SAN XENXO . Julio Torres (Artigo adicado a tódol@s compañeir@s de promoción de Traballo Social) 14 anos quedaron no saco dos olvidos...
Publicacións
Todos os comentarios
Son unha moza de 20 anos. Fai seis meses diagnosticaronme un cancro terminal. Agora comezo a vivir a vida como debería telo feito dende moito antes: aproveitando ó máximo cada segundo, como si fose o derradeiro.
Todos os días ó espertar retumban na miña cabeza as verbas daquel señor de bata branca: “Sintoo. A enfermidade está moi avanzada. Non hai nada que poda facerse”. Esas mesmas palabras, son as que me dan forzas cada día para tirar cara adiante.
Sempre fun unha adolescente moi extrovertida, amiga dos meus amigos e moi namoradiza á vez que “veleta”. Nunca souben o que quería, ata que o perdía...
Para min antes que eu, son os meus amigos, esa familia que escollemos nos mesmos. Pero non para todos eles, son eu o primeiro. Aínda que non me importa, porque non son así agardando obter a cambio o mesmo que ofrezo.
Perdín dúas veces ó amor da miña vida. A primeira, foi a liberación dunhas cadeas moi dolorosas. A segunda, o aprisionamento desas mesmas cadeas.
“Que si yo quiero tu ya no me quieres y, si no al revés”. Xa saben, como di a canción.
Pero como a maior verdade, é que non hay verdade, senon mentiras máis ou menos certas... xa non loito por conseguir imposibles.
É curioso, eu sempre dicía: “Todo ten solución, agás a morte.” E agora, ¿que? ¿Vai a vir George Cloonney a salvarme? Ben, non estaría mal...
Agora xa non hai sábados pola noite agardando a que apareza “él” o pé das escaleiras, cun traxe militar branco como Richard Gere en “Oficial y Caballero”. Agora xa non son máis esa nena que estivo agardando e que chegaba xa un pouco tarde...
Tal vez foi mellor que a nosa historia fracasase, non me gostaría deixar un vacío en ninguén, aínda que me doía, prefiro o seu odio.
O vento sopra forte contra a miña fiestra, non sei si mañá poderei salir a tirarme en paracaídas.
¿Que se lle pasa pola cabeza a alguén que sabe de anteman qu vai morrer? Pois non o sei, non sei que se me pasa pola mente... tal vez o querer deixar un bó recordo á xente que me quixo. E á xente que eu quixen tanto...
Agora mesmo o reloxo marca a unha menos cuarto da mañá, debería estar durmindo, pero así non aprobeitaría as horas.
Hoxe vin anoitecer, o ceo era laranxa e o sol unha bola de lume que descendía a apagarse no mar. Sorprenderonme as bágoas ó conducir camiño á casa.
Parece que se aveciña treboada. Encantame as olas do mar embravecido rompéndose contra os alcantilados e, esa brisa doce e amarga que me rocía a cara.
Non sei ó que é a morte. A onde irá a miña alma cando o meu corpo non sexa un bó lugar onde permanecer, pero sí que os vermes vanse a pegar un bó festín á miña conta.
Son unha moza de 20 anos, que non teme á morte.
"Todo o mundo é ignorante, so que en materias distintas"
Moi marchosa a canción "Fiesta" do grupo irlandés The Pogues ¿non?. Lembro que era a que usaba o Xan das Bolas nun programa seu en Radio Arousa (Cadena Ser) nos 80. Ritmo de festa contaxioso. Menos mal, que sendo un luns e chuvioso...
Remíteme o amigo Eifonso Lagares, editor de Islas Cíes Blog, un meme. Antes de nada, e como de ben nacidos é ser agradecidos: Gracias Eifonso pola invitación e polos teus comentarios en A Lareira Máxica.
E pasemos á materia: O meme consiste nunha invitación para participar nun sorteo dunha Nintendo DS organizado por Helektron. O domingo 27 de abril e a data tope para participar e ó día seguinte siguiente publicarase o gañador.
Para concursar hai que seguir as siguientes normas:
1. Falar deste concurso no teu blog. Deberá de aparecer o enlace sobre este concurso nalgunha parte do post adicado á nova publiciataria.
2. Tés que invitar a outras 5 persoas a participar.
3. Tés que deixar un comentario na páxina de Helektron cun enlace da noticia no teu blog, confirmando que realizaste os dous pasos anteriores e que desexas participar no sorteo. Pincha neste enlacepara deixarlle o teu comentario.
Nesta ocasión, os meus cinco blogs elexidos para continuar este meme publicitario son os seguintes blogs amigos, os cales visito sempre que podo:
A Ponte Vella
Andres Milleiro Blog
Migramundo
Rabudo
Entrenómadas
Agardo que vos guste a invitación e que haxa sorte no sorteo. Se non queredes continuar a meme non pasa nada. Conste que non creo na sorte dos sorteos, valga a redundancia, pero ás veces hai que probar por si acaso.
Carpe Diem
" Non hai menciña que cure o que non cura a felicidade "
Nestes últimos días, en especial esta fin de semana, o tempo reservounos unhas altas temperaturas -próximas ós 30 grados- máis propias do mes de Julio ou Agosto, que de Abril. As fotos que seguen quiteinas na fermosa e brava Praia de A Lanzada, areal que comparten os concellos de O Grove e Sanxenxo -se ben a bandeira azul é izada polo concello meco-. Multitude de coches inundaba os arredores desta praia. Disfrutade coas fotos. E que quede ben claro que A Lareira Máxica é un blog de Sanxenxo, e non do concello de o Grove.
¡Moitas grazas Julio! Efectivamente, hoxe ás 10:30 da maña caeu outro ano máis e xa van uns cantos dende aquel lonxano 5 de abril dos anos setenta. Xa son unha persoa “adulta”, o DNI confirma este dato pero eu resístome canto podo a abandonar a xuventude. O outro día un fulano dun banco co que manteño unha controversia que vai acabar en denuncia en Consumo, para quitarlle validez ós meus argumentos, chamoume “neniña”. Algo así como “neniña non te enteras de nada”, aínda que non se atreveu a rematar a frase. ¡Qué machistas son algúns homes! Pois qué queredes que vos diga, xa me gustaría volver a ser unha neniña bobalicona que se deixa amedrentar por un tiparraco coma ese do BBVA. A mocidade é unha época fantástica. Cando estaba na universidade, co cambio da hora e a chegada do bo tempo chegaban as “tardes do campus”. 
Consistían, basicamente, en pasear cos amigos polo campus, despois de saír da clase, mentres nos deixábamos acariñar polos últimos raios do sol. Añoro aquela vida despreocupada, a plácida tranquilidade daquelas tardes de sol manso, a paz do estanque de Fonseca, que non recordo se ten nenúfares ou non, pero que na miña memoria compón un recordo tan fermoso coma un cadro de Monet. Onte estiven no campus á procura daquela sensación. Non a atopei. Todo segue igual e todo é diferente. O mesmo lugar, outro tempo, outra muller. ¿Outra muller? Non, non creo. Son a mesma, sigo mirando o mundo cos meus ollos miopes. O reloxo da cociña golpéame co seu monótono e ruidoso tic-tac e a min cústame desconectar. Tic-tac, e pasa un segundo, tic-tac e pasa outro, e logo outro máis. E así, a golpe de segundos faise un minuto que pode converterse nun instante ou nunha eternidade. Depende, o tempo é relativo. O paso do tempo, inevitable.
5 de abril de 2008. Aparentemente outro día normal. Pero non. Non é tan normal por dous motivos: O primeiro porque estamos no miniverán de abril. Aquí en Sanxenxo o termómetro roza os 30 grados. En realidade, onte tamén pasou o mesmo. Un tempo moi, pero que moi agradable. O segundo motivo, pero máis importante, polo que hoxe non é un día calquera atoparalo
Aproveitando que a primavera xa empezou hai dúas semanas, as flores xa empezan a agromar. Entre elas vin estas. Son de cores tan diversas e tan belas que non me atrevín a coller ningunha. Non. Ese privilexio reserveillo a mariam, a nosa gran colaboradora, que hoxe está de cumpreanos. Ougallá o mundo estivera cheo de persoas coma ti. Un séntese orgullo de ter amigas coma ti. Xa hai moitos anos que nos coñecemos, pero María (si, en realidade, tamén se chama María -como a outra nosa gran colaboradora-, pero para diferencialas ela quedouse co nome de Mariam) é unha desas persoas das que é imposible olvidarse por tropecentos anos que pasen. Conversar con ela é todo un auténtico pracer. As horas pasan sen enterarse ¿a que si Mariam?.
Moitísimas Felicidades!!!! Que o pases moi ben neste, o teu, día.
P.D.: Navegando por internet atopei este simpatiquísimo vídeo que agardo che guste.
Que rabia da cando.... cada día les o teu correio electrónico e te atopas nel con múltipes correos lixo ou spam. Estou dacordo co Julio cando di que moitos son da propia empresa: chámese sobre todo gmail ou hotmail. E coma os antivirus. Estou segura de que as propias empresas de antivirus meten virus nos antivirus. Unha incongruencia moi congruente ¿non?
Cada día recibimos moitos mails en inglés. ¿Pero se eu non coñezo a ningúen que sepa falar o inglés tan ben e menos que me envíe un mail cun título en inglés!. O timo da estampiña a outra. A min, desde logo non.
O que non reciba spam que tire a primeira pedra. O que non me cadra é como, especialmente gmail ou hotmail teñen un apartado para o spam que eles mesmos separan. ¿Autobombo?
¿E vos que cousas das novas tecnoloxías vos dan rabia? Habelas hainas e moitas. Agardamos as vosas protestas.
"Non leas para contradicir ou refutar, para crer ou dar po bo, para buscar materia de conversación ou de discurso. Le para considerar e ponderar" Francis Bacon
La tristeza y la furia 
En un reino encantado donde los hombres nunca pueden llegar, o quizás donde los hombres transitan eternamente sin darse cuenta...
En un reino mágico, donde las cosas no tangibles, se vuelven concretas.
Había una vez... un estanque maravilloso.
Era una laguna de agua cristalina y pura donde nadaban peces de todos los colores existentes y donde todas las tonalidades del verde se reflejaban permanentemente...
Hasta ese estanque mágico y transparente se acercaron a bañarse haciéndose mutua compañía, la tristeza y la furia.
Las dos se quitaron sus vestimentas y desnudas las dos entraron al estanque.
La furia, apurada (como siempre está la furia), urgida -sin saber por qué- se baño rápidamente y más rápidamente aún, salió del agua...
Pero la furia es ciega, o por lo menos no distingue claramente la realidad, así que, desnuda y apurada, se puso, al salir, la primera ropa que encontró...
Y sucedió que esa ropa no era la suya, sino la de la tristeza...
Y así vestida de tristeza, la furia se fue.
Muy calma, y muy serena, dispuesta como siempre a quedarse en el lugar donde está, la tristeza terminó su baño y sin ningún apuro (o mejor dicho, sin conciencia del paso del tiempo), con pereza y lentamente, salió del estanque.
En la orilla se encontró con que su ropa ya no estaba.
Como todos sabemos, si hay algo que a la tristeza no le gusta es quedar al desnudo, así que se puso la única ropa que había junto al estanque, la ropa de la furia.
Cuentan que desde entonces, muchas veces uno se encuentra con la furia, ciega, cruel, terrible y enfadada, pero si nos damos el tiempo de mirar bien, encontramos que esta furia que vemos es sólo un disfraz, y que detrás del disfraz de la furia, en realidad... está escondida la tristeza.
" Tódalas persoas nacen como orixinal pero maioría morre como copia "
Desde hoxe A Lareira Máxica posúe máis enlaces na sidebar esquerda. Os links de Servicios Sociais increméntanse e estructúranse mellor. Damos así resposta a unha petición vosa. Aproveitamos para lembrar que se vedes algún enlaces roto ou caído nolo comuniquedes. O mesmo se coidades que falta algún que credes convinte pólo.
Manda truco. Parece mentira que un xornal galego teña que recorrer a un colaborador estranxeiro. Non será porque na Galicia sobran políticos ou xente cualificada en moitos ámbitos coma para ter que acudir fóra a "fichar" a George w. Bush. Non sei se é unha decisión acertada a de fichalo. De márketing máis ben. O medio que tivo tan boa ocorrencia foi Xornal.com. Incluso poñen foto del para despistados. Respeto a decisión deste xornal dixital pero para nada a comparto, sobor de todo porque, por riba, é un medio de comunicación galego. O mesmo pensaría se en vez de ser político tivese calquera outra profesión. Non é un tema político o obxecto do artigo. O que quero subliñar é que teñamos que saír fóra, en vez de fixarnos somentes na terriña.
"Estudiar é desconfiar da intelixencia do compañeiro do lado"
.png)
Mañán será o día con menos horas do ano. 23 horas tan so. Na madrugada do sábado ó domingo adiántase á hora. Ás 2 da mañán serán automaticamente as 3 da mañán. Así, polo morro, sen trucos. Por decreto... Logo o último sábado de octubre faremos o contrario. Seica se fai para aforrar luz. Un ten as súas reservas de que valga para algo.
Particularmente prefiro o novo horario que teremos a partir da mañán ¿por qué? pois porque así faise de noite máis tarde. Agora non é de noite ata preto das 20:00 horas. Co novo horario ata preto das 21:00 non se fará de noite. O malo do cambio: o primeiro día que durmiremos unha hora menos.
Pola súa banda cando en octubre retrasemos o reloj unha hora, gustarame so porque durmieremos, ou disfrutaremos, dunha hora máis. Non obstante, o horario de inverno non me gusta nada. Xa de por sí os días son pequenos de máis sobre todo en novembro, decembro e xaneiro como para restarlle unha hora ó día e ver que no Nadal é de noite ás 18:00. E iso que Galicia é a zona de Europa que máis horas de luz solar ten por aquilo de estar situada máis ó oeste que ningúen sen ter unha hora menos no huso horario como é o caso de Portugal ou as Illas Canarias.
¿Que vos parece o do cambio horario?
Se hai un grupo musical veterano, galego (ou polo menos o 50%), con boa música pop e de baladas, con moito carisma e cunha espléndida traxectoria, entre outros méritos, este é COMPLICES. Teo Carralda -vigués el- e María Monsonís -madrileña ela pero que se podería dicir que é galega adoptada ó estar casada con Teo-.
Teo Carralda tamén formou parte doutro grupo mítico galego: GOLPES BAJOS,e tamén tocou en solitarios. Incluso hai uns anos voltou a "rescatar" temporalmente a Golpes Bajos para facer versións novas de cancións. Magnífico compositor de cancións Teo Carralda.
De Cómplices poderían citarse multitude de cancións. Unha mostra podería ser: derás mi cómplice, Sonrisa Plateada, Dama del Río, Ángeles Desangelados, Es por ti, La Danza de la ciudad, Los Tejados, Cartas de Fuego (excelente badada de finais dos 80), Ojos Gitanos, Presos en el Tiempo, Está llorando el sol, El marido de la peluquera, Manzanas, Preguntas y Flores, Cuando Duermes ou Hoy necesito. Podería seguir citando bastantes máis. Pero coido que sería xa excesivo. ¿Quen non tarareou nunca algunha das súas cancións?. Queda claro a miña debilidade por este dúo de xenios.
¿A vós gústavos este grupo vigués? ¿Que canción ou cancións son as vosas preferidas deste grupo? A min gústanme moitos pero quizás, se so puidera quedarme con unha escollería Es por ti. Preciosa Balada do ano 89. Pero gústanme do grupo case que todas. Moitos anos de vida a CÓMPLICES!!!!!!!
¿Quen son os que máis comentan artigos en A Lareira Máxica?. Descúbreo na columna da dereita, logo dos últimos comentarios. ¡¡¡Anímate a comentar!!! Un blog aliméntase dos teus comentarios. É unha peza indispensábel.
ADVERTENCIA: Este artiluxio que contabiliza os vosos comentarios ten algún falliño pois non discrimina maiúsculas de minúsculas e non sabe que o Julio e Julio Torres é a mesma persoa. Deste xeito, por exemplo, diferencia os comentarios do Julio dos de Julio Torres. Cando comentedes usade o mesmo nome e escríbedeo do mesmo xeito se non queredes que volos diferencie como lle pasou ao Julio. Por esta causa o top inclúe a 11 persoas en troques de 10 que sería o máis lóxico.
S empre me gustou a vela. Recordo moi ben a primeira vez que subín a un veleiro. Hai moitos anos que foi. Eu, daquela, aínda era un cativo e pensaba que me ía marear. Non me mareei, gustoume moito. Navegar a vela é unha experiencia incrible. Para min, a mellor metáfora da liberdade é deitarse na cuberta mentres o vento incha as velas e o barco se desliza silencioso sobre as augas.
Agora, aquí me tendes, agarrado a catro táboas, á deriva. É de noite e o ceo está estrelado. Mañá ha de petar forte o calor. Non teño comida e no garrafón da auga deben quedar catro ou cinco litros. O mar que fai unhas horas se ergueu violento xa acougou. Estou perdido no medio da inmensidade. A liberdade trocouse en soidade. Estame entrando o medo. Non teño reloxo, non sei cantas horas pasaron dende o naufraxio. Hoxe pensei moito, véñenme á cabeza moitos recordos. Non comín nada dende o almorzo máis non sinto fame. A película da miña vida segue pasando por diante dos meus ollos: a primeira bici, os cumpreanos, a primeira comuñón, o primeiro bico, a primeira muller, a morte dos seres queridos, os meus cans,... Centros de imaxes, centos de momentos conxelados na memoria. Desta vez fíxena boa. Vai calor, un calor abafante, tormentoso. Teño o lombo empapado.
Abro os ollos, estou suando. O pixama de franela abriga moito. Desabrocho os botóns da chaqueta e tíroa enriba da alfombra. Boto as mantas para atrás e tápome só coa sábena. Xa estou mellor, o corazón báteseme. Non pasa nada, soamente foi un pesadelo. Soñaba que se afundira o meu barco e que estaba so no medio do mar. Qué medo pasei, qué soidade máis espantosa a do náufrago. Foi iso, un pesadelo, nada máis. Vou intentar durmir. Quedo quieto e pecho os ollos. Qué calor máis tolo, estou afogando. Qué asco de tempo, así non hai quen durma. Estou cansado, cansado, moi cansado,...
-¡Alvariño, Alvariño, voume tirar!
-Apártate de aí Pilita, non sexas parva.
-Pois se non queres que me tire terás que vir a buscarme.
-Non, non quero. Deixa de facer o parvo e vente para dentro cear.
-Pero, cómo vives nun ático con terraza padecendo vertixe.
-Eu que sei, supoño que non atopei nada máis barato que este piso sen ascensor. Anda, non sexas boba e vente para dentro comer un anaco de pizza.
Un golpe seco estremece a noite.
-¡Pilita, qué fixecheeeees!
Un can ouvea insistentemente mentres que os do 061 botan a Pili nunha padiola. Os cadrados da aceira quedaron marcados na súa pel. Do oído dereito córrelle un fío de sangue. A ambulancia pérdese rúa abaixo e un policía pídeme que o acompañe. Seica
teño que declarar.
- Non sei nada, de verdade, -dígolle chorando-, eu estaba na cociña cortando un anaco de pizza.
Volvo a espertar sobresaltado, non podo durmir. Estou nervioso e cansado. Cánto mal me fixo o café. Non sei porque o tomei, eu son do descafeinado de toda a vida. Non sei que me pasa, estou cansado, moi cansado. Son ás catro da maña e quero durmir un pouco.
- ¡Dáme a carteira!
- Non levo cartos.
-¡Dáme a carteira que che pego unha navallada!
- Déixeme, déixeme, non levo nada.
-¡Mecagoendiós, cala a boca e dáme o reloxo!
A rabia do asaltante aumenta ó comprobar que o reloxo que leva a vítima é un vello Swatch de plástico transparente.
-Serás papaostias, este reloxo é unha merda. Agora, vas ver. ¡Zas!, esta por parvo. ¡Zas!, e esta por saír a rúa sen cartos, pailán do demo.
O asaltante escapa apurado e Juanjito bota as mans ó abdome intentando conter a hemorraxia. Un torrente vermello tingue o mármore do chan. Juanjito cae desmaiado nunha esquina do seu portal mentres que os seus ollos quedan cravados nos buzóns novos, de aceiro, relucentes coma o fío da navalla.
Esperto outra vez. Teño o pulso acelerado e sinto que me falta o aire. Qué mal me fixo a cea, qué pesadez de estómago. Xa sei como vai acabar isto. Está claro, diagnóstico: cagarría. Xa empezo a sentir as molestias típicas, estas punzadas no ventre e estes suores fríos resúltanme coñecidos.
- ¡Puf...puf...!
Peidos. Meto o nariz debaixo da sábena. ¡Cómo cheiran! ¡Qué noite! “Churrasco a rebentar”, non sei por qué me deixo levar por Juanjito.
-Se eu son vexetariano, Juanjito.
-Boh, déixate de andrómenas Alvariño, que un día é un día. Mira o que pon este anuncio: “Parrillada Arxentina, por once euros parrillada de churrasco e criollos “a rebentar”, ensalada, sobremesa a elixir e café”. ¿Qué máis se pode pedir?
- Se ti o dis, Juanjito...
¡Miña barrigaaaa...! Esta vez, a publicidade non enganaba, rebentei. Non sei que me pasa, cánto calor vai, qué cansado estou, moi cansado, moito.
“Os mozos da localidade Juan José M. G. e María del Pilar M. G. faleceron esta madrugada cando regresaban a súa casa despois de cear cuns amigos. O turismo no que viaxaban chocou frontalmente con un todoterreo que circulaba en sentido contrario. Segundo afirmaron varios testemuños, o todoterreo, que ía a gran velocidade, fixo un adiantamento nunha zona de escasa visibilidade A brutalidade do choque foi tal que os ocupantes dos asentos dianteiros do turismo faleceron no acto. Álvaro M.S., que viaxaba nos asentos posteriores, permanece ingresado na UCI do hospital clínico de Santiago. O seu prognóstico é crítico aínda que se encontra estable dentro da gravidade. O condutor do todoterreo resultou ileso e permanece detido nas dependencias policiais xa que ademais de conducir dun xeito temerario dou positivo no control de alcoholemia”.
" Moitas veces basta unha palabra, unha mirada, para encher o corazón dun neno "
Sen dúbida afirmo que é unha boa nova: CQC PASARÁ A A EMITIRSE EN LA SEXTA. ¿Por que? Pois porque Telecinco viña maltratando reiteradamente a CQC. Primeiro retirándoa no 2002, seica por decisións políticas. Logo voltouna a rescatar uns anos máis tarde, pero a excepción de Arturo Valls, os homes de negro cambiaran todos. E non estaban cargados dese humor fresco e tan intelixente do que facía gala con el Gran Wyoming (presentador actual de "El Intermedio" en la Sexta), Juanjo de la Iglesia (un como xornalista, añora aínda os seus espléndidos cursos de ética periodística), Javi Martín, Pablo Carbonell, Sergio Pazos, Tonino, Mario Pazos (hoxe na sección de Deportes de la Sexta, por certo) e o propio Arturo Valls.
Pero Telecinco non contento con contratar a homes de negro que non encaixaban no perfil de homes de negro, agás Arturo Valls e o galego "Gonzo" e os seus inefables Proteste Ya, vía como os seus reporteiros se ían marchando e chegaban outros aínda peores. Pero o maltrato a CQC agrandouse cando se pasou a emitila case de madrugada. Iso é que a finais de xaneiro decidiu suspender a súa emisión, curiosamente antes da campaña electoral, pois selou a súa defunción na 5..
La Sexta -que para min é unha boa televisión que apostou por programas de humor e polo deporte, amais de series de éxito e informativos- aposta agora por CQC e adquire os seus dereitos. Un gran acerto e un valor seguro que voltará a cotizar a alta. Tempo ó tempo.
So falta saber quen será os seus homes de negro na nova versión. Manel Fuentes, o seu último conductor parece que se quedará en Telecinco porque ten un contrato de longa duración que o ata a esta televisión. Coido que é un bo humorista pero que nunca encaixou en CQC a pesar de que o tentou. Pero a sombra alongada de El Gran Wyoming era implacable. Oxalá sexa éste o seu "novo" presentador. Por estar xa está na Sexta, pero ó mesmo tempo coido que para el poidera ser un paso atrás ó voltar a unha etapa da súa vida que creía pechada. Ou iso pode pensar. Para min sería unha acertada que La Sexta e Wyoming apostaran por este último como presentador.
O seu humor mordaz, sarcástico e moi intelixente ségueo a demostrar con creces en La Sexta, no programa "El Intermedio", a iso das 21:30 horas,media hora despois do informativo da cadea. Un programa que adoita comenzar cunha frase pronunciada polo Wyoming. "Acaban de escuchar las noticias. Ahora les contaremos la verdad" E facer humor intelixente non é tan doado como moitos pensan.
Desde aquí, aínda que seguro que ninguén da Sexta nin ninguén importante me vai escoitar, REIVINDICO UN CQC CON WYOMING E ALGÚN DOS REPORTEIROS DA PRIMEIRA ETAPA.
¿Vos que pensades de CQC e da súa nova etapa? ¿Cal credes que sería o seu presentador ideal?
# Máis información sobre a noticia neste enlace #
" Ten dereito a criticar, quen ten un corazón disposto a axudar " Abraham Lincoln
Paternidad responsable
Era tu padre. Estaba igual, más joven incluso que antes de su muerte, y te miraba sonriente, parado al otro lado de la calle, con ese gesto que solía poner cuando eras niño y te iba a recoger a la salida del colegio cada tarde. Lógicamente, te quedaste perplejo, incapaz de entender qué sucedía, y no reparaste ni en que el disco se ponía rojo de repente ni en que derrapaba en la curva un autobús y se iba contra ti incontrolado. Fue tremendo. Ya en el suelo, inmóvil y medio atragantado de sangre, volviste de nuevo tus ojos hacia él y comprendiste. Era, siempre lo había sido, un buen padre, y te alegró ver que había venido una vez más a recogerte.
" A suprema felicidade da vida é saber que eres amado por ti mesmo ou, máis exactamente, a pesar de ti mesmo "
Hola a tod@s. Xa había tempo que non me asomaba por A.L.M. Hoxe fágoo para publicar este miniartigo. Aproveito para agradecervos que A Lareira Máxica estea crecendo moito no último mes. Cada día ten máis visitantes segundo comprobamos recentemente Patri e un servidor.
A nova ven da xornalista Genma Nierga que acaba de fichar por TVE para presentar un programa de nenos. É a versión en castelán do popular “No em ratllis!” que emite TV3 e presentado pola xornalista "galega" (ela considérase máis catalana que galega) Julia Otero. Asemade, tanto o programa de TV3 como o de TVE son unha versión do programa inglés "What kids really think?” (Que pensan realmente os nen@s?).
Genma Nierga vai compatibilizar o seu novo programa na televisión co radiofónico de "La Ventana", o cal presenta desde hai 10 anos, que son os anos que, precisamente hai que non traballa na pequena pantalla.
Encántame o bo facer de Genma Nierga, quen me parece unha moi boa xornalista. Por certo, para ela o de traballar con nen@s non será nada novo, xa que "La ventana" hai unha sección semanal no que varios escolares opinan sobre temas de actualidade. Ou sexa, que vai ser aglo así como extrapolar esa sección á TVE e convertila nun programa con autonomía propia. Agardemos que a audiencia responda. O programa, estou seguro, será bo. Diso non teño dúbida ningunha.
#Máis información en Vertele.com #
Os cans teñen sentimentos, moitos. O meu can, o Cuco, demóstramo cada día. Tivo sorte, ten unha casa e un familia que lle quere. O cariño que nos da o Cuquiño é incondicional. Non creo que haxa no mundo seres que encarnen mellor o significado da palabra “lealdade”. Ter un can esixe responsabilidade e dedicación, nunca debe ser unha decisión caprichosa. Un can non é un obxecto, é un ser que sinte. O seguinte relato é unha narración que me conmoveu. Un relato triste e verídico que se repite con demasiada frecuencia. Hai que ser ben desalmado para abandonar un can. Non sei porque algunha xente se empeña en ter can cando realmente non está capacitada para educalo e atendelo. Pódense ter outras mascotas, canarios, peixes, tartarugas, hámsters,... , non hai ningunha razón para crucificar un can, non creo que ningún teña vocación de mártir e menos de santo.
DIARIO DE UN PERRO
Una semana: Hoy hace una semana que he nacido. Qué alegría haber llegado a este mundo.
Un mes: Mi mamá me cuida muy bien. Es una mamá ejemplar.
Dos meses: Hoy me separaron de mi mamá. Ella estaba muy inquieta y con sus ojos me dijo adiós. Espero que mi nueva familia humana me cuide tan bien como ella me ha dicho que harán.
Cuatro meses: He crecido rápido, y todo me llama la atención. Hay varios niños en la casa que para mí son como hermanitos. Somos todos muy inquietos, ellos me tiran del rabito y yo les mordisqueo jugando. Nos divertimos mucho.
Cinco meses: Hoy me regañaron. Mi ama se molestó porque me hice pipí dentro de casa, pero nunca me habían dicho dónde hacerlo. Además duermo en un cuartito...y ¡ya no aguantaba más!
Ocho meses: Soy un perro feliz. Tengo el calor de un hogar, y me siento tan seguro, tan protegido...Mi familia humana me quiere y me deja hacer muchas cosas. Cuando están comiendo yo les pido algo y siempre me lo dan. Y el jardín de casa es estupendo, y puedo escarbar como mis antepasados los lobos, escondiendo la comida. Creo que nunca hago nada mal porque nunca me dicen nada...
Doce meses: Hoy cumplí un año. ¡Soy un perro adulto! Mis amos dicen que crecí más de lo que ellos pensaban. Seguro que se sienten orgullosos de mí...
Trece meses: Que mal me sentí hoy. Mi hermanito, uno de los niños, me quitó la pelotita. ¡Yo nunca le quito sus juguetes! Así que se la quité, pero mis mandíbulas se han hecho fuertes y le hice daño sin querer. El gritó y lloró y yo me sentí muy triste. Después del susto me encadenaron casi sin poder moverme. Hacía mucho sol y tenía mucho calor y no había agua cerca...Y les oí decir que iban a tenerme en observación o algo así, y que soy un desagradecido. No entiendo nada.
Quince meses: Ya nada es igual. Vivo en la azotea y me siento muy solo. No se por qué mi familia ya no me quiere. A veces se les olvida que tengo hambre y sed, y cuando llueve no tengo ningún techo para cobijarme.
Dieciséis meses: Hoy me bajaron de la azotea. Me puse muy contento de que me perdonaran, y daba saltos de gusto, y movía el rabito como nunca. ¡Y además me van a llevar de paseo! Monto en el coche y espero a ver a dónde me llevan, tengo muchas ganas de correr y jugar con mi familia. Paramos, abrieron la puerta y yo me bajé feliz. Estábamos en la carretera, al lado de un campo y pensé que pasaríamos un día estupendo. No entiendo por qué cerraron la puerta y se fueron. ¡Esperadme!, les grité, ¡Os olvidáis de mí! Corrí detrás del coche con todas mis fuerzas, muy angustiado, iba viendo que no podría alcanzarles, que no podía correr más y el coche se iba haciendo pequeñito. Me habían olvidado.
Diecisiete meses: He intentado encontrar el camino para volver a casa y no lo he conseguido. Estoy perdido. A veces me encuentro con gente buena que me mira triste y me da algo de comer. Yo les doy las gracias con la mirada, y les digo que querría que me adoptaran, que les prometo ser leal como nadie...pero sólo dicen "pobre perrito, se debe haber perdido". Y se van y me dejan sólo otra vez.
Dieciocho meses: Es otro día pasé por un colegio y vi a muchos niños como mis antiguos hermanitos. Me acerqué y un grupo de ellos, riéndose, me lanzó una lluvia de piedras, "a ver quien tiene mejor puntería", decían. Una de las piedras me dio en un ojo y ya no veo con él.
Diecinueve meses: Ahora ya no se me acerca casi nadie, creo que es porque ya no soy un perro bonito. Estoy muy flaco, perdí mi ojo, tengo alguna herida de algún perro más fuerte que me mordió cuando intentaba comer y hace mucho que nadie me cepilla el pelo. La gente no me acaricia. Últimamente lo que abundan son los escobazos que me dan cuando intento dormir un poco a la sombra de alguno de sus porches.
Veinte meses: Casi no puedo moverme. Hoy intenté cruzar la calle por donde pasan coches y uno me atropelló. Aunque yo creo que estaba en un lugar seguro...y no olvidaré la mirada de satisfacción del conductor que hasta se ladeó con tal de darme...Si me hubiera matado...pero que va, sólo me dislocó la cadera y el dolor es horrible. Mis patas traseras no se movían, así que con mucha dificultad me arrastré hacia el borde del camino, donde había un poco de hierba.
Llevo diez días bajo el sol, la lluvia y el frío, sin comer. Ya no me puedo mover nada, el dolor es insoportable. Me siento muy mal, cuando llovió se hizo un charco donde yo estaba y como no podía moverme estuve mojado muchísimo tiempo, y creo que mi pelo se está cayendo. Alguna gente pasa sin verme, otros me dicen "no te acerques"... ¡pero si ni me puedo mover!
Ya casi estoy inconsciente, pero una fuerza extraña me hizo abrir los ojos. Una mujer muy dulce me decía "pobre perrito, cómo te han dejado". Junto a ella venía un señor de bata blanca, que empezó a tocarme y dijo "lo siento señora, pero esto ya no tiene solución, es mejor que deje de sufrir". A la señora se le saltaron las lágrimas y asintió, y como pude, moví el rabito agradeciéndole que me ayudara a descansar. Sentí un pinchazo de la inyección y me dormí mientras ella me acariciaba la cabeza, pensando porqué tuve que nacer si nadie me quería.
.................................................................................................................................(Autor descoñecido)
.................................................................................................................................
" Non é bo que todo aconteza como desexamos "
A Lareira Máxica cóllese unhos días de vacacións. Seguídenos visitando pois tedes material abondo entre música, artigos ou enlaces. Grazas.
" Nas grandes crisis, o corazón rompe ou cúrtese "
“Arena y piedra”
Esta es la historia de dos amigos que cruzaban el desierto. En un momento de enfado uno le dio una bofetada a su amigo. Éste dolorido, pero sin decir palabra, escribió en la arena:
"HOY MI MEJOR AMIGO ME HA DADO UNA BOFETADA"
Continuaron caminando, llegaron a un oasis y decidieron bañarse. El que había sido abofeteado estuvo apunto de ahogarse y su amigo lo salvó. Cuando se repuso escribió sobre una piedra:
"HOY MI MEJOR AMIGO ME HA SALVADO LA VIDA"
El que le había abofeteado y salvado la vida le preguntó a su amigo: ¿Por qué escribiste en la arena y ahora en la piedra? El amigo le respondió: cuando alguien nos hiere, hay que escribir en la arena para que los vientos del perdón lo puedan borrar. Pero cuando alguien nos hace el bien debemos grabarlo en piedra, para que ningún viento lo pueda borrar y nos lo haga olvidar.
" A nosa maior gloria non está en non ter caído nunca, senón en levantarnos cada vez que caimos "
Penso que o vídeo musical de hoxe vaivos gustar. Ó mellor non pola música, pero si polas imaxes ou pola letra desta canción. O grupo chámase LATINOSS e a canción "Secretos". A min a canción gústame. Música tranquila pero melódica, imaxes e letra tenra.
Latinoss xurdiu en novembro de 2005 e está composto por Jesús Monje, Sergio García e Julián Delgado. Para os que acabades de descubrir este grupo ou para os que apenas o coñecedes, podedes obter máis información na súa páxina web, que ten música relaxante de fondo. Clickade aquí..
--> " Non hai muller fea, so beleza rara "
--> " Se un paxariño che di… debes estar tolo pois os paxaros non falan " (Les Luhtiers)
--> "Estudiar é desconfiar da intelixencia do compañeiro do lado " (Les Luhtiers)
--> " O amor eterno dura aproximadamente 3 meses " (Les Luhtiers)
--> " ¿E se fago dedo? " (E.T.)
A friki-canción de España para Frikivisión, digo Eurovisión, non vai ser a única. Os seguintes vídeos son os dos friki representantes doutros paíes: Bosnia Herzegovina, con pavo incluido; Irlanda, que envía a unha marioneta Dustin a cantar.... Pero seixa hai tamén algún outro máis, piratas incluidos....¿Que será un Festival de cancións ou de disfraces con atrezzo e don dereito a corral? ¿Burla total á política ou falta de respeto para os amantes da música?
“Hacer el asno”
Un día, el burro de un agricultor cayó en un pozo. El animal gimió lastimeramente durante horas y el agricultor no sabía qué hacer. Finalmente, como el animal era viejo y el pozo estaba llamado a desaparecer, decidió que no era rentable rescatar el burro. Pidió ayuda a sus vecinos y armados de palas comenzaron a enterrar el pozo. Al principio, el burro se dio cuenta de lo que pasaba y se puso a rebuznar con toda su fuerza. Después sorprendió a todos con su silencio. El agricultor después de algunas paladas de tierra miró al fondo del pozo y no podía creer lo que estaba viendo. El burro se sacudía la tierra que le caía y se subía encima. Mientras ellos echaban tierra, el burro se la sacudía y se montaba encima una y otra vez y así, para sorpresa de todos, el burro consiguió salir del pozo.
Del mismo modo, la vida intentará engullirnos con toda clase de calamidades. El truco para salir del agujero es sacudírselas para avanzar. Cada uno de nuestros obstáculos es una piedra que nos permite progresar. Podemos salir de los pozos más profundos no parándonos nunca.
" Non hai en todo o mundo personaxes con menos sentido da beleza literaria que os ingleses "
| “IF” UN POEMA DE Rudyard Kipling |
" A lúa e o amor cando non crecen, diminúen "
" La filosofía es la que nos distingue de los salvajes y bárbaros; las naciones son tanto más civilizadas y cultas cuanto mejor filosofan sus hombres "
Todo o que poida dicir sempre será pouco. Sí, sempre será pouco. Non hai nada nin nadie que desfaga o que unha vez se fixo con maldade. Por desgracia é así. O tempo pasa, pero os recordos permanecen aí. Sí, permanecen e a súa evocación trae máis tristura e sufrimento. Moito. Máis do que moit@s poidamos imaxinar. Moito, moito máis.
A violencia nunca está xustificada: nin a de xénero, nin a terrorista nin ningunha. A violencia en sí é mala. E a violencia é a mesma aquí en España ou en calquera parte do mundo. Quero dicir,tan mala é aquí como alí. A violencia é maldade, sexa cal sexa. Para min é algo impropio dun ser humano e máis no século XXI. A guerra é outro exemplo.
Hai un dito xornalístico que di que para que unha morte ou un suceso violento ten máis repercursión canto máis preto sexa e que canto máis lonxe sexa, maior número de víctimas se precisan para que, a ollos, dos que estamos lonxe adquira a mesma importancia. Parece unha parvada, pero é certo.
Podería seguir divagando sobre a violencia pero non quero alongarme. So quería lembrar que hoxe cúmprense catro anos da mior barbarie terrorista cometida en España. A do atentado do 11-M nos trens de Madrid. Podía ternos pasado a calquera de nós. Iso fai reflexionar da pouca cousa que é un ser humano. Hoxe podes estar vivo e mañán, ou pasado, podes estar durmindo baixo terra. Si, e duro, pero é a cruda realidade.
O que practica violencia ou terror, e alguén violento ou terrorista. Non lle deamos máis voltas. E nada xustifica os seus actos. Da igual o motivo que esgrima. Nada o xustifica. O terrorista para min non é un ser humano. É un animal cobarde no que a razón non fixo acto de presencia e móvese por instintitos. Por instintos asesinos. Como os animais, con perdón para os animais que seguro que son máis persoas que algúns que din ser humanos. O mundo ó revés.
A tódolos familiares das víctimas do atentado do 11-M so quería solidarizarme con elas e darlle folgos a ánimos para continuar adiante e para lembrarlles que en calquera atentado estamos con eles. E fágase extensible, por suposto, este post para lembrar as víctimas de atentados de vilencia doméstica e o de outros animais terroristas que poboan o noso país, por desgracia.
Hoxe, hai catro anos, lémbrome de escoitar primeiro a radio e logo ver a televisión. Non o poderei olvidar. Un tras un ían caíndo cadáveres e mortos. Un sinsentido que cobraba forza. Un día moi triste aquel, pero todo o que poida dicir aquí sempre será pouco....
" Sempre que ensines, ensina, á vez, a dubidar do que ensinas "
Ao final a representante de España en Eurovisión 2008 vai ser Rodolfo Chiquilicuatre. Para min decepción. So había que ver a "Rodolfo" actuando para ver que todo isto lle ven grande e que a broma fóiselles das mans. Gostábame La Casa Azul. Un tema marchoso e cunha simpática posta en escena. O Julio, o noso coordinador, nembargantes dicía que ningunha das cancións debía ir a Eurovisión pero que "para rirse de Eurovisión e do seu politiqueo a mellor canción para enviar sería a do Chiqui Chiqui. Riranse de nós, seguro, pero nós rirémonos da burla que supoñen as votacións políticas dos países membros de Eurovisión enviando unha pseudocanción, e dando a entender que xa nin nos molestamos en mandara un bo representante senón a un calquera porque o tongo eurovisivo é un feito".
En parte non lle falta razón ao Julio, pero para min La Casa Azul e a súa "Revolución Sexual" era un tema moi pegadizo e que podía ter opcións.
Penso que Rodolfo vai ter 0 puntos. O Julio pensa que vai ter máis dun e que vainos sorprender porque hai so uns anos Austria enviou a outro friki que quedou sexto. A el aínda que a nosa canción non lle gusta, pensa que vai quedar algo mellor que nos últimos anos so por ser friki.
Cando menos o Julio deixoume pór o vídeo musical de La Casa neste post e a súa canción no reproductor de Imeen. Grazas Julio.
Outro gran humorista gráfico galego é Quesada. Podemos ver moitas das súas viñetas gráficas nalgún xornal. Hoxe traemos a A Lareira Máxica algúns das súas viñetas máis divertidas. ¿Hai outras que che gostaron? Pois envíaas a ALM e publicarémolas.
“El diablo vende sus herramientas”
El día de su jubilación, si se puede hablar de jubilación, el diablo sacó a subasta todas sus herramientas. Todas expuestas al público daban un espectáculo un tanto macabro. Estaban, codo con codo, junto al odio, la envidia, la lujuria, la mentira, la hipocresía y otras muchas más herramientas de destrucción.
Curiosamente, un poco apartada se encontraba una de apariencia insignificante, pero con un corte muy afilado. Alguien le preguntó:
-¿Para qué sirve ese instrumento?
-Se trata del desánimo - respondió el diablo.
-¿Y por qué le has puesto un precio tan alto?
-Porque lo utilizo mucho. Con algunas personas no funcionan las otras herramientas pero esta siempre es eficaz, la utilizo en todas partes y nunca me falla.
" O maravilloso de aprender algo, é que ningúen nolo pode arrebatar "
Esta canción ten unhos tres anos. É do vran do 2004. É alegre, marchosiña, pegadiza e ata bailable. Titúlase "Chachi que sí" e está interpretada polo dúo Bonita. So lle coñezo este tema. Pasa con máis grupos ou cantantes. Flor dunha canción. O mesmo lles aconteceu ás Ketchup co seu "Aserejé".
A publicidade non sempre é mala. Coido que hai publicidade mala, outra nin boa nin mala e outra boa ou moi boa. O último exemplo de publicidade boa protagonízaa este anuncio. Fala de que os menores de idade siguen o exemplo dos seus pais para todo. Coido que é así. De aí a importancia que adquire a educación dos nosos fill@s. Cada vez son máis os pais que descargan a educacións dos seus vástagos en colexios e institutos. Craso erro. Nos centros fórmase ós alumnos. A educación en sí adquírese na casa. Logo resulta moi fácil culpabilizar sempre ós profesores dos fracasos paternos ou maternos. Uns pais que aínda que poidan estar cos seus fill@s, non o fan e "colócan@s" nas máis diversas actividades co gallo de que pasen o menos tempo posible con eles. Pais e nais que non se cortan en berrar e tirarse os trastos diante dos cativos sen pensar que un nen@, teña a idade que teña, aprender por imitación dos seus pais. E podería seguir, pero por hoxe paro. Niso creo que se basea o anuncio do vídeo. Un 10. Un anuncio tamén moi bo era aquel da campaña da animaación á lectura escolar que dicía algo así como "Se ti les, eles lerán". É certo. Así que fixémonos máis, pais e nais, no que facemos diante e para cos nos@s fill@s xa de pequenos. Logo pode ser tarde e poderemos ter educado a persoas carente de ética, valores, sensibilidade, motivación, respetuosas cos demais, e un longo moi longo etcétera de adxectivos negativos. A educación empeza na casa. A formación é nos centros educativos. E pais/nais deben estar moi en contacto cos profesores. E coordinarse. Por algo son ambas partes as que máis tempo pasan cos menores.
¿ Que vos pareceu o anuncio ? ¿Que cousas che apetece comentar do tema educativo? Agradecemos as túas aportacións. Un blog nútrese e medra gracias ós vosos comentarios.
O outro día lía no xornal Metro unha nova que falaba de que uns científicos localizaron o famosiño Punto X. Aleluia, por fin o atoparon. Agora xa poderemos durmir tranquilas -e tranquilos-. A min paréceme unha parvada todo iso do Punto G. Son partidaria dos Puntos W (que non sempre son iguais a todas nós). Para máis información do achádego da comunidade científica sobre o Punto G lede este artigo. ¿Non terán onde empregar o tempo estes homiños?. ¿Vos credes que so hai un G que é que é común a tod@as?
