mércores, 13 de febreiro de 2008

** Que content@ estou cando...!!! // De boda

Que contenta estou. Pero que contentíiiiisima!!!!!!! Non sabedes canto. Por moito que intente expresalo con palabras, non poderíades facervos unha idea de canto.

Veredes: o meu irmá máis vello (que non o máis bello porque ese é o outro), leva algo así como uns 15 anos (botándolle polo baixo) coa moza; unha rapariga moi resalada ela que leva entrando e saíndo da miña casa pois ....... imaxinádevos, toda a vida, como quen di. Xa é unha máis na familia dende fai tempo. Dende fai uns anos teñen piso propio e de luns a venres viven ás súas. O finde non, o finde veñen ver a mami para que non se lle faga tan longa a semana sen a súa presencia. E mami agradéceo, claro.

O caso é que fai uns meses sorprendéronnos a todos (igual a min un pouco máis) un bo día decíndonos que tiñan que falar con nós. Meu irmá púxose tan serio que pensei que por fin ía ser tía. Meu pai estaba que non cabía de gozo en si. Recén xubilado, o único que lle faltaba para poder ser un xubilado completo era un neto. Por fin a casa ía empezarse a encher de nenos. Benditos nenos!!!.

Pero que bah. O noso gozo nun pozo. Despois de

...Ampliar/recoller resto do artigo [ +/- ]
    tantos anos xuntos, de tantas voltas que lles terá dada a vida, de aguantar por todos lados comentarios e preguntas benintencionadas do tipo “cando casades?”, “vaivos sendo hora” etc etc etc e de cansarse a respostar aquilo de “eu? Casar?” , van e deciden dar a gran campanada.

    E claro, unha non entende nada. Unha debátese entre o dilema aquel de se poñer cara de alegría, ledicia, algarabía ... ou realmente mostrar o que sinte. Porque, que deus e meu irmá me perdoe, pero, “a que carallo ven ahora iso de casar, ós trinta anos, cando levan media vida xuntos, cando levan outra media vivindo un co outro, a que ven agora a leria de facer todo o paripé ese do bodorrio repipi e conero?, porque esa é outra. Non podían coller un luns pola mañá, ir ó concello, firmar, e seguír coa rutina dos luns. Non. As cousas hai que facelas como deus e a santa nai igrexa mandan, como diría miña nai. As cousiñas ben feitas, que se ti non eres católica e apostólica, eu si, me di meu irmá, ese mesmo que non pisa unha igrexa dende o día da primeira comunión.

    E eu, sigo sen entender nada. Pero estou contentísima eh, iso que conste en acta. Contentísima por eles quero dicir, porque claro, vos sabedes a como sae unha voda a estas alturas de século? Eu non sei a como lles sairá os contraíntes, nen ós padriños, nen a vós, pero eu creo que ser tía me ía saír máis a precio.

    Porque claro, unha que vos é así moi chusquiña ela, propón: e digo eu, un irmá non casa tódolos días, haberá que facerse ver e posto que somos varios irmás (hai que pensar en todo) regalarlles a lúa de mel quedaría ben. Porque que outra cousa lle vas regalar a un irmá? Vaslle dar un talón como quen da que sei eu? Vamos, que nin corta nin perezosa, tan pronto como o pensei, llo comentei ós demais. Tanto a meus irmás como á irmá da noiva lles pareceu ben, pero coño!!!, eu nunca fora de lúa de mel, non sabía que se cotizaban tanto.

    Así que, estou contentísima, meu irmá casa. Eu vou gastar a paga extra que non teño en contribuír a pagarlles unha lúa de mel de luxo por todo o alto. Vou pasar semanas invertindo todo o meu tempo libre intentando dar co vestido-repolo para a ocasión para rematar mercando o primeiro modelito cheo de volantes e puntilla de Camariñas que me entre neste meu corpo salado. Pero sigo contentísima eh, a ver cando vos atopades vós cunha excusa mellor para desfrutar desa afición tan nosa (e cada vez tamén máis vosa) do “shopping”. Imaxinádesvos: horas e horas recorrendo as mellores “butiques” da gran cidade. E o ghuapa e fermosa que vou lucir o día D, hora H??? Ben valerá os centos de euros que, de seguro, terei que desembolsar.
    Jo, como mola! Qué contenta estou! Só pensar en combinar bolsos con zapatos, vestido con peiteado, xoias con roupa interior, me enche de ledicia.
    Que bonitas que son as vodas. A que si?





QUE CONTENT@ ESTOU...!!! REALIZADO POR: María
Gran colaboradora de A Lareira Máxica

** A Frase Máxica de ...Antonio Machado : homes

"Dicen que un hombre no es hombre hasta que oye su nombre de labios de una mujer”



Antonio Machado

martes, 12 de febreiro de 2008

** Marramaooooo… marramaooooo…!

Aínda que non estamos oficialmente na primavera, con este tempo tan bo parece que xa chegara. Os arbustos do xardín empezaron a brotar e as camelias xa levan uns días cheas de flores. As mimosas tamén floreceron. O Entroido, do latín introitus, unha festa tradicional e antiga que ten a súa orixe na celebración da fin do inverno, remata hoxe. Os gatos do meu vecindario levan varios días alterados, co sangue en plena efervescencia. A especie gatuna débese rexer polo seu propio calendario e, polo que se ve, vai cunhas cantas semanas de adianto con respecto ó gregoriano. Esta semana celébrase o San Valentín e os de Ferrero Rocher xa puxeron na TV o anuncio dos seus bombóns. A verdade, non me gustan moito as campañas comerciais que pretenden fomentar o consumo de chocolate entre os namorados.
Explícome, tendo en conta que o chocolate seica é un bo substituto do sexo, ata me parece unha falta de consideración coas persoas máis desafortunadas. Xa sabedes, as víctimas dos erros de tiro do chosco Cupido. Hai que ver, dos que necesitamos a nosa ración diaria de chocolate para sobrevivir, que o noso non é antollo senón pura necesidade, non se acorda ninguén.

Uns tanto e outros tan pouco. E senón que llo pregunten a miña tía Florentina: “non che hai máis que vicio Eleniña, que agora hai mil cousas e antes nós non tiñamos nada. Cando Manolo me dixo o de metelo polo outro lado case lle planto unha labazada na cara. E que eu sempre lle dicía que “non” e el estaría farto de aturarme, que eu ó meu Manolo quíxenlle moito e ben que me gustaba facelo, que nós daquela éramos novos, que casamos con vinte anos, e xa se sabe.... ¡Pobre Manolo!, queenpazesté, xa hai dous anos que faltou e inda me parece que o sinto andando pola casa. Que boíño era, e que considerado, foime afacendo pouco e pouco e así que lle collín o gusto ben que o pasamos, faciámolo case todiñas as noites. Se che digo a verdade Eleniña, os tarros de crema Nivea pouco duraban, e que eu non quería ter tantos fillos como mamá, que coa miña Loliña xa estaba contenta”.

Onte, ó descolgar o teléfono da salita, oín esta conversación da tía Florentina e de mamá.

...Ampliar/recoller resto do relato de Alvariño [ +/- ]

    Non sabía que a liña estaba ocupada, foi unha casualidade. Miña nai quedou muda, eu pasmado. Agora entendo ese bo humor, ese sorriso permanente, esa paz interior que acompañou sempre a miña tía Florentina. Eu pensaba que viña de tanta misa e de tanto rosario. Polo visto, no seu estado de perpetua felicidade tamén deberon influír bastante outras facetas da súa vida terreal. Nunca pensei que a vida sexual das beatas e os sancristáns fora tan intensa.

    Ó mellor, o dos desemparellados é un colectivo minoritario e por eso non lle compensa ás marcas de chocolate invertir nunha campaña publicitaria dirixida exclusivamente a nós. Pode ser. Está visto que o que non se conforma é porque non quere. En caso de apuro sempre se lle pode botar a man ó comodín do amor platónico. Non me parece mala idea: cero discusións, cero tensións, cero conflictos, nin sogro, nin sogra,... ¿Sexo? Bueno, para que enganarnos, daquela maneira. É o que ten o platonismo, hai que apañarse so ou zamparse uns cantos bombóns cando che entran as ganas. Algunha desvantaxe tiña que ter.

    Miña prima Pili, a irmá pequena de Juanjito, acaba de entrar na cociña cun prato tapado cun papel de aluminio.

    - ¿Qué traes aí ?
    - A proba das filloas.
    - Qué ben, pois déixaas aquí na mesa.
    - ¡Alvariño! Xa che esqueceu que empachaches o domingo coas orellas.
    - Como eres, que eu so quería probalas.
    - Si, si... probalas todas, que a ti unha non che chega. E ti, ¿qué fas?
    - Nada, escribo un pouco.
    - ¿Sobre qué?
    - Neste momento, sobre algún dos inconvenientes dos amores platónicos.
    - ¿E cáles son?
    - Non cho digo. Xa lerás o relato na Lareira.
    - Pois terei que lelo, que como tamén teño un amor platónico ó mellor convenme estar informada.
    -Non me digas, ¿e pódese saber quén é o afortunado?
    - Si, Jorge Flo. Podes poñelo no teu relato se queres. E ponlle tamén unha foto súa que hai na páxina de M-80, unha na que está sorrindo. É alto, guapísimo, intelixente, bo, deportista, millonario, ten sentido do humor, ten unha voz preciosa e por riba, é mandamáis nos 40. ¡Ai...!, co sacrificado que é cantar na orquestra, todo o día co pasodoble na boca...
    - Cala un pouco Pilita, que me vas arruinar o relato.
    -Anda, Alvariño, faino, que me fai ilusión, que Juanjito xa é famoso e a min inda non me nomeaches nunca.
    - Xa veremos, non che prometo nada Pilita. E que neste relato xa falei da familia máis arriba.

    Mi madriña, o dos amores platónicos estase a converter nunha epidemia. Os gatos, que deben ser infinitamente máis listos que os humanos, seguen disfrutando no xardín:

    -¡Marramao...marramao...!1

    Achégome a ventá e vexo tres gatos. Un deles é o Lucas, o gato da miña veciña Maruja, e os outros dous non sei de quen son. O Lucas está desmellorado, máis fraco. Estes días nin sequera debeu comer e tamén debeu facer máis exercicio. Vai ter razón o médico novo. O outro día díxome que se quería adelgazar debía moderar a inxesta de calorías e facer exercicio con regularidade. Agora que o penso, deben existir moitos paralelismos entre a medicina e a veterinaria. Claro, por eso se fan tantos experimentos con ratos e cobaias, e por eso de don Ramón, un dentista xa xubilado que houbo na miña vila, dicía a xente que era coma un veterinario.
    É o que ten escribir e reflexionar, sempre te acabas decatando de cousas que doutro xeito inda che habían de pasar desapercibidas.

    -Ñam... ñam... ¡qué boas están as filloas que trouxo Pili!

    1. Onomatopea. Úsase para imitar o maullido do gato na época de celo.




UN RELATO ELABORADO POR: Alvariño
Gran colaborador de A Lareira Máxica

** Un novo contador para A.L.M.

Para @s curios@s, desde hoxe tedes na columna da dereita, tras "A eira dos blogs", un novo contador no que se detallan o lugar de procedencia das visitas e desde que páxina ou artigo accederon a este blog (ou se accederon directamen ó blog poñendo a dirección del). Tamén informa, cando abandoan o blog, de qué páxina visitan a continuación (no caso de non visitar ningunha outra, aparece "A Lareira Máxica" como última visitada). É, por tanto, aínda máis detallado que o contador que se ve na marxe superior esquerda da páxina. Agardamos que vos guste.

** A Frase Máxica de....De Musset: a paciencia


" Non hai auténtico xenio sen paciencia "



Alfred De Musset

luns, 11 de febreiro de 2008

** Imaxes para disfrutar uns minutos

** A Frase Máxica de ... Colette: amor e dúbidas


" Cando se é amado non se dubida de nada, cando se ama dúbidase de todo "



Colette

domingo, 10 de febreiro de 2008

** Isidre Esteve, un exemplo de coraxe e autosuperación

Isidre Esteve, é un gran exemplo de superación. O catalán participou moitos anos na competición de motos do Rally París Dakart (a última no Dakar de 2007, ó último disputado), obtendo boas actuación e estando preto de gañar o Rally nalgunha ocasión. Nembargantes, o destino xogoulle unha mala pasada en marzo de 2007 cando sufriu un accidente noutro rally en Andalucía que o deixou en cadeira de rodas por mor dunha lesión medular.

Apenas un ano máis tarde, acaba de anunciar que vai competir no Campionato de España de Todoterreos. Aí é nada. Coraxe, valentía, pundonor e autosuperación non lle faltan a Isidre. Hai uns meses lera unhas declaraicón que dera nunha rolda de prensa. Falaba cunha serenidade e un optimismo que sorpendeu a mot@s do feito de quedar en cadeira de rodas para sempre. Tiña asumido o que lle pasou e as consecuencias para a súa vida: "Acepte la situación desde el primer momento. Pedí sinceridad (a los médicos), porque quería saber qué lesión tenía". Sufrimento, claro está, non lle faltara, pero tocaba tirar para diante. Vía o vaso medio cheo. Dicía que podía ter sido pior e estar morto. E tiña razón. Outros compañeiros seus, - algún deles gañou o Dakart- hoxe non o poden contar. El, pese a todo, está vivo.

Deunos un exemplo de seguir adiante a pesar de todo. Afirmaba -e sígueo facendo- que se sente con ganas de facer moitas cousas e que "me he dado cuenta que puedo hacer de todo". Esta semana fíxose público que vai voltar a competir. Proba de que as súas intencións non se quedaron nun mero desexo.

Bravo, Isidre. E deséxoche o mellor e moitos éxitos, que estou seguro que van chegar. Como ben dis, non serán pronto pero acabarán chegando. E o máis importante: TÉS VIDA, UNHA GRAN ILUSIÓN E MOITO MOITO APOIO de tod@s. Sorte.




UN ARTIGO REALIZADO POR: Julio Torres
Coordinador de A Lareira Máxica

sábado, 9 de febreiro de 2008

** Cuestión de humor. ¿Inferno exotérmico ou endotérmico?

La siguiente pregunta fue hecha en un examen trimestral de química en la Universidad Complutense de Madrid. La respuesta de uno de los estudiantes fue tan ’profunda’ que el profesor quiso compartirla con sus colegas, vía Internet; razón por la cual podemos todos disfrutar de ella.
Pregunta: ¿Es el Infierno exotérmico (desprende calor) o endotérmico (lo absorbe)?

La mayoría de estudiantes escribieron sus comentarios sobre la Ley de Boyle ’el gas se enfría cuando se expande y se calienta cuando se comprime’.

Un estudiante, sin embargo, escribió lo siguiente:
’En primer lugar, necesitamos saber en qué medida la masa total del Infierno varía con el tiempo. Para ello hemos de saber a qué ritmo entran las almas en el Infierno y a qué ritmo salen. Tengo sin embargo entendido que, una vez dentro del Infierno, las almas ya no salen de él. Por lo tanto, no se producen salidas. En cuanto a cuántas almas entran, veamos lo que dicen las diferentes religiones: la mayoría de ellas declaran que si no perteneces a ellas, irás al Infierno. Dado que hay más de una religión que así se expresa y dado que la gente no pertenece a más de una, podemos concluir que todas las almas van al Infierno. Con las tasas de nacimientos y muertes existentes, podemos deducir que el número de almas en el Infierno crece de forma exponencial. Veamos ahora cómo varía el volumen del Infierno: según la Ley de Boyle, para que la temperatura y la presión del Infierno se mantengan estables, el volumen debe expandirse en proporción a la entrada de almas. Hay dos posibilidades:

1. Si el Infierno se expande a una velocidad menor que la de entrada de almas, la temperatura y la presión en el Infierno se incrementarán hasta que éste se desintegre.

2. Si el Infierno se expande a una velocidad mayor que la de la entrada de almas, la temperatura y la presión disminuirán hasta que el Infierno se congele.

¿Qué posibilidad es la verdadera? Si aceptamos lo que me dijo Ana en mi primer año de carrera (’hará frío en el Infierno antes de que me acueste contigo’), y teniendo en cuenta que me acosté con ella ayer noche, la posibilidad número 2 es la verdadera y por tanto daremos como cierto que el Infierno es exotérmico y que ya está congelado. El corolario de esta teoría es que, dado que el Infierno ya está congelado, ya no acepta más almas y está, por tanto, extinguido; dejando al Cielo como única prueba De la existencia de un ser divino, lo que explica por qué, anoche, Ana no paraba de gritar ’¡Oh, Dios mío!’

Dicho estudiante fue el único que sacó sobresaliente




ENVIADO POR: María
Gran colaboradora de A Lareira Máxica

venres, 8 de febreiro de 2008

** ¿Quen coñece o conto da néboa e a vergoña?

Onte contáronme un conto/ historia/ lenda ou como queirades chamarlle que me encantou. Descoñezo por tanto o seu autor /a se é que realmente o ten. Se cadra, poida que sexa unha desas historias anónimas, non o sei. Googleando pola net o único que conseguín sacar en claro é que se trata dunha historia tradicional leonesa. Se alguén sabe algo máis, sempre agradeceríamos que nos ilustraran mellor (eu polo menos).
Era a historia da néboa e a vergoña. Ó parecer as dúas gostaban de reunirse e quedar de cando en cando para verse, parolar e quen sabe se tomar un café, pero iso só no verán. Un bo día a vergoña preguntoulle á néboa como podía facer se algún día non lle resultaba doado atoparse con ela posto que descoñecía o seu enderezo. A néboa respondeulle que daría con ela á tardiña nos veráns e sempre nos altos e pola mañanciña cedo de inverno polos vales adiante. Pero tamén lle preguntou polo enderezo da súa interlocutora, a vergoña. Esta só puido responderlle que carecía de enderezo persoal posto que “se un día perdes a vergoña, nunca volves a atopala.”




ARTIGO FEITO POR: María
Gran colaboradora de A Lareira Máxica

** Pastora Soler: do flamenco ó pop

Encántame Pastora Soler. En realidade o nome real desta sevillana de 29 anos é Pilar Sánchez Luque. Cantante camaleónica onde as haxa. Empezou cantando flamenco e logo mudou o seu estilo. Gústame máis agora. Ten boas cancións e unha voz potente e agradábel. Hai un chisco estaba escoitando unha canción súa na radio, que sei que lle gusta moito ó Jaime, o meu querido home. Pois como dentro dun poco vai a visitar ALM pois sorpresa, sorpresa!!. Adícocha a tí, en especial, pero tamén, a tódolos visitantes de ALM, e, por suposto, ó noso coordinador Julio Torres, outro namorado da música pop desta sevillana (¿e dela tamén Juliño?, ¿ou "so" tés ollos para Diana Palazón, Elsa Pataki e Cristina Villanueva?, jejeje amigo, paréceme que te acabo de pór coloradiño. Sinto ser algo indiscreta. Espero que isto no me custe o cargo, jejeje).
Boa fin de semana a tod@s.




UN ARTIGO DE: Patri
Administradora axudante de A Lareira Máxica

** A Frase Máxica de... Descartes...sobre a razón

“Non hai nada, repartido de modo máis equitativo, que a razón: todo o mundo está convencido de ter suficiente"



René Descartes (1596-1650) Filósofo y matemático francés

mércores, 6 de febreiro de 2008

** A Frase Máxica de....L. Jeldres...sobre a verdade

" Se adicas unha hora ó día durante 20 anos a pensar sobre o que é verdade, seguramente concluirás que non existe tal cousa"



Leopoldo Jeldres

domingo, 3 de febreiro de 2008

** Carnaval, Carnaval, quérote !!!!!

Carnaval, carnaval!!!! Ola amig@s de A.L.M. O Jaime máis eu atópamonos disfrutando uns días do carnaval na terra do meu home: Xinzo de Limia. Estámolo pasando de medo porque ós dous gústanos moito o de disfrazarnos. Temos máis perigo que Piraña nunha tenda de comestibles Aquí, como en Verín e outras zonas de Galicia, o carnaval vívese cos cinco sentidos. E vos ¿disfrazáchevos? ¿De que vos ides disfrazar ou de que vos disfrazaches? Nós disfrazámonos de Epi e Blas. Jajajajaja, que risas. ¿Que carnaval vos gusta máis: Xinzo, Verín, Pontevedra, O Grove, A Illa de Arousa,....? Eu quédome con estes, aínda que o de A Illa de Arousa tamén me gusta moito. E o desfile do Ravachol en Pontevedra tamén é moi recomendable. É algo distinto.
Aproveitando que estamos en Carnaal anímovos a que nos contedes anécdotas que vos pasaran en algún carnaval e de paso, se tedes vídeos ou fotos que nolas envíedes. Namentres, póñovos uns vídeos que quitei de Youtube. E déixovos que nos voltamos á festa na rúa. Deica!!



>> CORREDOIRO XINZO DE LIMIA 2008



>> SAETA RAVACHOL (Pontevedra 2006)


>> CARNAVAL NA ILLA DE AROUSA


>> CHIRIGOTA "LOS DE LA CARPA" 2008




UN ARTIGO DE: Patri
Administradora axudante de A Lareira Máxica

** Un gadget relaxante cheo de peixes

Ver peixes tamén axudan a relaxarse un pouco. E con tanto stress que sufrimos hoxendía....Comprobámolo no blog de Eifonso Lagares, Islas Cïes Blog,de onde quitamos o seguinte simpático e entretido gadget. ¿Reláxavos? ¿Gústanvos os peixiños? Ah, unha advertencia: non se poden pescar nin comer. Éstes non. Pobre vosa!!! Ah, que se me olvidaba: se facedes click na imaxe aparece comida para os peixes. Aliméntadevos ben!!!!!!

sábado, 2 de febreiro de 2008

** Pau Gasol sube o seu prestixio ó fichar polos Lakers

Sen dúbida, a nova das últimas horas é a fichaxe do baloncestista español Paul Gasol polos Angeles Lakers. Deixa atrás o equipo que o acolleu nos últimos seis anos e medio na NBA: Os Memphis Grizzlies. No equipo de Memphis deixa orfo ó outro españo: Juan Carlos, a "Bomba" Navarro. A súa fichaxe implica o traspaso de 4 xogadores dos Lakers a Memphis, así como a cesión dos dereitos do irmán, de Pau, Marc Gasol e tamén as elección dos Lakers nos draft de 2008 e 2010.

Os Lakers é un dos equipos míticos da NBA. Aínda me lembro dos duelos nos 80 cos Celtics Boston de Larry Bird. Pódese dicir que foron os dous conxuntos que dominaron a década. Daquela Magic Jhonson, Kareem Abdul-Jabbar ou Bob Mcadoo entre outros. Por este equipo tamén pasaron outros míticos xogadores coma Wilt Chamberlain ou Shaquille O'Neal. Nos 80 gañou 4 ligas (alí falan de aneles) da NBA: temporadas 81-82, 84-85, 86-87 e 87-88. Asemade, disputraon 7 finais e acadaron máis de 50 victorias en todas e cada unha das 10 temporadas regulares (en 5 delas gañaron máis de 60 partidos). En fin, toda unha lenda dos 80, vida algo a menos nos últimos anos. Hoxe, sen dúbida, a súa gran estrela e Kobe Bryant.

Gasol, moita sorte, e moitos éxitos cos Lakers. Sen dúbida, un premio merecedísimo ó teu esforzo pouco recompensado ata o de agora no equipo dos Grizzlies. So resta por saber que número lucirá nos Lakers, pero coido que voltará a ser o 16. A súa fichaxe todo un acerto para as dúas partes: para os Lakers porque gaña un xogador importante, campión do mundo de baloncesto e que promedia un bos números na NBA, e para Gasol porque vai a un equipo mítico e campión da NBA, que garda tras de sí unha gran lenda.



UN ARTIGO REALIZADO POR: Julio Torres
Coordinador de A Lareira Máxica

** Microsoft vai comprar Yahoo!

Se nada o remedia, e parece que non, o xigante Microsoft vaise facer co segundo buscador máis importante en internet: Yahoo!, unha empresa que nos últimos anos está tendo problemas económicos e xa tivo que despedir a moitos empregados. A oferta que lle acaba de facer Microsoft din que a fai, logo de tantear a operación, pero que, case seguro, vai obter o visto bo de Yahoo!. ¿De canto é a oferta?de 30.000 millóns de euros nada máis e nada menos.

Para min á noticia é triste, porque un sempre é partidario da competencia e canta máis mellor, porque redunda na maior diversidade e menor monopolio en internet. O mesmo penso para a vida diaria fóra de internet. A competencia comercial sempre é bo, se está ben prantexada (e non coma nos temas das gasolineiras). Redunda en favor de precios máis competitivos. Os monopolíos xeneran dictaduras económicas e sociais.

Para Microsof e Yahoo! a operación será boa. E tentaranos vender que así faranse máis forte (algo obvio). Neste momentos o buscador de Microsoft é o Live Search (antes Msn) e o de Yahoo! o do mesmo nome que a empresa. Xuntos queren recortar distancia do buscador por excelencia en internet: o da todopoderosa empresa GOOGLE. O duelo de xigantes está servido: GOOGLE contra MICROSOFT, pero namentres a oferta diminúe, achégandose a un "bipolio".



UN ARTIGO-OPINIÓN REALIZADO POR: Julio Torres
Coordinador de A Lareira Máxica

venres, 1 de febreiro de 2008

** O ser galego..... con identidade propia


El gallego no te llama por teléfono ... DACHE UN TOQ!
El gallego no saluda .. DICHE BOAS!!
El gallego no se cae .. ANALIZA A CIRCUSTANCIA !
El gallego no se enamora ... ESTA ENCONACHADO!!
El gallego no trata de convencerte ... COMECHE A ORELLA!
El gallego no concierta una cita con sus amigos ... QUEDA PARA BOTARSE UNHAS RISAS!!
El gallego no t golpea...METECHE UNHA PALISA MORTAL!
El gallego no da besos ... COMECHE A BOCA!!
El gallego no bebe mucho ... ÉNCHESE!!
El gallego no es que no entienda... NON O PILLA!!
El gallego no te da la espalda ... MANDATE A PUTA MERDA!!
El gallego no te llama la atención ... PERO QUE ME ESTAS CONTANDO?? NENO!!!
El gallego no se relame ... DICE SOBOME!!!
El gallego no se inmuta .. BOH!!!!!!
El gallego no acariacia ... SOBA
El gallego no molesta .. É UN XOVES!
El gallego no se alimenta .. ÉNCHESE COMO UN PORCO!
El gallego no golpea .. SOLTACHE UNHA OSTIA!
El gallego no trabaja a destajo ... TRABALLA COMO UN CAN!
El gallego no se impresiona ... NON TE TIRES ...
El gallego no sufre de diarrea ... TEN O CU Q VOTA LUME!
El gallego no corre a toda velocidad ... SALE FOSTIADO!!
El gallego no se rie a carcajadas... DESCOJONASE!!
El gallego no camina .. COLLE O BUS!
El gallego no es un buen tio ... É A OSTIA!
El gallego no es un tio trankilo ... É UN TIPO SUAVE!
El gallego no dice voy y vengo ... SABES CANDO VAI PERO NON CANDO VOLVE!
El gallego no esta cansado ... TA FEITO UNHA MERDA!
El gallego no ve una chica fea ... VE UN BICHO!!
El gallego no habla claro... SOLTACHO NA PUTA CARA!
El gallego no es cualkier cosa... O GALEGO É UN SER ÚNICO E EXTRAORDINARIO ..



ENVIADO POR: María
Gran Colaboradora de A Lareira Máxica

** JUJEL, a gheada feita buscador

O Google tamén sabe da gheada. So tedes que pinchar en JUJEL e poderedes comprobar que a nosa benquerida gheada tamén lle come a ourella (non a do carnaval) ó xigante americano. Coa axuda de Google, iso si. Os seus creadores afirman que: "Este sitio é basicamente tres cousas: un servizo público, un experimento en cooperación con Google Inc. para limitar as búsquedas á referencias galegas, e unha páxina simpática para chamar a atención e por en liña dous fenómenos manifestos como son a gheada e o seseo no territorio galego".
Boa nova, sen dúbida, que nos foi remitida por María, unha das nosas grandes colaboradoras.

** A Frase Máxica de... Orison Swett...sobre a sonrisa

“La sonrisa es una verdadera fuerza vital, la única capaz de mover lo inconmovible”



Orison Swett Marden

xoves, 31 de xaneiro de 2008

** OPINIÓN: O último libro de Peñafiel ¿Información veraz, injurias, cotilleo? ¿Onde están os límites?

Unos meses después de que fuera secuestrada la revista "El Jueves" por llevar a su portada una caricatura de los Príncipes de Asturias, Jaime Peñafiel acaba de sacar a la venta un libro: "Juan Carlos y Sofía. Retrato de un matrimonio” en el que relata la tormentosa relación entre los reyes, incluyendo varias infidelidades y discusiones muy duras con palabras, supuestamente textuales, de la reina como "aunque me odies no te puedes divorciar" ¿Es más ofensiva e injuriosa una caricatura que un libro que habla de la vida privada de los monarcas de esta forma? A continuación se reproduce el prólogo.

.................................................................................................................................

...Ler/Ocultar Prólogo do último libro de Peñafiel [ +/- ]



    El hecho de haber nacido ambos en 1938 ha creado a veces cierta confusión al afirmarse en algunas biografías que son de la misma edad, lo que no es cierto. Porque mientras don Juan Carlos de Borbón y Borbón nacía el 5 de enero, ella, Sofía Schleswig-Holstein Sonderburg-Glücksburg, lo hacía el 2 de noviembre. Pero de lo que no hay duda ni es discutible, sino una verdad incuestionable, es que ambos cumplen en el año 2007 setenta años. Dos jóvenes septuagenarios, cuarenta y cinco años casados (desde el 14 de mayo de 1962), treinta y dos en el trono de España (desde el 22 de noviembre de 1975) —él como Rey titular de la Corona y, como tal, jefe del Estado y ella como Reina consorte—; tres hijos biológicos: Elena (nacida el 20 de diciembre de 1963), Cristina (nacida el 13 de junio de 1965) y Felipe (nacido el 30 de enero de 1968); tres hijos políticos: Jaime Marichalar (desde el 18 de marzo de 1995), Iñaki Urdangarín (desde el 4 de octubre de 1997) y Letizia Ortiz Rocasolano (desde el 22 de mayo de 2004).

    Se trata del hermoso balance de un matrimonio que, como millones de parejas, no siempre ha tenido una relación feliz, no siempre la felicidad ha presidido sus vidas en común.

    La convivencia, a veces tan destructiva porque suele acabar cuando no se administra con paciente generosidad con la pasión, el amor, el cariño y hasta la amistad también ha afectado al matrimonio real con graves crisis que, de no ser vos quien sois, quizás hubieran terminado en divorcio. Durante una breve estancia de don Juan Carlos y doña Sofía en Ginebra para asistir a un importante concierto, uno de los camareros que los atendía —español, como la mayoría de los camareros de entonces en Suiza— fue testigo de una violenta, violentísima, discusión en el jardín del hotel donde se alojaban; en ella los Reyes se dijeron de todo. Mi informador, incluso, oyó decir a la Reina: «Aunque me odies no te puedes divorciar».

    Pero como entonces no era posible el divorcio en el cruel mundo de la monarquía (hoy, el matrimonio del Príncipe con una divorciada y el «cese temporal de la convivencia de la infanta Elena» han convertido a la familia real en una familia cualquiera), toda la salvación residía en no interrogar, en no tratar de conocer y procurar vivir como las mujeres de Oriente: el semblante velado para que no se adivinaran en los ojos ni los deseos ni las penas.

    No hay que olvidar que se trata de un hombre y una mujer, de un matrimonio de larguísima trayectoria, al que le faltan casi cuatro años para las bodas de oro. ¡Cincuenta años soportándose, Señor! Las bodas de plata o de oro son entradas para el museo de la historia de las costumbres, que dijo alguien. A partir de entonces toda la vida significa tres o cuatro vidas.
    «Con estos reveses o te conviertes en una amargada o te haces sabia», le advirtió la reina Victoria Eugenia en una larga conversación que mantuvieron en Lausana tras el anuncio oficial del compromiso matrimonial. Con esta reflexión, la que fuera soberana española le recordaba a su sucesora la tragedia de su matrimonio con Alfonso XIII, en el que, para sobrevivir y no volverse loca, tuvo que recrear su propio mundo en una salita del palacio real, estancia donde se refugiaba, cuando ya no podía más, para hartarse de llorar. Cuando se había desahogado salía y se incorporaba a la familia, que nunca la vio llorar.

    Manuel Soriano, en el libro Sabino Fernández Campo: la sombra del Rey, citado en la introducción de este libro, recordaba mi referencia a la crisis que vivía el matrimonio en 1992. «Estoy seguro —dije yo entonces— de que si se les deja tranquilos acabarán por superarlo».
    Posiblemente así fue, pero no sin antes pasar por dramáticas etapas, incluso muy largas, en las que el matrimonio sin amor se convirtió en amor sin matrimonio. Hacía tiempo que la magia se había perdido, hasta el extremo de que la soledad sentimental entre el Rey y la Reina era abismal. Doña Sofía aceptaba la situación sin perder la dignidad, sin intentar superarla con la cólera, con la rebeldía, con algún plan, esperando que pasara. Sin preguntar nada. Durante mucho tiempo no le quedó más remedio que contentarse a sí misma.

    ¿Es fácil llegar a un pacto de no agresión sentimental como hicieron lord Luis Mountbatten, tío de la reina Isabel de Inglaterra, y su esposa Edwina Ashley, una rica heredera con la que se casó en 1922, cuando ella aceptó que su esposo coleccionaba amantes como quien colecciona sellos? Consciente ella de que no cambiaría, la pareja estableció un pacto: se concedían una libertad total, pero evitando cualquier escándalo. Fieles al pacto contraído, se comportaron como si nada pasara, como si de un matrimonio feliz se tratara.
    Si la tormenta de las infidelidades no se lo ha llevado todo a su paso, pueden subsistir cosas positivas entre los dos. No olvidemos que los matrimonios reales han sido y son tan felices e infelices, tan felices y desgraciados como los del resto de los mortales.

    Alguien dijo que el perdón, cuando ya ha pasado el hecho, no tiene gran mérito. El amor comienza al principio, eso es todo. Aunque es griega, no ha nacido para representar tragedias.
    La llegada de los nietos recondujo esa felicidad a la deriva y devolvió a la pareja real cierta estabilidad emocional.





TEXTO PARA OPINAR PROPOSTO POR: Mariam
Gran Colaboradora de A Lareira Máxica

** A Frase Máxica....de Berdea sobre a debilidade

" Aqueles que aparentan ser débiles, son os que nos peores momentos poden con todo "



BERDEA

luns, 28 de xaneiro de 2008

** O clube das adiviñas: 1 poema...

Velaquí a segunda entrega da nova sección de ALM "O clube das adiviñas". Agardemos que nesta ocasión algúen acerte e a xente participe máis que na primeira ocasión. Daquela ningúen foi quen de dar coa solución do acertixo proposto por María. ¿E desta vez alguén acertará a adiviña? Ougallá. Se ningúen acertase a solucicón desvelarase antes de rematar a semana en curso. Trátase dun poema enviado por Mariam. Como nin o Julio nin eu podemos participar pois a ver se o adivinades. Coido que é fácil. Pedimos nome do poema e autor.


.................................................................................................................................

Dale vida a los sueños que alimentan el alma,
no los confundas nunca con realidades vanas.
Y aunque tu mente sienta necesidad, humana,
de conseguir las metas y de escalar montañas,
nunca rompas tus sueños, porque matas el alma.
Dale vida a tus sueños aunque te llamen loco,
no los dejes que mueran de hastío, poco a poco,
no les rompas las alas, que son de fantasía,
y déjalos que vuelen contigo en compañía.
Dale vida a tus sueños y, con ellos volando,
tocarás las estrellas y el viento, susurrando,
te contará secretos que para ti ha guardado
y sentirás el cuerpo con caricias, bañado,
del alma que despierta para estar a tu lado.
Dale vida a los sueños que tienes escondidos,
descubrirás que puedes vivir estos momentos
con los ojos abiertos y los miedos dormidos,
con los ojos cerrados y los sueños despiertos.



ACERTIXO-POEMA REMITIDO POR: Mariam
Gran Colaboradora de A Lareira Máxica

** A Frase Máxica de ...Octavio Paz....Imaxinación


"En todo encontro erótico hai un personaxe invisible e sempre activo: a imaxinación"



Octavio Paz

domingo, 27 de xaneiro de 2008

** A comunicación invisible: A linguaxe non verbal

Unha mirada, un aceno, un xesto, un asentimento en silencio, un resoplo, un abaneo da cabeza, encollerse de ombreiros, fruncir a faciana, cruzar os brazos, cruzar as pernas, levarse a man á cabeza, rascarse o nariz, non mirar á cara do interlocutor, baixar a mirada, rir sen facer ruído, un guiño de ollos, non atender a quen che fala, mirar fixamente a que che fala devorándo@ cos ollos, taparse o nariz, taparse os ollos, abrir os ollos ata o límite, unhas mans sudorosas, un apretón de mans suave, outro máis forte, outro forte de máis, mirar de reollo, poñer cara de asco, quedarse coa boca aberta, levar a man ó queixo e quedarse pensando absorto no tempo, pór a man diante da boca, tapar os oídos, levar o dedo índice á parte dereita os esquerda da cabeza namentres o xiramos…..Por certo: non estou tolo, non. E podería seguir enumerando un sinfín de xestos, miradas e demais, pero tampouco é cuestión de continuar...¿Que é todo isto?. Xa vos dariades conta de que ten que ver coa linguaxe non verbal. E disto, vai o artigo: da comunicación aparentemente invisible que é a linguaxe non verbal.


Ó longo do día calquera de nós fai unha multitude de acenos que, consciente ou inconscientemente, persiguen unhas finalidades. ¿Cales? Expresar o noso estado de ánimo ou posicionarnos ante algo, incluso se nque non nolo pregunten. E moitas veces o que dicimos ou afirmamos verbalmente non vai en consoancia cos xestos que usamos ou deprendemos. E pasa máis do que poida parecer.

¿A onde quero chegar? ¿Que pretendo dicir? Nada en concreto e todo á vez. Todo isto ven porque nesta última semana déuseme por fixarme nas facianas das persoas e no seu corpo ó tempo que falaban. E voalá....Agora entendo ós psicólogos, a eses profesionais que parecen sabelo todo das persoas e de qué significa o que fan ou expresan. En moitos casos, sorprenderiavos saber cómo e de qué maneira minten as persoas. Outras disimúlano máis pero, aínda así, pódese averiguar se emiten mensaxes contradictorias ou non.

Unha simple mirada pode bastar para saber

...Ampliar/recoller resto do artigo [ +/- ]

    o que nos pretenden dicir, sen nin sequera falar. O xeito, a duración ou a intensidade de ollar a unha persoa pode implicar varios significados: busca de complicidade, axuda, permiso, querer ligar, etc. Xa vedes case hai unha mirada para cada cousa...

    Sen ser ningún experto, é un tema que me gusta e do que teño lido e estudiado. Tal é a importancia da linguaxe non verbal de cara a coñecer a personalidade dunha persoa que nas entrevistas de traballo cada vez se valora máis esta faceta do ser humano. ¿Como saber cando unha persoa nos está a mentir? ¿O que di correspóndese co que o seu corpo nos comunica sen que ela apenas se decate? ¿A que lle debemos facer caso: o que nos di a comunicación verbal ou o que nos expresa a linguaxe non verbal? As dúas son importantes. É precisamente a diverxencia entre ambas a que nos aporta a información máis suculenta: a mentira. E a mentira é algo moi importante de cara a confiar ou non nun futuro traballador, sobre todo en postos que impliquen grandes doses de responsabilidade e honestidade.

    Nalgúns casos a linguaxe non verbal ven derivada de manías ou tics das persoas. Aquí a información está, ou pode estar, contaminada, non sendo fiable ó 100%. Así, por exemplo, hai xente que ten por costume cruzar as pernas ou brazos, pero non por sentirse incómoda ou pouco receptiva (que é o que os expertos intepretan qué significa ter brazos ou pernas cruzados). Ou se che pica o nariz, o lóxico e naturar é rascarte. Tampouco hai que ser taxantes e querer quitarlle un significado de libro a todo....

    Perdoádeme, pero e que en fronte miña hai unha rapaza que me guiña un ollo. ¿Qué me quererá? Xa volo contarei outro día….




UN ARTIGO REALIZADO POR: Julio
Coordinador de A Lareira Máxica

** A Frase Máxica.......sobre ilusións

" La ilusión es un espejismo que devora el alma"



Carlos Martínez Portillo

sábado, 26 de xaneiro de 2008

** Cuestión de humor e risa.....De exámenes (e 2)

[ Ver Cuestión de humor e risa...De exámenes (1) ]

Aves prensoras:
Son las aves que viven en las 'prensas', sitios donde hay mucho agua. Tienen bonitos coloridos, como el cuervo. Maravilloso!! Debe estar pensando en los colores de San Lorenzo...

Ejemplo de gallinacea que no sea la gallina:
El pollo. ¿Está mal? A mí se me ocurre esa y 'el gallo'...

Depuración del agua:
Se hace por los rayos ultraviolentos. Vieron que la violencia no es nueva?

Movimientos del corazón:
El corazon siempre esta en movimiento, solo esta parado en los cadaveres. Bueno... no estaría del todo mal... Firme y haciendo la venia....

Anfibios:
La rana tiene una hendidura cloacal, por la cual lanza el tipico sonido 'cloac, cloac'. Insuperable!

Ejemplo de parásito interno:
Las visceras. Este tiene un cerebro que es un parásito.....

Productos volcánicos:
Las bombas atomicas. Tambien las de crema pastelera y las de crema chantilly....

Las algas:
Son animales con caracteres de vegetales. Igual a su padre......

...Ampliar/recoller resto do artigo [ +/- ]


    Antibióticos:
    El alcohol, el algodon y agua oxigenada. Además de las vendas, apósitos, vinagre, sal, etc. .......

    Glaciares:
    Pueden ser por erosion y por defuncion. O por opción y adopción ....

    Moisés y los israelitas:
    Los israelitas en el desierto se alimentaban de patriarcas. Después vino Hitler y se vengó.

    La soberbia:
    Es un apetito desordenado de comer y beber, que se corrige practicando la lujuria. Este la tiene clara .....

    Geografía-Qué rio pasa por Viena:
    El Vesubio Azul. A veces se pone un poco marrón....

    Fases de la luna:
    Luna llena, luna nueva y menos cuarto. Este atrasa...

    Geografia-Holanda
    En Holanda, de cada cuatro habitantes, uno es vaca. Qué suerte que yo no vivo en Holanda o ya estaría en el Matadero... pero es una suerte que no tengan toros.....

    Geografía-Afluentes del Duero por la derecha:
    Son los mismos que por la izquierda. No está mal... Que corno hay arriba y abajo?......

    Fe:
    Es lo que nos da Dios para poder entender a los curas. Y tiene razón!!!!

    El hombre primitivo:
    Se vestia de pieles y se refugiaba en las tabernas. Gracias a los ecologistas, ahora se visten con fibra poliamida.. y no les permiten tomar alcohol.....




ARTIGO ENVIADO POR: Sonia
Colaboradora habitual de A Lareira Máxica

xoves, 24 de xaneiro de 2008

** O recuncho literario......Reyes Monforte

"Un Burka por Amor" conta a historia de María Galera, unha española que casa en Londres cun afgano. O libro está escrito pola xornalista Reyes Monforte a quen María lle conta a súa historia despois de chamar unha noite ó seu programa de radio para pedir axuda para saír de Afganistán.
Este é so un fragmento do libro:

.................................................................................................................................

"Aquella mañana, Nasrad decidió llevar a su mujer a desayunar a un pueblo cercano. Simplemente le apetecía y sentía que era una especie de ayuda o recompensa para su mujer después de tantos esfuerzos realizados por lo que él entendía una responsabilidad suya. Les acompañaba Motau, su marido, dos hermanos más de Nasrad y algunos niños, entre ellos Abdulah.

Aquel día el desayuno fue algo especial y distaba mucho del escaso y aburrido té con pan que solían desayunar en casa de sus suegros. Y sobre todo, habían salido de aquellas cuatro paredes y de una rutina que estaba ahogando principalmente a su mujer. Pero María pudo ver cómo aquella sociedad la seguía sorprendiendo. Al llegar al recinto, donde iniciarían su primera comida del día, vio que una división espacial la separaba de su marido. María junto al resto de las mujeres que iban en la comitiva se sentaron en un extremo del local, mientras que los hombres se situaron en otro, mucho más amplio, luminoso y mejor aclimatado. Tuvieron que comer separados, porque así estaba establecido.

...Ampliar/recoller resto do artigo [ +/- ]

    María no lograba acostumbrase a estas, para ella, ridículas normas de comportamiento. Le daba la impresión de estar viviendo en la época de sus bisabuelas y la situación le cargaba por momentos. Perno tenía más remedio que aceptarla si no quería contrariar a su marido. Todo menos eso.

    María se dio cuenta de que en aquel apartado destinado a las mujeres, éstas se retiraban el burka para poder ingerir los alimentos con más tranquilidad y normalidad. Pero ella sintió demasiado miedo, un miedo que se le alojaba en la boca de su estómago en forma de nudo y que le tiraba fuertemente cada vez que intentaba levantarse la parte frontal de aquella tela. Por eso decidió disfrutar de aquel desayuno, metiéndose cada porción de comida a ingerir por debajo del burka. Se sintió humillada. Pero no protestó.

    Cuando terminó el desayuno y salió a la calle para dar un paseo por aquel pueblo, María simplemente no veía. Los diminutos cuadraditos del burka a modo de rejilla, situados estratégicamente a la altura de sus ojos, apenas le dejaban entender lo poco que percibía a través de ellos. Se sentía torpe con el burka puesto. Tropezó en más de una ocasión, lo que a veces le hacía separarse del resto de la comitiva, en especial de Motau, a la que tenía de referencia y de la que intentaba no alejarse pasara lo que pasara.

    Pero los pies de María no lograban mantener el equilibrio. Cada dos o tres pasos se pisaba el burka, y no tenía donde agarrarse. Su aturdido andar le hacía arrastrar los pies por miedo a caer y lo único que conseguía era levantar una considerable polvareda que le obligaba a pararse para toser."


    FRAGMENTO DO LIBRO "Burka por Amor", de Reyes Monforte




FRAGMENTO LITERARIO ENVIADO POR: María
Gran Colaboradora de A Lareira Máxica

** A Frase Máxica de....Ruskin....sobre educación

“ Educar a un nen@ non é facerlle aprender algo que non sabía, senón facer del alguén que non existía “



RUSKIN, John

luns, 21 de xaneiro de 2008

** ¿Delirium tremens? Non, cogumelos velenosos

Teño a miña alma de blogger un pouco tocada, será que me gusta demasiado a vida real. Necesito recargar as pilas. Non sei cánto tempo me vai levar, poden ser días, poden ser semanas, un mes, un par de meses..., non teño nin idea.

Este blog é coma un tren, un tren que xamais chega a un destino concreto, un tren sempre en movemento. Algúns pasaxeiros soben e fan un longo traxecto, daquela ALM é para eles coma se fora o transiberiano ou o orient express. Outros collen o tren para facer unha viaxe curta, coma miña tía Florentina cando vai a praia a Vilagarcía no TRD. Uns disfrutan da súa primeira viaxe, outros son viaxeiros veteranos. Todos os medios de transporte teñen usuarios variopintos. Hai de todo, eso é o máis bonito. O tren da Lareira tira para diante sempre. Vaise facendo coñecido, ten usuarios asiduos, pasaxeiros que deixaron para sempre o Castromil e lle colleron gusto o seu tra-ca-tra-ca. Eu necesito descansar. Xa queda lonxe o día que me subín a este tren. Foi todo por casualidade. Na Estación de Ferrocarril de Santiago hai un parking que frecuento. Un día, cando ía recoller o meu coche oín os pitidos dun tren achegándose. Dende o alto da escalinata vino chegar. Era un tren fermoso, parecía antigo mais non fumeaba, recordoume o tren que sae ó principio da película Memorias de África. Quedei un pouco desconcertado, qué facía aquel tren en Santiago, de onde saíra, ó mellor era unha nova atracción turística e eu non me enterara. Entrei na Estación e achegueime ó anden. Sentía curiosidade, pensei que ó mellor baixaba del Meryl Streep. Dos vagóns non baixou ningún pasaxeiro. Xa se sabe, en Santiago a choiva é arte e aquel día facía sol. Soamente baixou o maquinista, recordoume a un vello coñecido meu. O tren era precioso. Sen pensalo moito subín, non sei por qué pero pensei que aquel tren tiña que pasar por Kenia. Por África non pasamos, pero fixen unha viaxe longa e bonita. Gustoume moito, coñecín xente estupenda, moi faladora. Visitamos moitos lugares, moitas cidades, pero o que máis me gustou foi que neste tren tamén se contan historias longas e fermosas. Ó primeiro escoitábaas fascinado e así que fun coñecendo ós demais pasaxeiros tamén empecei a participar nas longas veladas que se fan no vagón comedor. Paseino moi ben. Non vin a Karen Blixen, pero moitas veces sentín que o seu espírito estaba entre nós. Ultimamente atópome un pouco cansado, todo empezou cunha mala dixestión que acabou en cagarría, creo que foi por culpa duns cogumelos. Dende a indixestión sinto molestias no abdome. Teño que repoñerme, por eso decidín volver a miña casa. Onte chegamos a Roma, hoxe visitei San Pedro e ás dez da noite subín ó avión que me vai levar a Madrid. Pronto estarei en Santiago. Non sei si estarei intoxicado, pensei que xa non era capaz de escribir, alégrame comprobar o contrario. Estou malo pero creo que me vou poñer ben pronto.
Alvariño




UN RELATO DE: Alvariño
Gran colaborador de A Lareira Máxica

** A Frase Máxica de......Aldous Huxley

“ As palabras poden ser como raios x se se usan apropiadamente: atravésano todo ”



Aldous Huxley

sábado, 19 de xaneiro de 2008

** O recuncho literario: Hoxe homenaxe moi solidaria

O fragmento que vos envío hoxe é unha homenaxe a tódalas mulleres e homes maltratados polas súas parellas. Espero que a moitos/as lles sirva como exemplo do que non facer.

María

.................................................................................................................................

"La Maltratada"

Yo lo sé: mi caso es un caso corriente. ¿Cómo va a ser? Como yo. Si he venido ha sido porque no puedo más. Ya no hablo ni con mi familia, que me echa en cara que ya me lo decía antes de casarme; ni con mis
vecinas, que lo que me dicen es que me separe y santas pascuas. Pero eso se dice muy pronto. Separarse, ¿y que hace una? Eso es para los ricos y para esas mujeres preciosas y cuidadas que salen en las revistas o en el cine. Míreme usted a mí: deshecha. En ocho años me he venido abajo. Yo no era fea, no, señor, y míreme … Y ahora, más. Hoy, más. Con esta sien como una berenjena, y esta boca igual que el hocico de un cerdo…

Todo empezó enseguida. Al poco de casarnos, la verdad. Pero nunca creí yo que iba a llegar a esto. Que no tenemos hijos, dice. Que es por mí, dice. Pretextos. Él sabe que es por él. Y así se pone, vengándose en mí de lo que no tengo culpa para que parezca que la tengo … Y bebe, sí, señor, bebe. La primera noche queme pegó fue una Nochebuena. Llegó tarde y borracho. Yo le dije que cómo me hacía eso en una noche así. Me miró con un odio que me entraron sudores, hasta entonces no me había mirado nunca así. Del primer puñetazo que me dio me tiró contra la cómoda, me golpeé en esta cadera, y la tuve morada más de un mes … Poco a poco, sin darme cuenta, se ha convertido para mí en un extraño. Peor que un extraño, si quiere que le diga la
verdad; porque fue mucho, y ahora es un enemigo. Cuándo a él le apetece llega, me toca, me fuerza; porque yo ya no quiero, cómo voy a querer con una persona que me ofende, y me zurra, y me obliga, y me insulta, y no se ocupa de si siento o no siento, de si gozo o me duele. Él llega y cucaracha ponte en facha; se sube encima y listo…

Usted creerá que soy mayor. Pues no tengo más que veintisiete años,

...Ampliar/recoller resto do fragmento literario [ +/- ]
    figúrese qué vida. .. Como le iba contando, luego, cuando lo nuestro ya no tenía remedio, ni había ya nada que se pudiera llamar nuestro, lo despidieron de la empresa, y todo fue de mal en peor: el acabose.

    Un día me tuvieron que llevar al Doce de Octubre, y el mismo hospital lo denunció. Me dio tal miedo a que aquello se volviera en contra mía, que en la comisaría lo que dije es que unos muchachos me habían dado el tirón y me habían herido. Pero a los quince días, que aún no estaba curada, me atizó otra paliza tan grande que tuve una hemorragia con la que pensé que me iba, y el tabique este de la nariz roto, y de este ojo perdí la vista. Total, que un vecino entró, y al verme tan malísima, puso una denuncia en la policía. Pero, mire usted, no querían admitirla. Me convencieron: "Que si son cosas de familia; que mañana vas a tener que volver con él y convivir; que ya se pasará; que a lo mejor eres tú quien lo provoca…" Y luego, que en el fondo son cosas de una, no para airearlas, ni para que nadie meta las narices. Porque es que da vergüenza. Y el terror, porque le tengo terror…

    Perdóneme usted: lloro porque no puedo hacer más que esto, llorar … No sé ni a lo que he venido. Ay, por dios, qué estará usted pensando …

    Como un par de meses después – y le hablo sólo de lo mayor, no de una bofetada o de un puñetazo, que eso es el pan nuestro de cada día-, no mucho después me pateó, y me hizo tanto daño que fui a la policía de la otra vez. Yo solita fui, sangrando y a rastras esta pierna. Me admitieron la denuncia; pero me dijeron que no era más que una falta, la mandaron a un juzgado de distrito, si es que se llama así, y ni siquiera le pasaron parte a él. De modo que me quedé peor que estaba. Tres cuartos al pregonero, y no sirvió. Menos mal que él, al no enterarse, no reaccionó matándome.

    Porque estoy asustada. Tengo pánico. Yo sé que el día menos pensado no porque quiera, que lo que es si me mata se le acaba la diversión, sino así, a lo tonto, sin querer – me da un mal golpe y me deja en el sitio. Aterrada estoy, aunque, si le digo mi verdad, la mayor parte de los días no me importaría morirme; quisiera despertarme ya muerta, hay que ver. Y es que no sé para dónde mirar. Si le enseñara cómo tengo el cuerpo…

    Mire usted, yo en la justicia ya no creo. Ni una pizca, lo juro. Hace nada, la última vez que fui a denunciarlo, me denunció él también a mí, porque dijo que yo fui la primera en pegarle, que yo le alcé la mano. Fíjese usted, si ya no tengo fuerza ni para colgar ropa. Pues quiere usted creer que el juez nos hizo pagar las costas a medias –medias, ya usted vez. ¿de dónde iba sacar yo el dinero?-, y a él no lo condenó … No creo en nada ya. Lo único que quiero es que usted se acuerde, cuando me mate – porque ése me mata: ya tengo yo hecha la digestión del guiso-, de que yo estuve aquí para decirle, como en la agonía, que nadie me defiende. Nadie. Nadie …





    FRAGMENTO DO LIBRO do libro: Los Invitados al Jardín, de Antonio Gala






FRAGMENTO LITERARIO ENVIADO POR: María
Gran Colaboradora de A Lareira Máxica

xoves, 17 de xaneiro de 2008

** Cuestión de Humor e Risa... De exámenes (1)

Etas son algunas respuestas de alumnos a consignas dadas en el ingreso a la Universidad Católica de Còrdoba. Están escritas con la misma ortografía de los alumnos. Aunque son para llorar, algunas de ellas son casi geniales.


RESPUESTAS DE EXAMENES DE INSTITUTO
(la ortografia es original): Si, si... verdaderamente original en algunos casos..

Los cuatro Evangelistas:
Los cuatro evangelistas eran 3: San Pedro Y San Pablo. Leo y releo, y no entiendo cuál es el tercero -y último- de los 4...

La catedral de León:
Fue construida por los romanos gracias a un arquitecto americano. Que les mandó los planos por e-mail

Formación de las cordilleras:
Las montanas no se forman en uno o Dos dias, tardan mucho tiempo en formarse. Semanas, tal vez?

¿Qué es la atmósfera?:
La atmosfera es el sitio donde se encuentran los procesos atmosfericos como las nubes. En esta parte se producen los rayos sismicos, que son aquellos que producen los terremotos y el temblamiento de tierra.

Movimientos del corazón:
De rotacion alrededor de si mismo y de traslación alrededor del cuerpo. Es un 'Doctor' en astronomía..



...Ampliar/recoller resto de respostas [ +/- ]


    Círculo:
    Es una linea pegada por los dos extremos formando un redondel. Yo no podría definirlo mejor..

    Averiguar si es primo el numero 2639:
    Para mi que este numero es primo porque no hay ningun numero que dividido por este numero que es 2639 nos de exacto. Si usted ve que esta mal lo corrija. Me encantó la puesta en juego de la subjetividad para esta respuesta! 'Para mí que...' Luego, el error matemático puede cometerlo cualquiera.

    Primera ley de Mendel:
    Mendel era un hombre que durante toda su vida se dedico al cruce de las plantas. De sus experiencias hizo un libro pero lo publican en una encuadernacion mala y la gente no se entero Despues de Mendel dos personas descubrieron lo mismo que el sin saberlo y vieron que habian perdido el tiempo inutilmente. Qué huevones los dos tipos que vienieron después de Mendel, no? Descubriendo el agua tibia... Y que boludo el profesor que se debe haber pasado un cuarto de hora contando la anécdota para introducir el tema...
    Che...¿Quién es Mendel?

    Etapas más importantes en la evolución del hombre:
    Sobre el año 570 se cree en la primera aparicion del Homo sapiens. A partir del 570 y hasta el 1200 el Homohabilis. A partir del 1200 y hasta aproximadamente el 1700 el Homohabilis y despues, hombres normales. No me puedo parar de reir...

    El anarquismo:
    Es una ideologia racional y astringente. Será buena para la limpieza del cutis?

    Marco Polo :
    Fue un descubridor cartagines que pretendia descubrir America; que lo consiguio. Marco Polo: un pionero. Colón: como los 2 huevones posteriores a Mendel.

    Acueductos:
    Eran para transportar el agua de un extremo a otro en vez de ir cargando con los cubos. Esta es la más racional de todas.

    Los marginados:
    Viven en la calle, no tienen dinero y no poseen privilegios como es ovio . Está muy bien!!! Yo lo apruebo.

    La nobleza:
    No podian ser de ella si no tenian sangre y no eran de familia de ese grupo. Solamente vampiros....

    Una de posesiones:
    En las tierras del noble se uvicaba la casa del señor, el molino, la tostadora del pan, etc... Este fué reprobado porque se olvidó de la heladera, lavarropas, microndas, etc. ......

    Literatura-Medir el segundo verso escrito en la pizarra:
    Unos 75 centimetros. Menos mal, podrían ser varios kilometros......

    Esqueleto de la pantorrilla:
    Esta formado por el hueso mas largo del cuerpo, que es el fémur que va desde el omoplato hasta la rotula. Mejor tomarse el subte, es un trayecto muy largo.....


    El cerebro:
    Las ideas, despues de hablar se van al cerebro. Podrían irse a pasear al culo, por ejemplo.....





ARTIGO ENVIADO POR: Sonia
Colaboradora habitual de A Lareira Máxica

** A frase Máxica de ...Truffaut


" Un pesimista é un optimista con experiencia "



(Francois Truffaut)






NOTA QUE ME PASA O JULIO, para publicar:

As seccións de "A frases máxica de..." ou "A frase simpática..." non desaparecen De A Lareira Máxica. Seguiranse publicando intercaladas entre os artigos, aínda que en menor frecuencia, porque desda hai uns días, na columna da esquerda puxemos un gadget de Google que recolle toda unha colección de FRASES MAXICAS E/OU SIMPÁTICAS aleatorias, que engloban: cita do día, citas famosas, citas de cine, refráns galegos, piropos e outras frases. Agardamos que as consultedes. Asegúrovos que se pasa un bo tempo léndoas. Existe un amplo abanico e hainas boas ou divertidas.

Para os que prefirades enviarnos frases (propias ou alleas) para publicar na sección de artigos "A Frase Máxica" ou "A Frase Simpática" pois seguilo facendo. Agardamos comentarios: que bos parecen. Que se publiquen non quere dicir que nos esteamos dacordo con elas. So pretendemos inducir á que opinedes sobre as frases, ó igual que o facemos cos artigos que publicamos no blog. Entre os obxectivos de A Lareira Máxica está o do fomento dunha participación interactiva de tod@s os seus lectores, así como o de reflexionar e opinar de todo aquilo que se publica no blog.

Carpe Diem

martes, 15 de xaneiro de 2008

** A riqueza de comparar noticias: Unha nova web

Tod@s sabemos, ou deberiamos saber a estas alturas da vida, que os medios de comunicación non son obxectivos. Sexamos realistas. A utópica obxectividade que se mece nas facultades de xornalismo desparece na práctica cotián. Intereses, axudas económicas e subvencións teñen o seu aquél, o seu puntiño como diría outro. Así, por exemplo,non é para nada raro escoitar....¡pégalle unha volta a esa noticia ou ó titular! (ó cal se prima moito porque é o que resalta nos lectores) non vaia ser logo que....

¿E a que ven todo iso? Ben a que hoxe entérome polo blog de La Huella Digital, de Nacho de la Fuente, que hai unha web, Enewsc, que compara as noticias de diferentes xornais de España, Reino Unido e Estados Unidos. De momento so a ollei por riba. Non sei se se será algo superficial ou vai máis aló. En España compara as noticias de El País, El Mundo, Público, 20 minutos, Periodista Digital e ABC. Non está mal. Agardemos que todo isto facilita a laboura do lector a non deixarse levar pola primeira noticia dun xornal que le. Nunca é bo confiarse a un so medio de comunicación. Na diversidade ideolóxica está a riqueza psicolóxica das noticias. Aprender a quitar as túas propias conclusións e mellor que chas dean feitas. E se confiamos sempre nun so medio, corremos o perigo de facernos dunha secta e desbotar calquera outra cousa. E así lle vai a moitos. Pero que a "Don Erre que Erre" do desaparecido actor Paco Martínez Soria....

Como xornalista, sempre estarei a favor de que cantas máis cabeceiras e medios de comunicación haxa mellor será para o cidadán de a pé. Terá onde beber de diferentes fontes e ideoloxías. Logo el terá que tentar dilucidar que é o que relamente está pasando. Si é unha tarefa difícil pero debemos pensar, e non que pensen por nós. Craso erro ése o de deixarse levar.

Unha sociedade madura implica deixar escoller, fomentar variedade, xa que non hai información obxectiva pura. E cada día máis téndense máis a absorber medios de comunicación (aínda que de vez en cando vexa a luz algún novo por sorte)... Iso resta liberdade á calquera sociedade, porque non nos olvidemos que os medios de comunicación son ¿o cuarto poder?



UN ARTIGO-OPINIÓN DE: Julio Torres
Coordinador de A Lareira Máxica

** "La nómina de mi padre". Reflexión de FORGES

'La nómina de mi padre en diciembre de 1979 era de 38.000 pesetas. Él trabajaba como peón en una obra. En ese mismo momento le ofrecieron comprar una casa. Le pedían un total de 500.000 pesetas por ella. Decidió no arriesgar y continuar viviendo en régimen de alquiler, en unas condiciones muy buenas. Se trataba de una casa modesta pero muy bien ubicada, en pleno centro de un pueblo cercano a Barcelona. A los pocos meses mi padre y mi madre compraron un terreno en otro pueblo de la misma provincia y en menos de cinco años de esfuerzo ya habían levantado y pagado una vivienda de 120m2.

Han pasado 27 años. En 2006 y en el mismo pueblo donde viven, un piso modesto de 75m2 a las afueras no se encuentra por menos de 35 millones de pesetas, y estoy siendo muy generoso.

En el año 1979 el coste de un piso era del orden de 14 mensualidades de un peón de obra 38.000 pts/mes x 14 meses = 532.000pts.El sueldo en 2006 de un universitario recién titulado en ingeniería informática sin experiencia profesional no llega a las 200.000 pesetas mensuales. En el año 2006 una vivienda modesta cuesta 175 mensualidades(14 anualidades!!!!) de un ingeniero informático.

...Ampliar/recoller resto do artigo [ +/- ]


    200.000 pts/mes x 175 meses=35.000.000 pts.

    Los jóvenes de hoy necesitaríamos cobrar 2,5 millones de pesetas mensuales para estar en igualdad de condiciones con nuestros padres que compraron una vivienda a principios de los años 80.

    2.500.000 pts/mes x 14 meses = 35 Mill. de pts

    Los pisos en el año 2006 deberían costar 2,8 millones de pesetas para que los jóvenes de hoy estemos en igualdad de condiciones con nuestros padres en 1979.

    200.000 pts/mes x 14 meses = 2.800.000 pts


    No encuentro adjetivo alguno en el año 2006 para calificar lo que mi padre consideró arriesgado en 1979. Está claro que los pisos no van a pasar a costar de la noche a la mañana 30 veces menos, de 35 a 3 millones.También está claro que no voy a cobrar 2,5 millones de pesetas mensuales, por muy buen trabajo que encuentre y por muchos estudios que tenga. Lo primero que se le ocurre a uno es seguir viviendo en casa desus padres y ahorrar el 100% del sueldo durante los próximos 14 años,para el año 2020 (yo rondaré ya los 40 años de edad) tendré el dinero suficiente para comprar una vivienda al coste del año 2006 pero, por supuesto, no al coste del año 2020. Evidentemente esta ocurrencia la desecha uno antes de hacer cualquier cálculo. Aunque un joven bien intencionado consiga ahorrar 2, 4 o 6 millones con mucho esfuerzo en pocos años, a día de hoy nunca podrán evitar:

    1) Pedir un préstamo al banco a 40 o 50 años (si consigues ahorrar 2, 4 o 6millones puedes reducir el período a 35 - 45 años, pero 5 años no suponen prácticamente nada cuando estamos hablando de medio siglo de pago). Te darás cuenta de que no vives en una democracia sino en una dictadura. El dictador no se llama Francisco Franco, sino La Caixa,BSCH, Banc de Sabadell o, en general, 'la banca'. Ni siquiera tendrás la libertad de decir lo que piensas a, por ejemplo, tu jefe, no vaya a ser que cierre el grifo y no puedas pagar al dictador.

    2) La otra solución es pagar un alquiler de por vida. En este caso el dictador se llamará Juan García, José Pérez o Pablo el arrendador. La situación no es distinta a 1).

    Después de esta reflexión ten la delicadeza de no decir a un joven que su problema es que no ahorra, eso fue válido para ti en 1979, incluso era valido para algunos jóvenes en1999, pero no en 2006, en 2006 sólo consigues cargar con más impotencia, si cabe, al muchacho. El esfuerzo de nuestros padres, sin duda alguna admirable, no era estéril (podían obtener una vivienda de propiedad en un período de 5 años). El mismo esfuerzo realizado por nosotros, los hijos, sólo llega para quizá reducir en 5 años una hipoteca de medio siglo. La vivienda nunca fue un objeto para enriquecerse, sino para vivir y es de lo poco material que sí necesitamos. La ley del libre mercado puede establecer el precio de los televisores de plasma al precio que quiera... yo no los compraré...pero nunca tuvimos que permitir que esa misma ley fijara el precio de la vivienda, porque todos Necesitamos vivir en una y no todos podemos pagarla. Los jóvenes, incluso aquellos que tenemos estudios superiores,no podemos competir'.




    "La nómina de mi padre"
    UN ARTIGO DE OPINIÓN DE: Forges
    Publicado en EL PAÍS, do 2/5/2006







ENVIADO POR POR: María
Gran Colaboradora de A Larera Máxica

luns, 14 de xaneiro de 2008

** O recuncho Literario.....Bram Stoker. Drácula

8 Mayo.

Temía, al empezar a escribir en este cuaderno, volverme demasiado difuso; pero ahora me alegro de haber anotado todos los incidentes desde el principio; porque hay algo tan extraño en este lugar, y es tan raro todo él, que no puedo por menos de sentirme intranquilo. Me gustaría estar a salvo y lejos de aquí, o no haber venido. Puede que esta extraña existencia nocturna me esté afectando; pero ojalá sea eso todo.Si tuviera a alguien con quien hablar, podría resistirlo; pero no tengo q nadie. Sólo puedo hablar con el Conde; ¡pero qué consuelo¡ Me temo que soy la única persona viviente de este lugar. Dejadme ser prosaico a la hora de contar los hechos; eso me ayudará a soportarlo, y evitará que se me desboque la imaginación. De lo contrario, estoy perdido. Dejadme decir cuál es mi situación … o cuál creo que es.

Me acosté, pero sólo dormí unas horas; y viendo que no podía conciliar el sueño otra vez, me levanté. Tenía el espejito colgado junto a la ventana y había empezado a afeitarme. De repente, sentí una mano en mi hombro, y oí la voz del Conde que decía:

- Buenos días.

...Ampliar/recoller resto do relato [ +/- ]


    Me sobresalté, asombrado de no haberle visto, dado que el espejo reflejaba toda la habitación que tenía detrás. Con el sobresalto, me hice un leve corte, aunque no lo noté al principio. Contesté al saludo del Conde, y me volví hacia el espejo para averiguar porqué no le había visto. Esta vez no cabía error posible; el hombre estaba cerca de mí, y podía verle por encima del hombro. ¡Pero su imagen no se reflejaba en absoluto en el espejo! Se veía toda la habitación que tenía detrás; sin embargo, no había signo de hombre alguno, excepto yo. Era sorprendente, y dado que esto sucedía después de tantas cosas extrañas, empezó a aumentar en mí esa vaga sensación de inquietud que siento siempre que tengo al Conde cerca. Pero en ese momento descubrí el corte que me había hecho; sangraba un poco y un hilillo de sangre me corría por la barbilla. Dejé la navaja y me volví para buscar un poco de esparadrapo. Cuando el Conde me vio la cara, le fulguraron los ojos como con una especie de furor demoníaco, y me agarró súbitamente por el cuello. Me revolví, y su mano rozó el crucifijo que yo llevaba puesto. Esto produjo en él un cambio instantáneo; y se le pasó tan rápidamente el furor, que me pareció pura figuración mía.


    -Tenga cuidado –dijo-; tenga cuidado de no cortarse. Es más peligroso de lo que se figura, en este país. – Luego, cogiendo el espejito, añadió-: Y éste es el desdichado objeto causante del percance. Estúpida baratija de la vanidad humana. ¡Fuera!

    Y abriendo la pesada ventana con un tirón de su terrible mano, arrojó el espejo, que fue a romperse en mil pedazos sobre las losas del patio. Luego se retiró sin decir una palabra. Es un fastidio, porque ahora no sé cómo me voy a afeitar; a menos que utilice la tapa de mi reloj o el fondo de mi jabonera, que afortunadamente es de metal.


    Cuando entré en el comedor, el desayuno estaba servido; pero no vi al Conde por ninguna parte. Así que desayuné solo. Es extraño, pero hasta hora no he visto al Conde comer ni beber. ¡Debe de ser un hombre muy singular! Después del desayuno, anduve explorando un poco por el castillo. Salí de las escaleras y encontré una habitación orientada hacia el mediodía. La perspectiva era magnífica, y desde donde yo estaba podía contemplarse perfectamente. El castillo está en el borde mismo de un terrible precipicio. Si soltase una piedra desde la ventana, ¡podría verla caer unos treinta metros sin que tocara nada! Hasta donde alcanza la mirada, se extiende un mar de verdes copas de árboles, con algunos vacíos, donde se abren los abismos. De trecho en trecho, se divisan algunas hebras de plata, donde los ríos serpean en profundas gargantas que recorren los bosques.
    Pero no me siento con ánimo para describir cosas bellas. Después de ver el paisaje, seguí explorando: puertas, puertas, puertas por todas partes; todas cerradas con llave y cerrojo. No hay salida posible, salvo las ventanas que se abren en los muros del castillo.

    El castillo es un auténtico presidio, ¡y yo soy su prisionero!



    FRAGMENTO LITERARIO EXTRAÍDO DO LIBRO Drácula, de Bram Stoker






ENVIADO POR: María
Gran Colaboradora de A Lareira Máxica