** ¿Que diferencia hai entre votar nulo, en branco ou absterse?
U
n vídeo moi didáctico que ilustra a diferencia entre abstención, voto en blanco e voto nulo. Hai diferencias importantes.
SAN XENXO . Julio Torres (Artigo adicado a tódol@s compañeir@s de promoción de Traballo Social) 14 anos quedaron no saco dos olvidos...
U
n vídeo moi didáctico que ilustra a diferencia entre abstención, voto en blanco e voto nulo. Hai diferencias importantes.
Posted by Julio Torres 1 comentarios feitos. Deixa o teu!!!!!
CATEGORÍAS sociedade , vídeos e xogos
O mítico grupo Gabinete Caligari. Jaime Urrutía e a súa banda leváronnos a Soria, a unha suite nupcial, á barra dun bar, bailamos cha cha cha, lembráronno o amor das nais, que so se vive unha vez, déronnos golpes, catro rosas e tantas outras cousas que agora, co paso do tempo, cobran -se cabe- máis valor. Sen dudalo, un dos meus grupos favoritos. Velaquí algunha das súas cancións cun acento "chulapo" inconfundible. Sencillamente: GRANDES!!!
Posted by Julio Torres 2 comentarios feitos. Deixa o teu!!!!!
CATEGORÍAS Lembranzas. A Máquina do tempo , música , opinión , vídeos e xogos
Cantos anos había que non escoitaba estes dous temas musicais que cantaba Radio Topolino, orquesta que triunfou nos anos 80, sobre todo na primeira metade. Hoxe, casualmente, atópome coa noticia de que finou o seu cantante, Joaquín Laría, aquél que nos contaba que tiña unha vaca leiteira, ou unha casa de papel e tanto outros temas que destilaban alegría e festa. Inconfudible o seu traxe branco con paxariña. ¿Quen non escoitou algunha vez o de "tengo una vaca lechera, no es una vaca cualquiera...". Descanse en paz. Sorte, que as súas cancións perdurarán e serán lembrados. Seguramente non era temas bos, pero o que ninguén poderá negar é que eran divertidos e entretidos. E moitos de nós crecemos con eles...
Posted by Julio Torres 1 comentarios feitos. Deixa o teu!!!!!
CATEGORÍAS actualidade , Lembranzas. A Máquina do tempo , música , opinión , vídeos e xogos
Arriba, el cielo se movía en una lucha de intereses. Finjía estar impávido, seguro de sí mismo. Todos sabían que estaba temeroso y tenso. Desafiaba a la lluvia en eternos combates y a las nubes las acariciaba para que tornasen su color grisáceo en blanco. El sol, su mejor aliado, forzaba la salida de un arco iris multicolor. Mientras, allá abajo, nadie entendía lo que estaba pasando. Sólo cuando agromaron unos estruendosos truenos y el viento se enfureció, la gente adivinó que el tiempo, definitivamente, había perdido su cordura.
Julio Torres © 2011
Posted by Julio Torres 4 comentarios feitos. Deixa o teu!!!!!
CATEGORÍAS Relatos e composicións feitas para A.L.M. , saúde e natureza
Infinita la tristeza que me invade esta noche. Infinita la desgana. Nada me interesa. Estoy harta de oír las mismas historias. Palabras huecas, vacías, mil veces repetidas. Ya no me conmueven. Ahora no, ahora sé que no significan nada. Son palabras con alas de mariposa blanca que se escapan de la habitación. Allá van, ligeras, a fundirse con los otros ruidos de la noche. Apago el último cigarrillo del día y cierro la ventana. Es entonces cuando me fijo en la luna llena que tengo justo enfrente. Es inmensa, hermosa, ejerce de señora del firmamento regalando luz, iluminando nuevos caminos.
Posted by Julio Torres 4 comentarios feitos. Deixa o teu!!!!!
CATEGORÍAS colaboracións mariaM , música , Relatos e composicións feitas para A.L.M. , saúde e natureza , vídeos e xogos
Posted by Julio Torres 5 comentarios feitos. Deixa o teu!!!!!
CATEGORÍAS Humor e Noticias Curiosas , sociedade
Posted by Julio Torres 7 comentarios feitos. Deixa o teu!!!!!
CATEGORÍAS fotos , saúde e natureza
É certo, ás veces menos é máis. Non por decir moitas cousas vas dicilas mellor. Como tamén se soe dicir: "lo bueno, si breve, dos veces bueno". ¿A que ven isto? Pois ben a que sempre hai xente aproveitada e xente que non ten ideas máis alá do momento. Estou pensando neses comerciantes que por ganar un euro máis poden perder un cliente. Vamos que poden ganar máis no momento, pero perder moito á larga.
Hai moitas persas vendedoras que non valen para vender, ou mellor dito, que non pensan en vender a longo prazo, senón a curto. Grave erro. Iso por non entrar en que hai moito vendedor desagradable. ¿A quen non lle pasou algunha vez? Saber perder para logo gañar (é preferible perder de ganar algo a perder un cliente), a confianza, o trato e a seguridade deberían ser aspectos moi importantes para quen quere prosperar como vendedor ou comerciante. Os detalles son moi importantes para os clientes. E ¡ollo!: non se trata de enganar ó cliente dicíndolle que algo vale máis do que en realidade custa para, acto seguido, "rebaixarlle" dous eros o precio, deixalo quedar no precio real e facerlle crer ó cliente que lle fixestes un detalle. ¡¡ Cóllese antes a un mentiroso que a un coxo!! Hai vendedores con con pouca amplitude de miras ou demasiadas, segundo se mire... Así de sinxelo.
Posted by Julio Torres 6 comentarios feitos. Deixa o teu!!!!!
CATEGORÍAS Humor e Noticias Curiosas , opinión , sociedade
Me han robado la antena del coche en el parking que hay justo al lado de Hacienda, en Santiago. Curioso, sí, curioso, por lo visto en esa zona hay mucho aprovechado junto. No era una antena cualquiera, era especial. Especialmente cara, porque era pequeñita para poder pasar por debajo del portal de mi garaje sin tropezar con él. Es que la antena que viene de serie no me sirve. Con las prisas se han llevado la antena y han dejado el tornillito adaptador en el sitio. Lo más probable es que no les haya servido para nada. ¡Hay que joderse!
Alvariño, el rabioso.
Posted by Julio Torres 10 comentarios feitos. Deixa o teu!!!!!
CATEGORÍAS colaboracións ALVARIÑO , que rabia da cando....... , sociedade
Aquí vos deixo a sintonía de inicio dunha famosa serie de tv dos anos 80. Polo de agora non vou dar máis pistas, pois penso que vaina saber algún/na de vós. A ver quen é @ que adiviña primeiro o nome da serie en cuestión....
Posted by Julio Torres 5 comentarios feitos. Deixa o teu!!!!!
CATEGORÍAS Lembranzas. A Máquina do tempo , música , o clube das adiviñas...
H
ai cancións que se che meten na cabeza e non se despegan dela ata pasadas unhas horas. No mellor dos casos claro. ¡A que non lle pasou isto algunha vez!. Onte, ó chegar á casa, encendín ese aparello que convirte en anónimas facianas as verbas alí pronunciadas. Circunloquios a parte, é máis coñecido como radio. A radio, a nosa radio. Ese ser que un servidor bota tanto de menos, no que tiven a sorte de traballar en 1998 e que nos fai compañía namentres facemos outras cousas, pois non hai perigo que caiamos na tentación de ter que ver o que alí dentro sucede. Nada de olladas, as miradas están prohibidas neste lonxevo pero eficacaz e inmediato trebello.
Pois ben, o asunto é que na emisora de música que sintonicei, soaba unha canción que me trae a colación o tema de marras, isto é, as cancións que non se che van da cabeza. Que se meten como piollos que se resisten a abandoar o pelo dun can. Ás veces é porque che gusta, e non pasa nada. Outras, existe o perigo que a chegues a odiar. Polo menos unha tempada. E iso foi o que me pasou coa que escoiten onte. Soou alá por finais dos 90. Ó principio estaba ben, pero logo farteime dela. Se coñece que o tempo todo o cura, pois hoxendía nin a odio nin me entusiasma.
Isto lémbrame que as radiofórmulas comerciais bombardéanos con cancións que nos acaban gustando so a base de oílas. As cancións boas de verdade, ó meu entender, son aquelas que basta unha ou dúas veces que as esoites para que che gusten e non 20 ou 30.
Bueno, por hoxe é todo, déixovos que parece ser que "Laura no está". Ou iso dicía Nek alá por 1997. Se coñece que se marchou con Paco Lobatón pois case quince anos despois segue desaparecida. Quen sabe onde...
Posted by Julio Torres 3 comentarios feitos. Deixa o teu!!!!!
CATEGORÍAS música , opinión , vídeos e xogos
Es curioso comprobar como muchas veces escuchamos decir: "eres únic@". En realidad es una obviedad obvia, tan evidente como esta doble adjetivación. Es como decir que un día nacemos y algún día moriremos. De perogrullo evidente. Todos y todas somos únic@s. No hay nadie igual, por muy bueno o muy malo que sea. No hay dos personas exactamente iguales, idénticas en todo, absolutamente en todo. De aí que todos, seamos únic@s. Números primos no divisibles por otros,
Cada persona es un mundo, con sus virtudes y sus defectos. Y como bien dice Beatriz Luengo en su último disco: "Como tú no hay dos", aunque en este contexto lo que pretende decir la cantante es que hay que querer pero también quererse como persona. Muchas veces no se aprecia el verdadero valor de un hombre o de una mujer. Y como siempre se suele decir sólo se echa en falta cuando ya no está, ni puede estarlo. Cuando muere. Debemos aprender a valorar lo que somos y a los que tenemos porque como ellos no hay dos. Y, como ya dije, las personas son únicas y la verdad es de perogrullo, su contenido, su interior, reviste unha connotación más allá de lo puramente obvio.
Para tod@s, especialmente para aquell@s que lo están pasando mal va dedicado esta canción de Beatriz Luengo. Porque toda la gente tiene un valor incalculable que no se puede medir, pero que está ahí. Y muchas veces no se ve. No está de más recordarlo y saber apreciarlo. No es sólo cuestión de ver los defectos sino que hay que ver las virtudes...
Es un tema del que se podría hablar largo y abrir un debate filosófico-vivencial. ¿Es igual ser único que ser auténtico? Personalmente pienso que no. Uno es implícito de la persona y otra de la forma de ser y de la personalidad. Hoy no estoy muy inspirado, me váis a perdonar, pero -como siempre- invitad@s estáis a abrirlo aquí, o en el face. Recordad que tenemos nueva página. Las personas que eráis miembros del antiguo grupo debéis daros de alta en este enlace, y, arriba de todo, al lado del nombre de esta nueva página de A Lareira Máxica en el face presionar el "Me Gusta".
Nueva Página de A Lareira Máxica en Facebook
Un placer teneros como seguidores. De corazón, muchas gracias a todas y todos!!!
Posted by Julio Torres 7 comentarios feitos. Deixa o teu!!!!!
CATEGORÍAS música , opinión , sociedade , vídeos e xogos
Bueno, al tema, estoy indignada. ¿Escribo un qué rabia? Sí. ¡Qué rabia me da la jeta de algunos comerciantes desaprensivos!
Ya os conté en la anterior entrada que tengo una brocha de colorete con los pelitos más duros que las púas de un erizo cabreado. A este tipo de brocha le va bien un colorete hecho a su medida. Nada mejor que un colorete de Bourjois, bonitos si, pero con la fama, merecida, de ponerse más duros que una piedra. O sea, están hechos a la medida de mi brocha-lija. No sé si sabréis, los chicos seguramente no, que existe un colorete muy famoso y deseado por las féminas, el Orgasm de Nars. Sí, lo que es el marketing...
Los estupendos coloretes de Nars de baratos tienen poco y no son fáciles de conseguir en España, menos mal que las marcas más asequibles se dedican a clonar de todo.
Un clon barato del Orgasm de Nars es el Lilas D'or de Bourjois. Total, que el otro día entré en una perfumería, una de tantas, una de muchas, dispuesta a hacerme con el clon, algo es algo, y a falta de pan..., del famoso Orgasm. Si algo hay que reconocerle a Bourjois es que tiene variedad de tonos de colorete, lo malo es que algunos estaban agotados, entre ellos el Lilas D'or, que es número 33. Por la visto, la crisis debe fulminar el deseo y claro, hay que recurrir al potingue para alegrar la cara. La dependienta me dijo quelo iban a reponer durante la semana y como no tenían el precio marcado me lo consultó en la caja. No llegaba a los 9 euros, 8 y pico.
Está mañana tuve que hacer unos recados y me encontré con otra perfumería de la misma cadena, hay muchas por ahí. Estamos hablando de una semana de diferencia y de dos perfumerías en dos localidades diferentes dentro del mismo ayuntamiento. Entro, busco el stand de Bourjois y allí está, el Lilas D'or esperándome. Tiro para la caja pitando que llevo prisa. Con todo, compruebo que el colorete esté precintado que paso de cosméticos toqueteados y guarrindongos. Ok, todo bien.
-11,75
-¿Perdón?
-11,75
De qué van, es posible que un producto suba ¡3 euros! en una semana. ¿Cotizan los coloretes Bourjois en bolsa y no me he enterado?
No lo compré, paso de contribuir a la escalada de la inflacción.
Posted by Julio Torres 4 comentarios feitos. Deixa o teu!!!!!
CATEGORÍAS colaboracións ALVARIÑO , que rabia da cando....... , Relatos e composicións feitas para A.L.M. , sociedade

Os preguntaréis qué tengo en contra del ganado caprino. En principio, nada. Pero, como la vida no deja de sorprenderme, cosa que me desconcierta un poco, pero que cada día me gusta más, os diré que mis problemas con este colectivo cornudo empezaron por culpa de una araña. Lo que es la vida. Llegados a este punto, pensaréis que el sol hace estragos en las neuronas. No penséis tanto y seguid leyendo. A finales de mayo me picó una araña. Tranquilos, sobreviví. Sobreviví pero la araña aquella debía tener muy mala baba y peor veneno. Consignas: siempre hay que enfrentarse a una araña debidamente armado, nada de botes vacíos de Mistol; siempre hay que atacarlas con un golpe certero, nada de tentativas miedicas e indecisas. Una araña enfurecida es lo peor que hay.
En el hospital, en vez de un antídoto, como sería lógico, me recetaron el Augmentine, y entre el veneno de la bicha y los antibióticos me quedé hecha un completo asquito. Para remediar mi aspecto no tuve más remedio que recurrir a chapa y pintura. Como seguramente sabéis, hay tareas que exigen buenas herramientas y me pareció que mi vieja, viejísima, brocha de colorete estaba llegando llegado al final de se vida útil. No me quejo, debe llevar conmigo unos 20 años. Es que antes las cosas duraban mucho más.
La crisis, esta puñetera crisis, me ha vuelto ahorradora. La crisis y la vida. Todo lo que nos pasa, absolutamente todo, nos va moldeando el alma. Indagué un poco y descubrí que una buena brocha de colorete, de Mac o de Bobbi Brown, costaba unos 40 euros. Me parecieron caras, sabiendo que, aunque el producto en si mismo sea estupendo, la triste realidad es que es que las han fabricado en Asia por cuatro perras. Total, que me decanté por una opción más asequible, low cost, 10 euros, fabricada por Beter.
-Por beeeeter, por beeeeeter. -como diría la cabra.
Se trata de una Beter Elite Blusher Brush, de pelo de cabra, envasada en un blister de plástico que impedía toqueteos varios.
Que decepción más grande, el pelo de la brocha es idéntico a la barba de cuatro días de un amigo mío. Como una rosa es una rosa, y 10 euros son 10 euros, volví a indagar en la red y gracias a una de mis gurús favoritas, Drusilada (drusiladamakeup.blogspot.com/), me enteré de que una mascarilla podía hacer milagros en los “pelos- púa” de ciertas brochas de maquillaje. A la mía le puse lo primero que encontré en el mueble del baño, el acondicionador Thermal Recovery de Tresemmé, y ha mejorado muy ligeramente. La verdad, no sé que hacer con ella. Menos mal que ahora, gracias al condicionamiento clásico, me evoca una sonrisa.
Posted by Julio Torres 3 comentarios feitos. Deixa o teu!!!!!
CATEGORÍAS colaboracións ALVARIÑO , opinión , Relatos e composicións feitas para A.L.M. , sociedade
Ó grito de: ¡¡¡profeee vou afiar o lapis!!!! levantabámonos axilmente do pupitre escolar e íamos quitarlle punta á nosa máquina de escribir na tenra e lonxana infancia, ó tempo que aproveitabamos para tomarnos un respiro. O lapis constituía un elemento primordial nos estuches escolares d@s cativ@s. O outro día volteille quitar punta a un lapis nº 2, o mítico nº2, coa seu círculo vermello coroando o insigne obxecto.
Cando xa che deixaban escribir “a boli” avanzabas un paso máis, mesmo parecía que cumpriras os tan ansiados 18 anos e o bolígrafo constituíra o elmento de transición da nenez á idade adulta. Ter boli e, sobre todo, escribir con el, era como ter moto en lugar de bicicleta, ou ter coche en lugar de moto, ou...
Seguramente hoxe @s cativ@s seguen usando o lapis, pero non tardan tanto tempo en dar ó salto ó líquido elemento derivado do petróleo. Non. Quizais sexa distinto o uso que lle conqueriamos hai uns anos ó actual. Pero voltemos ó lapis.
A afirmación exclamativa -outras veces reconvertida en interrogativa- con que iniciaba esta oda ó lápis repetíase nas mentes inquedas de moitos nenos e nenas dos 70 ou 80. Coa disculpa de afiar o trebello de madeira, iniciábase todo un ritual socializador de camiño á papeleira, lugar onde esmorecían as capas que o recubrían ata que afloraba a famosa punta do lapis. A papeleira era para @s nen@s o que un bar para os maiores. Nela aproveitábase para repasar a fin de semana, o recreo, e contar as máis variadas peripecias, namentres ó fondo seguía a clase como se o mundo vivise dúas realidades paralelas nun mesmo espacio físico. ¡¡Se os afilalápises falaran!!
Ir afiar o lapis esixía toda unha estratexia mínimante coidada: primeiro a de obter o permiso d@ profe, ser un máximo de dúas-tres persoas (dependía d@ profesor/a de turno), non dilatarse en exceso no curruncho da papeleira e, sobre todo, non falar moi alto, pois do contrario a volta ó pupitre era seguro, tiveras ou non a punta afiada. Incluso existía o risco de ser castigado mirando “pa parede” se falabas moito ou facías algunha trastada. Tanta era a importancia do lapis como elemento dinamizador entre @s cativ@s que eran moitos @s que se osaban falsear a saúde física do lapis e en troques de quitarlle unha punta, máis ben facían un playback con “afila” de por medio, aínda a risco de ser pillados. Eran os albores do play-back musical...
Sobre o lapis podería escribir moito. Sen ir máis lonxe no tocante ós distintos tipos de punta e, incluso, sobre os diferentes “afilas”, aínda que un modelo predominaba sobre os restantes. Daquela, coma hoxe, non eran perfectos, e sempre quedaba algunha que outra punta atascada. E é que a calidade do lapis en cuestión e non pasarse de “afiada” era básico. Logo, sempre podías perfeccionar a punta contra o lateral rugoso do “afila”. Aí poderían facerse tratados de puntas....
Actualmente aínda perduran, os afilas xa se modernizaron máis, pero as puntas seguen quedando atascadas no seu interior. Os máis modernos, teñen “afilas” eléctricos, que se alonxan un anaco do artesanal traballo de quitarlle punta á pizarra contida no lapis. O precio da modernidade, xa se sabe...
Non sei, non sei cómo está hoxendía o panorama escolar no relativo a este asunto de “vital importancia” no seu momento, pero hai cousas que permanecerán na memoria dos que algún día fumos cativ@s. O lapis e todo o seu entorno –“afila” e papeleira incluidos-, é unha desas cousas. Longa vida. E co voso permiso, voulle quitar punta ó lapis nº2 que teño ó lado do escritorio...
© Julio Torres
Posted by Julio Torres 5 comentarios feitos. Deixa o teu!!!!!
CATEGORÍAS Educación Cultura e Tradicións , Lembranzas. A Máquina do tempo , opinión , sociedade
Posted by Julio Torres 3 comentarios feitos. Deixa o teu!!!!!
CATEGORÍAS colaboracións Patxi , Internet e novas tecnoloxías , sociedade
En este tema no hay discriminación que valga, hay guarros y guarras de todas las edades, tribus y colores. No estamos ante un fenómeno propio del verano, qué va. El porquecho se adapta al medio con asombrosa facilidad y puede vivir en hábitats muy diferentes. Tanto les da el clima desértico como las montañas nevadas del Himalaya. En Santiago, también se encuentran fácilmente. Ahora, en verano, parece que las altas temperaturas y el sudor estuvieran directamente implicados en la cuestión de la emanación de tufos insalubres. Parece, claro que parece, sobre todo cuando uno se ducha una vez a la semana. En invierno, con bajas temperaturas y escasa sudoración, cambia la historia. En esta época, la excusa es el frío. Más de lo mismo, ducha semanal.
La crisis, esta terrible crisis económica que estamos padeciendo, también podría ser excusa recurrente para el ahorro de agua, gel y champú. El caso, es que yo, que ya tengo unos cuantos años, recuerdo la existencia de guarros también en épocas de bonanza económica. El guarro ni aprecia los placeres de la ducha ni se cambia la ropa interior. De las uñas, mejor no hablar. ¿Tanto trabajo da cortarse las uñas? Por lo visto, si.
Hace 40, 50, ó 60 años, el baño era así, semanal. Estos hábitos tienen un pase en una época en la que, por no haber, ni siquiera había agua corriente en las casas, ni cuarto de baño, y la ropa la lavaban las mujeres en el lavadero comunal de la aldea. Pero, en nuestros días, salir a la calle, a primera hora de la mañana, oliendo mal, ¡casi no tiene justificación! Vale, no vamos a llevar todos los perfumes de Armani. Claro que no, pero además de las marcas de perfumería selectiva también están las otras, las de todos los días, las que nos podemos permitir la mayoría. Por ejemplo, en Mercadona, venden unos clones, tanto para chica como para chico, de perfumes de los caros. Son las colonias “Como tu” y deben andar por 10 euros los 100ml. Algunas huelen muy bien y duran bastante. ¡Ah!, se me olvidaba, los geles y los champús Deliplus, del Mercadona, también son muy, muy, económicos y cumplen perfectamente.
Posted by Julio Torres 5 comentarios feitos. Deixa o teu!!!!!
CATEGORÍAS colaboracións ALVARIÑO , que rabia da cando....... , sociedade
Posted by Julio Torres 2 comentarios feitos. Deixa o teu!!!!!
CATEGORÍAS colaboracións Patxi , Humor e Noticias Curiosas , Internet e novas tecnoloxías , sociedade
COMPOSTELA. Alvariño

Hoy va de rebajas. Afinando un poco, hoy va de compras chollo. ¿Compras chollo? Pues, sí. Tengo el gusto de enseñaros mis últimas adquisiciones. No son nada del otro mundo, lo sé. En el mercadillo de Salgueiriños, Santiago, se encuentran cosas interesantes todo el año. No siempre, aviso, a veces. Ejemplo, unas zapatillas Reebok por ¡¡15 euros!! A la saca, sin más miramientos. Diréis que serán falsas. Serán, no digo que no. El caso es que tengo otro par de color blanco, que se presuponen auténticas porque me las compré en El Corte Inglés el año pasado, (39,50 euros) y son idénticas. Mi hermano, que es un tipo muy perspicaz para algunas cosas, me ha dicho que posiblemente sean robadas. La verdad, cuando las compré no me puse a reflexionar sobre su origen. El caso es que me parecieron una buena compra. ¿Compraríais vosotros este tipo de chollos de sospechosa procedencia? Aunque, ¿no puede tratarse también de algún negocio que cerrase sus puertas y su stock llegase al mercadillo? Creo, que en algún artículo del Código Penal está tipificado como delito adquirir objetos robados conociendo su procedencia ilícita. Normal, por otra parte. Pero, lo que llega a los mercadillos..., aunque se sospeche..., no sé...

Otro chollo interesante me lo he encontrado en una zapatería de Ames, al lado de Santiago. En esta zapatería tienen una especie de zona outlet donde venden zapatos de la temporada anterior a ¡¡15 euros!!. Total, que por entrar no se pierde nada. En la zona outlet no hay mucha variedad, cierto. Aún así, me pillé unos zapatos de estilo deportivo, marca Treinta's, negros, que pienso estrenar cuando llegue el otoño y unos mocasines, marca Pitillos, color beige. En los mocasines, el tacón no me convencía demasiado pero me he quedado más satisfecha al ver que Hispanitas también lo tiene. Conclusión: total de la compra: 45 euros. En fin, que los precios son bastante relativos. Eso sí, hay que echarle horas al tema.
Y ahora, algo que me repatea de las rebajas. Es que no soporto llegar el día 2 de julio, segundo día de rebajas, y encontrarte en algunas tiendas, (este año lo he visto en Zara), el cartelito de “Nueva Colección”. ¿De qué van? Es más de lo mismo, las mismas blusitas de verano y los mismos vaqueros. Otra cosa que me repatea, (oh, cáspitas*, también lo he visto en Zara este año), es que aprovechen los días de rebajas para sacar cuatro trapos del invierno pasado. Muy mal también. Si se indica, como en la zapatería de Ames, que son prendas de la anterior temporada, me parece bien. Pero, que a la tonta, intercalen este tipo de prendas aquí y allá, me parece fatal. No me gusta encontrarme el foular del verano al lado del “echarpe-trapo” de lana. Para eso me voy al mercadillo.

Posted by Julio Torres 9 comentarios feitos. Deixa o teu!!!!!
CATEGORÍAS colaboracións ALVARIÑO , opinión , Relatos e composicións feitas para A.L.M. , sociedade
Posted by Julio Torres 0 comentarios feitos. Deixa o teu!!!!!
CATEGORÍAS Lembranzas. A Máquina do tempo , música , vídeos e xogos