SAN XENXO . Julio Torres (Artigo adicado a tódol@s compañeir@s de promoción de Traballo Social) 14 anos quedaron no saco dos olvidos...
Publicacións
Todos os comentarios
Ola!! Volto por estes lares para coadministar A Lareira Máxica. O Julio non pode administrar a blogue de momento e pediume que lle bote unha man. Convenceume, mais xa hai tempo que non fedello nisto do blogger e pídolle desculpas ao Julio e a vós polos erros que poida facer.
Patri Loureiro
Había una vez una familia de pastores. Tenían todas las ovejas juntas en un solo corral. Las alimentaban, las cuidaban y las paseaban.
De vez en cuando, las ovejas trataban de escapar.
Aparecía entonces el más viejo de los pastores y les decía:
-Vosotras, ovejas inconscientes y soberbias. No sabéis que fuera el valle está lleno de peligros. Solamente aquí podréis tener agua, alimentos y, sobre todo, protección contra los lobos.
En general, esto bastaba para frenar los “aires de libertad” de las ovejas.
Un día nació una oveja diferente, digamos una oveja negra. Tenía espíritu rebelde y animaba a sus compañeras a huir hacia la libertad de la pradera.
Las visitas del viejo pastor para convencer a las ovejas de los peligros exteriores se hicieron cada vez más necesarias. No obstante, las ovejas estaban inquietas y cada vez que se las sacaba del corral, daba más trabajo reunirlas de nuevo.
Hasta que una noche, la oveja negra las convenció y huyeron.
Los pastores no notaron nada hasta el amanecer, cuando vieron el corral roto y vacío.
Todos juntos fueron a llorarle al anciano jefe de familia.
-¡Se han ido…, se han ido…!
-Pobrecitas…
-¿Y el hambre…?
-¿Y la sed…?
-¿Y el lobo…?
-¿Qué será de ellas sin nosotros?
El anciano tosió, aspiró su pipa y dijo:
-Es verdad, ¿qué será de ellas sin nosotros? Y lo que es peor…
¿Qué será de nosotros sin ellas?
H ai un pouco lía no encantador blog da amiga Meiguinha
un artigo dela sobre o Nadal. Quédome con dúas palabras: consumismo e hipocresía.
A primeira que falar dela: datas sinaladas que buscan máis o negocio que a celebración en sí. A publicidade dos xoguetes en setembro que en octubro xa é tarde...Vaia, vaia...E por si se nos olvida, acendamos os alumeados navideños en noviembre, non vaia ser...Coido que sería máis que suficiente que se acenderán uns días antes do Nadal. E coa crisis, pois que mellor motivo, aínda que ós comerciantes e empresarios non lles faría nin pizca de gracia. Dáme igual, coido que esta sociedade xa está abondo plagada de consumismo. Así de taxante.
Sobre a hipocresía, pois @s que me coñecedes sabedes que non trago á xente que é falsa e que diante de ti di unha cousa e por detrás outra ben distinta. Iso non é ser boa persoa. O mesmo acontece coas actitudes diante do Nadal. Non se pode tratar de ser bo so no Nadal. Non. ¿E o resto do ano qué?. ¡¡Coherencia, por favor!! Precisamente algo que falta hoxendía.
E claro cando o Nadal consiste en consumir e ser hipócritas pois moi mal vamos. Hai que ser como se é todo o ano (esperemos que para ben). E consumir sen pasarse. A todo isto o Nadal non é iso, senón outra celebración ben distinta e sincera.
¿Cando se moderará esta vena consumista? ¿Que valores lles estamos inculcando ós cativos e non cativos? ¿Cara onde imos?. Hai que mirar máis aló de 2010 dunha vez...
Polo de pronto, trátase de ser felices e tratar de facer felices ás persoas, non un día nin 15, senón os 365 días anuais (un máis se é ano bisiesto). Como acostumo a dicir: non hai cartos que paguen boas accións. Sentirse feliz non depende do que gastes, senón no que dás sen esperar nada a cambio. En tratar de ser boa persoa e sentirse ben por dentro. Así é como hai que facer. Doutra parte, aínda que pode haber diferentes e incluso comprensibles situacións, o bo do Nadal é xuntarse coa familias e bos amigos pero sendo cómo eres. ¡¡¡FÓRA HIPOCRESÍA E CONSUMISMO DESAFORADO!!!
Certo, que bastantes veces os ditos, refráns e similares da cultura popular acertan, Sí, cargados de sabiduría estilo "máis sabe o demos por velo que por demo". Claro que é se denota certo galeguismo e moita envidía noutros. Exemplos:
1- Se vos fixades, hai un dito que di:"marzo ventoso y abril lluvioso (ougallá valese para novembro de 2009), hacen a mayo, florido y hermoso". Doutro lado temos o consabido "hasta el 40 de mayo no te quites el sayo". Vamos que ata o 9 de junio non chega o bo tempo...Entonces ¿en que quedamos: ¿mayo será mes de bo tempo ou aínda é cedo?. A resposta, coido que é evidente: depende....Nuns casos botaremos man dun e noutros do outro. O tempo decide e nos rematamos... Así non hai forma de equivocarnos. Senón acerta o primeiro dito, utilicemos o segundo...Así calquera!!!. E destes ditos e refráns contradictorios poderínase mencionar uns cantos. E senón pensade...
2- Vaiamos ó mundo da música: "Ollos verdes son traidores, azules mentireiros, azules e acastañados verdadeiros". Vaia, que cando nazas, xa antes de falar, xa estás sentenciado...Entón, está claro que o destino está máis que escrito. E pregúntoms: ¿@ que escribiu esta canción de que cor tiña os ollos? ¿negros os cataños?...A explicación está clara: é un cantar que sirve de alegoría á envidia de non pode ter uns ollos verdes ou azuis, pero querer telos desa cor...E cando non podes ter o que cobizas, que mellor que poñelos a pan pedir...Vivan os que teñen os ollos verdes ou azuis -un que ten os ollos verdes de traidor non ten nadad de nada, máis ben o contrario-.
3- Remato co famoso "Pisar mierda trae buena suerte". Seguro!!!. Se a pisas toca para empezar limpiarte. ¿E logo, está comprobado científicamente que se a pisas vas ter boa sorte? ¿Onde está ese estudio? ¿Por que entón a xente non adoita a pisala adrede?. Remítome ó punto 2 para reafirmar a miña postura de que alguén que a pisou -para tratar de saír airoso dunha desgraciada acción- se sacou da chistera o de que trae boa sorte. ¿Sería algún actor ou actriz dos que lles gusta desexarse moita mer--? Humm. Nin idea. Iso sí, se ter boa sorte vai depender de pisar mer-- que mer--de mala sorte!!!
Tal día coma hoxe aparecía morto un dos membros do mítico grupo "Los Secretos": Enrique Urquijo, composto por el mesmo e o seu irmán Álvaro, entre outros. Según se dixo daquela foi unha víctima do mundo das drogas. Unha mágoa a súa perda para a música. Los Secretos sacaron trala morte de Enrique varios discos, entre os que se inclúen recopilatorios, directos ou acústicos. Hoxe a formación segue adiante co seu irmán Álvaro como líder e voz. Ougallá que por moitos anos máis, aínda que trala morte de Enrique non se prodigaron precisamente en novos temas.
Los Secretos sempre foi un grupo que me encantou aínda que tivera os seus vidrios mollados, ou se olvidarán do nome da calle, ou houbera un cambio de plans, ou non amanecera, ou unha gata nos ensinara os seus ollos, incluso tendo unha amiga chamada mala sorte, sempre estaban ó noso lado, porque nos dicían que estabamos solos, verbalizaban un melancólico "déjame" para logo agarrarse da súa María e é que cando se bebe ata perder o control xa se sabe...En definitiva cancións cheas desa maxia de sentimentos que lle imprimía nas súas composicións os irmans Urquijo, en especial o tristemtente desaparecido Enrique.
10 anos despois xa. ¡¡Cómo pasa o tempo!!
Estoy atrapado entre dos mujeres. A una la he querido y la otra no me quiere tanto como yo a ella. Una me dice que no me vaya y la otra no me dice que me quede. Tanto poder tienen sobre mí, tanto, que consiguen paralizarme. Yo, cuando no sé qué hacer, tengo por costumbre no hacer nada. Me confío y dejo pasar el tiempo. Cuando pienso que lo he conseguido resulta que no, que sigo tan perdido como siempre. Un chaparrón inunda la calle y me moja los pies. Esta tarde de invierno siento que me estoy quedando solo.
Saber un poco más siempre es util. Es largo, leélo lento, porque contiene buenos datos de la alimentación. Valen oro.
Jose
.....................................................................................................................................
Es valiosa esta información, igual, algunos no lo van aplicar, pero es mejor que la conozcan:
Años después de estar diciendo a la gente que Quimioterapia es la única manera de tratar y eliminar el cáncer, John Hopkins Hospital finalmente comenzó a decirnos que hay otra alternativa.
CANCER POR JOHN HOPKINS HOSPITAL, USA- POR FAVOR LEE:
1) Cada persona posee células cancerígenas en el cuerpo. Estas células cancerígenas no aparecen en los pruebas standards hasta que se multiplican en algunos billones. Cuando los doctores dicen a sus pacientes con cáncer que ya no encontraron células de cáncer en sus cuerpos después de tratamiento, esto significa que los exámenes no pueden detectar estas células en su tamaño detectable.
2) Células cancerigenas aparecen entre 6 y hasta mas de 10 veces en la vida de una persona.
3) Cuando el sistema inmunológico de una persona es fuerte, este destruye las células cancerigenas y previene su multiplicación y la formación de tumores.
4) Cuando una personatiene cáncer, esto indica que tiene múltiples deficiencias nutricionales. Esto puede ser genético, ambiental, alimenticio o factores del estilo de vida.
" A vida non é a que un viviu, senón a que un lembra e como a lembra para contala"
Está claro que é unha vídeo-montaxe (con guión aprendido, nótase), pero é simpático, simpático. Os dobres sentidos da informática unido ós principiantes e ó humor...Pobre Daniela!!!
"¿Por qué para ser feliz fai falta non sabelo?"
Agora non é como hai 20 anos. Hoxe hai moitas televisións e ningunha pecha. Iso si,todas botan man dos "teleconcursos-timo". Antes, so había unha televisións: TVE (coa primeira e coa segunda cadea) e desde 1985 a TVG. Todas pechaban de madrugada e despedíanse coa programación do vindeiro día, seguida do himno español (TVE) ou galego (TVG) e a carta de axuste (ver vídeos de abaixo).Incluso nos primeiros anos das televisións privadas había carta de axuste. E ata principios dos anos 80 poñíase a carta de axuste ó mediodía. ¡Cómo cambian os tempos!. Aínda que para ver certos programas das televisións actuais case mellor prefería a carta de axuste...
"Ó intelixente pódese convencer; ó parvo, persuadir"
Se soubera que hoxe fora a última vez que te vou a ver,abrazaríate fortemente e rezaría para poder ser o gardián do teu alma. Se soubera que esta fora a última vez que te vira saír pola porta,daríache un abrazo, un bico e chamaríate de novo para darche máis. Se soubera que esta fora a última vez que poidera escoitar a túa voz,grabaría cada unha das túas palabras para poder oílas unha e outra vez. Se soubera que istos son os últimos minutos que te vira, diríache Quérote e non asumiría que ti xa o sabes.
Sempre hai un mañán e a vida danos outra oportunidade para facer as cousas ben. Pero se me trabuco e hoxe é todo o que teño gustaríame dicirche canto te quero e que nunca te olvidarei. O mañán non lle está asegurado a ninguén, xoven ou vello. Hoxe pode ser a última vez que vexas ós que amas. Por iso non esperes, faino hoxe, xa que se mañán nunca chegas, laiaraste do día que non empregastes un momento para darlle un abrazo, un bico,un sorriso e que estivestes moi ocupado para concederlle a alguén un desexo. Mantén ós que amas preto de ti, dilles ó oído o moito que os necesitas. Quéreos e trátaos ben. Toma o teu tempo paradecirlles: síntoo, perdón, por favor, gracias...E todas as palabras de amor que coñeces. Ninguén te lembrará polos teus pensamentos secretos. Pide forza e sabiduría para expresalos. Demostra ós teus amigos e seres queridos canto che importan.
"Hai que ser boa actriz para que os teus ollos non conten a túa vida"
Casualmente o outro día entereime de que a cantante Whitney Houston sacou ó mercado en setembro o seu séptimo disco disco titulado "I Look to You", logo de tantos anos alonxda da música. Está claro que non vai a ser un disco calquera. Está cargado de moitos interrogantes, pero tamén de moitas esperanzas. Ou iso esperamos os que nos gustan as súas cancións.
A noticia do seu regreso é prometedora. Nos anos 80 triunfou como cantante e nos nos 90 incluso rodou alguna película como "El Guardaespaldas" (Kevin Costner era o seu gardaespaldas) quen non lembra as súas cancións e a súa inconfundible voz que se alargaba ata o imposible... Tras casarse co tamén cantante Bobby Brawn a súa vida mudou. Seica el a meteu no mundo das drogas e, se se busca, incluso atoparemos fotos dela con unha imaxe desoladora e de mal aspecto, máis propio dunha drogadicta.
Hoxe está de volta. Divorciada de Bobby Brawn, a súa vida parece que rexurde. Ougallá que esta gran cantante recobre todo o seu esplendor ou polo menos gran parte del. A súa voz era excelente. Esperemos que as drogas non a estropearan en demasía. Tamén agardo que a súa volta non sexa flor dun día e so markéting comercial. Sería unha mágoa. Merece máis e deberá ter paciencia.
Ten varias cancións que me encantan, pero a que me encanta é, en especial: I Wanna Dance With Somebody" (tedes o vídeo abaixo). Precisamente, o seu novo disco busca darlle ese aire, conxugando baladas con cancións de baile, cun sonido semellante a aquél que a encumbrou e lle deu días de gloria (abaixo tedes un dos seus novos singles: "Million Dollar Bill"). Sorte Whitney!!!
"A mente é como un paracaídas: so funciona cando está aberta"
Xa vos falei un día do meu bonsai. Puntualizando, xa vos falei da vida e morte do meu bonsai. Miragres, que eu saiba, non fixo ningún. Estes días ando un pouco preocupado. Agora que sei que os bonsais non pode vivir dentro da casa, paseime ás begonias. As begonias son moito máis agradecidas que os bonsais, con quitarlle as flores murchas e collerlle o punto ó rego xa está. O tema do rego é moi importante, hai que proporcionarlles a auga que necesitan, nin moita nin pouca, soamente a suficiente para conservar certo grao de humidade na terra.
O motivo do meu desazón é que as miñas begonias colleron pulgóns. Polo visto, é unha plaga moi típica ds begonias. Na estantería do garaxe temos insecticida para plantas de interior mais non me gusta ter que recorrer á química. En Internet, nun foro de xardinería, atopei un remedio ecolóxico que me pareceu interesante. Seica o mellor para acabar cos pulgóns son as formigas. Por probar..., capturar un par de formigas non me resultou complicado. Polo menos, o remedio ten fundamento científico: introducir no hábitat afectado (maceta) un depredador (formiga) que controle (aniquile) a poboación de indesexables (pulgóns).
-Hala, para dentro da maceta e a fartarse.
Metín dúas formigas na maceta, dunha nunca máis tiven novas e outra apareceu morta. Díxenlle que se fartasen, nótase que unha delas tomou a indicación ó pe da letra, literalmente. Debeu morrer empachada. Estes días tiven un repunte da praga. Está controlada, pero creo que vai ser mellor que colla o bote do insecticida e me deixe de lerias.
A estas alturas do relato de hoxe, seguramente pensaredes que este texto pouco ter que ver co título. Que impacientes me sodes... Pois si, si que ten que ver. Nunca oístes iso de que o amor é coma unha planta que hai que coidar cada día. Seguro que si. Pois, eu corroboro a veracidade do dito: o amor é moito máis fráxil que a planta máis birriosa que vos podades atopar. E tamén corroboro o contrario: o amor é moito máis forte que o carballo centenario máis grande que vos podades atopar. As dúas afirmacións son válidas. Pero, claro, cómo saber si estamos ante unha birria de planta ou perante un carballo.
-Pola forma das follas -dixo o sabio.
Boa observación, mais esta estratexia soamente é aplicable no mundo da botánica.Vou reflexionar un pouco: birria vs carballo, diferenzas e coincidencias. En coincidencias sinalo que ambas nacen máis ou menos igual: dadas unhas condicións axeitadas de temperatura e humidade, as sementes brotan. En diferenzas anoto a fortaleza. A birria non aguanta nada: se chove moito, podrece; se quenta moito o sol, seca; se hai xeadas, quéimanselle as follas. Ó carballo tamén lle afectan as cousas, que por algo é ser vivo e non pedra. Pero, ante a adversidade, o carballo, aínda que poña mala cara, saca forzas do fondo da alma e tira para diante. Pois, aínda que co bonsai non tiven sorte, inda entendo algo de plantas. De sentimentos, moito menos. 
A segunda reflexión de hoxe é sobre o amor a trancas e barrancas. A serie Doctor Mateo de Antena 3, a historia de amor de Mateo e Adriana é, para min, o típico exemplo do amor a trancas e barrancas, de encontros e desencontros. Con todo, a serie non me parece gran cousa. Se na temporada anterior tivo boa acollida sería porque a oferta da competencia inda era peor, non pola súa calidade intrínseca. Pero, qué pasa cos amores a trancas e barrancas na vida real, qué anticiparán.
-Son o que son, e como son o que son non poden ser o que non son -dixo o sabio.
Despois da valiosísima aportación do espontáneo, retomo o tema. Así, de repente, e sen pensalo moito, ocórrenseme 3 alternativas:
1.-Tormenta, tempestade. Raios ocasionalmente.
2.-Calma, bo tempo, estabilidade na atmosfera.
3.-É aventurado predicir o tempo atendendo á forma das nubes.
(Nota: podedes sinalar novas posibilidades ou elixir a vosa preferencia entre as opcións xa mencionadas).
-Sabio, ¿ti qué dis?
-Se temos en conta que o ser humano tropeza varias veces na mesma pedra, e xa que estamos nun caso de amor a trancas e barrancas, tormenta con raios. Se temos en conta a capacidade do ser humano para superarse a si mesmo e vencer obstáculos, en algúns casos, poderíase chegar a situacións de certa estabilidade. Aínda que, o único verdadeiramente científico, é que non se pode predicir o tempo atendendo soamente a forma das nubes. Nin aquí, preto de onde vive Santiago Pemán, nin en ningún lugar -dixo o sabio.
O sabio sempre da na clave, non se lle escapa nada. Coma sempre, nesta vida, o tempo ten a última palabra.
Hace unos meses que ha empezado una campaña en contra de las bolsas de plástico de los supermercados, que es el engaño más importante de las últimas décadas.
En nombre de la ecología se dice:
* Que las bolsas no son reciclables. MENTIRA, son reciclables varias veces y al 100%.
* Que las bolsas tardan 400 años en desaparecer. MENTIRA, una bolsa expuesta al sol se descompone en unos meses. Además, con los nuevos aditivos OXO-degradables, se puede programar su descomposición entre 6 semanas a 6 meses. Además llevamos 50 años utilizando las bolsas y no se ha podido comprobar que son necesarios 400 años.
* Que lo mejor que podemos hacer es substituirlas por otras de rafia o tejido sin tejer MENTIRA que no se pueden reciclar.
LO QUE NO SE DICE
* Si las grandes superficies dejan de dar estas bolsas se ahorran millones de euros. Por si fuera poco, nos venden unas bolsas, alternativas de tela o rafia (muy difícil de reciclar), además de las bolsas de basura, con lo cual generan un importante beneficio, para salir de la crisis.
* IMPORTANTE, el plástico es un subproducto del petróleo, que si no se usa se convierte en un residuo de la refinería.
* Al suprimir estas bolsas en España dejaremos a unas 20,000 personas más en el paro.
* Las bolsas alternativas de tela o rafia, están fabricadas en Extremo Oriente
¿SABES QUE? :
* Junto con el papel, el plástico es la materia mas fácil de reciclar y más reciclada y que en su proceso se genera menos CO2.
* Desde que empezaron a existir los supermercados se dejó de reutilizar los envases de vidrio. Y no es por culpa de los envasadores, ya que ellos siguen reutilizando los de bares y restaurantes.
* Para reciclar el plástico es necesaria una temperatura de unos 200º y para reciclar el vidrio debe ser de 1300º. Y que el estado subvenciona el reciclado del vidrio y el del plástico no.
LO QUE DEBEMOS HACER
* Exigir a las autoridades que reciclen los residuos de plástico que depositamos en los contenedores amarillos.
* Exigir a las grandes superficies que gestionen todos los envases de sus productos sean de plástico, de cartón, de vidrio, etc.
* Exigir a las autoridades que junto con las grandes superficies se hagan cargo de los costos de supresión de las bolsas. Si no, al final nos seguirá tocando pagar todas estas medidas.
YA ES HORA QUE SE SEPA LA VERDAD
"A muller casa pensando que el un día cambiará. O home casa pensando que ela nunca cambiará. Equivócanse os dous"
