SAN XENXO . Julio Torres (Artigo adicado a tódol@s compañeir@s de promoción de Traballo Social) 14 anos quedaron no saco dos olvidos...
Publicacións
Todos os comentarios
(Benjamín Franklin)
--> O terceiro capítulo do relato "Sonos bonitos e inconfesables" (a súa última entrega foi o 4 de decembro de 2006) escrito por Pilar
--> O segundo "Que contento estou cando...!! da man de María.
--> Unha crítica dun servidor sobre unha obra de teatro
--> A opinión feita por min sobre a película de Mel Gibson "Apocalipto"
--> Lembraremos algo ou a alguén do pasado (en forma de vídeo ou artigo con fotos)
--> Algún artigo sobre a actualidade
--> Máis frases máxicas
--> E outras cousas... se o tempo mo permite...
Por suposto, admítense artigos, comentarios e propostas para A Lareira Máxica
Onte día o xornal METRO - que, por certo, estreou un novo formato dixital moito máis dinámico e completo - e atopeime cun artigo de opinión publicado na sección "LA COLUMNA", a mesma na que adoitaba a publicar os seus a nosa Inma Sust (xa parece da familia e todo...). Pois ben, o artigo é do xornalista Enrique Arias Vega e o tema que trata e o da condena polo "artista" Farruquito.....
A súa opinión, coa cal me identifico é moi clara e sinxela, pero moi elocuente. Polo menos é o que eu penso. Espero que opinedes porque o tema da para moito: un famoso que comete varios delitos derivados dun mismo acto irresponsable e polo cal é xulgado e condenado a 2 anos de prisión, se ben é moi probable que non cumpra nin un ano.....¿É xusta a condena? ¿Moita ou pouca? ¿Beneficioulle o feito de ser famoso?
...--->Ve-lo Artigo completo....
No entiendo la insistencia en afirmar que Farruquito entró en la cárcel voluntariamente. Eso sería aplicable a usted o a mí, amigo lector, ya que nadie nos ha obligado a ir a la trena; pero el famoso bailaor lo ha hecho a pesar suyo, porque tiene una sentencia judicial firme que así se lo impone. Nos hallamos ante una perversión más del lenguaje, con la que hermosear la conducta del homicida de Benjamín Olalla. Como si haber atropellado a un semejante en un paso cebra, conduciendo a toda leche un vehículo sin carné, dejándolo tirado mientras agonizaba y tratar de imputar el suceso a otra persona sin responsabilidad penal, tras haber intentado ocultar el crimen, hubiese sido una conducta ejemplar.
Luego está, claro, el despliegue intimidatorio de familiares y allegados con el que se presentó en prisión, como diciendo que nadie le toque un pelo, ¿eh? Es la misma táctica que tan buen resultado le dio en el primer juicio, en el que su gente llegó a insultar a la viuda de la víctima mientras una página web, farruquito-juiciojusto.com, trataba al bailaor como si fuese un auténtico damnificado del sistema judicial. Que conste que no tengo nada contra el artista flamenco. Lo que sí me parece sorprendente, y hasta inquietante, es que su caché haya aumentado tras la notoriedad de su fechoría. Igual le pasó por las mismas fechas a la modelo británica Kate Moss, cogida in fraganti por un fotógrafo mientras se ponía ciega de coca. En vez de arruinar su carrera, las grandes marcas de moda han incrementado notablemente sus contratos publicitarios. Antes, qué quieren que les diga, estas cosas no pasaban. Antes existía el dicho tan tranquilizador como presumiblemente falso de que quien la hace la paga. Era parecido a aquel otro de que el criminal nunca gana, que hasta dio nombre en su día a un programa televisivo. Pues bien: las estadísticas dicen que tres de cada cuatro crímenes quedan sin esclarecer.
Para que veamos. Incluso los delitos esclarecidos, como éste y otros muchos más, no suponen ninguna sanción moral o social para sus autores. Diego Maradona, por ejemplo, ha cometido todo tipo de excesos en su vida y ahí le tienen, hasta con iglesia propia mantenida por el culto fanático de sus fieles. Sin llegar a tanto, recuerdo los casos de Dick Morris, aquel asesor de Bill Clinton pillado con una prostituta, o Jason Blair, el plusmarquista de falsas historias periodísticas, que se han forrado con los libros en que han narrado sus infidelidades y supercherías. Eso, sin contar los innumerables plagiarios de libros, incluyendo algún premio Nobel, que han seguido vendiendo obras como rosquillas pese a haberse averiguado sus falsificaciones. No nos sorprendamos pues de que, al acabar su condena, Farruquito cobre más que antes, no sólo por el mérito de su arte, sino por el morbo añadido de su conducta. Y es que los humanos somos así.
FARRUQUITO
"Farruquito cobra más por el morbo de su conducta"
"Antes, qué quieren que les diga, estas cosas no pasaban"
ENRIQUE ARIAS VEGA
Xornalista
O inverno petou forte ás portas de Galicia, España e Europa, entre outros lugares. O de que agora neve entra dentro do normal, porque estamos no inverno, se ben a nivel do mar xa hai moitos moitos anos que non neva. Hoxe A Lareira Máxica vai publicar algunhas imaxes destas nevadas.
Quixera agradecer a "Morriña Galega" que me enviara tres fotos das nevadas en Suiza. Unha é a do marxe dereito e as outras son.....
O resto de imaxes son de Lugo e e están extradías de La Voz de Galicia. Tamén son moi boas, sobre todo algunhas delas.....Alá máis ración, agora ibérica.....
E deixo algunha do resto de España.......
....E no Reino Unido, hai quen saca o seu abrigo de lana.....
(Miguel de Cervantes)
(BECQUER --traducción da frase feita por Julio-- )
O que vos escribe aínda ten os pelos de punta. ¿Por que? Pois porque hoxe houbo un accidente cerca en Chancelas, na parroquia de Combarro (Concello de Poio) na estrada PO-308 que é a que utilizo cada día para ir a traballar.
Cando se produciu o accidente eu no estaba na carretera senón traballando. Non me colleu, por fortuna, pero puido te-lo feito. Non a esa hora, pero si a outra. O accidente foi entre un camión que envorcou (dou a volta) e aplastou un coche no que ían unha nai con dous rapaces de curta idade e a avoa destes, e que circulaba corretamnete, según informan os medios de comunicaicón. O suceso cobrouse a vida da nai e dunha filla de 6 anos. Pero mellor que contárvolo eu, mellor que leades a información e vexades as fotos.....So dicir que tardaron en darse de conta que debaixo do camión habí un coche totalmente aplastado....So oír isto último xa arrepía......Ufff!!!!
So dicir que o coche aplastado ben puido ser o meu. Porque é unha estrada pola que paso cada día por motivos laborais. So pido precaución ó volante, aínda según daba conta un dos informativos das 9, debeuse a que o camión emborcou por culpa de que tiña mal repartida a carga ou algo así.......
Unha familia totalmente destrozada por unha moi grave neglixencia, descoido ou chamádelle o que queirades....
Malia que se poida pensar que vou falar de amor, nada máis lonxe. Non. Desta vez non toca. O título desta frase subordinada, evoca o nome dun desaparecido programa que se emitiu mediados os anos 80 e que era copresentado por tres persoas: Pastora Vega, Guillermo Summers e Ignacios. Estes dous últimos son un monstruos do humor -dos cales falareir algún día en A Lareira Máxica, que aderezaban por entón un programa adicado a repasar a programación de TVE, única televisón nacional por aquel entonces.
No vídeo que ides ver a continuación, poderedes lembrar ou ver por primeira vez, a entrada ou careta do programa e a súa pegadiza sintonía en plan animado. A continuación veredes a Mayra Gómez Kemp, colaborando nun programa no ano 1984.
Agardo que vos guste. A min s sintonía e o humor do dúo Summers & Salas era o que me encantaba do programa....
(Mario Sarmiento V.)
Accedendo á unha petición vosa, en ALM (A Lareira Máxica) estamos de estreo. Ve a luz a contrasección de "Que rabia da cando...!!!", que leva por nome "Que content@ estou cando....!!!". Como podedes imaxinar a nova sección é todo o contrario. Trátase de dicir todo aquilo que nos nos fai sentir moi moi ben. Polo tanto, a partir de agora, teremos dúas seccións opostas en canto á contido: un bo e outro malo, por expresalo dalgún xeito.....Por suposto, espero as vosas aportacións para ambas.
Neste estreo, permitídime a licencia de ser o primeiro en escribir algo. Por certo, tanto para unha como para outra, non hai pendiente ningunha proposta vosa, así que se publicarán segundo me vaia chegando.....¿Quen será @ proxim@?
--------------------------------------------------------------------------------
" Que contento estou cando....!!!! "
...logo de moito tempo, volto a --->Ve-lo Artigo completo....
ver e a quedar con eses bos e boas amigas que un ten o orgullo de posuír... Eses amig@s dos que tan bos recordos e lembranzas gardas, pero que, por unha cousas ou por outras (entre elas a distancia ou a pereza -por que non admitilo-) xa hai meses ou anos que non tes o pracer de falar con eles, en persoa....
Voltas a recordar os bos momentos vividos na súa compaña (sempre tendemos a obviar os malos momentos, se os houbese), aproveitamos para pórnos ó día mutuamente: "¿Que foi de? ¿Que sabes de?"... E tamén para decatarse de que os anos pasan para tod@s....Como moi ben dice un gran amigo meu recentemente tomando un café con el: "Julio, vamos vellos" (ollo, que a pesar desta afirmación categórica ámbolos dous somos moi xóvenes eh!!!).
O pasado Nadal tiven o gustazo de quedar con varios. Con outros non puiden. A dous deles xa había catro anos que non os vía nin falaba en persoa con eles (A ámbolos dous puidenos coñecer durante a miña etapa compostelana). Por teléfono si, pero non é o mesmo. Con outr@s había moito menos tempo, pero, igualmente, é todo un pracer manter ese contacto (nun caso é un gran amigo meu de cando eramos aínda dicir E.X.B. era outorgarlle significado a tres sílabas soltas). E en tódolos casos foi unha gran ledicia voltalos a encontrar, porque son moi moi bos e boas amig@s. Como se soe dicir, os grandes amig@s e amigos son pouc@ pero bos e boas. Non é peloteo. En serio. Eles sábeno.
Persoas coñecidas ou amigas temos bastantes, afortunadamente, pero o grado de relación non é mesmo que con estes grandes amig@s. Cos primeiros e primeiras, podes estar falando horas e horas que te sentirás a gusto na súa compaña, algo similar a cando estás co teu noivo ou noiva ou co teu home ou muller e o tempo pasa voando sen apenas decatarse. E o que ten amizade e os amigos de verdade, aqueles que te escoitarán e que tentarán aconsellarte e axudarte cando máis o necesites. Os amigos de verdade, os grandes amig@s. Os AMIG@S con letras MAIÚSCULAS.
Non se trata de ter amigas de primeira ou de segunda. Non!!!!. So que con uns poucos a relación é moito máis intensa, chegando a ser incluso aquelas persoas de confianza, nas que sabes que podes confiar cegamente. Que non te van tracionar e que, o que faledes vai quedar aí "off de record" (como en secreto de confesión máis ou menos)como se di no eido xornalístico.
A todos e todas, gracias por ser tan bos e boas amigas. Se o mundo estivera cheo de xente coma vos sería fantástico, pero como non é así, un tamén sabe apreciarvos aínda maís.
__________________________________________________
" Que contento estou... " feito por: Julio
Hai cancións que son, sinxelamente, unha poesía cantada e que detrás dunha espléndida música coexiste unha letra aínda moito mellor. ¿Por qué? Porque está chea de moitos sentimentos. Xa ten uns 7 ou 8 anos pero por ela non pasa o tempo. E estando escoitando este tema musical hoxe decateirme que fala do mes de xaneiro. E como en xaneiro estamos pois non se diga máis. Ademais, sempre serve para lembrar eses momentos especiais vividos....
¿E vos non tedes cancións que vos encantan pola música e pola letra? Animádevos a comentar as vosas. Se non queredes pór o voso nome por vergoña, pode cando menos un seudónimo inventado.....
(Juan Luis Vives)
Gustariame que TODOS os que acostumades a ler A Lareira Máxica (ALM) me digades se tedes ou non tedes problemas para visualizar os artigo completos, ben premendo "Ve-lo artigo completo" ou premendo sobre o título do artigo, e se tedes outro tipo de problemas. Pode ser que ás veces, non vos deixe facer comentarios, pero iso son problemas momentáneos do servidor de Blogger. A min mesmo me pasa cando fago comentarios noutros blogs.
Por favor, teñades ou non este tipo de incidencias, envíademe un mail á alareiramaxica@gmail.com É moi importante, por favor!!!
Aproveito para recordarvos que ALM está diseñada para verse con Internet Explorer 7 e cunha resolución de pantalla de 1280 por 1024.
Desde o domingo pasado e ata onte en ALM (A Lareira Máxica) fixemos unha pregunta coa cal inauguramos a nova sección das enquisas para votar. Nest primeira queriamos saber "¿Cal é actualmente a túa principal inquedanza?" e as posibles respostas eran 6. Houbo un total de 43 fotos que se repartiron do seguinte xeito:
:: Ter un traballo estable ---> 13 votos (30.2% do total)
:: Mercar un piso ou vivenda propia ---> 18 votos (41,9% do total)
:: Chegar a fin dos mes cos cartos que gaño ---> 9 votos (20.9% do total)
:: Atopar a media miña media laranza ---> 1 votos (2.3% do total)
:: Ter fillos ---> 0 votos (0% do total)
:: Outros ---> 2 votos (4.7% do total)
A breve análise que se deprende destes datos é que -->Ve-lo Artigo completo...
hai unha grande preocupación pola índole económica. Incluso é superior a da vivenda que a do traballo estable, se ben a da busca do traballo estable (hai moito traballo temporal ou sen estabilidade suficiente) e a de chegar a fin de mes cos cartos que gaño (traballo mal remunerado incluso sendo estable), supera a da vivenda. Isto en parte pode deberse a que as repostas sobre o traballo eran duas e a da vivenda so unha.
Isto denota a gran preocupación que existe hoxendía por acceder a unha primeira vivenda, tendo en conta os altos precios ó que están. Pero se temos en conta que no traballo hai pouca estabilidade e os salarios apenas chegan ós 1000 euros, fai que todo estea relacionado. Vamos que poderiamos respostar tranquilamente máis dunha opción.
No tocante ó amor, a cousa non se prioriza tanto como o traballo, os cartos ou a vivenda. So unha peroa respostou que quería ter a súa media laranza, e ningunha afirmou que a súa prioridade fose a ter fillos. A verdade é que tendo en conta o tema traballo, pódese entender o silencio nestas respostas....
Por último, dúas persoas, responderon que a súa principal inquedanza ou preocupación eran "outras". É evidente, que neste abanico faltaban outras moitas opcións (saúde, ocio, etc.)
Por suposto, estas interpretación son moi persoais, así que me gustaría sabelas túas. ¿Cales son?.
----------------------------------------------------------------------------
P.D.: Se queredes publicar unha enquisa en A Lareira Máxica, envíadema a alareiramaxica@gmail.com, xunto cun máximo de 6 respostas.
Qué rabia da cando entras na lareira toda ilusionada por ler o último artigo dese grande blogista que é Julio (boing, boing, pelota pelota), comenzas a ler ... que ben!!, que interesante!!, promete ... pinchas en ver artigo completo... nada, que non vai... volves a pinchar... probas de novo, á milésima daste por vencida. Probas a deixar un comentario a aquel artigo da mariam (a mariam con cariño ehh, ollo!!!), nada, tampouco. Que non hai forma. Non me extraña que os que so están de paso non deixen comentario algún.
Desde hoxe, cambia a dirección de mail para enviar a A Lareira Máxica artigos e outras cousas para publicar, ou ben suxerencias. Pasa a ser alareiramaxica@gmail.com. Polo tanto, desde hoxe xa non é operativa a de hotmail.com
No tocante ós comentarios comentarios xa me chegan directamente ó novo mail directamente.
Carpe Diem.
O administrador
Xa está solucionado o problema que impedía ve-lo artigo de Inma Sust sobre a tecnoloxía e a infidelidade. Disculpade as molestias.
(John Lennon)
O ano novo non supón romper con todo....Non podemos ser tan radicais. A raíz do artigo de onte, veume a mente: ¿que sería daquela muller que dicía que ela prefiría os homes de antes, os que eran "machos" e "machistas"? Pois ben, indagando algo pola rede de redes, atopeime con outra opinión desta xornalista, coñecida polos que habitualmente ledes A Lareira Máxica. Falo, como non, de Inma Sust..... O artigo de hoxe ten que ver coas tecnoloxías e as infidelidades..... Esta opinión foi extraída da sección "La Columna" do Diario Metro do 08/11/06, motivo éste polo que está en castelán e non en galego.
Ve-lo Artigo completo....
Estamos en el siglo XXI y las nuevas tecnologías nos tienen
atrapados. Móviles, Internet, ipods, webcams, etc.
Pero, en cambio, seguimos anclados en el siglo XIX esperando
que nuestra pareja nos sea fiel y creyendo que nosotros
podremos conseguirlo. ¿Quién se inventó eso de la
fidelidad? ¿Quién dijo un día que se puede ir a cenar con
un amigo, se puede ir al cine, se puede chatear durante
horas, pero que ni se te ocurra practicar sexo con él, porque
entonces ya no eres fiel?
Dónde está el límite? ¿En el contacto físico? Muy bien.
¿Y qué pasa si yo estoy tranquilamente en mi casa navegando
por Internet, me aburro, entro en un chat,me
pongo a hablar con alguien y este alguien que tiene una
webcam la conecta, me enseña sus partes más íntimas y
me propone un poco de cibersexo? ¿Eso es infidelidad? El
Gobierno de Bush dice que sí. Yo no me he movido de mi
casa, pero las nuevas tecnologías
me lo ponen mas fácil que si estuviera
en una discoteca. Porque, no
nos engañemos, ¿en qué discoteca,
alguien sin conocerte de nada te
propone sexo a los cinco segundos
de conocerte? Nadie. Luego están
esas ventanitas que aparecen en tu
ordenador sin que tú hagas nada,
que no paran de insistir en que encuentres
a tu pareja ideal. Un pequeño
test y a la mañana siguiente
tienes 8.000 pretendientes mandándote
mails. Demasiado fácil.
Por otro lado, está el control que
tiene tu pareja sobre ti gracias
a las nuevas tecnologías. Con el
móvil sabe exactamente dónde estás
en cada momento. Y gracias al
maravilloso mundo de Internet, puede saber de una forma
muy simple (instalando en tu ordenadorun programa
que vale dos duros) dónde te has conectado y qué páginas
has visitado. De hecho, no puedes ni leer el periódico
sin que se entere. ¿Esto es el siglo XXI? ¿Esto es la libertad?
Cada vez somos más esclavos de esta sociedad. Y las
nuevas tecnologías nos lo ponen demasiado fácil para conocer
gente nueva y a la vez nos lo ponen muy difícil para
que nuestra pareja no se entere.
Dónde va a parar nuestra intimidad? Ya no se pueden
hacer cosas individualmente sin que nadie se entere.
Si quiero tener secretos, me tengo que hacer amish. La
vieja de Titanic decía: “El corazón de una mujer es un profundo
océano de secretos”. Sí..., en la época del Titanic. En
fin... me voy a chatear un rato.
------------------------------------------------------------------------------------
TECNOLOGÍA E INFIDELIDAD
“Seguimos esperando que nuestra pareja nos sea fiel”
"Bush dice que el cibersexo es infidelidad"
IMMA SUST,
Periodista
(Jorge Luis Borges)
Había algún tempo que non adicaba un artigo á lembrar persoas, programas ou cousas do pasado. A última lembranza histórica foi a do programa infantil "Barrio Sésamo". Pero tranquilos porque hai máis dos que aínda cabe falar ou, como no caso de hoxe, ver. Ver para facer memoria, ver para lembrar, ver para observar cómo pasa o tempo, e ver, como no caso de hoxe, para rirte ó mesmo tempo que te acordas de algo que xa pasou hai 20 anos......
E é que hoxe vou falar de tres "persoas". Non son os mosqueteros, pero eran algo así como o misterio da Santísima Trinidade, pero en versión laica. Os tres eran un, pero cada un dos tres era un distinto dos outros dous. O nexo común viña encarnado por un home que os manexaba ó seu antollo. Manipulador ata non dicir máis, aínda que moitas veces, a impresión fose a contraria.....
Ve-lo Artigo completo....
Rockefeller, Monchito e Macario (por certo, hoxe entre outros santos, celébrase a onomástica de San Macario) eran os tres bonecos de trapo manexados polo ¿ex-ventriluoco?
José Luis Moreno, hoxe metido a empresario do mundo do espectáculo e que e director da productora Miramon Mendi, famosa por producir series tan exitosas como "Aquí no hay quien viva", "Sopa Boba" ou o programa de espectáculo xa desaparecido "Noche de Fiesta", entre outras moitas.
José Luis Moreno, amais de ventriluoco e empresario do cine e do teatro, tamén foi presentador ou actor ocasional de cine (poidémolo ver facendo de malvado en "Torrente 2".
Pois ben, a pesar de que este polifacético home deixaba moito que desexar como ventriluoco os seu personaxes gustáronme moito: desde a crítica vorza do corvo Rockefeller (que chegou a ter unha canción propia e todo), a vitalidade e as travesuras daquel neno de trapo chamado Monchito, e un "paisano" entreñable á par que inxenuo e de bo corazón coñecido por "Macario". Este último era o que máis me gustaba. Partíame con el. Era co que máis.....
Para lembrar a estes tres colosos manipulados por José Luis Moreno, facendo un xogo de voces e de personalidade tan diferentes, déixovos cuns vídeos deles recollidos das súas aparicións no programa de espectáculos "Entre Amigos" que o mesmo José Luis Moreno presentou en TVE e nas televisións autonómicas alá pola segunda metade dos anos 80. Os vídeos desta ocasión son todos do ano 1986.....Hai xa 20 anos!!!!
Agardo que vos gusten.
Boto de menos a Macario (e os seua eternos e repetivos "AAAAAAAA...." ou "Que contento estoy"), Rockefeller (e os seus "Toma Moreno" con xesto visual acompasado) e os desplantes de Monchito ó par que quedaba prendado das azafatas do programa. E postos a pedir ¿para cando a volta deles? ¿ou xa morreron "sine dia"?
¿Cal era o voso preferido? ¿ou non vos gustaban? Agardo os vosos comentarios....
Carpe Diem
---------------------------------
Artigo feito por: Julio
(BERNHARDT)
.....te deitas pola noite na cama e a túa imaxinación empeza a debuxar uns espléndidos sonos, dignos do mellor Dalí ou do mellor Goya. Todo transcurre moi ben, incluso chegas a pensar que todo aquilo que che está acontecendo é certo´....Pero, de repente, un ruído te sobresalta, fai que teñas que despedirte de Dalí e de Goya e devólvete á túa realidade mundana. Xusto no mellor do sono, xusto cando.... Xusto...!!!!
E aí vai outro, polo mesmo precio: QUE RABIA DA CANDO.....!!!..... Cando te espertas non te lembras do que soñastes esa noite!!!! ¿Por que unhas veces noa acordamos e outras non?
E a vos non vos amola cando vos pasa algo destas dúas situacións tan frecuentes?
-----------------------------------------------------------------
QUE RABIA DA CANDO!!! escrito por: Julio
Desde hoxe en A Lareira Máxica (ALM) temos unha nova sección: A Enquisa. Nela iremos preguntando diversas cuestións que suscitan preocupacións ou curiosidade. A primeira vai sobre a principal inquedanza que teñen as persoas. Poderían ser todas, pero pregúntase sobre a que é a máis importante. A elección, xa sei que non é nada fácil.
Se queredes enviar as vosas propostas de enquisas coas opcións correspondentes, xa sabedes que mas podedes enviar ó mail de alareiramaxica@hotmail.com
Polo de agora a sección da enquisa quedará ubicada antes dos últimos comentarios na sidebar de ALM.
Por certo, se se vos ocurre algún Que rabia da!!! envíademo, please!!! Xa hai tempo que non poño ningún na páxina.
Teño un veciño ecoloxista, reciclador do imposible e experto en enxeñerías varias. O meu veciño é un xenio, a súa particularísima maneira, claro está. Avelino, que así se chama, sempre atopa unha forma innovadora, e barata, para facer calquer tarefa. A el non lle tira para atrás nada. Se algo lle envexo é a súa iniciativa para resolver calquer problema que se lle presente.
Á veciñanza, danos mostras do seu inxenio constantemente, e non é que queira presumir dos seus coñecementos, non, é un home modesto. A el o que de verdade lle gusta é compartir ideas e intercambiar experiencias. Nunha palabra, falar. Non é mal veciño, polo menos, non o foi ata que se lle dou polo cultivo de verduras e hortalizas en invernadero. O do invernadero foi unha ocorrencia da pasada primavera, cando se lle disparou o colesterol. Con tanta carne…
Ve-lo Artigo completo....
En fin, hoxe quero adicar este artigo ás súas innovacións procedementais no campo da “Metodoloxía terapéutica das obstrucións intestinais porcinas”. Parece un tema sesudo, pois todo llo debe Avelino ó seu afán aforrador. Porque sí, para que negalo, é moi tacaño.
Unha mañá de Agosto, a sogra de Avelino, que se chama Herminia, pero a que todos coñecemos por doña Rogelia… Non é por amolar, é que realmente a señora Herminia é un clon de doña Rogelia, a de Mari Carmen e os seus bonecos. Recapitulando, unha mañá de agosto, doña Rogelia comprobou que o porquiño dos seus ollos, aquel que alimentara cada día dende que era un bacoriño, aquel que mimaba e coidaba con tanta adicación, aquel ó que lle dicía sempre unhas palabras agarimosas,… estaba ¡tirado no cortello! Estaba enfermo, sen dúbida. Non lle fixo caso a comida, desprezou a auga con follas de col e fariña de millo, co bo comedor que era, que comía todo canto lle botaba na maseira: mazás cun anaco podre, tonas de pataca, sobras de cocido,…, o que fora. O porco era un auténtico triturador. Doña Rogelia alarmouse e contoulle a novidade ó Avelino.
A mediodía, o veterinario visitou ó animal. O seu diagnóstico foi claro: empacho. O tratamento aínda máis claro: enema. Total, que o porco estaba “atascado”. Os días de agosto son longos, e doña Rogelia non veranea en Sanxenxo, polo que tivo tempo dabondo para empachar ó porco coas sobras da Nuestra Señora. Son catro días de festa na parroquia e como se fai tanta comida…, porque eso sí, “os días da festa ten que sobrar de todo que o resto do ano xa se pasa como se pasa”, que a Avelino non lle gusta o derroche pero tamén sabe cumprir cos seus convidados.
O veterinario escribeu nun papel a prescripción e Avelino foi á farmacia. Volveu como foi.
- E logo, ¿non tiñan o medicamento? - preguntou doña Rogelia ansiosa.
- Sí que o tiñan, e que… e que…pareceume algo caro, e ó mellor non lle fai nada e o porco morre…, e tendo a sulfatadora no cuberto…- xustifícouse Avelino.
Avelino enxaugou a vella sulfatadora coa mangueira que tiña na horta. Cando lle pareceu que a máquiña acadara un nivel de asepsia suficiente, botoulle un par de litros de auga no fondo e enroscoulle a tapa. Despois foi ó seu cuarto, abreu o primeiro caixón da mesilla de noite e sacou un tubo de vaselina del. Con ela lubricou ben o pulverizador da sulfatadora. O animal estaba enfermo e non lle quería causar sufrimentos innecesarios. Cando tivo todo preparado cargou a sulfatadora ó lombo e díxolle a doña Rogelia:
- Herminia, veña comigo.
Doña Rogelia, seguindo as instruccións de Avelino, achegoulle ó fociño do porco a maseira mediada de fariña de millo, o seu manxar favorito, para tentar distraelo mentras Avelino operou por detrás. Con bastante facilidade introduceu o punta do pulverizador da sulfatadora no sitio requerido, logo, un pouquiño máis para dentro. Nisto, coa man dereita moveu arriba e abaixo a palanca da presión da sulfatadora e coa outra man accionou a manilla do pulverizador para que o líquido se verquera onde se tiña que verquer. E non se sabe se foi polo gusto que lle dou ó animal, se foi polo poder terapéutico da lavativa administrada coa sulfatadora “Matabi”, ou se foi polos efectos positivos dos restos do Sulfato de Cobre na flora intestinal, que o animal, ós dez minutos da intervención, aliviouse.
Coa primeira lúa do mes de novembro, seguindo a tradición de tódolos anos, acabouse o reinado no cortello. Un sábado cedo, na casa de Avelino, fixeron a matanza. Ós sete días, fixeron chourizos. Aquelas tripas doloridas do verán acabaron no cocido. Todo gracias a sulfatadora, que senón quen sabe…, porque Avelino comprar solo compra o moi imprescindible, e a lavativa non era prioritaria. Por suposto, tirar non tira nada, que todo pode facer falta.
Rosa García
Esta obra está baixo unha licencia de Creative Commons.
-------------------------------------------------------
Relato feito e remitido por: Rosa García
Colaboradora de A Lareira Máxica
--> “Os amigos son como as estrelas, aínda que non as vexas tódolos días sempre están aí” (Anónima)
--> "Os amigos verdadeiros son os que veñen a compartir a nosa felicidade cando se lles roga, e a nosa desgracia sen ser chamados" (D. de Falera)
Gracias pola preocupación amosada polo meu estado de saúde. Xa estou mellor, aínda que sigo co tratamento. Foi unha forte larinxite por mor do tempo. Xa volto a falar e atópome algo mellor. Polo tanto, A Lareira Máxica tamén recobrará o seu antigo estado de saúde....
problemas para publicar artigos novos. Cos artigos novos son incompatibles a sidebar ou columna do blog coa introducción do artigo e vese enteiro. (non funciona o ve-lo artigo completo). Debo elixir. ...tentando dar cos códigos da plantilla que orixinar o problema.......namentres visita o blog de probas, (http://blogdexulio.blogspot.com/)no que podes atopar unha copia deste, agás os artigos que si os podes ver nesta.
De persistir o problema vereime na obriga de trasladar un por un os artigos ó blog de probas....Xa vos irei informando ó respecto.
::> " Amar a distancia é unha gran proba de amor " (Alejandro Sanz)
::> " Moitas veces o que se cala fai más impresión que o que se di" (Píndaro)
::> "Cando unha muller te bica lévase algo de ti" (Anónima)
Tedes que disculpar pero estou enfermo desde o sábado (cousas do frío e duro inverno que atacou forte a un servidor....). Espero voltar axiña ó 100%. Agora tocar recuperarse ben. Irei colgando algunha cousiña no blog. Pero a páxina estará baixo mínimos durante, previsiblemente, uns días.
5 de Xaneiro......nunhas horas virán os Reis e as Raíñas Mag@s - que estamos nunha sociedade que busca a igualdade de sexos eh!!!....E deixarannos regalos ou non...Se alguén se quere consolar con que che van deixar carbón e que vai vir de perlas para quentarse, sinto dicirlle que o carbón vai caro....
Non queda outra....Se te portastes ben terás regalo e senón terás "nothing de nothing" (spanenglish total).
Gustoume ver as cartas ós Reis Magos feitas por María e Mariam hai uns días. Tamén me sumo ás súas peticións. Aínda que me gustaría pedir, pola miña parte, (...)
Para ve-lo ARTIGO COMPLETO, CLICKA no seu título ou en Ve-lo Artigo completo....
1. Que haxa máis traballo e menos precariedade laboral
2. Que se acabe co negocio inmobiliario e a especulación urbanística, que benefica ós de sempre e que tanto está a perxudicar ás persoas que queren acceder á súa primeira vivenda (algo que se asemella a unha utopía nos tempos que corren)
3. Que a sociedade sexa máis xusta e menos individualista
4. Que as bombas e artefactos explosivos deixen de selo e se convirtan de maneira máxica en alimentos para os máis pobres, víveres que tanto necesitan.
5. Que A xente que aínda non colaborou en A Lareira Máxica, o faga de vez en cando, aínda que sexa firmando cun seudónimo. (utopía??)
E falando deste blog, dicirvos que xa quitei á arbore de Navdal, máis que nada para non ocupar tanto espacio con ela. De momento deixo ó Papá Noel....
De momento os Reis Magos obsequiaron á Lareira Máxica coas seguintes novidades:
* Engadín máis idiomas de traducción (aínda que insisto: dado que o blog está en galego, ningunha traducción a ningún idioma vai ser boa, porque as traduccións están pensadas para linguas maioritarias, por desgracia)
* A Lareira Máxica dálle o seu apoio a PUNTO GAL para a creación dun dominio en galego (.gal).
* Xa hai unha sección de blogs na "sidebar" ou columna lateral de A Lareira Máxica. Nela irei pondo blogs que me gustan ou recomendo.
* Xa hai 5 novos links ou enlaces máis na sidebar, que fai que xa cheguemos ós 107 vínculos en total. Os últimos corresponden a 5 xornais gratuitos: "L-V De luns a venres" (primeiro e único xornal galego gratuito), "20 minutos". "ADN", "Metro", e "Qué!". (Estou pensando que co tempo vou a cobrarlles por facerlles publicidade ás empresas que aparecen nos enlaces de A Lareira Máxica e que aparecen co seu logotipo e todo. En serio que o estou pensando, senón quitareirlles o seu logo. Sería o xusto, non?)
* Houbo algún pequeno retoque ó diseño da páxina (cores e alteración da orde dalgún elementos da sidebar).
E iso é todo, de momento.......Marcho que dentro dunhas horas cheguen ós Reis e Raíñas Mag@s.....¿Portaranse ben? Xa me contaredes. Por certo, eu son dos Reis Magos, non de Papá Noel......
Carpe Diem e Noctem
O administrador de A Lareira Máxica
Solucionado. A etiquetaxe que tiña para que funcionase "Ve-lo Artigo completo" funciona pero de distinto xeito (aínda que a partir de agora terei que usar outro código para esta opción, pois o anterior xa non vale para os artigos novos). Desta vez so tedes que premer sobre o nome do artigo. Poderedes ver tódolos artigos completos de A Lareira Máxica. Todos. Por tanto, xa non fai falta que os continúe reetiquetando un a un. Iso si, se vedes que un dos xa publicados pon: (...) ou " Preme en Ve-lo artigo completo para seguir lendo" ou da a sensación de que continúa PREME NO TÍTULO DO ARTIGO e ¡ LISTO ! verás todo o artigo completo con comentarios inclusive.
NOTA: Por tanto, os artigos do 1 de decembro en diante tamén os podedes ver coa opción "Ve-lo artigo completo". Os anteriores so a clickando no TÍTULO DO ARTIGO.
"Deben buscarse os amigos como os bos libros. Non está a felicidade en que sexan moitos nin moi curiosos; senón poucos, bos e ben coñecidos (Mateo Alemán)
.gif)
Tal e como reza o título deste artigo, A Lareira Máxica xa se actualizou por completo ó novo Blogger. Ata o de agora so se fixera o cambio parcial, pero aínda faltaba completara o cambio. Hoxe xa se fixo. @s que creedes un blog en blogger xa se fai na última versión. O problema é cando tes que mudar da antiga versión a ésta.....
O pero é que, tal e como vos adiantaba pola tarde, a opción de "Ve-lo artigo completo" non a recoñece o novo Blogger. Por ese motivo teño que etiquetalos doutro xeito para poder seguir tendo esta interesante e máis ordeada opción. Polo de agora xa reetiquetei os do mes de decembro de 2006 e os destes días de xaneiro de 2007, se ben me faltan os artigos de maio a novembro (ambos inclusive). Sucede unha cousa: os artigos de xullo a novembro ó estar etiquetados co código anterior fai que, namentres non os reetiquete non se poida ver completos. Así que calma. Os de maio e xuño non teñen ese problema porque non seu momento publicáraos todos sen a opción "Ve-lo artigo completo" (a cal agardo pórlles desta vez, aproveitando que o Miño pasa por Lugo e o Lérez por Pontevedra).
E chegados a estas alturas, preguntarédesvos: ¿que ventaxas ten o "famoso" blogger novo "de marras"... Ve-lo Artigo completo....
Algunhas xa as tiña ata onte A Lareira Máxica por ter feito o cambio parcial ó novo Blogger (ata hai poucos días denominado Blogger Beta).Pois ben, co cambio completo, as principais novas vantaxes son:
- Maior facilidade á hora da publicación de artigos
- Posibilidade de diseñar máis exhaustivamente a páxina en canto a cores, fontes de letras e tamaño, poidendo utilizar ata 5 cores e fontes diferentes á vez, así como introducir elementos da páxina por separado e de diferente índole: html, fees, imaxes, listas, textos,.....
- Creación dunha lista de etiquetas ou temas tratados no blog.
- Archivo dos artigos publicados en forma de árbol. Máis accesible e ordeado.
Aproveitando a actualización ó novo Blogger, tamén:
* Puxen un traductor ó inglés para a xente que nos le desde outros países ou que usa o inglés como idioma de epxresión. Teño e debo facer unha GRAN CONSIDERACIÓN. Dado que a páxina está en galego, a traducción ó inglés é mala (aínda que menos da unha pedra....e polo menos axuda en parte ós visitantes de fala inglesa), xa que está pensada para o castelán ou outros primeiro idiomas de países e non para linguas como o galego, catalán, vasco, etc. Busquei pola rede de redes pero non atopei un traductor específico do galego ó inglés. Se algúen coñece algún que sirva para traducir automáticamente un blog (se necesidade de traducir textos soltos) que mo diga nun comentario neste artigo ou por mail a dirección de alareiramaxica@hotmail.com
* No tocante ós contadores, introducín un que contabiliza ó número de usuarios simultáneas no momento en que te atopas vendo A Lareira Máxica, así como un mapa do mundo onde se resalta a situación do país do cal procede a túa visita.
* Posibiliade de saber cales son ós últimos comentarios feitos polos lectores do blog. Coa nova versión desapareceu o problema de que non aparecía o título do blog en movemento. Os códigos que puxen funcionan mellor nesta última versión de Blogger. Non saltan comentarios e actualízanse os comentarios antes.
* Puxen un segundo "logo" da páxina, na que aparece o mago debuxando o nome do blog. Formato gif animado.
* Tamén incrustei na primeira parte da sidebar ou colunma lateral varias frases máxicas ou pensamentos que cambian de xeito aleatorio cada vez que se accede ó portal. É dicir, de cada vez aparece unha distinta. Certo que é un repertorio limitado....Pero menos da unha pedra....
* E algunhas máis que se me olvidan
Por cuestión de orden e de non despreciar un piar importante do blog: a música on line e os máis de 100 vínculos ou links, puxen as etiquetas dos temas ó final. É posible que a orde deste ou doutros elementos da páxina poidan variar. POR SUPOSTO, GUSTARÍAME CONTAR COAS VOSAS OPINIÓNS E SUXERENCIAS nisto e no que teñades a ben.
Agardando que vos guste, e pedindo paciencia polos artigos que faltan por reetiquetar de "ve-lo artigo completo" (irei informando cómo transcurre o reetiquetamento),
Carpe Diem e Noctem,
O administrador
PERDOADE AS MOLESTIAS, acabo de pasar o blog á nova versión de Blogger -como xa vos viñera informando que tiña pendiente de facer-.Polo de agora funciona todo agás o de "ve-lo artigo completo", no que so funcinan algúns. ¿O problema? Pois que o cambio fai que teña que pór un novo código en cada artigo que utiliza a versión introducción/comleta. Iso obrígame a reetiquetar un por un tódolos artigos de "ve-lo artigo completo". Sí,COMO O LEDES, todos. Vamos, algo de chinos....
Así que, pouco a pouco, irei levando a cabo este labor. Polo de agora PACIENCIA!!!
É o que hai que facer. Farase e listo. Xa está. Agora toca asimilar as consecuencias. Así non se podía seguir, qué sentido tiña, ningún. Canseime. Que non pode ser, pois que non sexa. A “zorrilla” está feliz. El… é máis falso que unha moeda de lata. Vou seguir a corrida desde os tendidos. A tarde preséntase aburrida, toureiros malos, gando pior. Míraa como aplaude, esaxerada, dando a nota. Non é que me rendira, simpremente, voume. Un quere tardes de gloria e a outra quere un maridiño. Todos felices. El é un triunfador. Ten pouco talento, pero a mediocridade tamén se cotiza ben nestes tempos...... Ve-lo Artigo completo....
So quixera olvidarme de todo, pasar directamente á indiferencia máis absoluta. Alí, nun territorio onde habitamos os indiferentes, vivía sen sobresaltos. O traballo, o deporte, nin grandes penas, nin grandes alegrías, moita vida social, eso sí. Viña a Madrid un par de veces ó mes. Unha noite, no Buddha, presentáronmo. Tanta hipocresía repúgname. Non é o meu mundo. Eu vivo nun lugar onde cada cousa ten o seu nome. Istos son un merdentos con aires de señorío. Nada de nada, aínda levan os zapatos suxos.
O clarín anuncia cambio de tercio. É sorprendente a rapidez coa que se collen hábitos novos. Agora toca o que toca, “creced y multiplicaos, y, de paso, cerrad unas cuantas bocas”. O toureiro móvese na area cunha chulería calculada, semblante serio e andares de macho. Qué decepción!!. Cómo puede anunciar o seu compromiso?, cómo pode?. Fun tan feliz nos seus brazos, fun tan feliz no seu corpo. Casi non mo creo.
Vai entrar a matar, confesoume que neste momento da faena sente pánico. Este é o instante definitivo, cando o toureiro empuña a espada de aceiro significa que alguén vai morrer, aquí non pode haber dúibidas. Fai falta unha boa estocada que derribe ó touro, se non lle sae á primeira porase nervioso. Se de el dependera non mataría ó animal, e non sería para facerlle un favor á ministra Narbona.
Teño que largarme xa. Os primeiros pasos xa están dados, e detrás dos primeiros virán os segundos. Isto acabouse, xa non haberá máis encontros furtivos. Necesito saír de aquí cun pouco de dignidade. Quero fuxir sen que se note que corro. Pero sí, corro, vou ó galope. Vou reventar ó cabalo. O mesmo que aquela tarde en Sanlúcar de Barrameda.
-¡Roberto, Roberto vas reventar ó cabalo!
Aquel día sentíame o home máis feliz da terra.
----------------------------------------------------------------------------------
Relato remitido por: Roberto Andrade
Debutante en A Lareira Máxica
(Foi enviado en castelán e traducido ó galego polo administrador)
-----------------------------------------------------
Frase remitida por: MARÍA
Colaboradora VIP de A Lareira Máxica
1 de xaneiro de 2007. Ou 01-01-07 data que lembra a cando sintonizamos por vez primeira un aparello electrónico. Cada vez que facemos esta operación partimos dun 01-01 se ben o ano varía. Pois xa estamos no primeiro de ano, día na que os manueles e manuelas celebran ó seu santo, día no que na televisión se fala outro ano máis dos saltos de esquí, un deporte que é a estrela do panorama deportivo a falta de noticias noutras disciplinas máis populares e populosas das que tanto se fala a cotío. (Un inciso: o esmorguista da foto non son eu, que conste, eh!!!!! ¿quen será, entón?).
O 1 de xaneiro, ese día que nos marcamos para empezar a facer todo aquilo que prometemos con firme propósito de cara ó novo ano: deixar de fumar,.....Que logo caeremos na conta de que foi un simple anhelo irrealizado, ou realizado nalgúns casos...
Primeiro de ano, resaca dunha noitevella na que está permitido deitarse de día, e que parece mal visto facer o contrario. Hai que disfrutar esa noite por imperativo case legal -Cando se pode pasar mellor calquera outro día do ano-.
Principio dun mes no que os reis magos se amosan como o perfecto colofón dun nadal que chegará un ano máis ó seu fin.
Efeméride que sirve de antesala das tan agardadas rebaixas de xaneiro.......
Día 1, día no que a media mañán case non ves a ninguén pola rúa......
Unha data na que sempre vemos pola t.v. que nalgún punto do país ou do planeta alguén desafía ó endiosado frío para pegarse un chapuzón nun conxelado mar ou río.....Todo sexa por saír pola caixa tonta....
Estreo de mes e de ano, no que non hai xornais á venda porque o día anterior (Como sucede en Noiteboa e en Venres Santo) as redacción tómanse un merecidísimo descanso.... Iso si, o día 1 toca traballar nesas mesmas redaccións para que ó día seguinte os kioskos poidan surtir de delgadiño diarios ós ávidos lectores....Todo o bo se acaba ou que mellor que empezar traballando o ano (según se mire)
1, a cifra do inicio de toda conta, e máis se concide co número dun día e do número dun mes.......E con el de seguida empezaremos a escoitar o primeiro nacemento do ano, o primeiro partido do ano, a primeira festa do ano, o primeiro día de traballo, a primeira fin de semana, @ primeir@......
Isto e moitas cousas máis suceden tal día como hoxe tódolos anos......Seguramente me olvidei de moitas cousas ou feitos que acontecen nesta data, polo que vos animo a que o completedes -ó voso gusto- cun simple comentario deste artigo, O PRIMEIRO NESTE NOVO ANO DA LAREIRA. Un día no que este blog cumpre 8 MESES. Xa falta menos para chegar ó ano de vida nº 1.
.....E isto non é a serie NUMBERS, pero si pretende ser unha ODA ó number ONE, máis coñecido como 1, porque o 1 significa algo novo, ilusións, desexos, o principio de algo fermoso (aínda que non sempre, xa o sei), esperanzas,......
