sábado, 3 de decembro de 2011

** Esta semana


SANTIAGO DE COMPOSTELA. Alvariño



Hay personas que piensan que la vida de la gente corriente es aburrida. Yo pienso lo contrario. Es más, pienso que cada uno de nosotros es dueño y protagonista de una historia digna de ser novelada.

Yo soy de los que tengo cosas que contar. Cosas que me suceden a mi, y que, casualidades de la vida, también les pasan a millones de personas. Es lo que tienen las vidas de las personas de a pie, que todas son completamente diferentes y, al mismo tiempo, muy parecidas.

Esta semana empezó mal, muy mal. A un familiar mío le dio un “jamacuco”. El próximo lunes tenemos cita con el neurólogo, parece ser que estamos ante un problema serio que está dando sus primeras señales de alarma. El caso es que llevamos un año de consulta en consulta: médico de familia, más médico de familia, analítica, hospital-vascular, médico de familia, hospital- reumatólogo, nuevas analíticas, radiografías, médico de familia,...

Al final, hemos perdido un año, que se dice pronto. Un año en el que, a lo mejor, podrían haberle recetado algún tratamiento.
Esta semana, de espera, de estar pendiente, también he tenido tiempo de trastear con el facebook. Conclusión: si me atraía poco cuando apenas lo conocía, ahora que he comprobado su funcionamiento, me atrae menos. No me ha gustado el invento. ¿Razones? Varias.

Una, he visitado los perfiles de algunas personas que conozco y me he encontrado relaciones que me han sorprendido bastante. Amigo es una palabra muy grande.
Dos, hay que clasificar a la gente forzosamente. Para mucha gente resultará fácil. Para mi no lo es, porque la experiencia algo me ha enseñado. He visto como, en momentos difíciles, personas con las que en realidad tenía poca relación, han tenido para mi palabras o gestos que me han llegado muy adentro. Y eso, cuando sucede, no se olvida.

Otras, a las que sí tenía por personas cercanas, de las que sí esperaba una palabra de aliento o un abrazo, me han demostrado lo que en realidad son, egoístas incapaces de empatizar con nadie. Y con esto quiero decir que los verdaderos sentimientos de la gente solo afloran en los momentos críticos. Conclusión, yo puedo clasificar a posteriori, a priori me resulta muy difícil.
Tres, la privacidad. Aunque se ponga especial interés en este tema, siempre es difícil de controlar.

Voy a conservar la cuenta, porque es la puerta de acceso a una serie de contenidos y posibilidades, pero no le voy a dar mucho uso a nivel personal.
Y finalmente, para terminar, deciros que esta tarde, un tío mío, presenta su primer libro. Poesía, casi nada. Su libro, sus poemas, son el testimonio de que él que quiere, puede. Muchas veces, somos nosotros mismos nuestros peores enemigos. Afortunadamente, en este mundo, cada vez hay menos barreras. Sigue habiendo muchas zancadillas en este camino lleno de baches que es la vida, pero, con todo, estos tiempos son mejores, mucho mejores.


** A Frase Máxica sobre....saber educar


"La clave de una buena educación es crear hábitos, poner límites y querer mucho al niño"



Rocío Ramos-Paúl, "Supernanny"

mércores, 23 de novembro de 2011

** Una descripción imperfecta


SANXENXO. Julio Torres



Su sonrisa daba saltos de alegría y delataba una profunda felicidad levemente interrumpida por el intenso palpitar del corazón. Sus ojos, aturquesados como un inmenso océano, carecían de límites. Bajo el suave manto de su piel el amor se mecía incansable e impaciente a un tiempo, justo antes de convertirse en pura sangre. Fuera, su tez morena desprendía un cúmulo de buenas vibraciones. Debajo, a sus pies, una voz intentaba trepar sigilosamente a lo alto de su cuerpo para, una vez allí, apretarlo con todas sus fuerzas en un eterno abrazo consentido. Sólo el tiempo y el destino conocían el desenlace final.
Julio Torres © ® 2011

domingo, 20 de novembro de 2011

** De muros de facebook, paxaros e comidas...



** No es lo mismo...


SANXENXO. Julio Torres

Efectivamente, como ben di a canción "no es lo mismo", nesta vida non todo é o mesmo. Unha simple coma, ás veces, varía o significado dun texto e as propiedades matemáticas fanse humanas e erran. Hai que estar atent@s pois hoxendía a manipulación está á orde do día e a claridade brilla pola súa ausencia, nun terreo no que as medias verdades se impoñen e van da man co oscurantismo e da dictadura camuflada. Coidado...


sábado, 19 de novembro de 2011

** El hilo rojo


TEO. Mariam

El hilo rojo es una leyenda anónima de origen chino, que dice que entre dos personas que están destinadas a tener un lazo afectivo existe un hilo rojo que viene con ellas desde su nacimiento. El hilo existe independientemente del momento de sus vidas en el que las personas vayan a conocerse y no puede romperse en ningún caso, aunque a veces pueda estar más o menos tenso, pero es, siempre, una muestra del vínculo que existe entre ellas.

El texto literal viene a decir: "Un hilo rojo conecta a aquellos que están destinados a encontrarse, sin importar tiempo, lugar o circunstancias. El hilo se puede estirar o contraer, pero nunca romper”.

Según la leyenda, el “Abuelo de la Luna” ata un hilo rojo en la muñeca de cada niño al nacer. Este hilo está atado a muchos otros hilos, que a su vez, sujetan la muñeca de todas las personas con las que ese niño está destinado a encontrarse. A medida que el bebé crece, los hilos se van acortando, acercando cada vez más a dichas personas.

Me gusta este cuento, tiene algo de verdad mágica. En la vida se conocen muchas personas y de todas ellas solo algunas se convierten en personas especiales, personas que se acomodan en un rincón de nuestro corazón y se quedan ahí para siempre.

** ¿Que diferencia hai entre votar nulo, en branco ou absterse?

U
n vídeo moi didáctico que ilustra a diferencia entre abstención, voto en blanco e voto nulo. Hai diferencias importantes.

venres, 18 de novembro de 2011

** Un gabinete moi musical


SANXENXO. Julio Torres

O mítico grupo Gabinete Caligari. Jaime Urrutía e a súa banda leváronnos a Soria, a unha suite nupcial, á barra dun bar, bailamos cha cha cha, lembráronno o amor das nais, que so se vive unha vez, déronnos golpes, catro rosas e tantas outras cousas que agora, co paso do tempo, cobran -se cabe- máis valor. Sen dudalo, un dos meus grupos favoritos. Velaquí algunha das súas cancións cun acento "chulapo" inconfundible. Sencillamente: GRANDES!!!






Hoxe Jaime Urrutia emprendou a súa carreira en solitario hai xa 10 anos, pero as súas cancións conservan gran parte da esencia de Gabinete. A seguinte canción foi o seu primeiro éxito post-Gabinete Caligari, no ano 2002. Que barbaridade!!! Castillos en el aire, ¿Dónde estás? ou Maribel foron outras cancións famosas.

luns, 14 de novembro de 2011

** Radio Topolino Orquesta e a vaca leiteira quédanse orfos


SANXENXO. Julio Torres


Cantos anos había que non escoitaba estes dous temas musicais que cantaba Radio Topolino, orquesta que triunfou nos anos 80, sobre todo na primeira metade. Hoxe, casualmente, atópome coa noticia de que finou o seu cantante, Joaquín Laría, aquél que nos contaba que tiña unha vaca leiteira, ou unha casa de papel e tanto outros temas que destilaban alegría e festa. Inconfudible o seu traxe branco con paxariña. ¿Quen non escoitou algunha vez o de "tengo una vaca lechera, no es una vaca cualquiera...". Descanse en paz. Sorte, que as súas cancións perdurarán e serán lembrados. Seguramente non era temas bos, pero o que ninguén poderá negar é que eran divertidos e entretidos. E moitos de nós crecemos con eles...



sábado, 12 de novembro de 2011

** Naturaleza rebelde


Arriba, el cielo se movía en una lucha de intereses. Finjía estar impávido, seguro de sí mismo. Todos sabían que estaba temeroso y tenso. Desafiaba a la lluvia en eternos combates y a las nubes las acariciaba para que tornasen su color grisáceo en blanco. El sol, su mejor aliado, forzaba la salida de un arco iris multicolor. Mientras, allá abajo, nadie entendía lo que estaba pasando. Sólo cuando agromaron unos estruendosos truenos y el viento se enfureció, la gente adivinó que el tiempo, definitivamente, había perdido su cordura.
Julio Torres © 2011


Julio Torres

domingo, 6 de novembro de 2011

** Luna llena


TEO. Mariam

Infinita la tristeza que me invade esta noche. Infinita la desgana. Nada me interesa. Estoy harta de oír las mismas historias. Palabras huecas, vacías, mil veces repetidas. Ya no me conmueven. Ahora no, ahora sé que no significan nada. Son palabras con alas de mariposa blanca que se escapan de la habitación. Allá van, ligeras, a fundirse con los otros ruidos de la noche. Apago el último cigarrillo del día y cierro la ventana. Es entonces cuando me fijo en la luna llena que tengo justo enfrente. Es inmensa, hermosa, ejerce de señora del firmamento regalando luz, iluminando nuevos caminos.




ACTUALIZACIÓN: Efectivamente, como ben di Alvarinho, o vídeo non se pode ver no blog pois os autores, so permiten velo en Youtube. Para solucionar isto, no facebook ya subín o enlace de youtube para poder velo alí. No blog teredes que premer este enlace. Por outro lado, procedo a subir outro vídeo que vin tamén en Youtube sobre a lua chea.

luns, 31 de outubro de 2011

** Humor para un luns chuvioso





domingo, 30 de outubro de 2011

** ¿Quen sabe onde andará este paxaro?



O Moucho (Búho) é un paxaro moi asociado, xunto coa curuxa (lechuza), ó misterio ou ó medo. Agora que se acerca a Noite de Difuntos tede coidado se o vedes...

sábado, 29 de outubro de 2011

** Menos pode ser máis


SANXENXO.Julio Torres


É certo, ás veces menos é máis. Non por decir moitas cousas vas dicilas mellor. Como tamén se soe dicir: "lo bueno, si breve, dos veces bueno". ¿A que ven isto? Pois ben a que sempre hai xente aproveitada e xente que non ten ideas máis alá do momento. Estou pensando neses comerciantes que por ganar un euro máis poden perder un cliente. Vamos que poden ganar máis no momento, pero perder moito á larga.

Hai moitas persas vendedoras que non valen para vender, ou mellor dito, que non pensan en vender a longo prazo, senón a curto. Grave erro. Iso por non entrar en que hai moito vendedor desagradable. ¿A quen non lle pasou algunha vez? Saber perder para logo gañar (é preferible perder de ganar algo a perder un cliente), a confianza, o trato e a seguridade deberían ser aspectos moi importantes para quen quere prosperar como vendedor ou comerciante. Os detalles son moi importantes para os clientes. E ¡ollo!: non se trata de enganar ó cliente dicíndolle que algo vale máis do que en realidade custa para, acto seguido, "rebaixarlle" dous eros o precio, deixalo quedar no precio real e facerlle crer ó cliente que lle fixestes un detalle. ¡¡ Cóllese antes a un mentiroso que a un coxo!! Hai vendedores con con pouca amplitude de miras ou demasiadas, segundo se mire... Así de sinxelo.

** ¡Qué rabia me dan los ladrones de antenas de coche!


SANTIAGO DE COMPOSTELA. Alvariño

Me han robado la antena del coche en el parking que hay justo al lado de Hacienda, en Santiago. Curioso, sí, curioso, por lo visto en esa zona hay mucho aprovechado junto. No era una antena cualquiera, era especial. Especialmente cara, porque era pequeñita para poder pasar por debajo del portal de mi garaje sin tropezar con él. Es que la antena que viene de serie no me sirve. Con las prisas se han llevado la antena y han dejado el tornillito adaptador en el sitio. Lo más probable es que no les haya servido para nada. ¡Hay que joderse!


Alvariño, el rabioso.




sábado, 22 de outubro de 2011

** ¿De qué serie de televisión dos anos 80 se trata?

Aquí vos deixo a sintonía de inicio dunha famosa serie de tv dos anos 80. Polo de agora non vou dar máis pistas, pois penso que vaina saber algún/na de vós. A ver quen é @ que adiviña primeiro o nome da serie en cuestión....

** Laura aínda segue estando....


SANXENXO. Julio Torres


H

ai cancións que se che meten na cabeza e non se despegan dela ata pasadas unhas horas. No mellor dos casos claro. ¡A que non lle pasou isto algunha vez!. Onte, ó chegar á casa, encendín ese aparello que convirte en anónimas facianas as verbas alí pronunciadas. Circunloquios a parte, é máis coñecido como radio. A radio, a nosa radio. Ese ser que un servidor bota tanto de menos, no que tiven a sorte de traballar en 1998 e que nos fai compañía namentres facemos outras cousas, pois non hai perigo que caiamos na tentación de ter que ver o que alí dentro sucede. Nada de olladas, as miradas están prohibidas neste lonxevo pero eficacaz e inmediato trebello.

Pois ben, o asunto é que na emisora de música que sintonicei, soaba unha canción que me trae a colación o tema de marras, isto é, as cancións que non se che van da cabeza. Que se meten como piollos que se resisten a abandoar o pelo dun can. Ás veces é porque che gusta, e non pasa nada. Outras, existe o perigo que a chegues a odiar. Polo menos unha tempada. E iso foi o que me pasou coa que escoiten onte. Soou alá por finais dos 90. Ó principio estaba ben, pero logo farteime dela. Se coñece que o tempo todo o cura, pois hoxendía nin a odio nin me entusiasma.

Isto lémbrame que as radiofórmulas comerciais bombardéanos con cancións que nos acaban gustando so a base de oílas. As cancións boas de verdade, ó meu entender, son aquelas que basta unha ou dúas veces que as esoites para que che gusten e non 20 ou 30.

Bueno, por hoxe é todo, déixovos que parece ser que "Laura no está". Ou iso dicía Nek alá por 1997. Se coñece que se marchou con Paco Lobatón pois case quince anos despois segue desaparecida. Quen sabe onde...



mércores, 19 de outubro de 2011

** Seres únicos con raíces de números primos


SANXENXO. Julio Torres

Es curioso comprobar como muchas veces escuchamos decir: "eres únic@". En realidad es una obviedad obvia, tan evidente como esta doble adjetivación. Es como decir que un día nacemos y algún día moriremos. De perogrullo evidente. Todos y todas somos únic@s. No hay nadie igual, por muy bueno o muy malo que sea. No hay dos personas exactamente iguales, idénticas en todo, absolutamente en todo. De aí que todos, seamos únic@s. Números primos no divisibles por otros,

Cada persona es un mundo, con sus virtudes y sus defectos. Y como bien dice Beatriz Luengo en su último disco: "Como tú no hay dos", aunque en este contexto lo que pretende decir la cantante es que hay que querer pero también quererse como persona. Muchas veces no se aprecia el verdadero valor de un hombre o de una mujer. Y como siempre se suele decir sólo se echa en falta cuando ya no está, ni puede estarlo. Cuando muere. Debemos aprender a valorar lo que somos y a los que tenemos porque como ellos no hay dos. Y, como ya dije, las personas son únicas y la verdad es de perogrullo, su contenido, su interior, reviste unha connotación más allá de lo puramente obvio.

Para tod@s, especialmente para aquell@s que lo están pasando mal va dedicado esta canción de Beatriz Luengo. Porque toda la gente tiene un valor incalculable que no se puede medir, pero que está ahí. Y muchas veces no se ve. No está de más recordarlo y saber apreciarlo. No es sólo cuestión de ver los defectos sino que hay que ver las virtudes...

Es un tema del que se podría hablar largo y abrir un debate filosófico-vivencial. ¿Es igual ser único que ser auténtico? Personalmente pienso que no. Uno es implícito de la persona y otra de la forma de ser y de la personalidad. Hoy no estoy muy inspirado, me váis a perdonar, pero -como siempre- invitad@s estáis a abrirlo aquí, o en el face. Recordad que tenemos nueva página. Las personas que eráis miembros del antiguo grupo debéis daros de alta en este enlace, y, arriba de todo, al lado del nombre de esta nueva página de A Lareira Máxica en el face presionar el "Me Gusta".
Nueva Página de A Lareira Máxica en Facebook

Un placer teneros como seguidores. De corazón, muchas gracias a todas y todos!!!

xoves, 13 de outubro de 2011

** Que rabia da cando.....Orgasm: el clon


COMPOSTELA. Alvariño


Aviso: como Julio no escribe nada, existe el riesgo de que esta Lareira Máxica se vaya transformando en la Lareira de la señorita Pepis.

Bueno, al tema, estoy indignada. ¿Escribo un qué rabia? Sí. ¡Qué rabia me da la jeta de algunos comerciantes desaprensivos! Ya os conté en la anterior entrada que tengo una brocha de colorete con los pelitos más duros que las púas de un erizo cabreado. A este tipo de brocha le va bien un colorete hecho a su medida. Nada mejor que un colorete de Bourjois, bonitos si, pero con la fama, merecida, de ponerse más duros que una piedra. O sea, están hechos a la medida de mi brocha-lija. No sé si sabréis, los chicos seguramente no, que existe un colorete muy famoso y deseado por las féminas, el Orgasm de Nars. Sí, lo que es el marketing...

Los estupendos coloretes de Nars de baratos tienen poco y no son fáciles de conseguir en España, menos mal que las marcas más asequibles se dedican a clonar de todo.

Un clon barato del Orgasm de Nars es el Lilas D'or de Bourjois. Total, que el otro día entré en una perfumería, una de tantas, una de muchas, dispuesta a hacerme con el clon, algo es algo, y a falta de pan..., del famoso Orgasm. Si algo hay que reconocerle a Bourjois es que tiene variedad de tonos de colorete, lo malo es que algunos estaban agotados, entre ellos el Lilas D'or, que es número 33. Por la visto, la crisis debe fulminar el deseo y claro, hay que recurrir al potingue para alegrar la cara. La dependienta me dijo quelo iban a reponer durante la semana y como no tenían el precio marcado me lo consultó en la caja. No llegaba a los 9 euros, 8 y pico.

Está mañana tuve que hacer unos recados y me encontré con otra perfumería de la misma cadena, hay muchas por ahí. Estamos hablando de una semana de diferencia y de dos perfumerías en dos localidades diferentes dentro del mismo ayuntamiento. Entro, busco el stand de Bourjois y allí está, el Lilas D'or esperándome. Tiro para la caja pitando que llevo prisa. Con todo, compruebo que el colorete esté precintado que paso de cosméticos toqueteados y guarrindongos. Ok, todo bien.
-11,75
-¿Perdón?
-11,75
De qué van, es posible que un producto suba ¡3 euros! en una semana. ¿Cotizan los coloretes Bourjois en bolsa y no me he enterado?
No lo compré, paso de contribuir a la escalada de la inflacción.

luns, 19 de setembro de 2011

** La cabra


COMPOSTELA. Alvariño

Colaboradora de A Lareira Máxica



-Houston, tenemos un problema con...el pelo de la cabra.

Os preguntaréis qué tengo en contra del ganado caprino. En principio, nada. Pero, como la vida no deja de sorprenderme, cosa que me desconcierta un poco, pero que cada día me gusta más, os diré que mis problemas con este colectivo cornudo empezaron por culpa de una araña. Lo que es la vida. Llegados a este punto, pensaréis que el sol hace estragos en las neuronas. No penséis tanto y seguid leyendo. A finales de mayo me picó una araña. Tranquilos, sobreviví. Sobreviví pero la araña aquella debía tener muy mala baba y peor veneno. Consignas: siempre hay que enfrentarse a una araña debidamente armado, nada de botes vacíos de Mistol; siempre hay que atacarlas con un golpe certero, nada de tentativas miedicas e indecisas. Una araña enfurecida es lo peor que hay.

En el hospital, en vez de un antídoto, como sería lógico, me recetaron el Augmentine, y entre el veneno de la bicha y los antibióticos me quedé hecha un completo asquito. Para remediar mi aspecto no tuve más remedio que recurrir a chapa y pintura. Como seguramente sabéis, hay tareas que exigen buenas herramientas y me pareció que mi vieja, viejísima, brocha de colorete estaba llegando llegado al final de se vida útil. No me quejo, debe llevar conmigo unos 20 años. Es que antes las cosas duraban mucho más.

La crisis, esta puñetera crisis, me ha vuelto ahorradora. La crisis y la vida. Todo lo que nos pasa, absolutamente todo, nos va moldeando el alma. Indagué un poco y descubrí que una buena brocha de colorete, de Mac o de Bobbi Brown, costaba unos 40 euros. Me parecieron caras, sabiendo que, aunque el producto en si mismo sea estupendo, la triste realidad es que es que las han fabricado en Asia por cuatro perras. Total, que me decanté por una opción más asequible, low cost, 10 euros, fabricada por Beter.

-Por beeeeter, por beeeeeter.
-como diría la cabra.
Se trata de una Beter Elite Blusher Brush, de pelo de cabra, envasada en un blister de plástico que impedía toqueteos varios.

Que decepción más grande, el pelo de la brocha es idéntico a la barba de cuatro días de un amigo mío. Como una rosa es una rosa, y 10 euros son 10 euros, volví a indagar en la red y gracias a una de mis gurús favoritas, Drusilada (drusiladamakeup.blogspot.com/), me enteré de que una mascarilla podía hacer milagros en los “pelos- púa” de ciertas brochas de maquillaje. A la mía le puse lo primero que encontré en el mueble del baño, el acondicionador Thermal Recovery de Tresemmé, y ha mejorado muy ligeramente. La verdad, no sé que hacer con ella. Menos mal que ahora, gracias al condicionamiento clásico, me evoca una sonrisa.