mércores, 24 de outubro de 2007

** Que rabia da cando......!!!

...Hoxe tiven a miña segunda e última (polo menos polo de agora) sesión de risoterapia. A risoterapia era unha desas actividades que tiña moitísimas gañas de probar e afortunadamente agora tiven a oportunidade de facelo grazas ó concello. Son desas actividades lúdicas que o concello organiza, neste caso, no verán. E jo, que contenta estou. Xa sei que debe parecer un pouco patético, por non usar un adxectivo máis negativo, iso de teremos que chegar ó extremo de teremos que inventar algo novo, unha terapia, unhas sesións ou como queirades chamarlle, para poder rirnos. Si, certo, iso é algo que sempre me chamou a atención. Os nosos antepasados non precisaban recurrir a estas cousas tan modernas para pasalo ben, ser felices e sobre todo, para rir a cachón. Que agora nós vaiamos a unhas clases colectivas para poder facer algo tan, aparentemente, doado e gratis como rir debe estar a facelos revolverse nas súas tumbas. Xa sei. Pero non creo que moitos de nós nos tomemos a risoterapia dese xeito. Como algo obrigatorio, necesario ou imprescindible para rirnos. Sen embargo, podemos tomala como unha alternativa máis de ocio e lecer.

Así foi como ma tomei eu. Era un xeito de probar unha actividade nova que tiña moitas gañas de coñecer, de rirme, de pasalo ben, e por encima, de estar con máis xente (coñecida e tamén sen coñecer). E dende logo que non me sentín defraudada. Todo o contrario. É algo que vos recomendo a todos. E moitísima razón ten Julio cada vez que nos insta a aquelo do "carpe diem", pasalo ben, rirnos e demais. Lembro
moitas noites ó carón do lume desta lareira "escoitando" os seus relatos sobre a risa e as súas innumerables propiedades. Julio debe estar farto de repetirnos aquilo de "rir queima non sei cantas calorias" , "10 minutos de risa equivalen a non sei cantos de exercicio". Pois era certo, unha que era reticente a crelo, ten que admitir que tiña razón unha vez máis. Non sabedes o que sudamos. Non sei se por efecto da risa en si, dos choros que a risa nos producían ou do que, pero o certo é que saes de alí case tan cansada como do ximnasio. Sudamos, choramos, xogamos, falamos, e rimos tanto que ó final tíñamos ata maniotas. De verdade, prométovolo. Maniotas na boca, maniotas nas costas, maniotas por todas partes. Pero ... que contenta estou!!! Que ben o pasei!!!


ENLACE RELACIONADO: 5 MINUTOS DE RISA EQUIVALEN A...




Que rabia da cando...!!! ELABORADO POR: María
Gran colaboradora de A Lareira Máxica

** A Frase Máxica de... Ramon Llul // ¿Que opinas?

"O amor nace do recordo; vive da intelixencia e morre por olvido”



Ramón Llull

luns, 22 de outubro de 2007

** Comunidades con corazón y esperanza. Parte 2

[Voltar a ler a Parte 1]

PARTE 2ª DA EXPERIENCIA

Las gentes del lugar viven en casas de madera (palos unidos entre ellos), de cinc, o incluso de paja, suelos de tierra, cocinan en la parte exterior de la casa con una hoguera, algunos probablemente duermen sin colchón, por supuesto sin luz, ni agua (si tienen suerte y hay agua cerca bien y sino la van a buscar al lugar más cercano (cercano para ellos) y si son de los más afortunados, tienen letrina y sino imaginaos donde harán las necesidades.

...Ampliar/recoller resto deste relato real [ +/- ]


    Por otro lado que deciros sobre la vestimenta, mas que ropa, en muchos casos serian trapos, los niños en casa no la necesitan, están desnudos, sean grandes o pequeños y lo mejor no tienen infecciones como nosotros, están en la tierra tirados, corretean por los caminos descalzos….Y sus mejores ropas son para ocasiones especiales, ir a la escuela, a la capilla, y esa misma vestimenta la cuidan y la miman porque es la única que tienen.

    Aunque parezca mentira ellos viven, a su modo, sonríen y casi ni se quejan. La vida es tranquila, pues no hay tiempo, ni años, la vida pasa sin mas.

    Nosotros, desde nuestra situación, nos fuimos acostumbrando poco a poco y me he dado cuenta, que podemos vivir perfectamente, en las condiciones en las que estábamos.

    Otro aspecto que me costó, el tiempo, el día era intenso, pero parecía que llevábamos mucho tiempo en el lugar, sin embargo pasaba rápido. Supongo, que la diferencia estaba en que no había horarios, ellos lo desconocían, pero no sé como, algunos llegaban bien a la hora de las clases (nuestra función en la comunidad era alfabetizar a niños/as y adultos).

    En nuestras tierras estamos mediatizados por el tiempo, tanto movimiento, que, con frecuencia, no nos permite saborear los buenos momentos de la vida.

    Ahora, me pregunto, ¿quiénes son más pobres? ¿Qué significa ser pobre? ¿Qué significa tener?

    Por las mañanas era tiempo de alfabetización con los niños, era duro, intenso pero lleno de riqueza. Son niños poco acostumbrados a las normas, a una estructura y un orden, muy acostumbrados a memorizar, pero no a razonar. Porque nadie se lo ha enseñado. Pues muchos tienen una gran imaginación, son despiertos, vivos y con ganas de saber y aprender, con entusiasmo. Son muchachos alegres, traviesos, son auténticos. Son niños, sin embargo, casi todos ellos, en sus casas son pequeños adultos, deben trabajar en el campo, cuidar de la casa, ir a buscar agua, lavar…

    A penas comienzan a caminar y ya deben ayudar en el hogar, trabajar. Niños bien pequeños, caminan lejos para coger agua, que ni siquiera nosotras podíamos casi con las botellas. Es una necesidad familiar, para poder vivir, más bien sobrevivir.

    Por la tarde, alfabetización con adultos, son personas muy agradecidazas. En ciertos lugares venia poco gente. Para ellos supone un sacrificio, pues después de muchos horas de trabajo en el campo o en el mercado (horas caminando con pesos sobre sus cabezas, en muchas ocasiones, para vender algo y volver a sus casas) y en sus hogares. Las mujeres, hombres y jóvenes que asisten a las clases, son dignos de admirar, porque después de tantas horas de esfuerzo, no me extraña que la gente no asista.



    En muchas ocasiones, para ellos es más importante comer hoy, que ver un futuro a largo plazo. Comienzan a plantearse muchas cuestiones en sus vidas, pero aún queda mucho, para que valoren la formación y la importancia de la comunidad, para luchar por sus necesidades. A pesar de la mentalidad de las gentes, parece ser, que cada vez hay mas conciencia de comunidad y necesidad de formación, gracias a las semillas sembradas por gente que trabaja en esos lugares, que es poca. (Gracias).

    Sin embargo, me ha llamado la atención, tanto en niños como en adultos, su poca capacidad de crítica, de opinión, el estar a veces tan parados ante su propia realidad. Y, sobre todo, lo poco que se valoran las mujeres, con todos los valores positivos que tienen.

    Es, como si se les cortase la posibilidad de revelarse, pero sé que tienen alas para volar e imaginar. Necesitan que se les de estímulos para valorarse como personas en la sociedad y poder salir a pedir sus derechos.







RELATO REAL ELABORADO POR: Sonia
Colaboradora de A Lareira Máxica

** A Frase Máxica de... H.Keller : ¿estás dacordo?

"O que unha vez disfrutamos nunca o perdemos. Todo o que amamos profundamente é parte de nós mesmos"



Hellen Keller

venres, 19 de outubro de 2007

** O Puzzle do Polizón (nova sección)

En estos momentos me siento polizón, polizón porque me he colado en esta página y aquí pienso seguir hasta que me descubran y me echen. Apenas llevo equipaje, mis posesiones más valiosas son un cuaderno de tapas azules, una vieja estilográfica y una caja de madera donde guardo las piezas de un puzzle. Siempre me han fascinado los puzzles, las partes que componen la figura. Unas, llenas del color de la primavera, otras, sombrías como una tarde de invierno. Me gustan los puzzles que tienen muchas piezas, cuantas más mejor. Al principio, lo reconozco, asustan un poco. Al final, después de muchos meses, todo encaja perfectamente y la figura se completa. La realidad fragmentada vuelve a ser realidad, el caos se convierte en orden. Cada uno de estos relatos es una pieza del puzzle, son tan distintas, con tan variados colores, que parece imposible que puedan ser parte de un todo. No lo niego, es un puzzle complicado.



I

La máquina del tiempo



A los 20 años lo tenía todo claro, sería cosa de la arrogancia de la juventud. Ahora no, la experiencia no aporta clarividencia, por lo menos, no en mi caso. Con el pasar de los años, he perdido todo el radicalismo, todo me parece más confuso, ya no es blanco o negro, lo más probable es que sea gris. Yo me muevo en el terreno de los grises, del humo, de la niebla. Todo puede ser, ya casi nada es seguro. El futuro es totalmente incierto, y el pasado… también. Hay tantas cosas que desconozco, tantas que supongo, tantas que no me han contado.


...Ampliar/recoller resto do relato[ +/- ]
    Yo también me he ido desvaneciendo casi sin darme cuenta. Hoy me he mirado al espejo y en él he visto reflejada mi sombra. El tiempo se empeña en dejar huellas en mi rostro, huellas que el maquillaje trata de ocultar. Atrás queda la niña inocente y soñadora de las últimas semanas. Cuántos años han pasado, no lo recuerdo, creo que diecisiete. No puede ser, son demasiados. Ahora que lo pienso, sí, sin duda, han pasado diecisiete años. Ni siquiera sé como lo he dudado un momento. Hace diecisiete años no sabía que la vida me brindaría aquella oportunidad, aquella oportunidad que deje pasar. Todos cometemos errores. Lo he vuelto a encontrar. De lejos, me pareció alguien tremendamente familiar pero no lo reconocí, me resisto a ponerme las gafas. Sigue siendo un tipo carismático, muy carismático. Estos días he pensado mucho en aquella época. Sólo me arrepiento de una cosa, de haber dejado que me robaran los sueños, de no haber tenido coraje, qué estúpida fui. Cuantas puertas he ido cerrando yo misma. A veces, pienso que no me han dejado soñar, que me han hecho vivir una vida que no es la mía. Intentando ayudarme, me han destruido. Me siento un ser inútil y frágil, otro cachivache más de la estantería del salón, no sirvo para nada útil y si me caigo estallo en mil pedazos lo mismo que una figurita de cristal. He necesitado mucho tiempo para darme cuenta, todos estos años he vivido por inercia, sin pensar a dónde iba. Siento que he vivido demasiado para los demás y muy poco para mi misma. Ayer lo pasé muy mal, varias veces durante el día, las lágrimas llenaron mis ojos. Como casi nunca estoy sola, ni siquiera pude llorar en paz, vaciarme, expulsar este dolor de mi cuerpo. Hoy por la mañana me ha asaltado la ira, la rabia, la impotencia. Después de comer, he vuelto a mi estado habitual, la resignación. He mirado las viejas fotos ya sin pena ni gloria. Encontrármelo ha sido un bonito regalo de la vida. No lo esperaba, creí que solo era un recuerdo perdido para siempre. No es tan solo un recuerdo, sigue siendo realidad. Esta noche he salido y he conocido a un fotógrafo inglés, una vez más he tratado de huir hacia delante. Me lo he pasado bien, el fotógrafo era interesante, pero ni siquiera recuerdo su nombre y hace apenas una hora que nos hemos separado. Esta noche quisiera meterme en una máquina del tiempo y volver atrás aunque sólo fuera por unas horas. Cuánto daría por poder hacerlo, por volver a sufrir al verlo al lado de aquella morena estúpida. Si lo pienso, todavía sigo teniendo ganas de retorcerle aquel pescuezo de jirafa. Recuerdo cómo se divertía haciéndome rabiar y también cómo se fue de mi vida. - ¿Vas a escuchar mi programa? - No, no creo, siempre me acuesto temprano. - Ya. Me paso el día disimulando, un día de estos van a tener que darme un premio a la mejor actriz revelación, categoría tragar y tragar, tragar saliva, no perder jamás la compostura y sonreír, convencerme de que mañana va a ser un buen día y tratar de hacer una buena jugada en una mesa en la que mis adversarios juegan con las cartas marcadas. POLIZÓN Creative Commons License Esta obra está baixo unha licencia de Creative Commons



O Puzzle de: Polizón
Debutante en A Lareira Máxica

mércores, 17 de outubro de 2007

** Qué content@ estou cando ....!!!

Que contenta estou cando....!! Por fin chego á casa cheíña de frío e podo encender a lareira esta que comparto con todos vos. Porque ben mirado, no verán, co lorenzo quentando todo o día, aínda unha se afai sen a lareira de fondo no salón. Pero ahora que chega o outono, que empeza a xiar polas mañás e polas noitiñas por moito que Lorenzo se faga o remolón e non nos queira deixar, agradécese ter a lareira quente cando chegas á casa. Así que estou moi, pero que moi contenta de que Patricia entre nas nosas vidas vía A Lareira e da man de Julio.

Eu tamén me quero unir ó agradecemento de Julio e darche as grazas por aceptar a súa petición. Que xa eran moitos meses sen "Que content@ estou cando..." ou sen "Que rabia da cando..", sen os comentarios, ás veces agrios, ás veces doces, ás veces mordaces, ás veces simpáticos de Mariam, sen os relatos de Alvariño e sen as colaboracións de tantos outros. Aínda que non o creades, a lareira era para min o feito de seguír en contacto, ou de cando menos, saber que algúns "amigos" seguían vivos. Dende o paro este forzado da lareira, perdín o contacto por completo con eles. Non sei se seguen vivos, se non soportaron os calores do verán e desapareceron en combate, se que lles pasou. Igual volven ahora como os cogomelos no outono. Oxalá.
Pero por se eles non se animan a volver, sempre nos quedará A Lareira Máxica de Julio, e ahora tamén un pouquiño máis, de Patri.

Grazas Patri!!!



QUE CONTENT@ ESTOU.... ENVIADO POR: María
Gran colaboradora de A Lareira Máxica

luns, 15 de outubro de 2007

** Comunidades con corazón e esperanza. Parte 1


H ace ya algún tiempo, una niña soñó estar y compartir con los más pobres un tiempo. Con los años ese sueño se cumplió, no es el cuento de Cenicienta, ni la Bella Durmiente, ¡no, no!, era mi sueño, ¡ah!, no me he presentado, soy una simple ciudadana del mundo, llamada Sonia, que vive en Galicia (España).

Hoy escribo, desde Republica Dominicana, en Santiago, desde la casa de mayores de las Hijas de Jesús (zona situada en una zona de clase media-alta). Estamos en tiempo de relax, después de compartir con los que menos tienen. Afortunadas nosotras de poder ver tantos contrastes y ser, si cabe, más concientes de la cruda realidad.

Antes de comenzar a contaros mi brevísima experiencia en contacto con los más pobres, pedir perdón a todas mis compañeras por todos los errores cometidos en nuestra convivencia y agradeceros el haber estado ahí y la posibilidad de conoceros. También quiero dar gracias a las Hijas de Jesús por la posibilidad de vivir esta experiencia, por su ayuda, amabilidad y cariño.

He comprobado durante esta convivencia (momentos buenos y duros), que se puede compartir y estar, aunque cada uno sea diferente y piense diferente. Pena, que ha faltado tiempo para mostrarse una, con más libertad.

Es difícil expresar en pocas palabras los momentos vividos aquí. Me voy cuestionándome muchos aspectos a nivel personal, a nivel de la vida y de la zona donde he estado.

Una reflexiona, de forma más intensa, con que poco podemos vivir y cuanta dependencia tenemos, cuanta importancia damos a lo material y que poco dedicamos al ser, al estar con las personas, al ayudar, a ser verdaderos ciudadanos del mundo, a ser persona humana. Cuanto tiempo dedicamos en darle vueltas a cuestiones que no son tan importantes, aunque nos lo parezca y sino lo solucionamos nos hundimos.

...Ampliar/recoller resto do artigo [ +/- ]



    Hemos visitado algunas zonas con contrastes diferentes y un lugar, allá perdido en la loma (montaña), dejado de las manos de Dios (decía una dominicana, cierto es), un precioso lugar: El Valle, …. Cuatro comunidades, con un paisaje impresionante y bello (es una pena que la tierra tenga tantas piedras, que dificulta la adaptación de ciertos cultivos, porque las raíces no se sujetan bien en el suelo. Los cultivos que más abundan son las habichuelas, el maíz, los aguacates y mangos. Sin embargo, choca tanta belleza y tan poco productiva).
    La belleza del paisaje y del lugar tiene un encanto especial, por el manto verde y florido de la zona, por la variedad de animales que allí hay (luciérnagas, mariposas de todos los tamaños y colores, insectos, sapos (macos), lagartijas que correteaban por fuera y dentro de las casas, los cerdos negros, caballos y vacas que se apartan al paso de la gente…) y sus cantos que alegran la noche y el amanecer. Estábamos en el paraíso, pero, en muchas ocasiones no lo hemos visto, tan centrados en los mosquitos, a los cuales todavía no nos hemos acostumbrado.

    Pero, lo precioso, el encanto de este lugar, radica sobre todo en las gentes, personas cercanas, sencillas, humildes, agradecidas, con una sonrisa en sus labios, un saludo lleno de energía (un abrazo fuerte, o un choque de manos intenso, lo viven, lo sienten.), dispuestos a ayudar, dispuestos a dar a cambio de nada.

    Y, una leve sonrisa, me hace recordar, los niños/as del lugar, saltando y corriendo, con gran vitalidad y energía, al principio un poco tímidos, pero enseguida se mostraron tal cual, cariñosos, cercanos, expresivos, traviesos.

    Parece mentira, una llega a un país extraño, con gente diferente y te hacen sentirte en casa, entras en sus vidas, te hacen sentirte importante, cuando somos un simple ser, un ser en la nada.

    Nuestra llegada, creo que para ellos significa esperanza. Sin embargo, la esperanza está en ellos, si despertaran, tienen un gran potencial que explotar. Si ellos quieren cambiar, si ven sus necesidades desde su punto de vista, pueden mucho, porque con unidad y esfuerzo lo pueden. Necesitan despertar. La gente de otros lugares puede llegar, aportar su granito de arena, pero siempre veremos las cosas de otro modo, bien diferente a ellos, la semilla verdadera y la esperanza está en ellos, cuando sientan que quieren volar, lo harán. Mientras, supongo que gente de unos y otros lugares llegaremos allí con nuestra ideas de lo que es vivir mejor (¿Tenemos razón?, ¿esa es la mejor vida? Todo me lo cuestiono.) y se intentará hacerles ver lo valiosos que son y lo que pueden hacer.

    Durante nuestra estancia, nos hemos hospedado, en una casa de lujo, en la casa del obispado, en nuestras tierras sería una casa de pobres. La casa era de piedra y cemento, con tejado de cinc, había un hueco entre el tejado y la pared de la casa, el suelo era de cemento. La casa tenia una cocina, una despensa, dos habitaciones con muchos colchones (viejos que se hundían), teníamos un baño. Para nosotras todo era un impacto, vater sin cisterna (para expulsar las necesidades usábamos un caldero con agua), nos duchábamos con la manguera o con calderos de agua, lavar la ropa a mano…lugares sin luz, esperar a que llegue el agua para llenar bidones, bichos que nos visitan, las mosquiteras en la cama….Je, ¡qué ironía! Cuan afortunados éramos, lo teníamos todo.



    PARTE 1ª dunha serie de tres entregas que forma parte dunha EXPERIENCIA HUMANA REAL







RELATO REAL ELABORADO POR: Sonia
Colaboradora de A Lareira Máxica

** Adianto de novos contidos


H ola a tod@s!!!. Boto moito, pero que moito moito, este blog e a ós que o visitan. Hoxe, decidín colarme uns minutiños. Encender o pc e respirar aire de A Lareira Máxica. Como xa vos contei, teño uns problemiñas que que fan desaconsellable que utlilice o ordenador de momento porque me é perxudcial. Agardemos que pronto TODO VOLTE Á NORMALIDADE e ESTEA RECUPERADO. Hoxe fago unha excepción á prohibición galena. Agardemos non me pase factura.

Antes de continuar, quixera felicitar a miña amiga Patri porque coido que está facendo un bo traballo ó frente deste barco. Non esperaba menos. É unha colosa neste de internet, aínda que non lle guste recoñecelo. Onte estivemos falando e e falando do blog. ¿ Novidades? Sí. Paseniñámente irésdesvos atopando con elas. O blog pretende ser un lugar onde opinar, informarse, relaxarse, rir, escribir artigos ou lembrar cousas ou feitos pasados, todo isto condimentado non so polo que escribe un servidor senón polo que tod@s poidamos aportar. Ou sexa un blog aberto a tod@s os que o visitades. Quero deixar claro que NON é un blog político (para iso hai moitos e moi bos blogs en internet). Por tanto, ó único tema que non ten cabida en ALM é precisamente o da política. Este é un blog independente que fuxe desta temática.

¿Cambios? De momento podedes observar que xa non se moderan os comentarios dos artigos. A decisión xa a tomara en agosto e desde setermbro está en marcha. Namentres os cauces do respeto vaian como ata o de agora pois non fará falta voltar á moderación. De igual forma o blog ábrese ó castelán. Podedes ver xa artigos en castelán. Admítense artigos e comentarios en galego e en castelán (agás o título que se porá en galego, no caso de que veña en castelán). Non hai extensión mínimas nin máximas. Todas serán benvidas.

¿Contidos?. Vanse tentar potenciar. Ós que xa había vanse a sumar máis. Sobre todo de opinión e de actualidade. Tamén crearemos algunha sección nova.

Dentro dos artigos hoxe mesmo teredes o primeiro capítulo dunha serie de tres dunha experiencia humna totalmente rela que a min me fixo sentir moitas cousas so o feito de lela. Unha experiencia dura pero moi enriquecedora vivida por unha lectora de A Lareira Máxica chamada Sonia. Vale a pena lela. Gracias Sonia por facérnola chegar. Un relato moi moi profundo e auténtico, que rebosa HUMANIDADE.

Tamén decidimos crear unha nova sección, a raíz dun artigo dun mail que nos chegou este sábado. Está firmado por “polizón” e creo que é un polízón que nos vai deparar moitos bos momentos. Non sabemos quen é nin nada del. So que é a súa primeira incursión en ALM e que nos di que vai seguir enviando algún artigo ou relato máis. Polo menos eses anónimos que antes non participaban agora parece que o van facendo. Benvido sexas a este lar.

E, como xa vos dixo, Patri o outro día, e eu en moitas veces, DESEXAMOS CONTAR COA VOSA COLABORACIÓN.

GRACIAS, de novo, Patri!!! e GRACIAS a todos vós por seguir visitando este blog que pretende, como sempre o fixo, que sexa un lugar interactivo para todos os que o consultan. Onde se poida ler e crear contidos.


Un saúdo a tod@s e Carpe Diem.



Julio Torres
Coordinador de A Lareira Máxica

venres, 12 de outubro de 2007

** QUE RABIA DA CANDO...........!!!

...t e discriminan por miope. Si rapaces, sinto decepcionar a imaxe de perfección absoluta que tiñades de min pero si, son miope. Non hai nada nin ninguén perfecto, non? e eu non ía ser menos.

Veredes, unha destas longas tardes deste chuvioso Agosto estaba eu aburrida e decidín voltar a un mundo no que facía que non me adentraba: o cibermundo, ou o que é o mesmo, o mundo dos ciberlighes, porque ó fin e ó cabo, iso é o que todo dios parece buscar na internete. E cal non foi a miña sorpresa o decatarme de que as cousas mudaran e moito, dende a miña última "ciberexperiencia". Atopeime cun friki co que mantiven unha primeira conversa un tanto, imos deixalo en, atípica. O de friki conste que é unha valoración meramente subxectiva. Tamén por se é relevante, vou engadir un detalle sobre o rapaz en cuestión: tiña estudos superiores. Non quere dicir que o que non chegou a rematar a antiga EXB non poida manter unha conversa coherente, pero precisamente porque si pode, o feito de que a persoa coa que estás a falar teña unha carreira universitaria superior, debería ser suficiente para asegurar unha conversa de calidade.

Dende o primeiro momento as súas preguntas foron moi estranas, ou iso me pareceron a min. Igual a cousa funciona así. Explicar cómo eran aquelas preguntas é complicado porque daba a impresión de que o home tiña un formulario cunha serie de cuestións que a súa interlocutora tiña que cumprir, e de non ser así, non había conversa posible. Así pois a conversa comezou cunha batería de preguntas sen sentido, sen contexto e sen lóxica algunha.

...Ampliar/recoller resto do artigo [ +/- ]



    Podedes imaxinar como me sentía ante semellante retahila de preguntas sen ton nin son. Estaba un pouco perdida, pero ata me facía gracia o conto, así que deixei que continuara. Cómo acostumo a vestir, que tipo de roupa me gusta, se acostumo a usar chaquetas (aínda estou a intentar dilucidar a importancia de tan relevante cuestión) foron algunhas das cousas que me preguntou, pero, repito, así, sen un contexto coherente que as fixera máis dixeribles, porque ó fin e ó cabo, que che pregunten que estilo tes ó vestir, tampouco é tan grave cando se fai no contexto adecuado, coas palabras adecuadas e no momento adecuado.

    A nosa primeira conversa rematou trala pregunta de se normalmente visto de chaqueta. Non sei se estaba xa demasiado cansa, demasiado sosa ou demasiado que, pero tiña suficiente xa para unha primeira conversa. O seguinte día que coincidimos, e preguntarédesvos porque houbo un segundo, continuou pola mesma línea, pero esta vez xa se encargaba el de preguntar e responder. Se na primeira conversa me sentín como se estivese realizando un casting ó que non me presentara, un casting no que decidirían se era unha mula con bos dentes para ser mercada, nesta segunda conversa era como se o home quixera deixarme claro cales eran as súas aspiracións, como quería a mula. Desta vez as preguntas eran do tipo: Non fumas, non? Claro, ante unha pregunta formulada así, eu que non fumo, respondín que non, pero é que ante tal intimidación, tampouco lle diría que sí aínda que a resposta fose afirmativa. A seguinte e última pregunta da ronda de preguntas do día foi: non usarás lentes, non si? Unha que xa estaba que se mordía a súa velenosa lingua, se antes respondería que non fumaba aínda que botase fume polo nariz, agora respondería que si usaba aínda de non ser o caso, que o é.

    O meu gozo nun pozo, .... e supoño que o del. Ah, vaia, usas lentes. Bueno, pero levarás case sempre lentillas, non si? Todas estades máis guapas con lentillas. Pois non, non, verás, as lentillas fanme dano e canseime de usalas, ademáis e que me vexo moito máis mona e resultona con gafas que con lentillas.
    ...................................................
    ............................................
    .............................
    Fin da conversa.
    A partir dese momento ata eu entendín que as cousas xa non voltarían a ser o mesmo entre nós. De feito, teño que dicir no seu favor, que se despediu educadamente cando lle preguntei, 3 horas despois, se non lle gustaban as rapazas con gafas. Pero para entón, eran os rapaces frikis que fan preguntas raras os que non me gustaban a min.
    Hai que ver como está o mundo. Agora xa non me alarmo ante a posible elección dos nosos fillos á carta. Porque non???




QUE RABIA DA CANDO....!!! elaborado por: María
Gran Colaboradora de A Lareira Máxica

xoves, 11 de outubro de 2007

** Sonos bonitos e inconfesables. Capítulo IV

Napoleón


Del balneario he vuelto nueva, me hacía falta. Estaba cayendo en un pozo muy hondo. Me sentía una desgraciada, una desgraciada acomodada, pero una desgraciada a fin de cuentas. Por fin creo que tengo las ideas claras. Toda la ilusión empieza a desmoronarse. No vale la pena vivir de ilusiones, el tiempo pasa y todo sigue igual, ilusiones, solamente eso. Nada más. Nunca pasa nada porque nada va a pasar, simplemente jugamos, pasamos el rato. No es un mal pasatiempo, al contrario, fue bueno hasta que se convirtió en importante. Ahora necesito más, ya no es suficiente este intercambio de miradas furtivas que se cruzan una y otra vez. Cada vez que le veo marchar apresurado y ajeno a todo siento dentro de mí la tristeza que precede a las despedidas. No quiero engañarme más, no me compensa. De nada me sirve tenerlo aquí.

Mañana es el gran día. Todo tiene un principio y un fin. Mañana será el día del principio del fin. Estas historias raras son así, absurdas. Cuando parece que sí, que todo va bien, pues… no, todo va mal. Casi me da igual, no hay nada peor que ver espejismos, oasis en medio de este desierto de indiferencia. Si soy sincera, todo era demasiado bonito para ser verdad. Quiero que llegue mañana. Me estoy enamorando de verdad.

...Ampliar/recoller resto do relato [ +/- ]
    Mañana, a primera hora, voy a decirle a Cid que lo despida. Se acabó. Sin más miramientos. Lo voy a echar de menos, claro que sí, mucho, pero no me queda otro remedio. No se pueden mezclar sentimientos y trabajo. Cuanto antes se vaya, mejor. Me gusta demasiado, me inspira ternura. Soy demasiado orgullosa para mendigar su cariño. Sufro y no vale la pena sufrir. Era lo que me faltaba, un matrimonio a punto de romperse y un lío en el trabajo. Todo se hará por partes, cada tema por separado. Quiero ser feliz, razonablemente feliz, no pido tanto. A lo mejor pido mucho. Tengo que arreglarme más y recuperar mi estilo. Lo primero para sentirse bien es verse bien. Mañana volverá la rutina diaria y antes de salir de casa tendré que fabricarme una cara nueva delante del espejo. Lástima que no se haya inventado aún un maquillaje todavía capaz de ocultar esta pena tan grande. Me remuerde la conciencia. En el balneario lo tenía más claro, ahora empiezo a valorar las consecuencias de mi decisión. Me siento fatal. Han pasado unos cuantos meses y no me resulta fácil separarme de él. Tengo que hacerlo, claro está. No me queda otro remedio. No quiero tensiones, ni problemas. Me da pena, no puedo negarlo. Las cosas son así, unas historias acaban bien, otras… Esta historia se terminará mañana. Se acabó. Basta ya de comportamientos obsesivos. No le importo nada. No merece mis desvelos, ni mi dedicación, ni mi tiempo, ni mi sonrisa, ni mi afecto.

    El corazón se deshace en un mar de lágrimas. La cabeza, con aire arrogante, le riñe constantemente:

    - Hijo, qué patético eres, anda, límpiate esas lágrimas y serénate un poco. Blando, que eres un blando.

    -Tú a este ni caso, ya sabes como es, un pobre infeliz, con tanto culebrón se nos ha vuelto idiota. Tú lo que tienes que hacer es despertar. No digo que sea buena ni mala persona, solo digo lo evidente: no te hace caso, no le importas nada. Sigue así, apóyale, llena de poesía su vida y él te devolverá lo de siempre: indiferencia. Es eso lo que quieres, te gusta eso, te gusta que te ignoren, recuerda que el mes de marzo está pasando. Recuerda, que te marcaste un plazo y que la primavera ya ha llegado. No ha terminado el mes, pero terminará, sin pena ni gloria, y con el mes de marzo se irá de tu vida. Tienes que ser fuerte y dejarlo ir, aceptar lo inevitable. Se irá y hace bien en marcharse. Es lo mejor y de sobra lo sabes. Dios mío, que tonta eres y con los años vas a peor. –me sermonea a mí.

    - Cabeza, no me gusta tu tono. No te pongas en plan Napoleón que te voy a mandar a Santa Elena – protesto yo.

    Cid me ha dicho que hablará con la asesoría para que prepare los papeles pero que tengo que despedirlo yo. Que es un asunto mío, “personal”. No me esperaba esto.

    -Sí, es un asunto personal ¿y qué?

    -Habla con él por lo menos. Enfréntate a la realidad y no te escondas.

    -¿Qué pretendes Cid?

    -Pretendo ayudarte, liberarte y salvarte. Hoy me siento Dios, ya ves.

    Una y otra vez la misma melodía asalta mi mente, es una música lenta, instrumental. No sé donde la escuché por primera vez pero me resulta tan familiar, tan mía. Siento un vacío enorme. Los primeros días van a ser difíciles, lo sé. Trabajaré mucho. No me queda otro remedio. Trabajo y deporte. No quiero tener tiempo para pensar, no quiero pensar, no tengo ganas.


    Creative Commons License
    Esta obra está baixo unha licencia de Creative Commons



    (Dedicado a María por haber sacado este relato del baúl de los recuerdos y a Jesús F.D. porque después de tanto tiempo sigue inspirándome)




RELATO ELABORADO POR: Pilar
Colaboradora de A Lareira Máxica

mércores, 10 de outubro de 2007

** Preguntas sen resposta

Coido que xa Julio empezara unha sección parecida. Se non lembro mal,
fai uns meses propuxera unha serie de preguntas lanzadas ó aire para
que nós intentáramos respondelas. Estas que a min se me veñen agora á
cabeza non é preciso que ninguén se deixe os miolos no intento de
pretender respostalas. Son só iso, preguntas sen resposta. En
literatura hai un termo para referirse a elas, só que agora non me
lembro del. En calquera caso, ahí van:

- Será esta Patri, que ahora pilota a nave da lareira, aquela rapaza
da que Julio nos falou nun artigo no que nos pedía a nosa opinión por
mor dun can (ou era cadela???) que ameazaba con romper a súa relación
marital?
- Qué será de colaboradores fugaces da Lareira coma As de Ouros,
Drosophylum, a mesma Femme Fatale ou Pilar, a autora daqueles
prometedores sonos bonitos e inconfesables que nos deixou co sabor da
mel nos beizos? Poderemos ler algún día o final deses sonos?
- Cal será a temática do novo artigo do sempre incombustible Alvariño?
- Cando voltará o noso Juliño á tomar o bastón de mandos da Lareira e
por tanto, canto tempo estará con nós a nosa nova capitana Patri?
- Retomará algún día María tamén aquel relato cibernético que comezara
ala polo inverno pasado?
- Cantos séculos de vida lle quedaran a esta Lareira Máxica?
- Cales serán as novas seccións que nos ten preparadas Julio?
- Quen se esconderá detrás de todos os anónimos que deixan a súa
pegada na Lareira?
- Quen sería a Femme Fatale do artigo aquel no que pretendía darnos
leccións sobre como ligar?
- Animarase Patri a pasar de administradora "en prácticas" ou 2
capitana a colaboradora fixa da Lareira?
- Alguén conseguirá enviar máis colaboracións ó blog que a pesada da
María? (Por favorrrr, que alguen o faga xaaaaaaaaa, que estamos
cansados da mesma temática, a este paso, Julio, vas ter que abrirlle
unha sección nova so para ela:p)



Preguntas enviadas por: María
Gran Colaboradora de A Lareira Máxica

martes, 9 de outubro de 2007

** Anímate a colaborar na Lareira Máxica

¿GUSTAS DE COLABORAR NESTE BLOG? Pois faino non agardes máis? Agás de política aquí ten cabida case de todo como di Xulio. Acostuamas ler blogs alleos pero nunca te decides dar o paso para participar nalgún? Pois xa é ora! Amosa o escritor, o crítico, o analista, o humorista, o informador, o deportista,.... que levas dentro. E lerate xente. Se tes vergoña ou iso é un problema pois firma cun SOBRENOME. Lembranzas de hai anos (tv,radio, anécdotas, a vida mesma...), humor, noticias curiosas, noticias de actualidade, humor, deportes, informática, televisión, escribir relatos, comentar ou lembrar libros, música, cine, teatro, reflexións persoais, opinións, enfados (sección QUE RABIA DA CANDO...!!!), alegrías (QUE CONTENTO ESTOU....!!!), envíanos as túas propias enquisas para que as publiquemos, e MOITAS COUSAS MÁIS.



NOTA: O Julio díxome que inda que o idioma preferente do blog éche o galego, tamén son benvidos artigos ou comentarios feitos en español (castelán)

** O valor das cousas sobor de todo











REFLEXIÓNS ENVIADASR POR: María
Gran Colaboradora de A Lareira Máxica

domingo, 7 de outubro de 2007

** O Recuncho Literario..... Marc Levy

¿Quieres entender que es un año de vida? Pregúntaselo a un estudiante que acaba de suspender el examen de fin de curso. ¿Un mes de vida? Díselo a una mujer que acaba de traer al mundo a un niño prematuro y espera que salga de la incubadora para estrecharlo entre sus brazos sano y salvo. ¿Una semana? Que te lo cuente un hombre que trabaja en una fábrica o en una mina para mantener a la familia. ¿Un día? Háblales del asunto a dos que están locamente enamorados uno de otro y esperan el momento de volver a estar juntos. ¿Una hora? Pregúntale a una persona claustrofóbica encerrada en un ascensor averiado. ¿Un segundo? Mira la expresión de un hombre que acaba de salvarse de un accidente de coche. ¿Y una milésima de segundo? Pregúntale al atleta que acaba de ganar la medalla de plata en los Juegos Olímpicos, en vez de la medalla de oro para la que lleva toda su vida entrenándose.

...Ampliar/recoller resto do artigo [ +/- ]


    “Imagínate que has ganado un concurso cuyo premio es el siguiente: todas las mañanas, un banco te abre una cuenta con 86.400 euros. Pero existen dos reglas:

    - La primera regla es que todo lo que no te has gastado a lo largo del día, se te retira por la noche. No puedes hacer trampas, no puedes traspasar ese dinero a otra cuenta, sólo puedes gastarlo. Pero a la mañana siguiente, al despertar, el banco te abre otra cuenta con 86.400 euros para ese día.

    - La segunda regla es que el banco puede interrumpir este juego sin previo aviso. En cualquier momento puede decirte que se ha acabado, que cancela la cuenta y ya no te abre ninguna más.
    ¿Qué harías?

    Toda las mañanas, al despertar, se nos abonan 86.400 segundos de vida en nuestra cuenta para ese día, y cuando nos dormimos por la noche no hay suma y sigue; lo que no se ha vivido en el día se ha perdido, ayer acaba de pasar. Todas las mañanas se repite ese prodigio, se nos abonan 86.400 segundos de vida, pero jugamos con esa regla inevitable: el banco puede cancelarnos la cuenta en cualquier momento sin previo aviso; en cualquier momento , la vida puede acabar. ¿Qué hacemos, pues, con nuestros 86.400 segundos diarios?”


    Fragmento do libro "Ojalá fuera cierto" de Marc Levy






ARTIGO REMITIDO POR: María
Gran Colaboradora de A Lareira Máxica

** Actualización do blog

ola! Apreséntome. Chámome Patri, e vou tentar actualizar este blog. Xulio, si que eres pelota, rapás!! Non é pa tanto. Non che custou tanto convecerme home. Esperemos que o Xulio se recupere axiña e que nos volte a obsequiar coa súa presenza: Botámoste en falla. Sobre o de que publique algo, pois non prometo nada, pero tentareino. Como vos dixo el envíademe as vosas cousas para publicar na Lareira Máxica. Espero non defraudar a confianza depositada polo Xulio á hora de administrar o blog. De antemán perdoade polos erros que poida cometer. En tanto poida irei subindo as vosas cousas e outras que me dixo Xulio ó blog. Por último, quero enviarlle un bico moi forte ó meu home Xaime.
Chaíño

Patri

sábado, 6 de outubro de 2007

** Regresa A Lareira Máxica, de momento sen min

Volta a Lareira Máxica. Por fin!!! Logo de dous meses. Xa era hora!!! Iso si, polo de agora voltará sen min xa que continúo recuperándome e non podo usar o PC. Custoume convencer a unha amiga para que, na miña ausencia, poida ir publicando tódolos artigos que van chegando a A Lareira Máxica. Ó final, e logo de moito insistir, conseguino. Gracias Patri!!! que así é como se chama esta persoa que se vai encargar de actualizar o blog mentras eu non poida. E unha amiga moi aficcionada á informática, que lle gusta o mundo dos blogs. Gracias a ela, poderedes seguir degustando este blog. Prometeume ir subindo os vosos artigos pouco a pouco (Patri xa sabes que a ver se ti publicas algunha cousa túa muller!!!). Non se mollou en canto a prazos e frecuencia de actualización, pero creo que xa é algo importante o feito de que aceptase actualizar o blog. Porque A Lareira Máxica é cousa de todos, non so de min. GRACIAS, MOITAS GRACIAS PATRI!!!!!!

Espero que pronto estea un servidor convosco e ir escribindo cousas. Se podo escribirei algo en papel para que logo Patricia mo suba ó blog. E vós mandádalle todo aquilo que desexedes a dirección de costume.

Antes de desperdirme, salientar que desde o mes pasado A Lareira Máxica é un blog a 3 columnas, en lugar de 2. Nas vacacións de agosto traballara na reestructuración do diseño de ALM. O das 3 columnas débollo á Rosa, outra internauta especializada no mundo dos blogs que me axudou a facer este cambio. Gracias Rosa!!!. Con el conseguin ordear un pouco máis os contidos do blog. Á esquerda os enlaces e á dereita reproductor de música, chat, vídeos, etc, deixando para o medio os artigos. Asemade os enlaces reagrupeinos e reordeneinos por orde alfabética, diferenciando tres grupos de enlaces: no primeiro os máis usaddos (música, correo, tempo, xornais), no segundo adícase ós titulares dos xornais (isto non funciona moi ben, pero a ver se Patri ou eu cando volte o poida solucionar, ou senón suprimilo) e un terceiro bloque doutros enlaces de interés.

Agardo que vos gusten tódolos cambios de diseño. En canto ós contidos, tamén teño en mente varios cambios, algúns dos cales supón a creación dalgunha sección nova e outros serán de maior contido, pero o último casi seguro que sexa cando volte eu, porque non quero abusar da amabilidade da miña amiga Patri. Da gusto ter amigas como ti (xa sei que me vas chamar pelota Patri, pero é a verdade).

Voume. Hoxe fixen unha excepción porque tiña gana de escribirvos eu isto, porque vos voto en falta e porque teño moito mono do blog, pero debo ser prudente e esperar a recuperarme. Namentras déixovos con Patricia. Quero dicir, Patri (Patricia non lle gusta porque lle recorda ó home cando se pon serio con ela e a chama polo nome completo en lugar de dicirlle Patri). Gracias, Patri!!!!

Bicos e abrazos,

P.D.: Gustaríame que aínda que eu non poida lervos, sigades escribindo, comentando artigos, mandando propostas para o blog. O blog non son eu. NON. É un blog de tod@a os que o ledes e vos gusta. A vosa participación é o ingrediente fundamenteal. Salvo de política podedes falar do que queirades, pero dentro dun respeto iso si, como ven sucedendo ata o de agora.

P.D2.: Moitas gracias a todas e todos polos ánimos que me estades a enviar no blog e fora del. Gracias. E moi agradable que @s amig@s se acorden dun nos momentos malos. Iso fala moito das persoas. A tod@s MOITAS GRACIAS DE TODO CORAZÓN!!!

Julio
Coordinador de A Lareira Máxica

xoves, 6 de setembro de 2007

ACLARACIÓNS MOI IMPORTANTES!!!!

A Lareira Máxica voltará....E digo voltará porque por problemas alleos á miña vontade, non podo usar o PC desde hai máis dunha semana. Espero que todo se solucione pronto. Perdón polas molestias.

Gracias a tod@s polo interés a apoio mostrado cara a este blog de diversas formas: en persoa, por teléfono, por mail, polo messenger, e polos comentarios no blog. Gracias de todo corazón.

Dicirvos que ALM vai voltar. De feito durante o mes de agosto estiven traballando na súa remodelacións. Vai haber cambios de diseño (non demasiados, pero si, que se notarán algo), de contido, etc. Ireinos desgranando pouco a pouco.

Por certo, teño algúns artigos pendientes para publicar de dúas persoas: varios de María e tamén outro máis que é algo moi bonito e fermoso que me mandou outra colaboradora anónima e que constitúe toda unha experiencia humana.

Podedes seguir enviando todo aquilo que desexedes, porque unha cousa non vai cambiar neste blog: A PARTICIPACIÓN DE TOD@S VÓS. Desexo que participedes de tódalas formas posibles. Porque cantos máis participemos máis rica será esta páxina.

Un saúdo, moitas gracias e CARPE DIEM.



P.D: Agardo que estes problemas que me impiden usar o PC pasen ó olvido pronto porque para min están sendo toda unha tortura. Os que desexedes que vos avise por mail o día que volte a páxina, enviádeme un correo electrónico ó mail da páxina e así o día que volte ALM a actualizarse pois fareivolo saber. Espero que sexa moi pronto pero non o sei nin eu. E iso DAME MOITA RABIA!!!! (Humm iso soa a unha sección non?)




Julio Torres
Coordinador de A Lareira Máxica

xoves, 16 de agosto de 2007

** Desde o retiro vacacional, unha canción pegadiza



A Lareira Máxica está de vacacións ata setembro. E desde o retiro vacacional acórdome dos fieles seguidores do blog e envíovos un descubrimento musical que soa a canción do verán. Entre outros colaboran neste single do grupo Cuarto sin ascensor: Bernardo,cantante de Los Refrescos (aqueles que xa cantaban o de "Aquí no hay playa" no ano 1989); Teo Cardalda, de Cómplices; e Nacho García Vega, de Nacha Pop). O tema é pegaaaadizo. ¿ou non?. A min atrapoume desde a primeira vez que o escoitei...

O 3 de setembro voltaremos para quedarse so se vos o queredes. ENTRETANTO, DÉIXOVOS CUN VIDEO REFRESCANTE DESTE VERÁN 2007 (¿BO VERÁN? Humm???.

Gracias ós que apostades por A.L.M.
Carpe Diem

luns, 6 de agosto de 2007

** Hora de despedidas no medio de tantos regresos

É incrible cantos grupos musicais están a voltar de novo. A maioría, penso, por motivos económicos, aínda que algúns por sentimento dáme. Futuro? Penso que agás algunha excepción a viade será de volta e ida. Sí, digo ben de volta e ida. Voltar pero de xeito efímero. Nomes como os Locomía (aqueles que movían os abanicos "Locomía" e creo lembrar que, aproveitando a fama, abrían tendas de roupa da súa propia "marca"; as Spice Girls, coa "pija e excéntrica" Victoria Beckam á cabeza; Nacha Pop (cun Antonio Vega que me encanta como canta, pero que me da verdadeira mágoa ver o seu estado físico, producto do estrago que as drogas lle fixeron a este xenial compositor), La Guardia (un dos meus favoritos: ¡¡oxalá que volten para quedar!!), o mítico Police e algún que outro que agora non lembro....
A despedida musical ven da man de Miguel Bosé que editou o seu disco no que recolle tódalas seus éxitos musicais nos seus 30 anos de cantante. Versionea as súas propias cancións acompañados por outros cantantes. Pero non é a única despedida....

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

A OUTRA DESPEDIDA VEN DADA EN INTERNET, CONCRETAMENTE NO MUNDO DOS BLOGS. Protagonízaa o blog que estades a ler nestes intres. A Lareira Máxica vaise, pecha. En principio so por vacacións. O 3 de setembro é posible que volte con todos vós....ou non....É algo que estou meditando xa que as visitas decreceron de forma espectacular nas últimas semanas. En gran parte polo verán. É lóxico. Tendo en conta que un servidor tamén colle vacacións pois aproveitarei para pensar que fago co blog. Quixera voltar, pero tamén vai depender dos lectores. Sinceramente non sei se o que pasará. O 3 de setembro sairemos de dúbidas. Sí, sairemos, porque eu tampouco o sei. Nestes momentos apetéceme descansar. Supoño que a vós tamén, de aí que a participación estea sendo case nula. Un blog concebido con voz plural se non a ten, está morto. E agora está sendo o caso. Ougallá que so sexa algo pasaxeiro do verán. A min polo menos, non me motiva para continuar. Podo aseguralo.....Moito van ter que cambiar as cousas, ou iso, ou facelo so persoal, o que me parecería triste porque gustaríame, como o fixen ata o de agora, a TOD@S.


No tocante á elección da canción do verán, o concurso queda anulado. Perdón polas molestias ós que votástedes na primeira fase.


Espero que en setembro nos voltemos a ver. O día 3 de setembro voltaremos. Para quedarnos ou non......Iso saberase ese día. Por si non fose así. GRACIAS A TOD@S!!!!!!!

Calquera cousa, suxerencia ou recomendacións ---> alareiramaxica@gmail.com



ARTIGO ELABORADO POR: Julio
Coordinador de A Lareira Máxica

domingo, 5 de agosto de 2007

** Máis Música

sábado, 4 de agosto de 2007

** Que ben soa a música

free music

venres, 3 de agosto de 2007

** De Música...

free music

mércores, 1 de agosto de 2007

** 2ª Fase da canción do verán

N a primeira fase HOUBO UN TOTAL DE 40 VOTOS. NOMEÁRONSE 20 TEMAS E HOUBO UN VOTO QUE NON APOSTABA POR NINGÚN.

Tendo en conta as bases da 1ª Fase, clasífícanse 11 (xa que o hai varios empates a 2 votos, polo que pasan 11 cancións en vez das 10 previstas). A relación dos 11 que pasan á segunda ronda son os seguintes. Lembro que na segunda partirán con 0 votos.

- DANI MATA: "Lamento Boliviano" (tivo 6 votos)
- SHAKIRA: "Las de la intuición" (4 votos)
- SILVIA PADILLA: "Ponte el cinturón" (3 votos)
- MIGUEL BOSÉ CON JULIETA VENEGAS: "Morenamía" (3 votos)
- NELLY FURTADO: ""All good things come to an end" (2 votos)
- MANÁ: "Mandame una señal" (2 votos)
- QUIJANO: "La Magdalena" (2 votos)
- MARTA SÁNCHEZ: "Superstar" (2 votos)
- LA GUARDIA: "Un día redondo" (2 votos)
- EL MENTÓN DE FOGARTY: "Anestésicos Preferidos" (2 votos)
- PASTORA: "Cuanta vida" (2 votos)

A partir de hoxe empeza a segunda fase con estes 11 temas musicais. Clasificaranse os 5 primeiros pasa a gran final. Lembrade que o prazo para votar nesta segunda fase vai do 1 ó 15 de agosto. Apoiade á vosa canción favorita!

ACTUALIZACIÓN 6 DE AGOSTO: O Concurso da canción do Verán queda anulado. Perdoade as molestias. Ler o artigo do día 6 para entender o motivo.



ARTIGO ELABORADO POR: Julio
Coordinador de A Lareira Máxica

domingo, 29 de xullo de 2007

** ¿E hoxe que temperatura vai facer? ¿Que toca?

O mundo está tolo, tolo, tolo era o título dunha afamada película. Permitídime que parafraseando este título manifeste -seguro que tod@s estaredes dacordo- O TEMPO ESTÁ TOLO, TOLO, TOLO. O domingo pasado Sanxenxo, entre outros sitios, parecía sumido en pleno inverno. Semellaba que o domingo 22 era un día de temporal invernal con tanta choiva e mal tempo que había. Hoxe, apenas unha semana despois, parece que estiveramos no Sáhara, con temperaturas que superan os 30 grados. Onte sen ir máis lonxe, destas horas facían 29 grados. Durante o día pois máis, claro está. Hoxe tres cuartas parte do mesmo e mañán igual. O martes parece ser que baixa algo a temperatura do "cocido" ou do "frito". Estes días xa non fai falta fritir os ovos, as patatas, a carne, porque para frititos xa estamos todiñ@s nós....Levádeo con ánimo. Dicía un filósofo que "en el medio está la virtud". Pois si, eu non quero nin asarme nin morrer de frío. Está ben a calor, pero que se poida soportar!!!!.

Carpe Diem



ARTIGO ELABORADO POR: Julio
Coordinador de A Lareira Máxica

xoves, 26 de xullo de 2007

** Barcelona 92, a lembranza 15 anos despois.....


E ntre apagóns, Barcelona celebrou onte no Estadio Olímpico de Montjuic o 15º aniversario das Olimpiadas de Barcelona 92. Parece mentira, pasaron 15 anos desde os xogos olímpicos celebrados nesta cidade española. Aínda lembro como se fora os lolailos do grupo multiculor (polos traxes) de Los Manolos, aquel bicho raro chamado "COBI" ¿que animal esperpéntico sería?.....

Cantas medallas, cantos lembranzas. Hai dous anos estiven en Montjuic, e visitei tódalas instalacións.....De cerca todo parece máis pequeno. Por exemplo o estadio olímpico, so seu pebetero e sere reloxio e todo o campo..... Calquera diría que alí houbera tanta xente. E lémbrome da ceremonía de presentación, naquel xulio de 1992. E lembro a de despedid en agosto dese mesmo ano, coprotagonizada polos lolailos....E o gran espectáculo de Els Comediants...

E como non, lembro cando Antonio Rebollo encendeu o pebetero...Bueno, el non fora, porque a frecha caera por detrás do estadio. Onte, na intimiade, con menos xente, voltou a encendela. 15 anos máis vello e acompañado dun deportista nado tal dia como onte. Paradoxas da vida. E estes días a chama outrora olímpoica estará encendida a determinadas horas para lembrar esta efeméride.....

¿ E ti que lembras ou que facías naqueles meses de Julio e Agosto de 1992, cando España era o ómbligo do mundo deportivo ?



ARTIGO ELABORADO POR: Julio
Coordinador de A Lareira Máxica

luns, 23 de xullo de 2007

** Deteñen en Portugal a "El Solitario"

A boa nova deste día para min foi a captura de "El solitario", o ladrón de bancos que se movía por toda España e que incluso matou a varias persoas. Atracaba sempre á última hora antes de pechar os bancos e caixas de aforros. Empregaba disfraz. Conseguírano grabar moitas veces pero non o daban recoñecido. Hoxe detivérono en Portugal cando se dispoñía a atracar un banco na localidae de Figueira de Foz. O suxeito en cuestión é veciño do barrio madrileño de Las Rozas e parece ser que foi unha chamada á Policía quen alertou da súa presencía en Portugal. Logo de varios anos trala súa pista é sen dúbida unha boa nova a súa detención. Noraboa ás persoas que informaron do seu paradoiro e ás policías española e portuguesa!!!
Se queredes máis información sobre esta nova, premede aquí ou neste outro enlace



ARTIGO ELABORADO POR: Julio
Coordinador de A Lareira Máxica

venres, 20 de xullo de 2007

** Elección da canción do verán 2007 en A.L.M.!!!

C hegou o día D e a hora H, a intriga de A Lareira Máxica resólvese. Ó terceiro día velaquí tedes a solución, de qué vai todo. Imos elixir entre tod@s a canción do verán 2007. Dicir entre tod@s é iso ENTRE TOD@S.

A canción do verán é algo que en moitos lugares se elixe cada ano. En realidade, non son partidario de que so haxa unha canción do verán, porque unha cousa é que unha sexa "a máis escoitada" e outra cousa distinta que sexa a que lle gusta a maioría da xente. Non debemos deixarnos asolagar polo que nos din ou o que nos pretenden impór. Así que, ante todo, quixera sinceridade. Non importa que a canción que vos guste a vós sexa ou non a máis escoitada. O que si me importa e que opine a maior cantidade posible de persoas. Incluso se pode votar a máis de unha. Vai haber 3 fases....

...Ampliar/recoller resto do artigo [ +/- ]


    1ª Fase: desde hoxe día 20 ata o 30 de xullo de 2007: Nela todos aqueles que queirades e ás veces que queirades podedes propoñer tódalas cancións que consideredes merecen estar nesta lista de mellores cancións do verán 2007. Tódolos estilos musicais teñen cabida na elección. INSISTO: podedes votar máis dunha vez. A maneira será mediante comentarios. Podedes aportar varias en cada comentario cada un de vós. As 10 máis nomeadas pasarán á seguinte ronda. Nesta fase partirán tódalas cancións con 0 votos.

    2ª Fase: do 1 ó 15 de agosto de 2007: Teranse que votar so ás 10 cancións máis propostas na anterior fase. Unha mesma persoa poderá votar as veces que queira polas cancións que máis lle gusten. As 5 maís votadas pasarán á gran final. Nesta fase partirán con 0 votos todas.

    3ª Fase: do 17 ó 31 de agosto de 2007: Nela votarase á canción favorita. So un voto por vez. O 1 de setembro proclamarase a canción vencedora.

    APUNTAMENTOS:

    1- Estas bases poderán modificarse en función da participación das persoas nestas votacións. Corresponde ó coordinador do blog (ou sexa, un servidor) decidir os cambios ou dúbidas que poidan xurdir, se ben tod@s vós podedes aportar ideas ou suxerencias. Se se observa unha baixa participación, as votacións poderán cancelarse e anular esta iniciativa.

    2- Teñen que ser cancións recentes. Non valen cancións doutros veráns, se ben serán aceptadas versións de temas "antigos", sempre e cando haxa algunha novidade claramente apreciable na letra, música ou nas persoas que a interpretan. Valen tódolos estilos de música, sempre e cando a canción sexa moi escoitada neste verán (incluso se xa soaba uns meses antes do verán)

    3- No caso de que o número de cancións elixidas na primeira fase sexan menos que 10, pasarán todas á segunda fase. O mesmo para a gran final: poderán pasar menos de 5 se houbese menos propostas.

    4- Se houbese menos de 5 cancións na primeira fase (agardo que non!!!) pasarán todas á gran final directamente, adiantándose ésta e sendo durante todo o mes de agosto.

    5- Para dotar de maior lexitimidade esta elección, pregaríavos que animásedes a tódolos coñecidos a participar na votacións.

    6- Para votar pódese usar o nome real, un alcume ou de xeito anónimo (algo que detesto, mellor poñer un nome calquera antes que poñer anónimo). Neste punto é PRECISO RECALCAR QUE diversas persoas teñen problemas para facer comentarios en A Lareira Máxica por un motivo: tras facer o comentario, hai que marcar primeiro: outros e poñer o alcume ou nome real (a páxina web pode deixarse en branco se non se ten) ou marcar anóninmo se non se quere optar pola anterior forma. Da problemas e non deixar facer comentarios ás veces por dous problemas: ou ben porque blogger está caído, ou ben porque se pon o nome na casilla primeira que pon BLOGGER (so se pode usar esta opción se é un usuario rexistrado de blogger cun blog) e logo vóltase a esribir o nome na opción "OUTROS". Se non se borra antes na casilla de BLOGGER pois non deixa publicar. De todos xeitos, calquera dúbida, facédema chegar polo mail.

    7- Non haberá premios nin para as cancións ou ou seus cantantes (non temos cartos!!! e somos pobres!!! e eles ric@s!!!). Vamos que isto so é unha forma de pasar o tempo e elixir á canción do verán 2007 entre os lareireiros (simpatiznates de A Lareira Máxica).

    8- Calquera dúbida que poida xurdir, resolverase no mail do blog: alareiramaxica@gmail.com.



    SO VÓS PIDO UNHA COUSA: participade, por favor, creo que non é moito non? GRACIAS DE ANTEMÁN.

    Para quedar máis visible e elección da canción do verán 2007, reservarase o principio do blog para situar esta enquisa, e ser visible nada máis acceder a A Lareira Máxica. Moita sorte a tódalas cancións!!!!!!!



ELECCIÓN DA CANCIÓN DE VERÁN 2007 proposta por Julio
Coordinador de A Lareira Máxica

** E darannos ás 22:00.....¿e que pasará ás 22:00?

So quedan unhas horiñas para chegar ás 22:00 horas. O que vai pasar pode ser moi soado este verán. Se queres coñecer de primeira man de que vai esta "intriga", conecta ó blog ás 10 desta noite e obterás toda a información que precisas para non perderte nada do que aquí pasará...

xoves, 19 de xullo de 2007

** Cuestión de horas para ......

...N on podía faltar no verán. Pero sen ti non vai ser posible. Ti terás moito que decidir. Mañán iniciarase....Ás 22:00 horas saberás de que vai todo isto....AGARDO QUE SEXA UNHA BOA INICIATIVA.

mércores, 18 de xullo de 2007

** Escándalos nos concertos de Sabina e Serrat

Indignante, bochornoso, vergoñento, irrespetuoso, de mala educación, aproveitados e un sinfín de adxectivos calificativos sirven para expresar o lamentable feito vivido onte en Pontevedra por centos de persoas que, con entradas na man, se quedaron coas gañas de asistir ó concerto que Joaquín Sabina e Joan Manuel Serrat deron na prazade de touros da cidade do Lérez.

E eu que pensaba que o overbooking so pasaba nos avións. Pois non. Se xa non era suficiente, a alguén se lle ocurriu vender máis entradas das que permite o aforo da Praza de Touros de Pontevedra. Cando estivo cheo pecharon as portas, e a xente que chegou logo, que pagou relixiosamente as entradas para ver a eses dous grandes cantantes se quedaran coas ganas. Por unha vez que a Sabina non se lle deu por suspender o concerto voluntariamente por capricho ou excesos persoais.....

...Ampliar/recoller resto do artigo [ +/- ]
    E digo eu: ¿por que se permite este timo? Lía hoxe na prensa que a maioría da xente presentou denuncias masivas na comisaría de Pontevedra. ¿Conseguirán algo? Non o sei, agardo que sí, pero o concerto perdérono. Non hai volta atrás. Creo que o deberían facer se Sabina e Serrat tivesen o que teñen que ter e dar un novo concerto máis adiante en deferencia ós seus fans que quedaron defraudados. En Santiago, o pasado sábado choveu e tiveorn que suspender o concerto á media hora,unha vez iniciado. Foi a primeira das dúas polémicas do dúo en menos de unha semana. A segunda, a de onte en Pontevedra, foi outro escándalo máis. ¿Desprecio ós galegos?.

    Lémbrome que no Xacobeo de 1999 Sabina suspendera unha actuación en Santiago o día anterior. Porque lle deu a gana. Sabina é gran compositor e cantante, pero como persoa cabe esperar o mellor e o pior. Pero o concepto que tiña de Serrat era o dun cabaleiro. Sei que os dous escándalos non dependen deles directamente, pero deberían facerse escoitar ante a empresa responsable, porque indirectamente, saen perxudicados diante dos seus fans.

    Ver para crer. Non sei de quen é a culpa. Imaxino que haberá unha empresa responsable. Oxalá se faga xustiza!!

    ¿Ti que opinas de toda esta polémica? ¿Que che parece? Se ti tiveses sido un dos afectados, ¿que farías?


    ÚLTIMA HORA:
    Según publica La Voz de Galicia na súa edición dixital devoltarán ós cartos ás 500 persoas que non puideron ver onte o concerto en Pontevedra. A productora recoñece que vendeu esas 500 entradas de máis...¿Suficiente coa devolución? So faltaría que se quedaran cos seu cartos...




ARTIGO ELABORADO POR: Julio
Coordinador de A Lareira Máxica

** O venres será o punto de partida....

Este venres é a data elixida. O venres porase en marcha. Non podía faltar.....

luns, 16 de xullo de 2007

** O humor do luns sempre é moi necesario.....


venres, 13 de xullo de 2007

** Adiviña, adiviñanza......+ FORO + enquisa

O sol, o verán que por fin chega, fai que a xente non se anime a facer comentarios e escribir artigos en A Lareira, agás un par de excepcións. Canto á enquisa que nos enviou DROSOPHILUM e que colguei a semana pasada, ningúen se animou a contestar. Por non contestar non respostou nin un anónimo. NINGUÉN. Non me estraña, xa que os temas relacionados coa política non van coa Lareira Máxica. A min tamén é o único tema do que no me gusta falar na Lareira.
Pasemos a temas máis agradables. A ver se vos animades. Cual duende, infiltrei na Lareira Musical (cancións) unha canción que servía de sintonía a unha afamada serie dos anos 80. Mítica onde as haixa. Non, se vai ter razón o do anuncio da Coca-Cola...."Pssss, Señor.....¿Es a mi?" Ay como pasan os anos.... En fin, que a ver quen a descubre primeiro. É moi fácil. A partir de que se acerte, abriremos -se queredes- un foro sobre a serie. Lembranzas qeu vos trae, personaxes,recordos dos anos 80. Ah, e para os que non a virades: ¿oístedes falar dela? ¿Que vos contaron?.

martes, 10 de xullo de 2007

** A felicidade nos humanos...O mellor escondite

O s humanos non poden ter a felicidade. Dicíano os deuses. «Crearemos aos humanos, pero esconderémoslle a felicidade para que nunca sexan perfectos». Un deus dixo:

-Hai que esconderlla debaixo do mar, no máis profundo dos océanos.

Os demais dixeron que non, que fixeran aos humanos listos e que chegarían ata alí, inventarían submarinos e atoparíana.

Outro deus dixo:


...Ampliar/recoller resto do artigo [ +/- ]


    -Porémola encima da máis alta das montañas. Non a alcanzarán.

    Os demais a un tempo tapáronlle a boca:

    -Non. Fixaranse nos paxaros. Inventarán dirixibles. Farán avións, helicópteros. Rubirán ás montañas. Faranse escaladores, pilotos. Descubrirana e cando a teñan, cando teñan a felicidade nas súas mans, deixarán de ser humanos.?Hai que escondela mellor.

    Estiveron pensando e entón falou o máis sabio dos deuses.

    -Ocorréuseme o mellor lugar posible. Un lugar no que nunca mirarán. Son curiosos e sempre buscan fóra. Así que a esconderemos no interior do seu corazón. Cada humano levará a felicidade escondida dentro do seu propio corazón. Xamais mirarán aí. Intentarano en todas partes e fracasarán porque non saberán que a levan con eles. Así nunca deixarán de ser humanos, de ser curiosos, de buscar e volver buscar. O mundo en marcha grazas aos humanos insatisfeitos.

    E os deuses aplaudiron felices. O cofre do tesouro da felicidade sería o corazón dos homes e as mulleres.?Un humano satisfeito é un humano morto.



    HUMANOS
    CÉSAR CASAL, xornalista
    Artigo de opinión publicado en "La Voz de Galicia" (01/07/07)



Enviado ó blog por: María
Gran Colaboradora de A Lareira Máxica

luns, 9 de xullo de 2007

** O Recucho Literario de .........Susana Tamaro

"Te acuerdas cuando íbamos, la noche del 15 de agosto, a mirar los fuegos de artificio que disparaban desde el mar? Entre todos ellos había, de vez en cuando, alguno que aunque estallaba no lograba elevarse hacia el cielo. Pues cuando pienso en la vida de mi madre, en la de mi abuela, cuando pienso en muchas vidas de personas que conozco, en mi mente aparece justamente esa imagen: fuegos que implosionan en vez de ascender hacia lo alto".

"La felicidad es, respecto a la alegría, como una lámpara eléctrica respecto al sol. La felicidad siempre tiene un objeto, somos felices por algo, es un sentimiento cuya existencia depende de lo exterior. La alegría, en cambio, no tiene objeto. Te posee sin ningún motivo aparente, en su esencia se parece al sol: arde gracias a la combustión de su propio corazón."

"Detrás de la marca de la libertad se esconde frecuentemente la dejadez, el deseo de no implicarse."

"Cada vez que te sientas extraviada, confusa, piensa en los árboles, recuerda su manera de crecer. Recuerda que un árbol de gran copa y pocas raíces es derribado por la primera ráfaga de viento, en tanto que un árbol con muchas raíces y poca copa a duras penas deja circular su savia. Raíces y copa han de tener la misma medida, has de estar en las cosas y sobre ellas, sólo así podrás ofrecer sombra y reparo, sólo así al llegar la estación adecuada podrás cubrirte de flores y de frutos.

Y luego, cuando ante ti se abran muchos caminos y no sepas cuál recorrer, no te metas en uno cualquiera al azar: siéntate y aguarda. Respira con la confiada profundidad con que respiraste el día que viniste al mundo, sin permitir que nada te distraiga: aguarda y aguarda más aún. Quédate quieta, en silencio, y escucha a tu corazón. Y cuando te hable, levántate y ve donde él te lleve."



Fragmentos de “Donde el corazón te lleve” de Susana Tamaro


Texto enviado por: Mariam
Gran Colaboradora de A Lareira Máxica

domingo, 8 de xullo de 2007

** As 7 novas marabillas do mundo son......


M ira que dende A Lareira vos pedimos a vosa axuda, pero nada. Ou non quixéchedes, ou non puidéchedes. O certo é que a nosa Alhambra non é marabilla da humanidade. Tiña poucas posibilidades, a verdade, pero aínda así ...


En fin, que lle imos facer. As novas maravillas da era moderna son, dende onte:



- A Gran Muralla china
- O Cristo Redentor de Río de Janeiro
- O Machu Pichu en Perú
- O Taj Mahal na India
- A Pirámide de Chichén Itzá en México
- A cidade de Petra en Xordania
- O Coliseo de Roma, a única marabilla europea.

Como vedes, hai algunhas moi previsibles como poidan ser o Machu Pichu ou a muralla china, pero outras totalmente inesperadas (polo menos para min) como o Cristo de Río de Janeiro ou a pirámide esa mexicana, que seguramente será unha auténtica marabilla desfrutar da súa visión, pero que esta pobre ignorante non sabía nin da súa existencia.



Artigo enviado por: María
Gran Colaboradora de A Lareira Máxica

sábado, 7 de xullo de 2007

** 07/07/07: San Fermín e inicio do Tour de Francia

H oxe é unha desas datas curiosas. Hoxé é o 07/07/07. Non deixa de ser algo simpático e curiosas, a pesares de que haxa quen tente de darlle as máis varidads e diversas interpretacións, algunhas endexais imaxinadas. Pero se traducimos os númeoros en letras pois sáenos que o 07/07 é o 7 de Julio, ou o o que é o mesmo "1 de enero, 2 de febrero, 3 de marzo, 4 de abril, 5 de mayo, 6 de junio, 7 de julio....SAN FERMÍN!!!!. Chegados a este punto quero deixar claro que a min o espectáculo dos touros non me gusta, e paréceme cruel e despiadado. Festividades á marxe.

O que sí me parece un deporte, e un dos máis duros, senón o que máis a nivel físico é o CICILISMO. E hoxe deu comenzo o Tour de Francia, un Tour vido a menos nos últimos anos e manchado pola dopaxe. O ano pasado sen ir máis lonxe o gañador final, Landis foi desposeído do seu título tras descubrirse que se dopara, vamos que fixera trampas para rendir máis. O que debía de ter herdado o título de vencedor do Tour de Francia 2006 debía ter sido o segundo clasificado: o galego Óscar Pereiro. Pero todo apunta a que non lle van a dar a victoria o de Porriño, e que o título do ano pasado vai quedar deserto. A día de hoxe non se resolveu. Unha crueldade e unha inxustixa para o excelente corredor español. Unha persoa que me caia ben e que amosa un excelente saber estar e modestia como corredor e como persoa. Como che dicía o ano pasado: CHAPEAU ÓSCAR, para os españoles ti fostes o vencedor do ano pasado.

Recoméndovos ver os vídeos do xornal gratuíto 20 minutos, neste enlace , así como unha entrevistas que este xornal lle fixo neste outro enlace



ARTIGO ELABORADO POR: Julio
Coordinador de A Lareira Máxica

venres, 6 de xullo de 2007

** Enquisa: dereito a votar e xente de fóra

O noso novo colaborador: Drosophyllum, envioume a seguinte ENQUISA:

Que vos parece esta opinión: "Non parece moi lóxico que os cidadáns de fóra que traballan noutro país (sexa España ou calquera outro) e polo tanto pagan os seus impostos no dito país, non teñan dereito a votar en todos os comicios. Parece bastante lexítimo que un teña dereito a decidir sobre quen vai administrar os cartos que paga en concepto de impostos e como o vai facer. Nesa óptica, tamén parecería razoable que esas persoas non puidesen exercer o voto no seu país de orixe, no que xa non residen."

NOTA DO COORDINADOR DO BLOG: O prazo para votar na enquisa remata o vindeiro venres día 13 inclusive.









ENQUISA REMITIDA POR: Drosophyllum
Colaborador de A Lareira Máxica