** Un ano sen Mario Benedetti: sentido recordo de A.L.M.

---

SAN XENXO. Julio Torres

---

Hai un ano morría dicíanos para sempre adeus fisicamente Mario Benedetti. Un 17 de Maio, un Día das Letras Galegas (no 2010 adicado a Uxío Novoneyra, o poeta do Courel)coma hoxe, triste coincidencia pois é unha data especial e tremendamente importante para tódolos galegos. Benedetti foi un dos escritores máis admirados por moita xente, entre eles un servidor. O mago das palabras, un poeta, un contador de historias con sabias moralexas. En definitiva: un auténtico xenio da pluma e unha gran persoa. Un uruguayo universal. A súa extensa obra perdurará, pero a súa perda foi e seguirá sendo moi sentida. En A Lareira Máxica témoslle adicado moitas frases máxicas e recunchos literarios á súa obra e ó seu legado. Seguirémolo facendo porque a máis dun e dunha nos gusta. Hoxe quixera lembralo co seguinte vídeo. Agardo que vos guste.

** A Frase Máxica de.... Mario Benedetti:

"Qué buen insomnio si me desvelo sobre tu cuerpo"

---

Mario Benedetti

** O F.C.Barcelona coróase campión da liga de fútbol

---

SAN XENXO. Julio Torres

---

O F.C.Barcelona proclamouse hoxe campión da Liga de Fútbol 2009/2010 ó sumar 99 puntos, tres máis que o Real Madrid. Será lembrada por ser a Liga na que máis puntos fixo falta ter para conquerila. Dito doutra forma: nunca antes un equipo con 96 puntos quedou segundo.

Un merecido galardón á regularidade e ó fútbol amosado polo equipo azulgrana brilantemente dirixido por Pep Guardioala. Con este novo título, o F.C.Barcelona suma o seu cuarto trofeo na tempada 2009/10. Primeiro foi a Supercopa de España, logo a Supercopa de Europa, o Mundial de Clubes no mes de decembro e hoxe a Liga.

** As maravillas de Galicia: o castillo de Monterrei

Castillo de Monterrei, Verín (Ourense)

Construido en el Siglo XV por Sancho Sánchez de Ulloa. En 1492 se construye dentro del recinto el Hospital de Peregrinos. Aquí se instala la primera imprenta gallega, imprimiéndose el Misal de Monterrei, primer libro en Galicia.

---

IMAXE ENVIADA POR: Toupeiro
Colaborador

** A Frase Máxica.....sobre o ser humano

"Lo que somos nunca cambia, quienes somos sí"
(Anónim@)

---

FRASE REMITIDA POR: Meiguinha
Colaboradora de A.L.M.

** O F.C.Barcelona gaña a Euroliga de baloncesto

---

SAN XENXO. Julio Torres

---

O F.C. Barcelona alzouse hoxe co título 2009-2010 da Euroliga de baloncesto (o equivalente á Champions League de Fútbol). É a segunda que consigue, logo da conquistada na tempada 2002-2003 polo equipo que daquela adestraba Pesic e do que hoxe so queda Navarro. Este curso, e co título da Euroliga, o conxunto azulgrana suma xa o seu terceiro título: primeiro xa foi a Supercopa de España e logo a Copa do Rei. So lle resta facerse coa Liga -tarefa nada sinxela a pesar do abrumador dominio amosado- para acadar os catro títulos posibles.

Os éxitos da sección de baloncesto véñense a sumar ó conseguido pola sección de fútbol, da man de Pep Guardiola e hai, asemade, varios puntos en común compo exemplo: un equipo que xoga como tal (ten moitas figuras que antepoñen o xogar en equipo ó individualismo), o ben que se levan entre eles, que se traduce nun gran ambiente, o gran xogo que despregan e un ano cheo de títulos.

Dos 13 compoñente do actual plantel, seis son españoles (Ricky Rubio, Juan Carlos Navarro, Roger Grimau -o capitán-, o galego Fran Vázquez, Víctor Sada e Jordi Trías), ós que hai que sumar os 7 xogadores foráneos (Lorbek, Mckeal, Morris, Basile, Lakovic, Ndong e Barton). Mención especial para o seu técnico: Xavi Pascual que, con 37 anos, se convirteu no adestrador máis xoven en conquistar unha Euroliga de baloncesto. ¡¡E é español!!

Destacar a conexión existente entre varios futbolistas do Barcelona cos seus compañeiros de baloncesto, feito que se reflectiu na final de onte fronte ó Olimpiakos (o outro grande de Europa) no que estiveron presentes Navarro, Puyol, Piqué e Bojan.

** As maravillas de Galicia: A Serra dos Ancares

Serra dos Ancares (Lugo)

Frontera natural con la provincia de León. En sus montes llegaron a habitar osos pardos y lobos aunque en la actualidad se cree que han desaparecido. Aún así este entorno natural conserva jabalíes, ciervos, una gran variedad de aves y unas vistas espectaculares.

---

IMAXE ENVIADA POR: Toupeiro
Colaborador

** A inequívoca invisibilidade dunha gran Danza

---

SAN XENXO. Julio Torres

---

O grupo malagueño Danza Invisible é un dos meus preferidos. Desde principios dos 80 a súa música é un referente no mundo do pop nacional. Sabor de Amor, Reina del Caribe, a versión de A este lado de la carretera, Amor de Madre, Salsa Rosa, La estanquera del puerto, Naturaleza Muerta ou tantas outras. Logo duns anos de descanso, no que o seu vocalista Javier Ojeda fixo carreira en solitario, vóltanse a xuntar (en realidade nunca se separaron) para deleitarnos co seu último disco titulado "Tía Lucía", do que se extrae este single chamado No quiero bailar, tan pegadizo ("...No quiero bailar, no quiero bailar contigo, sé que al final te haría daño, no puedo verte llorar..."), que retoma o seu mellor son. Por certo, que é un dos grupos que vale moi moito velos en directo. Javier da todo encima do escenario. Debe acabar moído de tanto salto que da...Recomendables os seus concertos.

Nunha cousa discrepo coa nova canción: servidor sí quere bailar. ¿Quen se apunta?...

---

ENLACE:

Web de Danza Invisible

** A Frase Máxica sobre...sufrimento e felicidade

" La mejor herencia de un sufrimiento pasado es el fruto dulce de la felicidad presente "

---

X.Garrido

** A Lareira Máxica cumpre hoxe 4 anos

---

SANXENXO. Julio Torres

---

No frío e duro inverno cumpría acender as lareiras antigas que servían de calor e ó redor dela, xuntábanse os membros da familia para conversar á par que preparaban a comida ou a cea. Nun mes de maio sería impensable que, pasado o frío, se acendesen so coa finalidade de quentar ou dar calor. Retaría á lóxica. Algo así como traballar o 1 de maio, data na que se celebra o día do traballo. Por tanto, o colmo dos colmos sería construir unha lareira un 1 de maio caluroso e, sobre todo, neste tempos que a lareira non ten a esencial función que tiña antaño, que non é imprescindible.

A contracorrente do anteriormente exposto, a un servidor déuselle por crear un blog e bautizalo co nome de A Lareira Máxica un asfixiante primeiro de maio de 2006, hai xa catro anos. A idea nun principio foi dar renda solta a miña faceta de xornalista e escribir de todo aquilo que me apetecese, sen ter que pedir permiso a ninguén, senón exercendo de autónomo. Máis adiante, decidín abrir o blog á participación de quen o quixese para compartir con esas persoas un lugar de reunión e de expresión libre, sempre desde a perspectiva do respeto.

Nunca cheguei a maxinar que esta lareira medraría tanto. Mágoa que hai xa tempo que non lle poida adicar o tempo que me gustaría, pero a vida está chea de prioridades. Incluso se me pasou pola cabeza a idea de pechala, pero axiña comprendín que prefería publicar cando puidera no blog antes que destruílo.

Hai uns meses creei o grupo de A Lareira Máxica no facebook (enlace nas pestañas de arriba), que xa sobrepasan as 100 amig@s, e no que é posible debatir en foros. Gracias a todas estas persoas, a moitas das cales non teño o gusto de coñecelas.

Na medida que o tempo mo permita teño pensado crear novas seccións e potenciar os artigos de opinión propios. Por suposto, estou aberto ás vosas suxerencias, e estoume prantexando organizar unha encontro dos simpatizantes do blog.

Hoxe quero compartir con tod@s @s que visitades A Lareira Máxica o cuarto ano de vida do blog, pero moi especialmente cos/coas seus/súas colaboradores, así como cos e coas comentaristas, é dicir, cos que participan/ron no blog con maior ou menor frecuencia. Coma sempre: GRACIAS e, por favor, collede un trozo de tarta para celebrar tan feliz efeméride. Agardo que vos gustara esta "sorpresa". Carpe Diem!!!

** Un actor e un presentador/humorista dixéronnos adeus

---

SANXENXO. Julio Torres

---

Hoxe entérome da morte do actor galego Tuto Vázquez -en realidade este actor ribeirense chamábase José Manuel Váquez-, de longa traxectoria no mundo do teatro, dobraxe (a súa inconfundible voz podémola escoitar en moitas películas que se emiten na TVG), cine e televisión, que moit@s recordaran por facer o personaxe de "Ramón Couto" (o rico empresario de Portozás, en Mareas Vivas) ou o seu último como "Don Crisanto" en Padre Casares, serie que tería que deixar por motivos de saúde e na que de xeito precipitado lle tiveron que buscar substituto que encarnara o seu personaxe de vello cura cascarrabias, pero moi querido e apreciado. Tan querido e apreciado coma na vida real. Unha gran perda.


Asemade, hoxe tamén finou o que fora dobrador e presentador de televisión, Jordi Estadella. Presentou, entre outros programas, No te rías que es peor, e logo Un, Dos, Tres con Miriam Díaz Aroca, ou El Semáforo, estes tres en TVE a principios dos anos 90. ¿Quen non lembra o seu traxe negro de pajarita?

Descansen en paz dúas persoas que tanto nos fixeron rir e que nos deleitaron co seu bo facer.

** Mañán A Lareira Máxica convídate a unha celebración...

** A felicidade según Rojas Marcos

A pesar de la obsesión por alcanzar la felicidad que albergamos los seres humanos desde que nacemos, la realidad es que todos venimos al mundo con una predisposición bastante fija e inalterable para sentirnos dichosos. Quizá, por esto, nuestro nivel general de satisfacción o de alegría se mantiene relativamente constante a lo largo de la vida.

Es cierto que casi todos experimentamos altibajos en el día a día. Pero también es verdad que tanto los efectos gratificantes de las recompensas como los desconsuelos que nos producen las adversidades son sorprendentemente pasajeros.

¿Qué podemos hacer para aumentar nuestra predisposición a la felicidad? La receta, en mi opinión, es adoptar una dieta regular de placeres y deleites simples: una compañía agradable, una comida sabrosa, una lectura interesante, un paseo por el parque, un espectáculo entretenido, una música grata, una charla amena o una risa a pierna suelta. A la larga, estos gustos nos mantienen más contentos que cualquier logro impresionante que nos da un impulso temporal. En palabras del poeta libanés Gibran Jalil Gibran, «en el rocío de las cosas pequeñas, el corazón encuentra su alborada y se refresca».

---

Fragmento do libro de Luis Rojas Marcos: La felicidad ni se compra ni se vende

---

---

ENVIADO POR: Mariam
Colaboradora de A Lareira Máxica

** A Frase Máxica de....Sigmund Freud

"Existen dúas maneiras de ser feliz nesta vida: unha é facerse o idiota, a outra selo" //("Existen dos maneras de ser feliz en esta vida, una es hacerse el idiota y la otra serlo")

---

Sigmund Freud

---

FRASE REMITIDA POR: Meiguinha
Colaboradora de A.L.M.

** ..E conquistouse a capital por partida dobre

---

SAN XENXO. Julio Torres

---

A viñeta gráfica publicouse nun xornal deportivo hai tres semanas. ..E finalmente foi flipante xa que se conquistou por partida dobre Madrid: en fútbol (partido de onte, que rematou coa victoria do F.C.Barcelona por 0-2) e nos cuartos de final da Liga Europea de baloncesto, na que o conxunto azulgrana venceu os dous partidos xogados en Madrid (amáis dun gañado na cidade condal) e clasificouse para disputar a Final Four en París.

Onte, amais, o Barcelona tamén se impuxo no derbi en Baloncesto: gañoulle ó Real Madrid no Palau Blaugrana. Vamos un fin de semana tinguido de azul e grana. Agora hai que seguir adiante e gañar máis partidos nestas competicións, para tentar acadar algún título. Non vai ser nada fácil.

** En cen palabras: creer

POLIZÓN

---

Colaborador de A.L.M.

Creer que es posible, que puede pasar, cerrar los ojos y dejarse llevar. Fulminar las dudas de siempre y negarse a pensar. El sol tibio de la tarde acaricia la piel de mi cara y el viento juguetón, ese mismo que me despeina, me susurra al oído que es posible otra vida, que todavía hay tiempo. Creer es querer, creer es vivir, bajar a la calle porque alguien te espera, dejarse llevar. El perro ladra, el gato se lava la cara. Creer en un tiempo nuevo, en lo que está por llegar, empezar de nuevo sin volver la vista atrás.

** As maravillas de Galicia: Combarro

COMBARRO (Concello de Poio)

C onjunto histórico de cascos urbanos declarados como tal el 30 de noviembre de 1972. Orillamar de hórreos podría ser el significado actual de Combarro. Es el conjunto de hórreos que se mezclan con casitas marineras que dan un resultado final de un símbolo de galleguidad popular.

---

IMAXE ENVIADA POR: Toupeiro
Colaborador

** Relatos, unha película chea de reflexión e sensibilidade

---

SAN XENXO. Julio Torres

---

Imaxina por un intre que no banquete da túa voda aparece unha persoa á que non convidastes...¿Difícil papeleta non?. Pensa que eres pintor e que alguén che encarga un retrato dalguén xa morto e do que non se conserva ningunha imaxe para basearte...¿Complicado non?. ¿E se no leito de morte o teu avó che pide chamar ós veciños para revelarlles un secreto que non vai deixar indiferente á ningún deles?...

Estas e outras cuestións son as que trata a última película do director pontevedrés Mario Iglesias que desde o pasado venres está na carteleira dos cines Vialia en Pontevedra (proxectarase en máis cines galegos e españoles). Un servidor tivo o gusto de vela esta fin de semana e ten varios ingredientes que a fan de recomendable visión. A modo de exemplo, cabe subliñar:

- Rodada case integramente na cidade do Lérez, agás algunhas escenas que foron feitas en Ribeira e nas Illas Canarias.
- Actores e actrices non profesionais -agás algunha excepción- pero que fan unha excelente interpretación, en especial a súa actriz protagonista: Concepción González. Chapeau!!!
- A cinta ven de participar en prestixiosos festivais como o de San Sebastián, cunha moi boa acollida.
- Temática baseada en relatos da vida cotián, que recolle feitos que lles poden pasar a calquera persoa.
- Induce á reflexión sobre diversas cuestións, entre elas os prexuízos sociais, a autosuperación, o engaño, a sinceridade, o dano, o odio, os medos, a amizade, o amor ou a sensibilidade.

O fío conductor de Relatos é a súa protagonista: Rosario que ten o soño de ser escritora e que loita contra os seus medos coa axuda dun terapeuta. Á par de Rosario, están os seus relatos, que se escenifican no filme e traspasan as meras letras impresas para facerse realidade, realidade como a vida mesma.

A película non busca a acción, senón a reflexión. Vai de menos a máis en canto ó seu ritmo. Empeza algo lenta, pero pouco a pouco, e case sen decatarnos vémonos inmiscuidos de cheo na trama argumental, que nos atrapa de cheo. Son historias profundas que buscan a comprensión máis alá do evidente.

Relatos encerra unha moralexa final e varias parciais sobre aspectos cotiáns e próximos ós espectadores. É unha boa opción para ver no cine esta Semana Santa e ofrécenos algo distinto ó que adoitamos ver a cotío. Por riba, é un producto made in Galicia en tódolos sentido, por non decir pontevedrés. Noraboa a tod@s @s que a fixeran posible. Ougallá se sigan potenciando o noso cine e que os cines sigan apostando por filmes galegos. Que sexa costume e non algo case extraordinario. Méritos hai abondo para facer esta aposta.

.....................................................................................................................................
Máis información e trailer en: Web de Relatos, La Película

** A Frase Máxica de...Amor vs Amizade

"La amistad puede convertirse en amor. El amor en amistad. . . Nunca"

---

Albert Camus

** O don da felicidade

En todos los tiempos, en todas las culturas ha sido constante el anhelo del ser humano por alcanzar la felicidad. Todos aspiramos a la felicidad y la buscamos de mil maneras. ¿Lograremos encontrarla?

Buscamos la felicidad en los bienes externos, en las riquezas, y el consumismo es la forma actual del bien máximo. Pero la figura del "consumidor satisfecho" es ilusoria: el consumidor nunca está satisfecho, es insaciable y, por tanto, no feliz. Podemos buscar la felicidad en el triunfo, en la fama, en los honores. Pero ¿no es todo eso sino pura vanidad, en definitiva nada o casi nada? Otro modo de búsqueda de la felicidad es la autocomplacencia: así, el goce del propio placer, el deseo de perfección o la práctica de la virtud. Aspiramos a la felicidad, pero aspirar no es lo mismo que "buscar" y, todavía menos, que "conquistar", ni fuera ni dentro de nosotros mismos. La felicidad es un don, el don de la paz interior, espiritual, de la conciliación o reconciliación con todo y con todos y, para empezar y terminar, con nosotros mismos.

Para recibir el don de la felicidad el talante más adecuado es, pues, el desprendimiento: no estar prendido a nada, desprenderse de todo. La felicidad, como el pájaro libre, no está nunca en mano, sino siempre volando. Pero tal vez, con suerte y quietud por nuestra parte, se pose, por unos instantes, sobre nuestra cabeza. (...)

---

Fragmento do libo: El don de la felicidad , do escritor José Luis López Aranguren

---

---

TEXTO REMITIDO POR: Mariam
Colaboradora