión e da publicidade: "Busque, compare, y si encuentra algo mejor cómprelo", sentenciaba polos anos 80. Foi rompedor naquela época en España.
Sóenme gustar os que encarga a ONCE. Un que creara moita expectación fora o das famosas colas sen saber para que era, ata uns días despois. Foi, creo, a finais dos 80.
Logo hai anuncios pasables ou malos, que simplemnte anuncian a nivel ramplón e con escasa ou nula creatividade e que adoitan a copiarse ou repetir modelos antes empregados. Calculo que constitúen o 90% do total.
Outra clasifación podería ser a de anuncios simpáticos ou non. De andar por casa, como vedes. Non entro a valorar se son bos ou non. Neste caso n on. Nesta clasifacións, os dos anuncios aqueles de deterxentes son uns dos máis antipáticos que lembro: un home que chega ó piso dunha muller e a aborda co seu deterxente (nun incluso entraba pola ventana. Ver para crer). Casi atracándoa, mánchalle a prenda de roupa. Demasiado manido e moi socorrido. Ougallá vexa algún anuncio de deterxente creativo algún día... Pouco creíbles.
A nivel de anuncio simpático, venme a mente este....
E vos, ¿que pensades da publicidade: duración, creatividade,...? ¿Cal é o voso anuncio preferido? ¿Cal é o que aborrecedes profundamente? ¿Cal foi o anuncio máis simpático e que vístedes? A ver que saen das vosas respostas. O tema coido que se presta.
Sí, proximamente publicarei un post moi especial e cheo de moitos recordos cando menos para un servidor. Paciencia...
Como xa saberedes os seguidores do ciclismo, Carlos Sastre vense de proclamar vencedor do Tour de Francia 2008. O avulense impúxose logo dunha excelente etapa de montaña o mércores e unha gran contrareloj persoal na que soubo defender o seu maillot amarillo. Por terceiro ano consecutivo un español vence na ronda gala. O ciclista de Mos, Óscar Pereiro no 2006, o madrileño Alberto Contador e agora Carlos Sastre. O de Ávila obtivo un triunfo moi merecido.
A mágoa foi o noso ciclista Óscar Pereiro que, pese a traballar para o seu xefe de filas, Alejandro Valverde, estaba facendo un excelente Tour. Unha espectacular caída na que se fracturou o húmero fixo que abandoara. Unha mágoa para un extraordinario ciclista que tamén se perderá as Olimpiadas e a Volta a España. Ougallá Pereiro conquira algunha victoria nunha das grandes e poida celebralo -esta vez sí- por todo o alto, porque este rapaz é para min unha persoa moi humana que da gusto escoitalo falar. Sincero, coherente, simpático e coa cabeza ben amoblada. Chapeau. Óscar, un ciclista 10 a nivel humano e deportivo. Un orgullo para os galegos. 
O outro lado negativo é o do dóping. Unha pena que haxa xente tramposa nun deporte de valentes. Para min o máis duro de todos. Tres semanas facendo centenares de km enriba dunha bici, facendo frío, calor, chovendo. subindo altas montañas, realizando baixadas moi arriscadas,... O feito que haxa xente tramposa e coabarde, con todo, non desvirtúa o mérito dos outros valentes.
Con Carlos Sastre, xa son 7 ciclistas españoles que teñen un Tour de Francia nas súas vitrinas. Federico Martín Bahamontes, Luis Ocaña, Pedro Delgado, Miguel Induráin (éste en 5 ocasións), e os xa nomeadas Pereiro, Contador e Sastre. Estámonos acostumbrando moi ben no Tour... E que dicir ten deste ano para España: campiona da eurocopa de fútbol, Alberto Contador que se fixo co Giro de Italia, Nadal que gañou Roland Garros e Wimbledon,
A praia de Montalvo, en Sanxenxo, foi escenario un ano máis do torneo de rugby que congregou hoxe a un gran número de aficionados a este deporte durante todo o día. A min non é que me guste o rugby, pero nun dos equipos (no dos Pementos) xogaba Pablo -Patxi-, un amigo meu ourensano, polo que foi máis a disculpa de ir velo e falar con el -o cal sempre é algo grato- que de presenciar o torneo.
Xa postos, dicir que a final de ouro disputárona os equipos de Camelias (equipación vermella) fronte ós Pementos (equipación verde), vencendo os primeiros. O deporte é duro e de contacto total.pero, ó final, reina a deportividade e o compañeirismo. Isto último sempre é unha boa nova.
Así mesmo houbo torneo feminino. Estivo reñido. "Menudas" eran elas no campo...Gran forza física a despregada(e tamén de constitución forte, ó igual que os homes). Como para levarlles a contraria a estas mulleres...Pobre de quen...Por suposto, sempre é grato que sexa un deporte aberto tanto a homes como a mulleres. Soprendeume gratamente.
---> Máis información en http://rugbypraiaviladesanxenxo.blogspot.es/
Este novo grupo é de Nigrán (Pontevedra). Parece que Galicia volta a ser cuna de novos grupos talentosos. Outro dos exemplos foi hai un par de anos Qatro (formación de Pontevedra). Moitos éxitos e ougallá sigan aparecendo -e se continúe apostando por eles- novos grupos galegos. No caso de Ragdog unha multinacional da música ven de apostar por eles. Grata nova.
O vídeo seguinte é de Ragdog e titúlase "Nada más". Gústame moito. Noraboa rapaces!
Hai determinadas palabras que corren serio peligro de extinción. Non é broma. Dígoo en serio. Ás veces por hipocresía, vanidade ou egocentrismo presúmese de posuíla cando lle falta a raudales. Estoume referindo a HONESTIDADE.
Coñezo a poucas persoas honestas de verdade. Moitas dicen selo e é mentira. Véndense polos cartos, incluso sen precisalos, en canto poden. Tod@s nos temos levado decepcións neste senso. ¿Ou acaso non?.
Unha das grandes virtudes dunha persoa é ser honesta, coherente consigo mismo, decente, que non se traiciona a sí mesma ou ós que lle rodean. Son moit@s ós que se enchen a boca alardeando que son honest@s. Como diría un famoso dito: "Dime de lo que presumes y te diré de lo que careces".
Non me gusta nada esa xente que dice ser honesta sen selo. Non. Tendo a arredar a esas persoas do meu entorno. Non son persoas dignas de confianza. E un bo amigo ou amiga se, en verdade o é, debe ser digno da nosa confianza.
Este post ven a raíz dunha conversa que mantiña estes días cunha moi boa amiga. Unha persoa honesta, como poucas. Unha persoa que vai de fronte, que non te engaña, que é fiel ós seus principios e que non se deixa comprar por nada. Que non ten pelos na lingua. Que di o que pensa, e que, ante todo, é coherente consigo mesma e coas súas accións. Debatiamos sobre o tema ela e máis un servidor. Os dous coincidimos que a honestidade hoxendía sona case a utopía porque a honestidade, un valor tan apreciado noutros tempos, hoxe está en perigo de extinción. E moita culpa téñena os cartos.
Hai uns meses Nacho de la Fuente, no seu blog La Huella Digital, preguntábase
"¿Compensa ser honrado?" . Á par, ese gran mago da reflexión, Guillermo Pardo, recollía na bitácora Migramundo a luba tendida polo seu compañeiro de profesión e titulaba "Honrados en la selva". A resposta á pregunta de Nacho non é nada sinxela, porque entran moitas casuísticas persoais e familiares que conlevan necesidades económica reais -e non de enriquecemento- que todos podemos entender. Con todo, servidor respostaría que sí. Polo menos desde o punto de vista humano e espiritual sempre compensa. Fai ter a conciencia tranquila, e conleva unha gran paz interior, outr@s non poden dicir o mesmo... Alá eles/as coa súa conciencia.
Un dos obxectivos deste blog é que sexa un lugar de reflexión de moitos temas, porque a reflexión, como a honestidade, estase perdendo. É iso fai que sexamos monigotes en mans alleas. Debemos aprender a pensar por si mesmos, e non a deixarnos levar ou comprar ás primeiras de cambio...
¿E vos que pensado da honestidade ou da honradez?
PARA LAS MUJERES QUE AÚN NO ESTÁN INTEGRADAS EN LAS NUEVAS TECNOLOGIAS
Y PARA LOS HOMBRES PODER CLASIFICARSE!!!
- Sabes lo que es un marido DVD?
- Aquel que se Deita, Vira e Durme
- Y un marido DVD + R?
- Aquel que se Deita, Vira, Durme e Ronca.
- Y un marido CD?
- Aquel que soio Come e Durme.
Moraleja de la historia:
- NO HAY NADA COMO LOS VIEJOS VHS...
- Varias Horas de Sexo
" Amo Inglaterra, y especialmente su comida, porque no hay nada con lo que disfrute más que con un buen plato de pasta... "Naomi Campbell, dixit
Adeus ós míticos guiñoñes de Canal Plus e Cuatro. A canle do grupo Sogecable decidiu acabar con eles e retiralos da súa parrila tanto na televisión como na radio (Cadena Ser) por ser "moi caros". De ter un espacio propio duns minutos de duración preto das 22:00 horas na etapa de Canal + e nos inicios de Cuatro, a ter que aparecer dentro do programa Noche Hache de madrugada.
Actualidade, humor e ironía eran tres dos ingredientes de Los Guiñoles.Desde setembro do ano 95 iluminaron os nosos sorriso. Daquela aparecían nas horas sen codificar de Canal +. Nestes case 13 anos apareceron na televisión e na radio. Chegáronse a crear uns 150 personaxes. Políticos, futbolistas, actores, presentadores,... e ata unha cabra, a da Lexión: "Blanquita" á cal so lle faltaba falar...Os guiñoles sentaron cátedra. Para sempre nos quedaremos co personaxe de guiñol de Hilario Pino repetindo, indo, as súas palabras, abras. Para sempre veremos como a presentadora Marta Reyero manexa con destreza insusitada o seu bolígrafo no seu alter ego couché. Michael Robinson, Iker Jiménez, Ronaldo, Ronaldinho, Raúl, Luis Aragonés, Javier Clemente, Felipe González, Aznar, Zapatero, Rajoy, Penélope Cruz, Fernando Alonso, e moitos moitos outros. Para sempre aquel mítico streptease político ó estilo Full Monty...
Triste decisión a adoptada por Sogecable. Descansen en paz.
Desde a plataforma 12 lúas promovemos as novas iniciativas das curtametraxes galegas en CURTOMANÍA. Para iso cada semana colgaremos unha nova curta para que a xenta a vexe e a comente. Promovendo desta maneira as novas creacións audiovisuais. A páxina é http://curtamania.blogspot.com
Un saúdo
Es conocido el drama que vive la lengua inglesa en el mundo, acosada y despreciada, perseguida descaradamente por los nacionalistas de aquí o allí, sus hablantes encuentran dificultades doquiera van. No menos dramática es la situación de la lengua castellana, ésta en la que escribo, la nuestra, la común. Una lengua que se extendió por el mundo sin imposición y con benevolencia, gracias a que gallegos, catalanes, vascuences y aborígenes americanos deseaban con vehemencia conocerla, hablarla y aún escribirla, abandonando sus torpes e infantiles chapurreos pero que hoy, ¡ay!, vive horas amargas.
Es cierto que nuestros abuelos hablaban la lengua gallega, pero lo hacían sin mala fe, era por ignorancia de la lengua común, la verdadera. Nosotros hoy, gracias sean dadas, hablamos y escribimos correctamente el castellano y nuestros hijos ya saben conjugar el pretérito perfecto, "he dicho", cuando para nosotros, antes, lo perfecto era indefinido, "dije". Desde la secular ignorancia gallega no hemos dejado de progresar, hablaremos al fin como en Chamberí, "el Madrí ha ganao" (repitan). Aunque, por culpa de la dichosa Constitución que reconoce a las nacionalidades históricas y sus lenguas, y de la autonomía aún vigente, nuestros hijos son obligados a estudiar la lengua autonómica, que no es la común. Menos mal que no es obligatorio conocerla, a diferencia de la verdadera. (Generalísimo, vuelve. Estamos huérfanos, a merced de esos nacionalistas. ¡Antes había un solo nacionalismo, el común, y nos bastaba!)
Rafa Nadal é xa, sen dúbida, o mellor tenista español de tódolos tempos. Onte conqueriu o título de Wimbledon, trofeo que non gañaba o tenismo español desde que o lograra Conchita Martínez en 1994 e, antes, Manolo Santana en 1966.
O mallorquín derrotou na final, unha vez máis, ó número un: o tenista suizo Roger Federer por 3 sets a 2, no partido máis longo de toda a historia do torneo inglés (case 5 horas). Noraboa Rafa! Nadal segue crecendo e, con tan so 22 anos, aínda non coñece o seu teito. Ougallá lle queden moitos anos de alegrías e titulos que gañar e morder...
" O amor é algo moi resistente: precísanse dúas persoas para acabar con el "
(José Luis Alvite)
Antes de nada: NON VOU PECHAR A LAREIRA MÁXICA. Dito o cal quero manifestar:
1- Grazas a todos e todas pola interese mostrada. Gracias a Mariam, Guillermo, Eifonso, Martín, Alvariño, Patricia, Rosa, Ineti, Jose e algun/ha comentarista anónimo/a. Gracias tamén ós que me chamástedes por teléfono para preguntarme se me pasara algo. Síntome orgulloso de tervos como amig@s". GRAZAS DE TODO CORAZÓN.
2. Non vou pechar o blog. Non. Se vos fixades en ningún momento dixen tal cousa. A entrada foi ambigüa a propósito. "Colorín, colorado (...) se ha acabado. Foi bonito. Gracias a TODOS por telo feito posible".
Hai uns días que se me pasou pola mente publicar esta entrada. ¿Por que non podía estar referíndome a que o tema da selección española de fútbol se acabou, logo de saturar o blog nos últimos días con este tema? "Grazas a TODOS", escribín. Non dixen a tod@s ou a todos/as.... En realidade o de colorín colorado era pare referirme a que xa tocaba pasar páxina co tema da selección, e da alegría que TODOS OS XOGADORES NOS DERON GAÑANDO A EUROCOPA. Doutro lado, a etiqueta do artigo so poñía "actualidade", non poñía "a lareira máxica" nin, certo é, "deportes".
Quería facer un experimento, no que sen dicir a que me estaba referindo e sen dar explicacións, ver cómo reaccionaba á xente que o lía e era visitante asidua do blog. Conste que se mo fixeran a min, tería reaccionado da mesma maneira que vós. Ás veces sen que ningúen nos diga algo expresamente, xa damos por suposto que nolo dixo. Pero ás veces, non todo é o que parece.
Guillermo Pardo deu no clavo, como sempre o fai: "e volve dicíndonos que era unha broma para ver si picabamos". Mariam e Patricia tamén: estrañáballes que pechara o blog, sabendo a moita ilusión que me fai "este fillo virtual" meu e, como apuntaba Mariam, non podía despedirme cun lacónico colorín colorado e un artigo de dúas liñas no que non explicaba nada.
Tamén se nota que Patricia e Mariam me coñecen ben, aínda que as dúas dubidaron e moito...Sorry. Sí, se de verdade fora en serio o do blog, teríao dito: PECHO A LAREIRA MÁXICA POR XX MOTIVOS. Se algún día tomo esa decisión -espero que tarde moitos anos en tomala- tede claro que explicarei claramente que a pecho e porqué.
DE TÓDOLOS XEITOS, PIDO PERDÓN A TOD@S POLA ENTRADA AMBIGÜA E AGARDO QUE NINGÚEN SE TEÑA OFENDIDO.
Con todo, SI que durante o verán vou reducir drásticamente o ritmo de publicación de A Lareira Máxica porque certo é que tamén preciso recargar pilas. Incluso haberá algunha temporada que non o actualice. A tódolos blogueiros nos pasa que precisamos parar, como apuntaban moi ben Eifonso, Martín Bolívar e alguna persoa máis. Non vai ser a primeira nin a última vez que a min tamén me pase.
INSISTO: perdoade, grazas pola vosa preocupación, A.L.M. non pechará, pero durante o verán verá recortada a súa periodicidade. Paciencia. Digamos que vai ser un semi-pechado por vacacións.
GRAZAS A TOD@ POLOS ÁNIMOS E POR TERVOS COMO AMIGOS, COMPAÑEIROS E VISITANTES. SEN VÓS -e agora si que me refiro A Lareira Máxica- este blog non sería o que é. GRAZASPOR ESTAR AÍ.
Hoxe foi un gran día para o deporte español e para España: GAÑAMOS A EUROCOPA DE FÚTBOL 2008. A segunda que conquista, tras a obtivo no ano 1964. Un gol de Fernando Torres no minuto 33 do partido bastou para vencer á Alemania. Incluso mereceu gañar por 2 ou 3 a 0. En 1984 Francia derrotounos na final, pero HOXE GAÑAMOS. POR FIN!!!!!
Os xogadores da selección lembráronse de Arconada (porteiro da selección española na Eurocopa do 84), dos falecidos Antonio Puerta (que participara nalgúns partidos da fase de clasificación) e do que foi galena de España ata hai so uns meses: Genaro Borrás. Iso é saber gañar. Incluso tiveron o detalle de facerlle o pasillo ós subcampións: Alemania.
HOXE ESPAÑA OLVIDARASE DA CRISIS ECONÓMICA QUE ATRAVESA POR UNHAS HORAS. Non todo van ser penas, afortunadamente.
P.D.: Quixera destacar a un gran xogador que non ten o nome de Iker Casillas, Cesc, Xavi, Torres ou Villa, pero que fixo un fenomenal traballo, un traballo oscuro que deu os seus froitos. Refírome a MARCOS SENNA. E é que non so hai que lembrarse de quen marca ou para goles, senón de quen realiza un importantísimo traballo no centro do campo. "O traballo sucio". Ah, e Luis Aragonés, o noso seleccionador, vaise pola porta grande...
¡¡ SORTE ESPAÑA !! Gañemos ou non, España xa cumpriu desta vez. Aínda que o colofón ideal sería gañar a Eurocopa. Vai ser moi difícil pero, soñar non custa nada. Polo menos durante unhas horas...Aposto por un 3 a 2 con prórroga incluida. Pero dáme igual o resultado con que venza España... Como diría Joan Manuel Serrat "Hoy puede ser un gran día. Aprovecharlo depende en gran parte de ti..."
Non, non, non vou falar de comidas. Permítaseme a metáfora para celebrar a victoria por 3-0 de España fronte a Rusia, nas semifinais de Eurocopa de Fútbol. España mollouse por partida dobre: amais da intensa choiva que tivo que soportar, mollouse e doulle un baño metafísico á selección rusa. Extraordinario xogo, e espléndido partido. Os goles correron a cargo de Xavi (excepcional pase de Iniesta e gran partido), Dani Güiza e Silva (menudo futbolista). Sergio Ramos, Puyol e Marcos Senna, moi loitadores, tamén merecen especial mención.
24 anos despois, España volta disputar unha final. Aínda me lembro daquela Eurocopa disputada en Francia, que a selección anfitriona nos gañou. Para clasificarnos para esa Eurocopa tiveramos que vencer 12 a 1 a Malta, e logo chegamos á final... Arconada, Camacho, Rincón, Santillana, Señor e moitos outros...
Este domingo España xogará a final contra Alemania. A nosa selección so gañou unha Eurocopa, a de 1964. Vai ser difícil, moi moi difícil vencerlle ós alemáns. Sinceramente, vexo moi moi compricado. Pero soñar non custa nada.
É incrible ver a un país inmerso nunha tremenda crise económica refuxiarse e afogar as súas penas no fútbol. Isto lémbrame a Arxentina nas Olimpiadas de 2004, onde se proclamou campiona de baloncesto e de fútbol (se non me trabuco) cando a crise económica campaba (e aínda segue) ás súas anchas no país sudamericano... ¿Presaxio bo para España a nivel deportivo?
¿Cal cres que vai a ser o resultado na final? Sexa cal sexa, que nos quiten o xogado e a excelente imaxe futbolística amosada polos xogadores de Luis Aragonés ata o de agora. ¿Seguiremos podendo? Ougallá... Hoxe a tortilla de patacas zampouse a ensaladilla e o filete ruso. Iso é un feito.
" No rechaces tus sueños. ¿Sin la ilusión el mundo qué sería? "
Ramón de Campoamor
Toupeiro, editor do blog Toupeira-Toupeiro (o cal vos recomendo visitar na Eira dos Blogs na marxe dereita de A.L.M. ó final: moi entretidoa e divertido, e non é un cumplido senón comprobádeo) ven de facer entrega duns premios a varios blogs, entre os que ten o gusto de encontrarse A Lareira Máxica, galardoada cun dos premios Paracelso 2008. Gracias, amigo Toupeiro. O premio fago extensible a todos aqueles que participan facendo artigo ou comentarios neste blog de temática mixta e espíritu colectivo.
A verdade é que o premio, aínda que sexa simbólico, anima a continuar, a seguir aí, a pesares de que ultimamente non podo adicarlle o tempo que un quixera. Pero na vida hai prioridades máis importantes e o blog non deixa de ser unha maneira de levar adiante o lado de xornalista dun servidor, profesión que me gusta moito e na cal hai uns anos que non traballo, pero que adoro. GRACIAS A TOD@S por colaborar e estar aí, en especial a Toupeiro por este premio otorgado. MOITAS GRACIAS!
O verán xa chegou. Hoxe é o día máis longo do ano en canto á luz do sol. Celébrase o solsticio de verán. E pola noite encéndense, un ano máis, as fogueiras de San Xoán. Noite máxica (máis información neste enlace. Unha tradición moi antiga moi arraigada.
A mágoa é que coa chegada do verán, Sanxenxo, o meu pobo, inúndase de veraneantes. Porque son iso veraneantes, non turistas. Acabouse a tranquilidade. O verdadeiro encanto (a parte das boas praias sanxenxinas e a beleza do istmo de A Lanzada) é que é un pobo pequeno, tranquilo, que ten monte e mar.
Temos unha poboación de 17.000 habitantes que nestes vindeiros seica se triplica por 5 ou 6. Demasiada xente para un pobo tan pequeno. Iso réstalle encanto a Sanxenxo, agás que busques multitudes. Se en vez de vir toda no verán viñese repartida durante todo o ano mellor sería para tod@s, sobre todo pensando na xente que vive da hostelería ou dos ingresos dos veraneantes, que non turistas (os turistas non so virían no verán).
Pois como o verán xa chegou, nada mellor que esta canción de Megalo: "El verano ya llegó"... Ah, e non vos queimedes saltando a fogueira de San Xoán hoxe pola noite que o que se comen son sardiñas non churrasco humano...
A historia recente e a non tan recente xogaba en contra de España. A selección non superaba os cuartos desde hai tempo. E nun 22 de junio, data maldita, sempre quedaba eliminada. A iso, había que sumarlle que nesta Eurocopa tódolos campións dos outros tres grupos quedaron eiminados contras os segundos nos cruces de cuartos. E, curiosamente, os campións fixeran pleno de victorias na primeira fase e desplegaran un bo fútbol....
A historia quedou atrás (e que o siga facendo). POR FIN!!! España,de momento, mudou a súa faciana e pasou de cuartos nun 22 de junio. Espléndido partido de Silva, Senna e Iker Casillas (Decisivo na tanda de penalties, parando dous dos catro lanzamentos dos italianos). Iso sí vencemos con sufrimento e nos penalties. Pero PASAMOS. So un pero: os futbolistas españoles enfurruñáronse en atacar polo medio case todo o partido, desbotando o desborde polas bandas. Ougallá sepan rectificar contra Rusia, o rival en semifinais. Na fase de grupos gañámoslle 4-1, pero OLLO, que nese partido non xogou a súa estrela Arshavin (menudo partidazo fixo contra Holanda). Vai ser un partido moito máis difícil desta vez. E creo que nos van xogar con tres defensas centrais co obxecto de atascar o ataque de España. Hiddink é un gran estratega e amosouno o pasado sábado.
A CLAVE: Se a España non se lle sube moito o triunfo ante Italia e pelexa o partido ante Rusia e usa as bandas, ten moitas posibilidades de pasar. Pero non o vexo claro. As seminfinais están servidas: ALEMANIA-TURQUÍA (Mércores 20:45) e ESPAÑA-RUSIA (Xoves 20:45). Por fútbol merecerían gañar España ou Rusia, pero quen sabe...
Ougallá España chegue á final e a gañe, pero non vai ser doado. Sorte!!!
¿Gañaralle España a Rusia? Opina.
| Necesitamos fotos antigas. + Información aquí. Enviádeas ó noso mail. Podedes recomendar webs. MOITAS GRACIAS pola vosa axuda. |
¿Qué pasaría si un día
despertamos dándonos
cuenta de que somos mayoría?
¿Qué pasaría si de pronto
una injusticia, sólo una,
es repudiada por todos,
todos los que somos, todos,
no unos, no algunos, sino todos?
¿Qué pasaría si en vez de
seguir divididos nos
multiplicamos, nos sumamos
y restamos al enemigo que
interrumpe nuestro paso?
¿Qué pasaría si nos
organizáramos y al mismo
tiempo enfrentáramos
sin armas, en silencio,
en multitudes, en millones de
miradas la cara de los
opresores, sin vivas,
sin aplausos, sin sonrisas,
sin palmadas en los hombros,
sin cánticos partidistas,
sin cánticos?
¿Qué pasaría si yo pidiese
por ti que estás tan lejos,
y tú por mí que estoy tan lejos, y ambos por
los otros que están muy
lejos y los otros por
nosotros aunque estemos lejos?
¿Qué pasaría si el grito
de un continente fuese
el grito de todos los continentes?
¿Qué pasaría si pusiésemos
el cuerpo en vez de lamentarnos?
¿Qué pasaría si rompemos
las fronteras y avanzamos
y avanzamos y avanzamos
y avanzamos?
¿Qué pasaría si quemamos
todas las banderas para
tener sólo una, la nuestra,
la de todos, o mejor
ninguna porque no
la necesitamos?
¿Qué pasaría si de pronto
dejamos de ser patriotas para
ser humanos?
No sé... me pregunto yo:
¿Qué pasaría...?
" @s amig@s son anxos que nos erguen sobre os nosos pés, cando as nosas ás teñen problemas para lembrar cómo voar "
