domingo, 14 de febreiro de 2010

** San Valentín, Faustino, Santa Juliana y todo el santoral

COMPOSTELA. Alvariño



Colaborador de A.L.M.


San Valentín es un invento de los curas o de El Corte Inglés. Como no tengo ganas, no voy a ponerme a indagar sobre los orígenes históricos del fenómeno. No vale la pena, sospecho que sería una ocurrencia de un mandamás de algún centro comercial. La verdad, me importa un carajo, con perdón, la patente del tinglado. Hoy, me preocupan más otros temas.

Tengo un problema. No sé muy bien como explicároslo. No tiene que ver con el santo del día, es algo más complicado. Que hoy sea San Valentín solo es un complemento circunstancial de la cuestión. Tengo miedo, estoy bloqueado. Sí, soy yo, Alvariño, el de siempre. El miedo, aunque haya quien piense lo contrario, no es propiedad exclusiva de mi ave nocturna preferida.

Recordáis la letra de Mecano:
"Pero cuanto más me cura
al ratito más me escuece
porque amor es el empiece
de la palabra amargura"


Pues, ahí está la clave: “el amor es el empiece de la palabra amargura”. No me importa contaros esto, como bien dice María, a estas alturas y después de tantas horas de vuelo… Lo que ya no me apetece nada es entrar en los detalles, en el cómo, cuándo y dónde. Es un recuerdo que me resulta incómodo. Lo he pasado mal, tan mal, que lo mismo que un gato escaldado, le he cogido miedo al agua del riachuelo.

Lo que más me ha costado es volver a ser yo, en singular. Siempre he pensado que la libertad y la soledad son las dos caras de la misma moneda. A veces me siento solo, en las noches de tormenta, por ejemplo. Otras veces, pienso que esos ratos de soledad son el peaje de la autopista libertad. Os preguntaréis si he sido feliz. Sí, durante una etapa de mi vida he sido feliz siendo absolutamente libre, sin ser un libertino. ¿Y ahora qué? Ahora siento que me he perdido algo importante y como atenuante diré que no quería sufrir más y que el fondo del mar, matarile rile rón, es un lugar muy oscuro.

Pensaréis que la sigo queriendo, a ella, a la persona que ha hecho de mi el hombre más feliz de la tierra y el más desgraciado. Ya no. Hoy, después de tanto tiempo, ni le guardo rencor ni especial afecto. Nada. Lo que me pasa es que me cuesta quitarme la coraza y decir las cosas. Hoy, porque a alguien se le ocurrió, es el día de decir “te quiero” o “me gustas”. Porque toca, porque debe ser así, por lo menos para la gente que vive muy pendiente del calendario y las fases lunares. Vaya por delante, no me gusta eso de ponerle al amor horario y fecha en el calendario. Pero, también es cierto que esta fecha me coloca frente a mis temores. Ya sé que no me vendría mal un ahuyentador de fantasmas. Voy a buscar en google. No encuentro nada, cada cual parece que se apaña a su manera. Será cosa de seguir el método intuitivo. Bueno, voy a intentarlo. María, me sale en inglés, creo que voy por buen camino con la lengua de Shakespeare. Allá voy: “you make me feel so happy”, que significa, más o menos, que no se pierde el tiempo cuando se le piden deseos al arco iris. Es una traducción libre, María. Ya sé que arco iris se dice rainbow.

** A Frase Máxica de...Gabriel García Márquez: amar


"So porque alguén non te ame como ti queres, non significa que non te ame con todo o seu ser"



Gabriel García Márquez

venres, 12 de febreiro de 2010

** ¡FELIZ CUMPLEAÑOS, MADIBA!

PONTEVEDRA. O Moucho



Colaborador de A.L.M.


Hoy quiero recordar a una gran persona que ha sabido cambiar la mentalidad de su país, y ha dado un ejemplo a toda la humanidad, de saber estar, concordia y democracia. Este hecho le ha valido muy merecidamente que se le otorgase el premio nobel de la paz en 1993, al igual que otros infinitos premios otorgados. Actualmente, se esta viendo en los cines una película que muchos de vosotros habréis visto, dirigida por el afamado director norteamericano, Clint Eastwood, titulada Invictus, basada en hechos reales y protagonizada por Morgan Freeman (como Nelson Mandela) y Matt Damon. En esta película podemos ver lo profundamente humano y sabio que es Mandela. A pasado de luchar por una Sudáfrica dividida por el racismo irracional y retrogrado, y una vez conseguido su objetivo, a evitado que sucediese un vuelco en la situación social de la población, que pudiese provocar enfrentamientos entre la población blanca y negra. Logra que la población olvide sus odios y prejuicios, sin recurrir a métodos drásticos, como los ocurridos en otras naciones de África o incluso de Iberoamérica, donde unos se ven despojados por la fuerza de sus derechos y propiedades a favor de otras personas. Consigue reconciliar a los dos bandos y crear un estado democrático donde la estela del racismo se difumine casi hasta la desaparición, y la población respire como un país unido. Y eso que ha pasado mas de 30 años encerrado en una cárcel por creer en la igualdad. Se ha enfrentado a su propia gente que también tenía prejuicios y mostraban aspectos racistas y radicales, llegando incluso a provocar la ruptura de su núcleo familiar.

Hace poco a cumplido 92 años, y Madiba (como se le conoce entre la gente de su propia tribu), ha decidido celebrarlo en compañía de un carcelero que ha convivido con el durante su cautiverio, llegando a ser grandes amigos. Todo un ejemplo de concordia, humildad y sociabilidad. Ojalá otros dirigentes de otros países tuviesen su mismo pensamiento de igualdad y fraternidad.

Recomiendo ver la película, para el que no la ha visto. Agradezco a Clint Eastwood, su director, que nos regale esta joya cinematográfica. Por lo que se ve, sus películas siempre nos habla de los prejuicios raciales que afectan en la sociedad. Por último, quiero felicitar a Madiba por su cumpleaños, y por su personalidad arrolladora que nos ha enseñado tanto y que tanto debemos aplicar en nuestras vidas. ¡Qué sigas viviendo muchos años y sigas dando ejemplo con tu vida!

** ¿Con Humor ou con resignación?


Viñeta gráfica feita por DÁVILA



ENVIADA POR: O Moucho
Colaborador de A.L.M.

martes, 9 de febreiro de 2010

** Cuatro estrea hoxe a tempada final de Pérdidos

SANXENXO. Julio Torres



Hoxe Cuatro estrea a derradeira tempada da serie "Pérdidos ". Como novidade para esta última tempada cabe subliñar a posibilidade de podela seguila en castelán ou ben -e aquí está a novidade- en inglés con subtítulos en español.

@s seguidores estamos de noraboa. Ougallá o final estea acorde coas expectativas levantadas. Non vai ser fácil. Pola miña parte xa estou desexando que empece. ¿Que pasará con Locke, Jack, Kate, Sawyer e o resto de personaxes? ¿Que acontecerá coa illa?. Moitos misterios que quedan por resolver e que se empezarán a desvelar xa.

** A Frase Máxica de...Mario Benedetti


" Cinco minutos chegan para soñar toda unha vida, así de relativo é o tempo "



Mario Benedetti

venres, 5 de febreiro de 2010

** Elegance is an attitude ou noite de tormenta

COMPOSTELA. Alvariño


Colaborador de A Lareira Máxica

Pois iso: elegante is an attitude and love too, other attitude more. Deixo o inglés, very difficult to me, and paso ó galego. Anque pensándoo ben, podería crear unha nova lingua: o galenglish. Non está nada mal iso de ser innovador. Dentro de nada, e se prosperan os plans de Feijóo, os meniños, children, galegos falarán así, of course. Well, de qué vai isto, de attitudes, de elegance ou de love. De todo e de nada. Concretando: eu quería falar, today, das noites de tormenta.

Vaia inverno nos tocou, si de algo andamos sobrados foi de noites de tormenta. A priori, parecen un fenómeno atmosférico totalmente indesexable. Supoño que será así para a maioría da xente. A min tampouco me agradan as tormentas, anque teño que recoñecer que, dun xeito un tanto inexplicable, axudáronme a coñecer unha nova dimensión da soidade. A soidade da noite de tormenta. A soidade ten moitas caras e todas elas moi desagradables. Ata agora, a peor cara que lle vira foi a soidade que se pode chegar a sentir estando rodeado de xente. É dura. Non era xente que eu non coñecera ou que non me falase. Era que tiña tan pouco en común con eles, tan pouco que compartir,…

A soidade da noite de tormenta tamén produce desacougo. É de noite, estás na cama, o vento e a chuvia non dan tregua e ameazan con romper a ventá. Empezas a dar voltas na cama. Levántaste a beber. Botas unha mexada. Volves para a cama. Marcha a luz. Non tes sono. Estache empezando a doer a cabeza. Tes mocos e non atopas o pañol. Un trono estala no ceo, outro máis, e outro. O aire segue bruando. E así, rodeado deste panorama dáste conta de que ó teu lado non hai ninguén que te abrace. Iso é o peor. Xa non das máis voltas na cama, faste consciente da realidade e quédaste quieto. Estás so. A tormenta non acouga e, paradóxicamente, os pensamentos vanse clarificando. Xa non botas en falta un abrazo, non. Hoxe non é unha noite calquera onde case todo da igual. Hoxe é noite de tormenta. Hoxe non estás para caralladas nin frivolidades das túas. Hoxe telo claro, esa ausencia ten nome, un só nome que se repite unha e outra vez na túa cabeza.


...Ampliar/recoller resto do artigo [ +/- ] TRANQUILOS: ¡Non se abre nova ventana!



    Coa chegada da luz da maña non queda outra que mergullarse na rutina habitual e as sensacións da noite de tormenta vanse cambiando por preocupacións doutro tipo.

    Hoxe, mentres trato de distraerme cunha revista na sala de espera do dentista, atopo un anuncio dun reloxio que ten como slogan “elegance is an attitude”. O reloxio é un Longines. Pode ser, en parte, soamentes en parte. Unha persoa ordinaria non se pode converter nunha persoa elegante porque vista un traxe de Armani, falta a actitude e falta todo. E viceversa, á persoa máis elegante do mundo seguro que lle queda mellor un traxe de Armani que un chándal do mercadillo. Di Nati Abascal, unha muller elegantísima e moi entendida nestes temas, que a clave da elegancia reside en saber mesturar Chanel, por exemplo, con Zara. Bueno, volvemos ó de sempre, tamén fai falta ter algo de Chanel para facer unha boa mestura. Do que non teño dúbida é da importancia das nosas actitudes. As actitudes son vitais. Somos nós mesmos os que vamos abrindo e pechando camiños coas nosas actitudes. No amor, que non é máis que unha das múltiples facetas da vida, tamén. Escribilo é sinxelo. Levalo á práctica xa é máis complicado. É cousa de dous e xa se sabe, pode haber choque de… actitudes.

** A Frase Máxica de...Julio Cortázar


" Ven a durmir comigo: non faremos o amor, el faranos "



Julio Cortázar

luns, 1 de febreiro de 2010

** TVE: menos publicidade, pero as mesmas tixeiras

SANXENXO. Julio Torres



Como xa sabedes, desde o día 1 de xaneiro TVE xa non emite publicidade (agás aquela ligada a patrocinadores de eventos deportivos como pode ser o caso da Liga ACB de baloncesto). Con todo, sí que emite bastantes promos de programas, series ou películas que van botar en TVE. Pero algo se avanzou.

No que se sigue sen avanzar é no tema das películas, máis en concreto dunha vez que terminan: dos títulos de crédito. Dame moita rabia que se corten os títulos ós dous segundos. Coido que é unha falta de respeto, non so para os telespectadores senón, e sobre todo, para as persoas que fixeron posible a película. A "técnica" de cuasi elminación dos títulos de crédito foi introducida en España polas televisións privadas. E como todo o malo se contaxia pois...TVE non foi menos. Tiña a esperanza que unha vez eliminada a publicidade se respetarían os títulos de crédito completos. Pensaba que incluso lle podía interesar á propia TVE para encher uns minutos de programación e non so ampararse nas promos da cadea. Pero nin con ésas.

Noutras series, as letras ou son pequeniñas pequeniñas pequeniiiiiñas ou van a toda velocidade. É o que está acontecendo cos créditos finais da serie "Cuéntame" desde o ano pasado. Antes non. En fin, que supoño que terán medo á que se lle marchen televidentes, pero como televisión pública que é debería dar exemplo de cultura e "educar" ó resto de televisións. A mala práctica de cortar os títulos de créditos ou restarlles importancia de maneira esaxerada non deixa de ser unha involución cultural. ¿Vós que opinades?

** A Frase Máxica de....Bertolt Bretch


" Hai persoas que loitan un día e son boas. Hai outras que loitan un ano e son mellores. Hai aquelas que loitan moitos anos e son moi boas. Mais hainas que loita toda a vida. Esas son as imprescindibles "



Bertolt Brecht

sábado, 30 de xaneiro de 2010

** Pontevedra: Ciudad de la cultura de la provincia

PONTEVEDRA. O Moucho


Colaborador de A Lareira Máxica

Foto: O Moucho ©


Pontevedra. Ciudad capital de nuestra provincia. Me desilusiona profundamente que una ciudad que quiere sobresalir por encima de las demás ciudades de la provincia, siga empeorando su imagen a pesar de los diversos gobernantes que la rigen o rigieron. Sobre todo en cuanto a la imagen que refleja al visitante que busca el apartado de cultura en esta ciudad. Me refiero en concreto al llamado Palacio de Congresos y exposiciones de la ciudad de Pontevedra, más conocido como Pazo da Cultura. Ya no voy a hablar de los infravalorados usos que se le da, sobre todo en lo correspondiente al auditorio. Tampoco voy a comentar el penoso gusto del arquitecto a la hora de construir en un recinto donde da la sensación de que se han desperdiciado metros y metros cuadrados que apenas tienen utilidad o de lo horrendo y feo que me parece la arquitectura del artista. No todos tenemos los mismos gustos. Para algunos es algo contemporáneo y moderno, para mi me parece un lugar aburrido, triste y poco atractivo.

Lo que me quiero centrar es en la hermosa vista que el visitante alcanza a ver cuando llega con su coche o a pie, junto este edificio. Cual fue mi sorpresa que en el aparcamiento comprendido en este complejo, muy cerca de la entrada principal del palacio de exposiciones y cercano a las escaleras que dan acceso al auditorio, ocupando toda una amplia zona de aparcamientos, te encuentras con al menos, 8 coches perfectamente aparcados, pero que demuestran que han sido abandonados por los propietarios y autoridades. Parabrisas rotos, falta de ruedas, ventanillas destrozadas,… Toda una chatarrería de coches que al estar situados en un complejo cultural que pretende ser de relevancia para la ciudad dan una penosa imagen como la que veis en las imágenes que os aporto. ¿Es esa la imagen que quiere dar la ciudad de Pontevedra al visitante?

Y eso no es todo. Al otro lado del recinto, existe un amplio aparcamiento en el cual han decidido instalar los botellones de la gente joven, provocando otro tipo de daños. El aparcamiento aparece entre baldosas y baldosas cubiertas de trozos de vidrio o cristales, efecto del botellón, lo que representa un peligro para los neumáticos de los coches o para cualquier persona que por cualquier motivo tenga la desgracia de caer al suelo. Además en la fachada sur del recinto de exposiciones las largas cristaleras están llenas de pintadas y grafitis de dudoso gusto. Alguien muy inteligente debió de proponer colocar unas lonas en el interior del edificio para que non se viesen las pintadas desde el interior. ¡Menuda idea! En vez de limpiar las pintadas, mejor taparlas al público visitante. Debe ser que es mas barato. En fin, que no me parece que Pontevedra esté a la altura para presumir de cultura. Y ya no me meto con otros lugares como el llamado illa das esculturas, que suele no tener ningún tipo de mantenimiento. Pero eso es otra historia. ¿De que sirve gastar millones en edificios que son para el enriquecimiento publico de la gente, si los llenamos de coches abandonados, pintadas, cristales rotos,…? Pensemos un poco en estas cosas.











Fotos: O Moucho (A Lareira Máxica) ©

** A Frase Simpática de....Les Luthiers: paxariños...


" Se un paxariño che di algo debes estar tolo pois oa paxaros non falan "



Les Luhtiers

venres, 29 de xaneiro de 2010

** Liras turcas vs moedas de dous euros. Ollo!!!

ATENCION !!!

Desde el dia 1 de Enero, en Turquía tienen una nueve moneda, la "nueva lira turca" (Yeni Turk Lirasi ), que sustituye a la lira antigua, bastante desvalorizada.
Cuando haya visto la nueva lira, notara que es bastante parecida a la moneda de 2 euros.
Si compara estas 2 monedas, comprobará que aparentemente son iguales (una parte de cobre central rodeado por una parte de niquel), teniendo sensiblemente, también el mismo tamaño.
Una cara de la moneda tiene, como muchos euros, 1 cabeza sellada ( en este caso trata de Ataturk, como en los euros mostramos al rey de España, o al Rey de Bélgica…).
La única diferencia es que, en lugar de 2 euros, tiene un 1 en semejanza a las monedas de 1 euro. Esta lira turca es una imitación de la moneda de 2 euros.

Solo que vale apenas 0,4 euro (en Europa no tiene validez, osea, que no vale nada)
Apenas permite dar cambio, favoreciendo asi a robos sustanciales.
Por lo tanto, estad atentos, comprobad bien que vuestras monedas de 2 euros, no son liras turcas, porque ya comenzaron a circular.
Espero os sirva de ayuda.



REMITIDO POR: Jose
Colaborador de A Lareira Máxica

** A Frase Máxica de....Goethe: un mesmo



" Cando o home non se atopa a sí mesmo, non atopa a ninguén "



Goethe



FRASE REMITIDA POR: Meiguinha
Colaboradora de A Lareira Máxica

sábado, 23 de xaneiro de 2010

** En cien palabras: Diluvio

La tarde se ha vuelto gris. La carretera río sin peces. Palabras vacías llenan el tiempo. Hablar por hablar, sin decir nada. El viaje ha sido largo. El otoño más corto ha durado un día. Hoy, ya es invierno en mi corazón. El calendario me lleva la contraria y el diluvio me da la razón. Adiós definitivo al verano. Demasiadas cosas pendientes, este verano ha sido muy raro. Últimamente todo es un poco raro, la azalea ha florecido en otoño. Mi casa debe tener un microclima especial. Palabras vacías llenan el folio. Las farolas se encienden. Estamos llegando a Santiago.



TEXTO ESCRITO POR: Polizón
Colaborador de A Lareira Máxica

luns, 11 de xaneiro de 2010

** La Mirada del amor

El rey estaba enamorado de Sabrina: una mujer de baja condición a la que el rey había hecho su última esposa.

Una tarde, mientras el rey estaba de cacería, llegó un mensajero para avisar de que la madre de Sabina estaba enferma. Pese a que estaba prohibido usar el carruaje personal del rey, infracción que se pagaba con la cabeza, Sabrina subió al carruaje y corrió junto a su madre.

A su regreso, el rey fue informado de la situación.
-¿No es maravillosa?-dijo-. Esto es verdadero amor filial. No le ha importado jugarse la vida para cuidar a su madre. ¡Es maravillosa!

Cierto día, mientras Sabrina estaba sentada en el jardín del palacio comiendo fruta, llegó el rey. La princesa lo saludó y después le dio un mordisco al último melocotón que le quedaba en la cesta.
-¡Parece bueno!-dijo el rey.
-Lo es -dijo la princesa y, alargando la mano, le cedió a su amado el último melocotón.
-¡Cuánto me ama!-comentó después el rey-. Renunció a su propio placer para darme el último melocotón de la cesta. ¿No es fantástica?

Pasaron algunos años y, a saber por qué, el amor y la pasión desaparecieron del corazón del rey. Sentado con su amigo más íntimo, le decía:
-Jamás se portó como una reina… ¿Acaso no desafió mi autoridad usando mi carruaje? Es más, recuerdo que una vez me dio a comer una fruta mordida.

La realidad es siempre la misma. Y lo que es, es. Sin embargo, como en el cuento, el hombre puede interpretar una situación de una manera o de la contraria. “Cuidado con tus percepciones” decía Badwin el sabio.

SI LO QUE VES SE AJUSTA “A MEDIDA” CON LA REALIDAD QUE A TI MÁS TE CONVIENE…
… ¡DESCONFÍA DE TUS OJOS!


UN RELATO DE Jorge Bucay


ENVIADO POR: Alvariño
Colaborador habitual de A Lareira Máxica

** A Frase Máxica...sobre a sabiduría



" É unha enorme desgracia non ter talento para falar ben, nin a sabiduría necesaria para pecha-la boca"
Jean De La Bruyére




FRASE REMITIDA POR: Meiguinha
Colaboradora de A Lareira Máxica

mércores, 6 de xaneiro de 2010

** A inocencia perdida

SANXENXO. Julio Torres



A noite de Reis e o día de Reis simbolizan a inocencia dos nen@s, que ansían a chegada destas camelicas figuras e que son capaces de imaxinarse o inimaxinable e xustificar o que non ten xustificación. Mesmo a omnipresencia pode co cansancio dos Reis e as horas de traballo se multiplican ata acadar o infinito.

O día de Reis o despertar dos cativ@s -rápido como un lóstrego- retrata os desexos e as esperanzas reflectidas instantaneamente nun gran sorriso de ourella a ourella ó abrir os regalos. Un sorriso e unha felicidade que non teñen precio e que mesmo son contaxiosas. Un neno empeza a deixar de ser inocente cando descubre que os Reis non son os que pensaban que eran, senón que son... E non son tres...

Os Reis supoñen a última pedra do consumo navideño e a antesala das rebaixas, os Reis dos adultos. Mero consumismo en bastantes casos.

venres, 1 de xaneiro de 2010

** O primeiro artigo do 2010: libro de ruta.

SANXENXO. Julio Torres
Coordinador de A Lareira Máxica




Cada ano reseteamos o contador dos 365 e voltamos cada un de xaneiro ó principio: ó día, do mes 1 (xaneiro). E deste ano toca un ano par que é o primeiro dunha nova década: a dos anos 10. Todos oímos falar dos anos 2000 (a primeira década do século XXI) e dos 20, 30,... Pero nunca oín falar dos anos 10. A ver ¿quen se lembra no século XX, dos anos 10? ¿Quen usa ese termo? Pois ninguén. Iso sí, das outras décadas temos oído falar.

Atrás queda un 2009 con bos e malos recordos. Así de pronto e improvisando véñenme á cabeza varios: o histórico éxito do equipo dos meus amores: o F.C. Barcelona que conqueriu os seis títulos que disputou (Liga española, Copa do Rei, Liga de Campións, Supercopa de España, Supercopa de Europa e Mundialito de clubes). Pasarán moitos anos, antes de que outro equipo iguale este récord, que ningún outro equipo de fútbol ten. Bravo Guardiola. Aí queda iso. E en baloncesto acadamos o campionato de europa se seleccións. España sumou un novo título.

Non todo é deporte. Tamén me veñen á mente varias mortes: os cantantes Antonio Vega ou Michael Jackson, os actores Patrick Swayze ou José Luis López Váquez ou o xornalista deportivo Andrés Montes. Por suposto, hai máis figuras coñecidas que finaron. Descansen en paz. E podería seguir nomeando sucesos bos e malos que aconteceron.

En fin, iso foi 2009. Xa é pasado. Hoxe principiamos un novo ano: 2010. Un ano que, como a cotío, virá empapado de proxectos e desexos. Moitos son de sempre. Non fai falta nomealos (ximnasios, deixar de fumar,...). Voume centrar nos de "interés xeral". Algúns deles son que España presidirá a Unión Europea, que en TVE xa non haberá publicidade pagada (so anuncios dos propios programas e, de vez en cando, anuncios de patrocinadores de eventos catalogados de "interés general" e de publicidade electoral), o 3 de abril a televisión analóxica -a de sempre- vivirá a súa defunción. É a crónica dunha morte anunciada que diría Gabriel García Márquez.
A nivel deportivo en xuño disputarase o Mundial de fútbol por seleccións, Fernando Alonso correrá con Ferrari en Fórmula 1 e Michael Shumacher retornará catro despois da man dun novo equipo: Mercedes (que se desvinculou de Mclaren e mercou Brawn GP, que se proclamou campión en 2009). En motociclismo haberá unha nova categoría: moto2 (novo nome da desaparecida categoría de 250 c.c.). En ciclismo Lance Armstrong competirá cun equipo formado por el para tentar desvanvar -ougallá que non- ó español Alberto Contador.

E podería citar máis cousas que van acontecer no 2010, pero non quero aburrir, que para ser o primeiro artigo de 2010 xa está ben. Propoño que deixedes outros acontecementos ou cousas dignas de mencionar e referentes ó ano que agora empeza.

Feliz 2010, que o novo ano sexa mellor que 2009 e gracias por seguir visitando e participando en A Lareira Máxica.


ARTIGO RELACIONADO: Oda ó number one

venres, 25 de decembro de 2009

** Navidad 2009

Deséxovos un moi feliz Nadal e un moi bo 2010 tanto ós colaboradores como ós que visitades o blog de A Lareira Máxica. Gracias por seguir e participar o blog. Sen vós, isto non sería o mesmo. E non o digo por dicir: é a pura verdade. Vós sodes unha parte moi importante aínda que non o creades. Escribir ou facer algo é que haxa persoas que participan ou lean o que escribe un servidor ou os colaboradores de A.L.M. é, sinxelamente, moi gratificante e anima a seguir (sobre todo cando -como me pasa a min- non se dispón de apenas tempo para adicarlle ó blog).

Julio Torres

P.D.: Como sempre, clicka nas imaxes para velas máis grandes