O verán toca ó seu fin. Por esta época acostuma a escoitarse aquel clásico do Dúo Dinámico; "El final del verano", aquela mesma canción que serviu de despedida a aqueles turistas que foron visitar o pobo de Nerja (Málaga) un verán azul de principios dos 80.
Namentres escribo estas líneas(venres pola noite), os tronos fan acto de presencia e serven de banda sonora de fondo. Cruzo os dedos e agardo que non fagan das súas. Unha vez uns primo-irmáns destes lóstregos foron algo rabudos e quixeron investigar que había dentro do meu pc. A experiencia custoume ter que levar o ordenador a boxes...
Pois ó que ía, o verán remata. É nótase porque xa hai uns días que as campañas da volta ó cole e as dichosas coleccións de todo aquilo habido e por haber se anuncian a bombo e platillo (por certo: ¿alguén chegou a iniciar e completar algunha destas maravillosas coleccións. Servidor non completou ningunha, é máis ninguha vez pasei da primeira entrega, nalgunha que acabei picando. As cousas que fai o márketing...)
Setembro para min suporá, paradoxicamente, coller vacacións no traballo. E significará decir adeus a varias cousas e proxectos e darlle a benvida a outros ilusionantes. Nesta vida hai que priorizar necesidades. A Lareira Máxica seguirá alumeando na blogosfera, con menor periodicidade mal que me pese, iso si. Cando menos tentarei actualizar unha vez á semana. Tranquilos que non vai pechar. Iso é o último. Sería como enterrar a un fill@.
Setembro tamén trae a tranquilidade a Sanxenxo, no sentido de que os miles e miles de visitantes que inundan literalemente este pequeno pobo de 17.000 habitantes empadroados, se van. As rúas recobran a tranquilidade e as colas nas carreteras, nos supermercados,etc,etc. tamén se esfuman e din adeus ata a Semana Santa. O bonito, o realmente maravilloso e a paz dun pobo mariñeiro, que ten o mar e o monte a uns pasos. Pero cando todo se masifica o encanto evapórase. Polo menos para éste blogueiro.
Noutros lares, como a televisión, voltan os rostros máis coñecidos e debutan as fichaxes, retornan as series e programas estrela e todo volta a rutina rota nos meses estivais (mágoa que o telelixo non colla vacacións eternas). Ah, por suposto, volta o fútbol: hala barça e hala celta!!!
Agora pregúntovos a vós sobre o final do verán e a chegada de setembro: ¿como o afrontades e que opinión vos merece esta época do ano?
Déixovos cun vídeo-recordo musical e televisivo a un tempo. Triste, moi triste, pero real como a vida mesma. As veces as despedidas son para sempre, outras so son un ata logo. A propósito: ¡¡ Cómo pasan os anos...!! Isto lémbrame que vai voltar pasar outro máis dentro duns días. Xa podían pasar máis despacio...
UN ARTIGO ELABORADO POR: Julio Torres Coordinador de A Lareira Máxica
Levo un par de días triste. Triste por varias cousas, pero unha delas é polo terrible accidente acaecido o mércores. Non so pola traxedia en si (incluso teño un familiar que no mes de maio colleu ese mesmo vo de Madrid a Gran Canaria e que, afortunadamente, non ía desta vez) senón pola total falta de ética coa que están tratando diversos medios de comunicación o sufrimento dos familiares.
Moitos bloggers levan escribindo disto nos últimos días. Pouco máis teño que dicir do que xa dixeron Nacho Mirás, Félix Soria ou Juan Varela, entre outros. Estou dacordo con eles. A pregunta que me fago é: ¿se algún dos familiares destes xornalistas (ou mellor dito, dos seus xefes, os que aproban ou lle din o que teñen que facer), éses que levan uns días buscando o morbo informativo e so pensan na audiencia, tivese morto nese accidente aéreo gustaríalles que xogasen tanto cos seus sentimentos como eles o están facendo? O que teño claro é que para todo hai un límite e o sentido común e a ética entenden del. Como ben dicía Nacho Mirás no seu blog: deixade de estorbar. Ás veces dáme pena ser xornalista porque non me identifico para nada con este tipo de actuacións. Claro que nos medios hai moitos que nin tan sequera son xornalistas e dálles igual os máis elementais valores de respeto humano. ¿Serán persoas? ¿Por qué son tan miserables e carroñeiros os seus xefes (os realmente culpables por parte dos medios de comunicación)? ¿Por qué non respetan a dor das víctimas e dos seus familiares? ¿Son persoas ou so máquinas de facer cartos?
Noraboa a tod@s aqueles que defendedes unha profesión limpa, con ética e límites e que vos vestides polos pés e non pola cabeza como outr@s. Para mostra do morbo polo morbo este elocuente vídeo. Estou totalmente dacordo coa opinión do presentador Ángel Martín. DE RECOMENDADÍSIMA VISIÓN. Fala por si mesmo da falta de toda ética.
POR CERTO:ACOMPAÑO NO SENTIMENTO DE DOR E TRISTEZA A TODAS ESAS FAMILIAS ROTAS POLA PERDIDA DE SERES QUERIDOS QUE IAN NESE AVIÓN. Sobra dicilo. E que se depuren responsabilidades. Porque culpables ten que habelos. Que non nos tomen por parvos. Que non escapen impunes. Como se Spanair creba...
Unha última reflexión: ¿Para cando unha regulación dos programa telelixo ou sensacionalistas? E de paso ¿Cando se vai a coller o touro polos cornos e se vai defender o horario protexido de verdade, estoume referindo ós nen@s que ven a televísión e presencian violencia, insultos e demais? ¿Ou acaso non se dan de conta que a televisión é molde para moitos cativos? ¿Para cando se vai ter man dura con este bochorno de audiencias no que todo, absolutamente todo vale. ¿Somos persoas ou máquinas de facer cartos?. Podería seguir falando e reflexionando, pero vou parar. Todo isto dame moito asco!!!!!!!
UN ARTIGO ELABORADO POR: Julio Torres Coordinador de A Lareira Máxica
Mes de xulio. Era cedo. Demasiado quizais. O día aínda non amencera pero alí me atopaba naquel autobús que me conduciría de Sanxenxo a Pontevedra. Tras coller o tren TRD chegaría a Vigo. Xa na cidade olívica a rúa Alfonso XII (¿ou XIII? -sempre as confundo-) veríame baixar por ela mañán tras mañán durante uns meses. Sempre a mesma rutina. Un día tras outro.
Logo de deixar á esquerda a Igrexa de Santiago de Vigo, torcería á dereita para encarar a rúa García Barbón, tan grande ela. Minutos despois, fin de traxecto: 104 baixo do Edificio Vista Alegre. No “escaparate” daquela entrepranta asomaban xornais e demais publicidade do grupo multimedia. Uns metros máis arriba uns altavoces permitían ós viandantes escoitar a radio en directo. A radio que se facía uns metros máis adentro. Naquel intre, a casualidade apropiouse da miña chegada. Escoitouse: Radio Voz Vigo. 101´9 F.M (que anos máis tarde mudaría ó 103,8 F.M. actual). “Sin Voz no hay Radio”. Non había dúbida aquél era o lugar onde traballaría. Xa chegara a RadioVoz, á radio onde realizaría as miñas prácticas de xornalismo nos informativos e no magazine desta cadea do Grupo Voz.
Hoxe, 10 anos despois, o que escribe non pode deixar de lembrar aquela experiencia. Polo positivo do recordo. Podía pensar no traballo duro que é a radio coas súas présas e agobios ou o feito de que foron unhas prácticas sen remunerar e que so me depararon moitos gastos, pero isto pasa a un terceiro plano. O que un servidor lembra é todo o que aprendín alí e o feito de dar cuns compañeiros de traballo xóvenes que conectamos ben. Un bo equipo. O tempo pasa pero os bos momentos vividos e a amizade perduran. Divino tesouro a amizade.
Sei que vos levo dando a lata hai bastantes días co tema do artigo entrañable, pero é que un non pode olvidar unha efeméride tan especial como ésta. Contrasentidos da vida. En setembro do 98, Iñigo Elvira máis eu tiñamos unha sección do magazine “Voces de Vigo” (9:20-12:00) no que nos adicabamos a lembrar noticias recollidas no xornal “La Voz de Galicia” que aconteceran 10 anos antes: en 1988. Na hemeroteca do Grupo Voz puiden ler cousas que pasaran no 88: O Celta de Maguregui, o secuestro de Emiliano Revilla e tantas outras, incluidos os concertos de Mecano. Hoxe, 10 anos despois estou recordando o que pasou precisamente nese ano, en 1998. Chegados a este punto é obrigado dicir: ¡¡ Qué RÁPIDO pasa o tempo !!. ¿A que sí amigo Iñigo?.
Toca acordarse da xente. Hai que ser agradecido. Lémbrome de toda a xnte coa que compartín redacción (os da radio eramos poucos en comparación cos compañeiros de “La Voz de Galicia”, pero algúns máis que os veciños de “Atlas Vigo”), pero mención especial merecen cos que traballei máis cóbado con cóbado: Iñigo Elvira (sobre todo), Santi Tejedo, Raquel Sánchez, Roberto Redrado ou os técnicos de sonido Diego Barros, Diego García, Ángel Mosquera (pedazo de voz a de Ángel, o home-anuncio) e Tania Rodríguez. Con todo, había máis persoas que, aínda sen traballar con ela, compartimos momentos de conversa: desde a limpadora, Emilia (se non me falla a memoria), que era unha das primeiras en chegar ata, ata @s de administración (os que me pagaban os desprazamentos para cubrir as novas) ou os gardas de seguridade –algún máis simpático e atento que outros-. A todos e todas grazas.
Pasemos a falar dos compañeiros cos que traballei a miúdo na miña estadía en RadioVoz Vigo.
Con Santi Tejedo compartín excelentes momentos no seu Voces de Vigo. El sempre bromista, cheo de humor e cun sorriso na súa faciana, á par que metódico no seu traballo. Unha persoa entregada. Aquelas seccións de “El Club de Fans” ou “En el Disparadero” no que resaltabamos a algo ou alguén por algo bo ou por algo malo, respectivamente. Lembro de igual xeito as conversas que Santi mantiña co ecoloxista Antón Lois ou co taxista Ramón Blanco.
Con Iñigo Elvira traballei nos servizos informativos e tamén, como xa dixen, o magazine de “Voces” cando Santi estivo de vacacións. Persoa moi, pero que moi traballadora era o primeiro en chegar á emisora para presentar o primeiro informativo da mañá en Vigo: o das 8:20. Ése é Iñigo: un currante nato. Hoxe traballa de xornalista en Madrid. Por certo, Iñigo, aínda me acordo daquela sorpresa agradable que me déstedes o día do meu cumpreanos ti, Caty Mosquera e Diego García. Grazas por aquel agasallo virtual.
Con Roberto Redrado, este amigo navarro compañeiro de deportes, tiven a oportunidade de presenciar partidos do Celta contra o Benfica, a Fiorentina e o Compostela. Asistimos a eclosión e nacemento dunha estrela: Claude Makelele, e dun eurocelta: o adestrado por Víctor Fernández e no que brilarían Caballero, Míchel Salgado, Mostovoi, Karpin, Gustavo López, Mazinho,... O Arges Pitesti rumano sería a súa primeira víctima. Aquel Celta rianxeiro...
Con Raquel Sánchez estiven na miña última etapa en RadioVoz, tamén dentro de “Voces de Vigo”, logo da marcha de Santi Tejedo. Aínda que non foron moitos programas os que traballei con ela, tamén foi unha experiencia profesional moi gratificante e intensa realizando entrevistas, enquisas e levando adiante a produción e redación do magazine, como xa antes fixera con Iñigo e Santi no mesmo espacio. Raquel, outra gran xornalista, como o resto daquel xove grupo.
Cos técnicos de sonido compartimos moitos momentos e présas porque na radio todo, ou case todo, se vive á présa. É a inmediatez e ás veces andamos escasos de tempo para editar cortes e grabar cousas para emitir. Traballei con catro: Ángel Mosquera (gran voz, escoitade a súa voz no corte que ven a continuación), Diego Barros, Diego García e Tania Rodríguez.
A todas e todos grazas pola vosa axuda, paciencia e comprensión con aquel traballador en prácticas. Xente moi simpática, agradable e atenta.
Estes foron os compañeiros cos que máis traballei pero houbo outr@s cos que tamén coincidín, e nalgúns casos traballei puntualmente: as compañeiras de prácticas Arancha Abad, Caty Mosquera ou Teresa Egerique, amais de Antonio Varela (aquel portugués que presentaba un espazo de música e charla cos oíntes nas tardes de RadioVoz Vigo), Antonio Saborido (informativos deportivos), o paiaso Popín (colaborador do magazine) ou Concha Gómez (informativos), entre outr@s. Un saúdo a eles, ó director daquela, José Luis Pando, e a tod@s dos que me poida olvidar agora.
En 10 anos a vida cambiou moito. E xa non me refiro ao elevado prezo do petróleo –que tamén-. Moitos casados/as e con fillos/as. Coido que agás Antonio Saborido (Deportes), xa non queda ningún dos antigos compañeiros en RadioVoz. A vida mesma e os exigüos soldos que florecen na meirande parte (sendo bo) dos medios de comunicación. Hai cousas que 10 a nos despois, en troques, non cambian no panorama xornalístico a nivel estatal.
Poucos raballan xa no xornalismo. Menos aínda son as persoas fan da radio o seu medio de vida: a xornalista Raquel Sánchez presenta o magazine “Vigo en la Onda”, en Onda Cero Vigo, emisora na que tamén traballan agora os técnicos de sonido Ángel Mosquera e Diego García. O resto deixou a radio e traballan dentro do mundo do xornalismo noutras cidades ou ben optaron por outras profesións que lles reporten máis estabilidade laboral e, sobre todo, máis ingresos, coma é o caso meu e de máis ex-compañeiros/as.
No que respecta a min, ougallá algún día poida colaborar con algún medio de comunicación, pero teño moi claro que sería sempre compatibilizándoo coa miña outra profesión. A actual, a que me dá de comer, a social, aquela para a que tamén estudiei e na que levo traballando desde hai moitos anos, tras a miña etapa como xornalista de prensa e radio, dous medios que me encantan e dos que son asiduo consumidor. É unha mágoa o ter que deixar de lado o xornalismo para poder vivir. Estou completamente seguro que tod@s aqueles cos que traballei son persoas moi preparadas e moi, pero que moi, válidas en calquera rama dos medios de comunicación. Traballadores e boas persoas. Digo máis: voces moi boas para a radio.
Xa pasaron 10 anos daquela experiencia radiofónica, pero os bos momentos permanecen e a amizade de moit@s non se borra. Grazas!!!. Por certo: ¿sen voz hai radio? A resposta parece evidente...
P.D.:Os fragmentos radiofónicos que ilustran este macroartigo son algúns dos que teño grabados de magazines ou informativos nos que traballei. Cómpre dicir que nalgúns cortes radiofónicos a calidade técnica deixar moito que desexar, pero son alleos á miña vontade. Mágoa que non teña máis grabacións das que un desexara.
UN ARTIGO ELABORADO POR: Julio TorresCoordinador de A Lareira Máxica
erá mañán. Día 11 de agosto. A intriga desvelarase, se ben a estas alturas xa sabedes o seu contexto. Quizais so falte por revelar o nome da emisora de radio e os seus protagonistas. E lembrade ENCADRE 6: "Sen voz non hai radio". Parece evidente, pero... Agardo que vos guste. Custou facer o artigo pero era de ben nacidos ser agradecidos...Xa me contaredes...
No ano 1998 tamén era un éxito musical Marcela Morelo e o seu "Corazón Salvaje":
View SlideShare [Vía A Toupeira Toupeiro], un blog sempre cheo de humor, algo moi necesario para vivir. Gracias Toupe, polos teu estupendo blog. Admiro @s que teñen sentido do humor
Xa sabedes que todo xira en torno a Vigo, no ano 98, e nunha radio como ambiente de situación. Engado hoxe 2 cifras, para o ENCADRE 5: este artigo entrañable: 104 e 101. Non son números ó chou. Abofé que teñen o seu significado. Máis este vindeiro luns día 11 de agosto...
Manolo García debutaría en solitario no ano 1998, deixando atrás El Último de la Fila. No ano 98 tiven a oportunidade de asistir ó seu concerto no Pabellón das Travesas de Vigo. O seu primeiro álbum foi "Arena en los Bolsillos", do que saíron temas tan coñecidos como "Carbón y ramas secas", "A San Fernando" ou "Pájaros de Barro", entre outros. O seu directo, por certo, moi bo. É un artista que o dá todo no escenario. Vale a pena pagar por velo.
Restaba por coñecer en que medio de comunicación se encadraba este artigo entrañable que publicarei o día 11. ENCADRE 4: O medio no que se encadra é...Tédela solución se unides as letras inciais (van en cor e son grandes) dos últimos "artigos-adianto" publicados sobre esta miniintriga.
No verán de 1998 unha das cancións máis exitosas tamén foi esta de Jarabe de Palo: "Depende". E é que nesta vida todo depende. Depende cómo se miren as cousas. Todo depende como cantaría Pau Donés...
A temática deste artigo é de índole profesional, pero tamén persoal. ENCADRE 3: Tivo lugar nun coñecido medio de comunicación multimedia, nunha das súas ramas. Por tanto, ten que ver coa miña profesión de xornalista. O día 11 de agosto, terás que ler e facer algo máis...
En 1998, unha das cancións máis escoitadas foi esta que a min me gustou/gusta moito:
Día? Que día?. Xa hai data. Será o día 11 de agosto. Será un artigo entrañable para os que vivimos aquela experiencia. Xa hai 10 anos. Foi en Vigo. Máis pistas os próximos días.
Imos dar un paso máis para o post "especial". Quedan días... Xa vos adiantei que ten a acidade de Vigo como marco. Hoxe traio un novo dato. ENCADRE 2: Xa pasaron 10 anos...Cómo pasa o tempo amig@s!!!. 10 anos despois aínda gardo moi gratos recordos daquela experiencia...
O luns faleivos dun artigo que vou publicar proximamente no blog e que para un servidor é moi especial e entrañable. ¿De que vai? ENCADRE 1: Sucedeu na cidade de Vigo... ¿Qué será? Permanecede atentos porque xa o estou preparando...
Unha balada moi boa de Gloria Estefan. Letra profunda e cheo de significado. Intimista e emotiva. Sincera e chea de amor. Reflexiva e chea de intención. Ás veces, non se pretenden as cousas cando xurden..."Simplemente es el amor..."
A publicidade é algo que, polo xeral (inclúome), odiamos. Pero non todos. Tiña un amigo que me dicía hai anos que "son un bicho raro. No meu piso cando chega a publicidade todos cambian de canal. O normal, vamos, pero a min o que me gusta e ver sólo anuncios".
Sobre a publicidade non sei se está todo escrito ou non. Baixo o meu punto de vista persoal podería encadrar os anuncios en tres grandes bloques: os malos, os bos, e os que nin pinto nin colorado...A clasificación, como vedes, non é gran cousa. O que teño claro é que anuncios bos hai moi poucos. Que lembre agora so me veñen a mente dous(ainda que algúns máis habería). Un é aquel no que se fomenta a lectura e se di algo así como: "Si tú les, el también leera", no que uns pais len diante do seu fillo pequeno para predicar co exemplo. Paréceme un anuncio simple pero moi instructivo e bo. Non fai falta derrochar moitos cartos. Ás veces é máis importante o inxenio ou a creatividade sen complicacións e deixarse de anuncios espectaculares ou adornado con tintes machistas ou feministas (parece mentira que no século XXI aínda se recurra a estas artimañas prehistóricas e sexistas, porque tan malo é utilizar un home ou unha muller como icono sexual). Neste senso, Os publicistas arxentionos encántanme pola súa gran creatividade. Aínda me lembro do anuncio dunha coñecidísima marca de refrescos que dicía: "Para los niños, para los mayores, para el, para ella,..."
O outro anuncio era aquel de Colón, que pasou á historia da televisión e da publicidade: "Busque, compare, y si encuentra algo mejor cómprelo", sentenciaba polos anos 80. Foi rompedor naquela época en España.
Sóenme gustar os que encarga a ONCE. Un que creara moita expectación fora o das famosas colas sen saber para que era, ata uns días despois. Foi, creo, a finais dos 80.
Logo hai anuncios pasables ou malos, que simplemnte anuncian a nivel ramplón e con escasa ou nula creatividade e que adoitan a copiarse ou repetir modelos antes empregados. Calculo que constitúen o 90% do total.
Outra clasifación podería ser a de anuncios simpáticos ou non. De andar por casa, como vedes. Non entro a valorar se son bos ou non. Neste caso n on. Nesta clasifacións, os dos anuncios aqueles de deterxentes son uns dos máis antipáticos que lembro: un home que chega ó piso dunha muller e a aborda co seu deterxente (nun incluso entraba pola ventana. Ver para crer). Casi atracándoa, mánchalle a prenda de roupa. Demasiado manido e moi socorrido. Ougallá vexa algún anuncio de deterxente creativo algún día... Pouco creíbles.
A nivel de anuncio simpático, venme a mente este....
E vos, ¿que pensades da publicidade: duración, creatividade,...? ¿Cal é o voso anuncio preferido? ¿Cal é o que aborrecedes profundamente? ¿Cal foi o anuncio máis simpático e que vístedes? A ver que saen das vosas respostas. O tema coido que se presta.
UN ARTIGO ELABORADO POR: Julio Torres Coordinador de A Lareira Máxica
Como xa saberedes os seguidores do ciclismo, Carlos Sastre vense de proclamar vencedor do Tour de Francia 2008. O avulense impúxose logo dunha excelente etapa de montaña o mércores e unha gran contrareloj persoal na que soubo defender o seu maillot amarillo. Por terceiro ano consecutivo un español vence na ronda gala. O ciclista de Mos, Óscar Pereiro no 2006, o madrileño Alberto Contador e agora Carlos Sastre. O de Ávila obtivo un triunfo moi merecido.
A mágoa foi o noso ciclista Óscar Pereiro que, pese a traballar para o seu xefe de filas, Alejandro Valverde, estaba facendo un excelente Tour. Unha espectacular caída na que se fracturou o húmero fixo que abandoara. Unha mágoa para un extraordinario ciclista que tamén se perderá as Olimpiadas e a Volta a España. Ougallá Pereiro conquira algunha victoria nunha das grandes e poida celebralo -esta vez sí- por todo o alto, porque este rapaz é para min unha persoa moi humana que da gusto escoitalo falar. Sincero, coherente, simpático e coa cabeza ben amoblada. Chapeau. Óscar, un ciclista 10 a nivel humano e deportivo. Un orgullo para os galegos.
O outro lado negativo é o do dóping. Unha pena que haxa xente tramposa nun deporte de valentes. Para min o máis duro de todos. Tres semanas facendo centenares de km enriba dunha bici, facendo frío, calor, chovendo. subindo altas montañas, realizando baixadas moi arriscadas,... O feito que haxa xente tramposa e coabarde, con todo, non desvirtúa o mérito dos outros valentes.
Con Carlos Sastre, xa son 7 ciclistas españoles que teñen un Tour de Francia nas súas vitrinas. Federico Martín Bahamontes, Luis Ocaña, Pedro Delgado, Miguel Induráin (éste en 5 ocasións), e os xa nomeadas Pereiro, Contador e Sastre. Estámonos acostumbrando moi ben no Tour... E que dicir ten deste ano para España: campiona da eurocopa de fútbol, Alberto Contador que se fixo co Giro de Italia, Nadal que gañou Roland Garros e Wimbledon,
UN ARTIGO ELABORADO POR: Julio Torres Coordinador de A Lareira Máxica
A praia de Montalvo, en Sanxenxo, foi escenario un ano máis do torneo de rugby que congregou hoxe a un gran número de aficionados a este deporte durante todo o día. A min non é que me guste o rugby, pero nun dos equipos (no dos Pementos) xogaba Pablo -Patxi-, un amigo meu ourensano, polo que foi máis a disculpa de ir velo e falar con el -o cal sempre é algo grato- que de presenciar o torneo.
Xa postos, dicir que a final de ouro disputárona os equipos de Camelias (equipación vermella) fronte ós Pementos (equipación verde), vencendo os primeiros. O deporte é duro e de contacto total.pero, ó final, reina a deportividade e o compañeirismo. Isto último sempre é unha boa nova.
Así mesmo houbo torneo feminino. Estivo reñido. "Menudas" eran elas no campo...Gran forza física a despregada(e tamén de constitución forte, ó igual que os homes). Como para levarlles a contraria a estas mulleres...Pobre de quen...Por suposto, sempre é grato que sexa un deporte aberto tanto a homes como a mulleres. Soprendeume gratamente.
Este novo grupo é de Nigrán (Pontevedra). Parece que Galicia volta a ser cuna de novos grupos talentosos. Outro dos exemplos foi hai un par de anos Qatro (formación de Pontevedra). Moitos éxitos e ougallá sigan aparecendo -e se continúe apostando por eles- novos grupos galegos. No caso de Ragdog unha multinacional da música ven de apostar por eles. Grata nova.
O vídeo seguinte é de Ragdog e titúlase "Nada más". Gústame moito. Noraboa rapaces!
Hai determinadas palabras que corren serio peligro de extinción. Non é broma. Dígoo en serio. Ás veces por hipocresía, vanidade ou egocentrismo presúmese de posuíla cando lle falta a raudales. Estoume referindo a HONESTIDADE.
Coñezo a poucas persoas honestas de verdade. Moitas dicen selo e é mentira. Véndense polos cartos, incluso sen precisalos, en canto poden. Tod@s nos temos levado decepcións neste senso. ¿Ou acaso non?.
Unha das grandes virtudes dunha persoa é ser honesta, coherente consigo mismo, decente, que non se traiciona a sí mesma ou ós que lle rodean. Son moit@s ós que se enchen a boca alardeando que son honest@s. Como diría un famoso dito: "Dime de lo que presumes y te diré de lo que careces".
Non me gusta nada esa xente que dice ser honesta sen selo. Non. Tendo a arredar a esas persoas do meu entorno. Non son persoas dignas de confianza. E un bo amigo ou amiga se, en verdade o é, debe ser digno da nosa confianza.
Este post ven a raíz dunha conversa que mantiña estes días cunha moi boa amiga. Unha persoa honesta, como poucas. Unha persoa que vai de fronte, que non te engaña, que é fiel ós seus principios e que non se deixa comprar por nada. Que non ten pelos na lingua. Que di o que pensa, e que, ante todo, é coherente consigo mesma e coas súas accións. Debatiamos sobre o tema ela e máis un servidor. Os dous coincidimos que a honestidade hoxendía sona case a utopía porque a honestidade, un valor tan apreciado noutros tempos, hoxe está en perigo de extinción. E moita culpa téñena os cartos.
Hai uns meses Nacho de la Fuente, no seu blog La Huella Digital, preguntábase "¿Compensa ser honrado?" . Á par, ese gran mago da reflexión, Guillermo Pardo, recollía na bitácora Migramundo a luba tendida polo seu compañeiro de profesión e titulaba "Honrados en la selva". A resposta á pregunta de Nacho non é nada sinxela, porque entran moitas casuísticas persoais e familiares que conlevan necesidades económica reais -e non de enriquecemento- que todos podemos entender. Con todo, servidor respostaría que sí. Polo menos desde o punto de vista humano e espiritual sempre compensa. Fai ter a conciencia tranquila, e conleva unha gran paz interior, outr@s non poden dicir o mesmo... Alá eles/as coa súa conciencia.
Un dos obxectivos deste blog é que sexa un lugar de reflexión de moitos temas, porque a reflexión, como a honestidade, estase perdendo. É iso fai que sexamos monigotes en mans alleas. Debemos aprender a pensar por si mesmos, e non a deixarnos levar ou comprar ás primeiras de cambio...
¿E vos que pensado da honestidade ou da honradez?
UN ARTIGO ESCRITO POR: Julio Torres Coordinador de A Lareira Máxica
" Amo Inglaterra, y especialmente su comida, porque no hay nada con lo que disfrute más que con un buen plato de pasta... "Naomi Campbell, dixit
É que Inglaterra ten fama pola súa boa pasta...Italia distínguese pola tortilla de patacas española e España é famosa polo seu roastbeef. O mundo ó revés...
Adeus ós míticos guiñoñes de Canal Plus e Cuatro. A canle do grupo Sogecable decidiu acabar con eles e retiralos da súa parrila tanto na televisión como na radio (Cadena Ser) por ser "moi caros". De ter un espacio propio duns minutos de duración preto das 22:00 horas na etapa de Canal + e nos inicios de Cuatro, a ter que aparecer dentro do programa Noche Hache de madrugada.
Actualidade, humor e ironía eran tres dos ingredientes de Los Guiñoles.Desde setembro do ano 95 iluminaron os nosos sorriso. Daquela aparecían nas horas sen codificar de Canal +. Nestes case 13 anos apareceron na televisión e na radio. Chegáronse a crear uns 150 personaxes. Políticos, futbolistas, actores, presentadores,... e ata unha cabra, a da Lexión: "Blanquita" á cal so lle faltaba falar...Os guiñoles sentaron cátedra. Para sempre nos quedaremos co personaxe de guiñol de Hilario Pino repetindo, indo, as súas palabras, abras. Para sempre veremos como a presentadora Marta Reyero manexa con destreza insusitada o seu bolígrafo no seu alter ego couché. Michael Robinson, Iker Jiménez, Ronaldo, Ronaldinho, Raúl, Luis Aragonés, Javier Clemente, Felipe González, Aznar, Zapatero, Rajoy, Penélope Cruz, Fernando Alonso, e moitos moitos outros. Para sempre aquel mítico streptease político ó estilo Full Monty...
Triste decisión a adoptada por Sogecable. Descansen en paz.
ARTIGO ESCRITO POR: Julio Torres Coordinador de A Lareira Máxica
Desde a plataforma 12 lúas promovemos as novas iniciativas das curtametraxes galegas en CURTOMANÍA. Para iso cada semana colgaremos unha nova curta para que a xenta a vexe e a comente. Promovendo desta maneira as novas creacións audiovisuais. A páxina é http://curtamania.blogspot.com
Es conocido el drama que vive la lengua inglesa en el mundo, acosada y despreciada, perseguida descaradamente por los nacionalistas de aquí o allí, sus hablantes encuentran dificultades doquiera van. No menos dramática es la situación de la lengua castellana, ésta en la que escribo, la nuestra, la común. Una lengua que se extendió por el mundo sin imposición y con benevolencia, gracias a que gallegos, catalanes, vascuences y aborígenes americanos deseaban con vehemencia conocerla, hablarla y aún escribirla, abandonando sus torpes e infantiles chapurreos pero que hoy, ¡ay!, vive horas amargas.
Es cierto que nuestros abuelos hablaban la lengua gallega, pero lo hacían sin mala fe, era por ignorancia de la lengua común, la verdadera. Nosotros hoy, gracias sean dadas, hablamos y escribimos correctamente el castellano y nuestros hijos ya saben conjugar el pretérito perfecto, "he dicho", cuando para nosotros, antes, lo perfecto era indefinido, "dije". Desde la secular ignorancia gallega no hemos dejado de progresar, hablaremos al fin como en Chamberí, "el Madrí ha ganao" (repitan). Aunque, por culpa de la dichosa Constitución que reconoce a las nacionalidades históricas y sus lenguas, y de la autonomía aún vigente, nuestros hijos son obligados a estudiar la lengua autonómica, que no es la común. Menos mal que no es obligatorio conocerla, a diferencia de la verdadera. (Generalísimo, vuelve. Estamos huérfanos, a merced de esos nacionalistas. ¡Antes había un solo nacionalismo, el común, y nos bastaba!)
Pero si en la tierriña vivimos cuitas qué no vivirán las personas más sensibles, los mejores, esos intelectuales que padecen en su Madrid las insidias de los insidiosos nacionalistas. Son intelectuales que tienen la piel más sensible, las antenas más alerta y por ello sufren más y detectan antes las asechanzas a la lengua común, la de toda su vida.
Veinte de ellos, sin duda la vanguardia, se han rebelado contra tanto descaro y han levantado la bandera de la verdadera España, la de siempre. "¡No más ultrajes a la lengua común!, ¡Basta ya!", han clamado y exclamado (¿o es "clamaron" y "exclamaron"? Malditos antepasados nuestros que tardaron tanto en pasarse a la lengua común, nos han transmitido sus dudas e incertezas indefinidas).
Y es que viven hostigados. Parece ser que cuando se acercan a un quiosco de prensa en el barrio de Salamanca sólo hallan prensa escrita en lenguas que no son la común. Allí están periódicos deportivos escritos en catalán, ¡condenados polacos!, diarios generalistas escritos en balbuceos vascongados y revistas del corazón en el torpe gruñir de los gallegos, esa habla de pastorcillos apta para hablar a los animales. Cuando encienden sus televisores emergen lenguas no comunes, les resulta imposible oír a un presentador del telediario o a un anunciante en la lengua común, la buena, la nuestra, la verdadera, la de allí. Están invadidos y acosados. Incluso la información deportiva está pervertida por los nacionalistas no comunes, ahí están las selecciones vascas, catalanas, gallegas, con sus banderas y sus exclamaciones autonómicas. ¡Qué decir de las películas, si hasta las americanas las traducen todas al gallego! Cuentan que en la misma Plaza de Colón, ¡insignia de la Hispanidad!, han levantado un gran mástil con las banderas de las nacionalidades. Todo Madrid está invadido de ideología autonómica y no hay taxista que no te hable vasco ni camarero que no te conteste en catalán cuando uno le inquiere en correcto castellano. Si hablas la lengua verdadera te miran mal y te expones a un disgusto, tal es el encanallamiento al que se ha llegado en el odio a nuestra lengua común.
¡Que no sufran en vano! Pues se sacrifican por nosotros para que no recaigamos en los vicios de nuestros abuelos. Ellos, por no ser catalanes, vascos ni gallegos o por serlo pero haberse curado sus antepasados a tiempo, no han heredado nuestras máculas, están limpios. Son los comunes, un ejemplo a imitar. Escuchemos su voz y admiremos su gesto gallardo. Allí están en su Madrid rodeados por autonómicos varios, defendiendo la lengua común, hoy en peligro en el mundo como confirman todas las estadísticas. ¡Héroes solitarios necesitan apoyo! Firmemos y que salgan nuestros vástagos con huchas a la calle para recaudar fondos solidarios (La culpa es de Zapatero, lo sabe bien Rosa Díez).
Artigo de opinión escrito por SUSO DE TORO Publicado en EL PAÍS o 29-06-2008
ARTIGO DE OPINIÓN ENVIADO POR: Ana I. Colaboradora de A Lareira Máxica
Rafa Nadal é xa, sen dúbida, o mellor tenista español de tódolos tempos. Onte conqueriu o título de Wimbledon, trofeo que non gañaba o tenismo español desde que o lograra Conchita Martínez en 1994 e, antes, Manolo Santana en 1966.
O mallorquín derrotou na final, unha vez máis, ó número un: o tenista suizo Roger Federer por 3 sets a 2, no partido máis longo de toda a historia do torneo inglés (case 5 horas). Noraboa Rafa! Nadal segue crecendo e, con tan so 22 anos, aínda non coñece o seu teito. Ougallá lle queden moitos anos de alegrías e titulos que gañar e morder...
UNHA OPINIÓN DE: Julio Torres Coordinador de A Lareira Máxica
Antes de nada: NON VOU PECHAR A LAREIRA MÁXICA. Dito o cal quero manifestar:
1- Grazas a todos e todas pola interese mostrada. Gracias a Mariam, Guillermo, Eifonso, Martín, Alvariño, Patricia, Rosa, Ineti, Jose e algun/ha comentarista anónimo/a. Gracias tamén ós que me chamástedes por teléfono para preguntarme se me pasara algo. Síntome orgulloso de tervos como amig@s". GRAZAS DE TODO CORAZÓN.
2. Non vou pechar o blog. Non. Se vos fixades en ningún momento dixen tal cousa. A entrada foi ambigüa a propósito. "Colorín, colorado (...) se ha acabado. Foi bonito. Gracias a TODOS por telo feito posible".
Hai uns días que se me pasou pola mente publicar esta entrada. ¿Por que non podía estar referíndome a que o tema da selección española de fútbol se acabou, logo de saturar o blog nos últimos días con este tema? "Grazas a TODOS", escribín. Non dixen a tod@s ou a todos/as.... En realidade o de colorín colorado era pare referirme a que xa tocaba pasar páxina co tema da selección, e da alegría que TODOS OS XOGADORES NOS DERON GAÑANDO A EUROCOPA. Doutro lado, a etiqueta do artigo so poñía "actualidade", non poñía "a lareira máxica" nin, certo é, "deportes".
Quería facer un experimento, no que sen dicir a que me estaba referindo e sen dar explicacións, ver cómo reaccionaba á xente que o lía e era visitante asidua do blog. Conste que se mo fixeran a min, tería reaccionado da mesma maneira que vós. Ás veces sen que ningúen nos diga algo expresamente, xa damos por suposto que nolo dixo. Pero ás veces, non todo é o que parece.
Guillermo Pardo deu no clavo, como sempre o fai: "e volve dicíndonos que era unha broma para ver si picabamos". Mariam e Patricia tamén: estrañáballes que pechara o blog, sabendo a moita ilusión que me fai "este fillo virtual" meu e, como apuntaba Mariam, non podía despedirme cun lacónico colorín colorado e un artigo de dúas liñas no que non explicaba nada.
Tamén se nota que Patricia e Mariam me coñecen ben, aínda que as dúas dubidaron e moito...Sorry. Sí, se de verdade fora en serio o do blog, teríao dito: PECHO A LAREIRA MÁXICA POR XX MOTIVOS. Se algún día tomo esa decisión -espero que tarde moitos anos en tomala- tede claro que explicarei claramente que a pecho e porqué.
DE TÓDOLOS XEITOS, PIDO PERDÓN A TOD@S POLA ENTRADA AMBIGÜA E AGARDO QUE NINGÚEN SE TEÑA OFENDIDO.
Con todo, SI que durante o verán vou reducir drásticamente o ritmo de publicación de A Lareira Máxica porque certo é que tamén preciso recargar pilas. Incluso haberá algunha temporada que non o actualice. A tódolos blogueiros nos pasa que precisamos parar, como apuntaban moi ben Eifonso, Martín Bolívar e alguna persoa máis. Non vai ser a primeira nin a última vez que a min tamén me pase.
INSISTO: perdoade, grazas pola vosa preocupación, A.L.M. non pechará, pero durante o verán verá recortada a súa periodicidade. Paciencia. Digamos que vai ser un semi-pechado por vacacións.
GRAZAS A TOD@ POLOS ÁNIMOS E POR TERVOS COMO AMIGOS, COMPAÑEIROS E VISITANTES. SEN VÓS -e agora si que me refiro A Lareira Máxica- este blog non sería o que é. GRAZASPOR ESTAR AÍ.
Hoxe foi un gran día para o deporte español e para España: GAÑAMOS A EUROCOPA DE FÚTBOL 2008. A segunda que conquista, tras a obtivo no ano 1964. Un gol de Fernando Torres no minuto 33 do partido bastou para vencer á Alemania. Incluso mereceu gañar por 2 ou 3 a 0. En 1984 Francia derrotounos na final, pero HOXE GAÑAMOS. POR FIN!!!!!
Os xogadores da selección lembráronse de Arconada (porteiro da selección española na Eurocopa do 84), dos falecidos Antonio Puerta (que participara nalgúns partidos da fase de clasificación) e do que foi galena de España ata hai so uns meses: Genaro Borrás. Iso é saber gañar. Incluso tiveron o detalle de facerlle o pasillo ós subcampións: Alemania.
HOXE ESPAÑA OLVIDARASE DA CRISIS ECONÓMICA QUE ATRAVESA POR UNHAS HORAS. Non todo van ser penas, afortunadamente.
P.D.: Quixera destacar a un gran xogador que non ten o nome de Iker Casillas, Cesc, Xavi, Torres ou Villa, pero que fixo un fenomenal traballo, un traballo oscuro que deu os seus froitos. Refírome a MARCOS SENNA. E é que non so hai que lembrarse de quen marca ou para goles, senón de quen realiza un importantísimo traballo no centro do campo. "O traballo sucio". Ah, e Luis Aragonés, o noso seleccionador, vaise pola porta grande...
UNHA OPINIÓN DE: Julio Torres Coordinador de A Lareira Máxica
¡¡ SORTE ESPAÑA !! Gañemos ou non, España xa cumpriu desta vez. Aínda que o colofón ideal sería gañar a Eurocopa. Vai ser moi difícil pero, soñar non custa nada. Polo menos durante unhas horas...Aposto por un 3 a 2 con prórroga incluida. Pero dáme igual o resultado con que venza España... Como diría Joan Manuel Serrat "Hoy puede ser un gran día. Aprovecharlo depende en gran parte de ti..."
Non, non, non vou falar de comidas. Permítaseme a metáfora para celebrar a victoria por 3-0 de España fronte a Rusia, nas semifinais de Eurocopa de Fútbol. España mollouse por partida dobre: amais da intensa choiva que tivo que soportar, mollouse e doulle un baño metafísico á selección rusa. Extraordinario xogo, e espléndido partido. Os goles correron a cargo de Xavi (excepcional pase de Iniesta e gran partido), Dani Güiza e Silva (menudo futbolista). Sergio Ramos, Puyol e Marcos Senna, moi loitadores, tamén merecen especial mención.
24 anos despois, España volta disputar unha final. Aínda me lembro daquela Eurocopa disputada en Francia, que a selección anfitriona nos gañou. Para clasificarnos para esa Eurocopa tiveramos que vencer 12 a 1 a Malta, e logo chegamos á final... Arconada, Camacho, Rincón, Santillana, Señor e moitos outros...
Este domingo España xogará a final contra Alemania. A nosa selección so gañou unha Eurocopa, a de 1964. Vai ser difícil, moi moi difícil vencerlle ós alemáns. Sinceramente, vexo moi moi compricado. Pero soñar non custa nada.
É incrible ver a un país inmerso nunha tremenda crise económica refuxiarse e afogar as súas penas no fútbol. Isto lémbrame a Arxentina nas Olimpiadas de 2004, onde se proclamou campiona de baloncesto e de fútbol (se non me trabuco) cando a crise económica campaba (e aínda segue) ás súas anchas no país sudamericano... ¿Presaxio bo para España a nivel deportivo?
¿Cal cres que vai a ser o resultado na final? Sexa cal sexa, que nos quiten o xogado e a excelente imaxe futbolística amosada polos xogadores de Luis Aragonés ata o de agora. ¿Seguiremos podendo? Ougallá... Hoxe a tortilla de patacas zampouse a ensaladilla e o filete ruso. Iso é un feito.
UN ARTIGO ESCRITO POR: Julio Torres Coordinador de A Lareira Máxica
Toupeiro, editor do blog Toupeira-Toupeiro (o cal vos recomendo visitar na Eira dos Blogs na marxe dereita de A.L.M. ó final: moi entretidoa e divertido, e non é un cumplido senón comprobádeo) ven de facer entrega duns premios a varios blogs, entre os que ten o gusto de encontrarse A Lareira Máxica, galardoada cun dos premios Paracelso 2008. Gracias, amigo Toupeiro. O premio fago extensible a todos aqueles que participan facendo artigo ou comentarios neste blog de temática mixta e espíritu colectivo.
A verdade é que o premio, aínda que sexa simbólico, anima a continuar, a seguir aí, a pesares de que ultimamente non podo adicarlle o tempo que un quixera. Pero na vida hai prioridades máis importantes e o blog non deixa de ser unha maneira de levar adiante o lado de xornalista dun servidor, profesión que me gusta moito e na cal hai uns anos que non traballo, pero que adoro. GRACIAS A TOD@S por colaborar e estar aí, en especial a Toupeiro por este premio otorgado. MOITAS GRACIAS!
A mágoa é que coa chegada do verán, Sanxenxo, o meu pobo, inúndase de veraneantes. Porque son iso veraneantes, non turistas. Acabouse a tranquilidade. O verdadeiro encanto (a parte das boas praias sanxenxinas e a beleza do istmo de A Lanzada) é que é un pobo pequeno, tranquilo, que ten monte e mar.
Temos unha poboación de 17.000 habitantes que nestes vindeiros seica se triplica por 5 ou 6. Demasiada xente para un pobo tan pequeno. Iso réstalle encanto a Sanxenxo, agás que busques multitudes. Se en vez de vir toda no verán viñese repartida durante todo o ano mellor sería para tod@s, sobre todo pensando na xente que vive da hostelería ou dos ingresos dos veraneantes, que non turistas (os turistas non so virían no verán).
Pois como o verán xa chegou, nada mellor que esta canción de Megalo: "El verano ya llegó"... Ah, e non vos queimedes saltando a fogueira de San Xoán hoxe pola noite que o que se comen son sardiñas non churrasco humano...
UN ARTIGO ESCRITO POR: Julio Torres Coordinador de A Lareira Máxica
A historia recente e a non tan recente xogaba en contra de España. A selección non superaba os cuartos desde hai tempo. E nun 22 de junio, data maldita, sempre quedaba eliminada. A iso, había que sumarlle que nesta Eurocopa tódolos campións dos outros tres grupos quedaron eiminados contras os segundos nos cruces de cuartos. E, curiosamente, os campións fixeran pleno de victorias na primeira fase e desplegaran un bo fútbol....
A historia quedou atrás (e que o siga facendo). POR FIN!!! España,de momento, mudou a súa faciana e pasou de cuartos nun 22 de junio. Espléndido partido de Silva, Senna e Iker Casillas (Decisivo na tanda de penalties, parando dous dos catro lanzamentos dos italianos). Iso sí vencemos con sufrimento e nos penalties. Pero PASAMOS. So un pero: os futbolistas españoles enfurruñáronse en atacar polo medio case todo o partido, desbotando o desborde polas bandas. Ougallá sepan rectificar contra Rusia, o rival en semifinais. Na fase de grupos gañámoslle 4-1, pero OLLO, que nese partido non xogou a súa estrela Arshavin (menudo partidazo fixo contra Holanda). Vai ser un partido moito máis difícil desta vez. E creo que nos van xogar con tres defensas centrais co obxecto de atascar o ataque de España. Hiddink é un gran estratega e amosouno o pasado sábado.
A CLAVE: Se a España non se lle sube moito o triunfo ante Italia e pelexa o partido ante Rusia e usa as bandas, ten moitas posibilidades de pasar. Pero non o vexo claro. As seminfinais están servidas: ALEMANIA-TURQUÍA (Mércores 20:45) e ESPAÑA-RUSIA (Xoves 20:45). Por fútbol merecerían gañar España ou Rusia, pero quen sabe...
Ougallá España chegue á final e a gañe, pero non vai ser doado. Sorte!!! ¿Gañaralle España a Rusia? Opina.
UN ARTIGO ESCRITO POR: Julio Torres Coordinador de A Lareira Máxica
¿Qué pasaría si un día despertamos dándonos cuenta de que somos mayoría?
¿Qué pasaría si de pronto una injusticia, sólo una, es repudiada por todos, todos los que somos, todos, no unos, no algunos, sino todos?
¿Qué pasaría si en vez de seguir divididos nos multiplicamos, nos sumamos y restamos al enemigo que interrumpe nuestro paso?
¿Qué pasaría si nos organizáramos y al mismo tiempo enfrentáramos sin armas, en silencio, en multitudes, en millones de miradas la cara de los opresores, sin vivas, sin aplausos, sin sonrisas, sin palmadas en los hombros, sin cánticos partidistas, sin cánticos?
¿Qué pasaría si yo pidiese por ti que estás tan lejos, y tú por mí que estoy tan lejos, y ambos por los otros que están muy lejos y los otros por nosotros aunque estemos lejos?
¿Qué pasaría si el grito de un continente fuese el grito de todos los continentes?
¿Qué pasaría si pusiésemos el cuerpo en vez de lamentarnos?
¿Qué pasaría si rompemos las fronteras y avanzamos y avanzamos y avanzamos y avanzamos?
¿Qué pasaría si quemamos todas las banderas para tener sólo una, la nuestra, la de todos, o mejor ninguna porque no la necesitamos?
¿Qué pasaría si de pronto dejamos de ser patriotas para ser humanos?
Primeiro dinnos desde Europa que queren poñer en 65 horas semanais a xornada laboral. Unha clara involución, "moi acorde" coas medidas de lexislación en favor da conciliación da vida familiar e laboral.
Todo iso unido á alza dos carburantes e das hipotecas....Vaiche boa, Vilaboa!!!
Claramente son medidas involutivas. Isto cheira a folga xeral das gordas gordas a nivel europeo de seguir así. E é que a galiña dos ovos de ouro vai acabar explotando. Namentres as empresas petroleiras, as inmobiliarias, os bancos e as compañías de telecomunicacións non fan máis que obter máis e máis beneficios, en especial as petroleiras...
¿Que vos parece a vós todo isto? A Lareira Máxica quere saber a vosa opinión. Por favor, opina!!!
No segundo partido da Eurocopa de Suiza e Austria, España voltou a gañar. Se no primeiro encontro gañou por goleada a Rusia, desta vez os xogadores de Luis Aragonés sudaron o seu para impoñerse por 2 a 1 a Suecia. Os goles De España foron obra de Fernando Torres e de David Villa (este anotou no desconto un soberbio gol).
A min o partido non me gustou. España da a impresión de saber xogar se a deixan xogar pero de afogarse cando se pechan atrás e presionan ós seus atacantes. Doutro lado, estase a repetir o guión do Mundial de 2006: gañan o primeiro partido, fan o propio no segundo, xogan un terceiro intrascendente que tampouco perden, pero no primeiro cruce sucumben. Daquela foi en octavos e desta creo que vai a ser en cuartos (porque non hai octavos) e penso que, incluso, o cruce vai ser o mesmo: Francia. Ata o de agora o guión cumpriuse, esperemos que a partir de agora se rectifique para mellor e cheguemos, cando menos, ás semifinais.
Oxalá, por suposto, que me trabuque, pero a experiencia histórica dos últimos anos apunta todo o contrario.... ¿Vos ata onde credes que vai chegar España? ¿Con quen quedará elminada? ¿Opcións de gañar?
Unha anécdota curiosa:O estadio destilaba color a España, pois o vermello (dos afeccionados españois) e o amarelo (dos de Suecia) parecía un mosaico da bandeira española. Unha coincidencia...
UN ARTIGO-OPINIÓN ESCRITO POR: Julio Torres Coordinador de A Lareira Máxica
Me llegaron por correo estos trucos para ahorrar combustible; no se si son fiables pero ante la duda yo los hago circular por si alguien sabe en profundidad si lo son o no. El último (del camión cisterna me suena que sí). Saludos a todos:
El autor de este texto trabaja en una refinería desde hace 31 años. Así que puede usted tomar en serio los trucos que a continuación les expone para aprovechar al máximo su combustible y, por consiguiente, su dinero. En Elmanifiesto.com hemos tomado nota. Esperamos que le sean provechosos.
1er Truco:Llenar el depósito por la mañana temprano.
La temperatura ambiente y del suelo es más baja. Todas las estaciones de servicio tienen sus depósitos bajo tierra. Al estar más fría la tierra, la densidad de la gasolina y del gasóleo es más pequeña. Al contrario pasa durante el día, que la temperatura del suelo sube, y los carburantes tienden a expandirse. Por esto último, si usted llena el depósito al medio día, por la tarde o al anochecer, el litro de combustible no será un litro exactamente.
En la industria petrolera, la gravedad específica y la temperatura de un suelo, juegan un papel muy importante.
Donde yo trabajo, cada carga de combustible en los camiones es cuidadosamente controlada en lo que respecta a la temperatura. Para que cada galón vertido en la cisterna del camión sea exacto.
2º Truco: Cuando llene el depósito, no apriete la manilla del surtidor al máximo.
Según la presión que se ejerza sobre la manilla, la velocidad del surtidor puede ser lenta, media o alta. Elija siempre el modo más lento y ahorrará más dinero.
Al surtir más lentamente, se crea menos vapor, y la mayor parte del vertido se convierte en un lleno eficaz. Todas las mangueras surtidoras devuelven el vapor a al tanque.
Si llenan el depósito apretando la manilla al máximo un cierto porcentaje del precioso líquido que entra en el depósito se transforma en vapor y vuelve por la manguera del surtidor al depósito de la estación. Con lo cual, consiguen menos combustible por el mismo dinero.
3er Truco: Llenar el depósito antes de que este baje de la mitad.
Mientras más combustible haya en el depósito, menos aire hay en el mismo. El carburante se evapora más rápidamente de lo que usted piensa.
Los grandes depósitos cisterna de las refinerías tienen techos flotantes en el interior, manteniendo el aire separado del combustible, con el objetivo de mantener la evaporación al mínimo.
4º Truco: No llenar el depósito cuando se están rellenando los tanques de la gasolinera ni inmediatamente después.
Si llega usted a la estación del servicio y ve un camión cisterna que está rellenando los tanques subterráneos de la misma, o los acaba de rellenar, evite, si puede, repostar en dicha estación en ese momento.
Al rellenar los tanques, se remueve el combustible restante en los mismos y los sedimentos del fondo. Así que corre el riesgo de repostar combustible sucio.
UNHA COLABORACIÓN ENVIADA POR: Toupeiro Colaborador habitual de A Lareira Máxica
Telecinco tomounos o pelo a tódolos españois e emitiu en diferido, na tarde deste sábado, a clasificación para o Gran Premio de Canadá que se disputa mañán domingo.
As probas tiñan que empezar ás 19:00 horas (horario de España), pero a canle privada programouna e emitiuna ás 19:45 horas. A min estrañábame que fose a esa hora porque sabía que era ás 7 da tarde. As 19:10 entrei en internet na edición electrónica dos xornais deportivos e... SORPRESA, SORPRESA: estaban informando ó minuto das probas de clasificación do Gran Premio de Canadá, que XA PRINCIPIARAN. A propia web de Telecinco, igual que outras webs, sí estaban informando desde as 19 horas do que estaba a pasar nas clasificacións.
As 19:30 Telecinco iniciou a retransmisión facendo unha presentanción do Gran Premio, para as 19:45 (45 minutos despois do seu verdadeiro inicio) empezar a emitir as probas de clasificación EN DIFERIDO. En ningún momento dixeron que fose en directo nin en diferido, iso si, pero ¿por qué emitilo EN DIFERIDO sabendo a gran aficción que existe en España á Fórmula 1???. Unha auténtica tomadura de pelo. Menos mal que internet permite ver canles doutras televisións estranxeiras en directo. E alí si puiden seguilo en directo.
Este ano é o último de Telecinco cos dereitos de emisión do Mundial de Fórmula 1. Ata o de agora fixérao moi ben neste deporte. Hoxe fallounos. ¿Por qué?. A partir do vindeiro ano será La Sexta quen o emita. Esperemos que nos repete máis que hoxe Telecinco.
Por certo, Fernando clasificouse en cuarta posición. Sorte para mañán Fernandinho!!!
UN ARTIGO-OPINIÓN ESCRITO POR: Julio Torres Coordinador de A Lareira Máxica
" La verdadera amistad es planta de lento crecimiento que debe sufrir y vencer los embates del infortunio antes de que sus frutos lleguen a completa madurez " George Washington
A vida está chea de ciclos. Ningún é eterno. Ningún. Todo principia e todo remata. Hai ciclos bos, cheos de alegrías e bos momentos que desexarías que nunca tivesen acabado. Outros, por contra, son de sabor amargo e ulen a ocre oxidado e envelenado, son feras encerradas nunha diminuta xaula sen pechadura certa e aparente desexando fuxir.
Nos ciclos bos é fácil atopar "xente amiga". Nos malos é cando @s que verdadeiramente lle importas, están aí, ó teu lado: sufren contigo, saben escoitar e danche folgos. Eses son @s AMIG@S. Neses intres dorosos, duros e bilariados cribas os que eran "persoas amigas" e os que eran amigos de verdade. Os últimos son para toda a vida. Non entenden de ciclos. A "xente amiga", so o é namentres sopre vento a favor e se navegue a toda vela, duran o que dure ese ciclo pero vanse cando o barco encallou e divisan terra firme.
A vida está chea de ciclos. Antes ou despois deben rematar. Lei de vida. Como a vida mesma. Ningún tesouro recompensaría á sincera amizade do amigos de verdade. Proba a tentar pórlle prezo. É algo impagable. Hai que saber diferenciar as herbas malas das frores. O demais son contos...
Lembra: A vida está chea de ciclos. Ningún é eterno. Todo principia e todo remata...
Adicado a tódolos AMIG@S dun servidor. Aqueles/as que vale moi moito a pena. UNHA REFLEXIÓN by Julio Torres Coordinador de A Lareira Máxica
Sen Eva Hache , Noche Hache non será o mesmo. Hoxe, despídese a terceira tempada do programa do late-night de Cuatro, a cadea de PRISA que emite en aberto. Noche Hache é un dos programas buques insignia desta canle xunto con El Hormiguero e algún outro.
Hai uns días Eva Hache anunciou que o vindeiro ano non continuará en Cuatro. Parece ser que o programa seguirá, con outro nome, pero en horario de serán e pode que sen presentador/a. Con ela despediranse os GUIÑOLES, aqueles que tantos bos momentos nos fixeron pasar cando se emitían en Canal + en aberto a iso das 21:50 horas. Logo foron inxusttamente relegados á medianoite. Craso erro. Se total so duraban poucos minutos, eran moi entretidos e a hora na se emitían era a idónea...Outra grande perda.
Eva Hache é divertida e práctica humor fresco e intelixente (ela foi a precursosa da versión orixinal subtitulada en clave de humor). Imos añorala o vindeiro curso televisivo. Hoxe é o derradeiro programa que presentará en Noche Hache. Unha mágoa. Ougallá te voltemos a ver na t.v. axiña. Para algo bo que poñen...Iso sí, estaría ben que os bos programas os puxeran máis cedo. Así non se poden ver.
Por certo, Noche Hache era un dos poucos programas que quedaban dos inicios de Cuatro en Novembro de 2006. Ese honor recaerá agora EXCLUSIVAMENTE en "Cuarto Milenio". Gran cambio de parrilla (para ben e para mal) desta xoven cadea.
UN ARTIGO-OPINIÓN ELABORADO POR: Julio Torres Coordinador de A Lareira Máxica
"El día que lo iban a matar, Santiago Nasar se levantó a las 5:30 de la mañana para esperar el obispo. Había soñado que atravesaba un bosque de higuerones donde caía una llovizna tierna, y por un instante fue feliz en el sueño, pero al despertar se sintió por completo salpicado de cagada de pájaros..."
Así principia a novela "Crónica de una muerte anunciada" dun dos meus escritores favoritos. Algún día falarei del, ou de Aureliano Buendía. Quen sabe. O asunto é que hoxe traio a colación esta cita deste literato e escritor por outro motivo.
Parafresando a G.G.Márquez poderiamos dicir que: "El día que lo iban a matar, Rodolfo Chiquilicuatre, se levantó...". Sí, era a crónica dunha morte máis que anunciada. A deste personaxe creado pola factoria de El Terrat, a productora que dirixe Andreu Buenafuente, e quen produce o seu programa de ligth nigt en la Sexta (Antes en Antena 3).
Cando crearon o personaxe de Rodolfo so era para mofarse de Eurovisión e, de paso, divertir ós incondicionais de Buenafuente. A persona elixida foi David Fernández. El daría vida a un daquela desoñecido Rodolfo Chiquilicuatre. Hoxe, este ficticio personaxe despídese da vida. Vai morrer, como antes o fixera "El Neng" da man de Edu Soto. Todo personaxe ten un ciclo, e o de Rodolfo xa chegou. A súa defunción producirase no programa de hoxe. Ou así está anunciado desde hai uns días.
A morte da personaxe é lóxica. Cumpriu o seu obxectivo con creces. O Festival de Eurovisión xa pasou. Nunca se imaxinaron que irían. Ou iso penso. Era unha pseudo-canción. Non era tema para gañar. So para burlarse dos texe-manexes políticos de Eurovisión, un festival que hai tempo que perdeu o seu prestixio a pasos axigantados, especialmente nos últimos anos coa incorporación de multitude de países do Este Europeo, gran parte escindidos doutros máis grandes como a antiga U.R.S.S. ou da Yugoslavia. Para cumprir o obxectivo de burlarse de Eurovisión, sin dúbida, sí que era o representante axeitado. Para gañar, non. Pero, como xa se sabía que iso sería imposible pois afrontalo con humor e burla a min pareceume ben. So nese sentido.
Por certo, o outro día lembreime de Anabel Conde. ¿Algúen se lembra? Esta si que era cantante. Representou a España no ano 95 e quedou de .... 2ª. En cambio non triunfou despois. Cousas da vida.
En fin, que Rodolfo foi un personaxe que nos fixo rir a tod@s e que nos contaxiou un baile divertido. E demostrouse que gran parte de España ten humor. E iso, como xa sabedes, é moi importante na vida.
Hoxe David Fernández voltará a renacer e deixará de ser Rodolfo, a personaxe que o posuiu nos últimos meses. Chapeau polo humorista David Fernández e polo ben que o fixo. Ah, o de quedar 16º no Festival, tendo en conta que non era cantante, pois foi un resultado honroso (incluso por riba doutros representantes españoles dos últimos anos...).
Descanse en paz, Rodolfo Chiquiluatre. "Perrea, Perrea!!! Y el chiki, chiki se baila así..."
¿E vós que opinades do "efecto Rodolfo"?
UN ARTIGO ELABORADO POR: Julio Torres Coordinador de A Lareira Máxica
Dosier — Filosofía y mística
-
Durante los últimos años está ocurriendo algo así como una «vuelta secular
a la religión». Una cierta espiritualidad «new age», difusa, que habla de
energí...
Indicios
-
Indicios. Viñeta del 29/06/2026 en CTXT Igual no se ha enterado usted, pero
el juez José Luis Calama imputó a José Luis Rodríguez Zapatero por presunto
trá...
Sucios Poemas De Amor, de Rafael Calero Palma
-
Sucios Poemas De Amor es el último libro del poeta Rafael Calero Palma. Un
libro donde ese misterio llamado “amor” va y viene, abre y cierra puertas,
sale ...
XV Premios La Buena Prensa
-
Se puede presentar cualquier texto en castellano publicado en 2025 en
soporte papel o digital. Los galardones están abiertos a medios de
comunicación de ...
El fracaso del Reino Privativo de Mallorca
-
*¿Qué significa privativo en derecho? *
*Privativo en derecho hace referencia a algo que *
*pertenece o es exclusivo de una sola persona o entidad, lo que si...
Publicacións
