SAN XENXO. Julio Torres
(Artigo adicado a tódol@s compañeir@s de promoción de Traballo Social)
14 anos quedaron no saco dos olvidos nunha soa tarde. O tempo é caprichoso ás veces. Fai carreiras de velocidade e sempre nos gaña, sempre nos deixa atrás,sempre. É cuestión de vida, non podía ser doutro xeito.
Hai 14 anos case ninguén tiña móbil. As cabinas de teléfono repartían tickets de "espere su turno" como se dunha carnicería, froitería ou charcutería se tratase. Daquela o móbil case era un obxecto de luxo. Hoxe, para a maioría, case é un luxo carecer deste trebello porque, do contrario, estás desfasado, eres do paleolítico. O tempo. Ese ser...
Pode pasar moito tempo sen falar cunhas persoas e velas logo de varios anos e empezar a dialogar con elas, como se acabaras de conversar tan só hai uns días con ela. E cinco ou seis horas saber a pouco...Bo sinal, un sinal de que son persoas coa que te sintes a gusto. Iso é bo. Moi bo.
14 anos dan para moito. Non só non había case móbiles en 1996, senón que moitas outras tecnoloxías avanzaron á velocidade da luz. E-mail, messenger, facebook, iphone, etc. soarían daquela case a ciencia fición, pero a realidade -como sabemos- sempre a supera. En 1996 todos esperabamos recelosos o chamado efecto 2000. Tamén, desde entón, Atlanta, Sidney, Atenas, Pekín surcaron cada catro anos a terra dos eventos deportivos:¡catro olimpíadas nada máis e nada menos!. O ansiado primeiro traballo, matrimonios, fillos, e moito máis...E, en definitiva triunfos, alegrías e penas. Soamente é cuestión de pararse a pensar un pouco e decatarémonos que 14 anos son moitos anos, e que neles aconteceron un gran repertorio de cousas.
Hoxe aquel/a compañeir@ traballa nunha residencia de xente maior, ou nun centro de menores, ou de traballador social nun servizo de axuda a domicilio, ou nun centro de día, ou nos Servizos Sociais dun organismo oficial, ou nunha asociación ou ONG, ou nun departamento de Recursos Humanos, ou foise a Madrid ou a Barcelona,... Ou traballa en algo distinto ao que estudiou -pero ten traballo que é o que importa, sobre todo nestes tempos de crise-.
Claro que, por moito tempo que pase, sempre nos parecerá máis do que foi. Semella que onte foi onte e que hoxe escoitamos dicir "en el capítulo de ayer...", como se estiveramos sintonizando "La ventana" da Cadena SER, pero en vez de escoitar a Genma Nierga, @s que escoitamos son a aqueles que 14 anos antes foron compañeir@s teus, aqueles cos que durante tres anos compartistes bastantes cousas, pero, e fundamentalmente, a súa amizade, cuestión para nada baladí. 14 anos despois aqueles traballadores e traballadores sociais seguen conservando a súa esencia. Parece que o tempo nos engañara e que en realidade fose menos anos. Parece que nos coaramos na película de "Regreso al Futuro" pero en modo pasado, e sen ser nin DOC nin Mcfly...
GRAZAS aos 21 compañeir@s cos que tiven o gusto de departir unha extraordinaria tarde nunha Compostela que onte non só estaba ateigada de peregrinos, senón de "social workers" vidos de diferentes puntos de Galicia. "¿E que é da túa vida?" foi a frase máis escoitada. Foi trending topic en Santiago. Unha tarde para pórse ó día, para lembrar vivencias pasadas, para falar daquela pioneira viaxe fin de carreira a Tenerife que fixeron 15 persoas da facultade, ou, en sentido amplo, para conversar. 14 anos máis maiores pero non tan cambiados como podiamos pensar. Semellaba que o tempo retrocedera e que, por unhas horas, nos levase de volta a aquela época de estudante nos que as rúas santiaguesas do casco vello e as do ensanche eran nosas a diario, pero especialmente os mércores e os xoves (sobre todo para certas persoas)..., porque Santiago seguirá sendo a nosa segunda casa, para os que a colonizamos noutro ano xacobeo, no do da lonxano 1993 (logo viñeron os do 99, 2004 e 2010). Coincidencias da vida.
Mágoa que unhas horas non son suficientes para repasar tres anos de carreira nin outros 14 anos de travesía individual. Acordamos repetir cada ano este encontro por estas datas e agardamos contar con máis compañeir@s cos que non foi posible contactar ou que non puideron acudir desta ocasión. Este ano reunímonos 22. Nos vindeiros temos que ser aínda máis. A tod@s estes compañeir@s -presentes ou ausentes onte- , grazas pola vosa amizade. E grazas pola paciencia e comprensión con toda a organización. Un auténtico pracer. O tempo pasa pero as amizades permanecen...
Publicacións
