SAN XENXO . Julio Torres (Artigo adicado a tódol@s compañeir@s de promoción de Traballo Social) 14 anos quedaron no saco dos olvidos...
Publicacións
Todos os comentarios
"Tódalas setas son comestibles. Algunhas so unha vez"
"A razón teme a derrota, pero a intuición disfruta a vida e os seus desafíos"
El conejo y el perro
Eran dos vecinos, el primer vecino le compró un conejo a sus hijos, los hijos del otro vecino, le pidieron una mascota al padre. El hombre compró un cachorro pastor alemán.
Diálogo entre los dos vecinos:
- Pero él se comerá a mi conejo!
- De ninguna manera. Piensa, mi pastor es cachorro.
Crecerán juntos, serán amigos. Entiendo de animales. No habrá problemas.
Y, parece que el dueño del perro tenía razón.Juntos crecieron y amigos se tornaron. Era normal ver el conejo en el patio del perro y al revés.
Los niños, felices con la armonía entre los dos animales. Un día, el dueño del conejo fue a pasar un fin de semana en la playa con su familia y el conejo se quedó solo, eso era un viernes.
"Poderán morrer as persoas, pero xamais as súas ideas"
Q ue rabia da cando hoxe nos enteramos que Iberia estudia a posibilidade de cobrarnos por facturar as nosas maletas, como xa están facendo as compañías de baixo custe. No caso de Iberia as tasas variarán entre 15 e 100 euros.
A organización de consumidores FACUA xa anunciou que vai xudicializar este tema se finalmente a compañía aérea cumpre coa súa intención, ó igual que xa fixeron coas de baixo custe. FACUA advirte que consideran que o seu cobro sería ilegal segundo a Lei de Navegación do ano 60.
Por suposto, non estou dacordo con esta facturación extra de Iberia ou doutras compañías e penso: se de todos é sabido que Iberia e outras compañías aéreas nos perden bastantes -ou moitas- veces a equipaxe facturada, ¿deixarán de perdela co cobro desta tasa por facturar a nosa equipaxe? Dame que non...Por tanto, non cabe outra que preguntarse: ¿imos empezar a pagar para que nos sigan perdendo a equipaxe? Nada, burros e, a partir de agora,MÁIS que apaleados...¡¡¡QUE RABIA DA!!!
"Cinco minutos bastan para soñar toda unha vida, así de relativo é o tempo"
Definitivamente non. A rotonda é un carril circular. Se ten dous carriles, por norma xeral débese circular polo exterior. En todo caso, se vas polo interior e tés que pasarte ó exterior -polo motivo que sexa-, tés que sinalizar a maniobra e sempre teñen preferencia os que circulan polo exterior. Un caso moi común é cando hai unha rotonda de dous carriles no medio dunha recta. A rotonda non é recta, senón circular. NON SE PODE NIN DEBE ATRAVESALA COMO SE SE ESTIVESE CIRCULANDO POR UNHA RECTA. NON!!!. Hai que respetar á xente que está circulando polo carril exterior da rotonda e non atraversárselle diante como fan moitos que collen o carril interior para logo seguir de frente pola recta e non polo curso natural circular da rotonda.
POR SI NON ME EXPLICO, Aquí vos deixo uns vídeos no que tamén se falan sobre as preferencias e outros normas que convén respetar. Debían multar a tod@s que circulan erróneamente polas rotondas, así evitaríanse moitos accidentes.
"O mundo terá terminado de foderse o día no que o home viaxe en primeira e a literatura no vagón de carga"
A la puerta de este Excmo. Ayuntamiento de ...., se produce el hallazgo de un bebé abandonado. Después de asear y alimentar al bebé, los funcionarios se lo entregan al Secretario. Al cabo de unos días el secretario emite una nota :
De SECRETARIO para R.R.H.H.
Acusamos recibo de un recién nacido de origen desconocido en la puerta de este consistorio.
Formen una comisión de investigación para determinar:
A/ SI EL 'ENCONTRADO' ES PRODUCTO DOMESTICO DE ESTE AYUNTAMIENTO
B/ SI ALGUN FUNCIONARIO DE ESTE AYUNTAMIENTO SE ENCUENTRA INVOLUCRADO EN ESTE ASUNTO.
Firmado: EL SECRETARIO
Al cabo de un mes la comisión emite un comunicado :
De COMISION DE INVESTIGACION para SECRETARIO
Tras cuatro semanas de investigación, esta comisión concluye y le comunica, que el hallazgo NO PUEDE SER producto de este ayuntamiento por las siguientes razones:
A/ Aquí nunca se hace nada por placer ni con amor.
B/ En este ayuntamiento jamás dos personas colaboran íntimamente para hacer algo positivo.
C/ Aquí nada de lo que se hace tiene pies ni cabeza
D/ En nuestros archivos no consta nada que estuviera listo en tan sólo 9 meses.
Firmado: LA COMISION
"Desgraciados os pobos que necesitan heroes"
Noraboa a Mariña que acertou a resposta. Sí, efectivamente, é a Praia de Silgar en Sanxenxo. A foto que vedes na parte arriba na parte dereita é a terceira foto desta saga: a Praia de Silgar nos anos 40. A foto está tomada da outra parte da praia, a diferencia das dúas primeiras. Na segunda víase ó fondo Bueu, o faro de Sanxenxo e Igrexa de Sanxenxo, pobo ó que moitos lle chaman "Sangenjo", cando Sanxenxo é o nome do santo que lle da nome ó concello: San Xenxo. En castelán diríase Ginés, non "Genjo", como o traducen moita xente de fóra.
Esta terceira foto de Silgar nos anos 40 tamén a quitei de internet e, o igual que as outras dúas, descoñezo o seu autor. A de abaixo á dereita é de autoría propia. Quiteina na primavera do ano pasado. Entre unha e outra pasaron uns 60 anos...Esta claro que antes Sanxenxo era un pobo. Hoxe, cambiou demasiado. Desapareceron as árbores da foto de arriba (en realidade despareceron case todos nos últimos 10 anos).No propio paseo de Silgar xa son todo edificios...Antes Sanxenxo era unha vila tranquila no verán, hoxe parece que nos meses de Julio e Agosto se celebra o día de Fin de Ano ou o primeiro día de Rebaixas...E esta multitude de xente, quítalle o encanto a este concello costeiro neses dous meses, encanto que recupera o resto do ano, cando deixa de estar invadido de persoas.
Velaquí outra foto máis. É do mesmo lugar que a de onte, se ben está máis contextualizada. Coido que agora xa é un pouco máis fácil acertar. Xa vos dixen que estaba situado en Galicia. Hoxe tamén vos dou máis pistas:
PISTA 2: Lugar que se ubica nas Rías Baixas galegas.
PISTA 3: Ten moita fama por ser vila de mariñeiros.
PISTA 4: É ideal para comer marisco.
PISTA 5: Conta cun mirador cunhas excelentes vistas, e onde se pode apreciar excelentes amenceres e postas de sol.
O lugar en cuestión non ten porque dar nome ó Concello. Trátase de acertar o sitio exacto, non o nome do Concello. Con todo, a estas alturas podo dicir que non pertence ós Concellos de Vilagarcía de Arousa, Cambados ou O Grove. Está á beira do mar como se pode comprobar, nalgún enclave entre Cambados a pensínsula do Morrazo. Hai xente que o coñece cun nome distinto ó que realmente é...Non é "Santo Antonio de Louredo", pero ten certo parecido...Uyyy, que esta pista despista...
A imaxe está extraída de internet. Na rede de redes non poñía quen foi @ autor da foto. Tampouco especificaba cantos anos tiña a foto. Coido que máis de 50 anos.¿De qué lugar se trata?. A ver se o acertades. Teño dúas fotos máis para os vindeiros días. A solución revelareina proximamente. Irei dando pistas. Animádevos a participar. A ver quen é o primeiro en acertala.
PISTA 1: Lugar situado en Galicia
Gústame o outono, moito. Eu tamén teño gañas de outono Os colores do outono non teñen rival. O outono, que para moita xente é unha estación triste e melancólica, regálanos unhas imaxes dunha beleza extraordinaria, soamente comparable coa beleza da primavera.
Alégrame a chegada do outono, é tempo de comezar actividades, tempo de estrear zapatos e xerseis. Isto ten que ser unha reminiscencia da miña época de estudante, que foi longa, moi longa. Xa se sabe, somos dunha xeración “moi preparada”. É máis, sempre hai cousas novas que aprender.
O que máis me gusta do outono é dar un paseo pola tarde e pisar as follas secas ó meu paso. O sol, nesta estación, é manso e agradécese, nada que ver co sol castigador do verán. Se chove non importa, pódese quedar na casa e disfrutar dunha conversa a carón dun té ou dun café ben quentiños. Sempre hai unha película por descubrir ou un libro por terminar. A chuvia peta no cristal da ventá, da igual, hoxe non hai que saír. So me falta unha lareira de verdade, menos mal que alguén tivo a idea de crear esta lareira virtual. Quentar, o que se di quentar, quenta pouco; pero máxica, o que se di máxica, si que é. Ten a maxia de todos os sonos que se forxaron á beira do lume nunha noite de inverno.
O ciclo da natureza repítese outra vez máis, as árbores despréndense da súa vestimenta para facerlle fronte o inverno espidos. Na próxima primavera, alá polo mes de marzo, han de florecer e volveremos a deleitarnos coa sinxela beleza dunha póla cuberta de floriñas. As mimosas son as máis adiantadas e xa florecen antes, en febreiro. Seino ben, ei de pasar un mes tusindo pola culpa do seu polen.
Como inconvenientes do outono, dicir que os días se van facendo máis curtos, que se perden horas de luz natural. Este inconveniente vese agravado pola dichosa manía de cambiar a hora a finais do mes de outubro. Se non se fixera ese cambio que seica nos permite ¿aforrar? non sei cantos millóns de euros, a transición verán-inverno sería menos traumática, máis pausada, máis levadeira.
Pois si, gústanme os raios do sol, os ventos rebulideiros, os primeiros fríos, o olor das castañas asadas, o olor do viño fermentando nas cubas,... Un domingo destes, en canto refresque, miña nai ha de facer un cocido para xantar. O cocido de miña nai está adaptado ós tempos que corren: graxas as mínimas. Con todo, sáelle moi bo. Bótalle carne de porco, de tenreira, de polo, lacón ou xamón, un par de chourizos, repolo, garavanzos e non sei cantas horas de dedicación. Para acompañar tan contundente prato, o mellor é un tinto da ribeira sacra. Ese día, de sobremesa, tomamos queixo de Arzúa con marmelo e biscoito. O cocido é un prato tradicional e vaille ben un postre tradicional. Pois iso, en canto miña nai faga o seu cocido o outono quedará inaugurado formalmente na miña casa.
Mañán saberemos que cidade organizará os Xogos Olímpicos do ano 2016. Hai catro candidatas: Chicago, Madrid, Río de Janeiro e Tokio. España ten depositadas moitas esperanzas en que a súa capital sexa a cidade escollida. Ougallá sexa a agraciada, pero un servidor pensa que non o vai, e ougallá, ougallá, me equivoqué. O porqué é ben simple. Cada catro anos vaise rotando de continente, e tendo en conta que para o ano 2012 se van celebrar en Londres, sería repetir catro anos despois en Europa. E ata o de agora iso nunca se produciu. Hai quen aposto por Chicago por se a cidade natal de Barack Obama. Case ningúen aposta por Tokio. E logo está Río de Janeiro, que dame que vai ser a seleccinada. Teño ese presentimento. Non sei exactamente porqué.
Madrid, que xa se presentará como candidata para o 2012 non lograra os votos necesarios, aínda que a piques estivo. Coido que nunca se debera ter presentado para candidata no 2016 polo motivo antes explicado, aínda a pesar de ter pasado a primeira criba de 7 cidades precandidatas. Pode supoñer un despilfarro de millóns de pesetas, por cabezonería e insistencia. Cando menos ter esperado ó 2020. E se fracasa ¿presentarase unha terceira vez máis? ¿E os gasto económico doutra nova candidatura?.INSISTO: Ougallá mañán se elixa a Madrid que, por outro lado, sería a que mellores instalacións tería a día de hoxe. Sorte Madrid. Dito queda.
ACTUALIZACIÓN 02-09-09: Como xa pronostiquei: gañou Río de Janeiro. Madrid chegou á final contra Río de Janeiro. Canto ás outras dúas cidades candidatas: Chicago quedou descartada na primeira eliminatoria e Tokio na segunda. Noraboa a Río de Janeiro. Era evidente que ía gañar, xa que o factor de que nunca ningún país de Sudamérica organizara un xogos olímpicos pesaba moito en relación ós outros tres países que xa os organizarán (e no caso de Japón, incluso os organizara na mesma cidade, isto é, Tokio). ¿Voltará a presentarse Madrid para as de 2020, 2024,...2060,...? ¿Tirarán ó lixo millóns de cartos, de novo? ¿De onde saen tantos euros para presentar a canditatura? ¿Sería responsable voltar a tentalo en 2020 e expoñere a un novo fracaso co conseguinte custe económico?. Para pensalo dez ou doce veces como mínimo...
"Se amas a vida, economiza o tempo, porque de vida se compón o tempo"
Por fin se confirmou o que era un segredo a voces: Fernando Alonso fichou pola escudería Ferrari. O bicampión español de Fórmula 1 cumpre o seu sono e, en teoría, terá a súa disposición (¿e a de Felipe Massa?) o mellor coche e a escudería máis mítica e afamada da grella de saída. Moita sorte a nivel deportivo para Fernandinho Alonso, que logo dunha sequía de tres anos, xa lle toca facer algo en 2010. E tamén coido que o merece. Encántame como piloto.
Por certo, Fernandinho non é brasileiro, senón español, a pesar de que non declare á Facenda de España senón a doutros países onde ten fixado a súa residencia "oficial"(coido que Suiza)...É o gran PERO que lle poño ó piloto asturiano. Cos 25 millóns de euros que cobrará por tempada (firmará por 3 con opción, pola súa parte, a ampliala ata 5) ata a crise se apaciguaría para a Axencia Tributaria. Senón facede números. Sin dúbida a gran nova sería que, POR FIN, Fernando Alonso declarase os seus ingresos en España. Unha mágoa que os que máis teñen non sexan solidarios e a clase media sexa a que teña que saca-las castañas do fogo ó ser a inmensa maioría. ¿Onde queda o artigo 41.1 da nosa Constitución que di que "todos contribuirán ó sostemento dos gastos públicos dacordo coa súa capacidade económica mediante un sistema tributario xusto inspirado nos principios de igualdade e progresividade"?. Non, os que máis teñen incluso declaran en paraísos fiscais. E logo presumen de españoles e de solidarios...
Susana Alva (voz), Frasco D. Ridgway (bajo) e Alfredo Baón (batería) son os tres compoñentes actuais do grupo musical "Efecto Mariposa", un dos xurdidos nos últimos anos que máis me gustan. No 2000 fundouse esta formación malagueña de pop/rock. Entre outras, destaco cancións tan coñecidas como "No me crees" (que cantan a dúo con outro malagueño ilustre: Javier Ojeda, a voz dos "Danza Invisible"), "Si tú quisieras", ou "Por Quererte", que é o que está soando nas radiofórmulas na actualidade. É unha canción fermosa, na que funden tan ben as letras, plenas de sentimentos encontrados, coa dóce melodía da súa música. Un pracer para os oídos e unha regalo para o corazón.
"Por quererte" e unha canción onde o desamor se sumerxe nos versos do tema ata asulagalo, case por completo, nun sentimento de melancolía difícil de esquecer, e aderezado cun son melodioso e pegadizo. Mellor escoitalo:
Esta canción, unha clara alegoría ó amor, espértame moitos sentimentos, lembranzas, esperanzas e desexos (cumpridos ou incumpridos). Imprime nostalxia, tenrura, desengano, pero tamén gratos momentos vividos. En tres palabras: a vida mesma.
"A paciencia e o tempo fan máis que a forza e a violencia"
