SAN XENXO . Julio Torres (Artigo adicado a tódol@s compañeir@s de promoción de Traballo Social) 14 anos quedaron no saco dos olvidos...
Publicacións
Todos os comentarios
A imaxe está extraída de internet. Na rede de redes non poñía quen foi @ autor da foto. Tampouco especificaba cantos anos tiña a foto. Coido que máis de 50 anos.¿De qué lugar se trata?. A ver se o acertades. Teño dúas fotos máis para os vindeiros días. A solución revelareina proximamente. Irei dando pistas. Animádevos a participar. A ver quen é o primeiro en acertala.
PISTA 1: Lugar situado en Galicia
Gústame o outono, moito. Eu tamén teño gañas de outono Os colores do outono non teñen rival. O outono, que para moita xente é unha estación triste e melancólica, regálanos unhas imaxes dunha beleza extraordinaria, soamente comparable coa beleza da primavera.
Alégrame a chegada do outono, é tempo de comezar actividades, tempo de estrear zapatos e xerseis. Isto ten que ser unha reminiscencia da miña época de estudante, que foi longa, moi longa. Xa se sabe, somos dunha xeración “moi preparada”. É máis, sempre hai cousas novas que aprender.
O que máis me gusta do outono é dar un paseo pola tarde e pisar as follas secas ó meu paso. O sol, nesta estación, é manso e agradécese, nada que ver co sol castigador do verán. Se chove non importa, pódese quedar na casa e disfrutar dunha conversa a carón dun té ou dun café ben quentiños. Sempre hai unha película por descubrir ou un libro por terminar. A chuvia peta no cristal da ventá, da igual, hoxe non hai que saír. So me falta unha lareira de verdade, menos mal que alguén tivo a idea de crear esta lareira virtual. Quentar, o que se di quentar, quenta pouco; pero máxica, o que se di máxica, si que é. Ten a maxia de todos os sonos que se forxaron á beira do lume nunha noite de inverno.
O ciclo da natureza repítese outra vez máis, as árbores despréndense da súa vestimenta para facerlle fronte o inverno espidos. Na próxima primavera, alá polo mes de marzo, han de florecer e volveremos a deleitarnos coa sinxela beleza dunha póla cuberta de floriñas. As mimosas son as máis adiantadas e xa florecen antes, en febreiro. Seino ben, ei de pasar un mes tusindo pola culpa do seu polen.
Como inconvenientes do outono, dicir que os días se van facendo máis curtos, que se perden horas de luz natural. Este inconveniente vese agravado pola dichosa manía de cambiar a hora a finais do mes de outubro. Se non se fixera ese cambio que seica nos permite ¿aforrar? non sei cantos millóns de euros, a transición verán-inverno sería menos traumática, máis pausada, máis levadeira.
Pois si, gústanme os raios do sol, os ventos rebulideiros, os primeiros fríos, o olor das castañas asadas, o olor do viño fermentando nas cubas,... Un domingo destes, en canto refresque, miña nai ha de facer un cocido para xantar. O cocido de miña nai está adaptado ós tempos que corren: graxas as mínimas. Con todo, sáelle moi bo. Bótalle carne de porco, de tenreira, de polo, lacón ou xamón, un par de chourizos, repolo, garavanzos e non sei cantas horas de dedicación. Para acompañar tan contundente prato, o mellor é un tinto da ribeira sacra. Ese día, de sobremesa, tomamos queixo de Arzúa con marmelo e biscoito. O cocido é un prato tradicional e vaille ben un postre tradicional. Pois iso, en canto miña nai faga o seu cocido o outono quedará inaugurado formalmente na miña casa.
Mañán saberemos que cidade organizará os Xogos Olímpicos do ano 2016. Hai catro candidatas: Chicago, Madrid, Río de Janeiro e Tokio. España ten depositadas moitas esperanzas en que a súa capital sexa a cidade escollida. Ougallá sexa a agraciada, pero un servidor pensa que non o vai, e ougallá, ougallá, me equivoqué. O porqué é ben simple. Cada catro anos vaise rotando de continente, e tendo en conta que para o ano 2012 se van celebrar en Londres, sería repetir catro anos despois en Europa. E ata o de agora iso nunca se produciu. Hai quen aposto por Chicago por se a cidade natal de Barack Obama. Case ningúen aposta por Tokio. E logo está Río de Janeiro, que dame que vai ser a seleccinada. Teño ese presentimento. Non sei exactamente porqué.
Madrid, que xa se presentará como candidata para o 2012 non lograra os votos necesarios, aínda que a piques estivo. Coido que nunca se debera ter presentado para candidata no 2016 polo motivo antes explicado, aínda a pesar de ter pasado a primeira criba de 7 cidades precandidatas. Pode supoñer un despilfarro de millóns de pesetas, por cabezonería e insistencia. Cando menos ter esperado ó 2020. E se fracasa ¿presentarase unha terceira vez máis? ¿E os gasto económico doutra nova candidatura?.INSISTO: Ougallá mañán se elixa a Madrid que, por outro lado, sería a que mellores instalacións tería a día de hoxe. Sorte Madrid. Dito queda.
ACTUALIZACIÓN 02-09-09: Como xa pronostiquei: gañou Río de Janeiro. Madrid chegou á final contra Río de Janeiro. Canto ás outras dúas cidades candidatas: Chicago quedou descartada na primeira eliminatoria e Tokio na segunda. Noraboa a Río de Janeiro. Era evidente que ía gañar, xa que o factor de que nunca ningún país de Sudamérica organizara un xogos olímpicos pesaba moito en relación ós outros tres países que xa os organizarán (e no caso de Japón, incluso os organizara na mesma cidade, isto é, Tokio). ¿Voltará a presentarse Madrid para as de 2020, 2024,...2060,...? ¿Tirarán ó lixo millóns de cartos, de novo? ¿De onde saen tantos euros para presentar a canditatura? ¿Sería responsable voltar a tentalo en 2020 e expoñere a un novo fracaso co conseguinte custe económico?. Para pensalo dez ou doce veces como mínimo...
"Se amas a vida, economiza o tempo, porque de vida se compón o tempo"
Por fin se confirmou o que era un segredo a voces: Fernando Alonso fichou pola escudería Ferrari. O bicampión español de Fórmula 1 cumpre o seu sono e, en teoría, terá a súa disposición (¿e a de Felipe Massa?) o mellor coche e a escudería máis mítica e afamada da grella de saída. Moita sorte a nivel deportivo para Fernandinho Alonso, que logo dunha sequía de tres anos, xa lle toca facer algo en 2010. E tamén coido que o merece. Encántame como piloto.
Por certo, Fernandinho non é brasileiro, senón español, a pesar de que non declare á Facenda de España senón a doutros países onde ten fixado a súa residencia "oficial"(coido que Suiza)...É o gran PERO que lle poño ó piloto asturiano. Cos 25 millóns de euros que cobrará por tempada (firmará por 3 con opción, pola súa parte, a ampliala ata 5) ata a crise se apaciguaría para a Axencia Tributaria. Senón facede números. Sin dúbida a gran nova sería que, POR FIN, Fernando Alonso declarase os seus ingresos en España. Unha mágoa que os que máis teñen non sexan solidarios e a clase media sexa a que teña que saca-las castañas do fogo ó ser a inmensa maioría. ¿Onde queda o artigo 41.1 da nosa Constitución que di que "todos contribuirán ó sostemento dos gastos públicos dacordo coa súa capacidade económica mediante un sistema tributario xusto inspirado nos principios de igualdade e progresividade"?. Non, os que máis teñen incluso declaran en paraísos fiscais. E logo presumen de españoles e de solidarios...
Susana Alva (voz), Frasco D. Ridgway (bajo) e Alfredo Baón (batería) son os tres compoñentes actuais do grupo musical "Efecto Mariposa", un dos xurdidos nos últimos anos que máis me gustan. No 2000 fundouse esta formación malagueña de pop/rock. Entre outras, destaco cancións tan coñecidas como "No me crees" (que cantan a dúo con outro malagueño ilustre: Javier Ojeda, a voz dos "Danza Invisible"), "Si tú quisieras", ou "Por Quererte", que é o que está soando nas radiofórmulas na actualidade. É unha canción fermosa, na que funden tan ben as letras, plenas de sentimentos encontrados, coa dóce melodía da súa música. Un pracer para os oídos e unha regalo para o corazón.
"Por quererte" e unha canción onde o desamor se sumerxe nos versos do tema ata asulagalo, case por completo, nun sentimento de melancolía difícil de esquecer, e aderezado cun son melodioso e pegadizo. Mellor escoitalo:
Esta canción, unha clara alegoría ó amor, espértame moitos sentimentos, lembranzas, esperanzas e desexos (cumpridos ou incumpridos). Imprime nostalxia, tenrura, desengano, pero tamén gratos momentos vividos. En tres palabras: a vida mesma.
"A paciencia e o tempo fan máis que a forza e a violencia"
Hoxe produciuse a confirmación oficial dos resultados dos Premios 20 Blogs 2009 (organizado polo xornal "20 Minutos") que xa vos adiantaba o pasado venres 18 de setembro. A Lareira Máxica quedou 4ª na categoría VERSIÓN ORIXINAL (blogs escritos en lingua distinta ó castelán). O gañador foi un blog escrito en francés, segundo quedou outro blog galego "Cinema Friki", e de terceiro un microblog escrito en inglés. Parabéns a todos eles, en especial a Cinema Friki, que se ben non gañou, a punto estivo.
Na xeral, A Lareira Máxica quedou nun posto 96º, cos 26 votos xa ditos. No concurso participaron máis de 5.000 blogs. No tocante á categoría de Deseño A.L.M. tivo 3 votos e rematou no posto 61ª.
Agora, cada un dos 5 primeiros blogs (agás en tres categorías nas que pasan 6, ó haber empate no 5ª posto entre dúas bitácoras) das 20 categorías pasan á gran final, na que un xurado de expertos elixirá o mellor blog 2009. O/s gañador/es daranse a coñecer o 22 de octubre na festa de entrega de premios en Madrid. En total serán 99 blogs na final, xa que nunha das categorías (Mellor Deseño) os 5 primeiros clasificados xa o foron tamén noutra. Ou sexa: 5 x 20= 100 blogs -5 que coinciden= 95 + 4 blogs empatados mp 5ª posto (nas categorías de cine/televisión; deportes; humor; e latinoamericano) - 99 blogs finalistas.
Ougallá haxa sorte, pero dame que o xurado se vai inclinar por elixir o mellor blog entre os gañadores das 20 categorías. Ó sumo podería entrar nas deliberacións algún segundo. Espero equivocarme e que A Lareira Máxica sexa un serio candidato ó triunfo final, pero dado que está en galego coido que o xurado tirará por algún escrito en castelán. Senón tempo ó tempo.
Aquí tedes o cadro completo de finalistas e a clasificación definitiva nas distintas categorías.
No meu nome e no de todos @s colaboradores/as que fan posible A Lareira Máxica: gracias ós participantes nos Premios 20 Blogs 2009 que votástedes polo noso blog. Alédome que vos gustara o blog. Son 26 votos na categoría V.O. (e 3 na de Deseño) que animan a continuar,xa que máis dunha vez me reprantexei seguir adiante co blog. Algo que a tódolos bloggers lles pasou, pasa ou pasará en varias ocasións.
Xa se sabía que están rodando unha nova serie de Verano Azul, unha versión anos 2000, na que incluso aparecerá un actor da serie orixinal. Descoñecíase, por contra, a intención de rodar unha película americana baseada na famosa teleserie, e na que destacados actores e actrices de Hollywood se porán na pel de Chanquete, Julia, Javi, Bea, Pancho, Tito, Piraña, Desi e Quique. Polo de agora xa sabemos os actores e actrices elixidos:
Divertido e inxenioso vídeo de humor. O da película non é verdade, pero o da nova serie sí. Non hai data de estreo, nin quen será ó protagonista do primeiro Verano Azul que repetirá reparto. So se sabe que haberá un/unha que repita. ¿Quen será?. Son moitos os que aposta por Juanjo Artero ("Javi"), pero a miña aposta e a de Miguel Joven ("Tito"), xa que é o único dos protagonistas que era de Nerja (localidade onde se rodou a serie) e que actualmente traballa alí dentro do sector da hostelería.
O malo de todo isto é que SEGUNDAS PARTES NUNCA FORON BOAS. Cada serie ten o seu momento e a súa época. Este Verano Azul 2 corre o serio risco de pegarse o gran batacazo, xa que 30 anos despois a sociedade cambiou moito. Tería que ser algo moi distinto, pero á vez entrañable. Un gran papelón para director e guionista. SORTE.
Estos días no me siento nada bien. Son días en los que detestas haber nacido siendo lo que eres. Un bulto andante en la sociedad. Sin posibilidades de progresión a nivel social.
Paupérrimamente integrado en la sociedad que le rodea. Una sociedad que te desprecia solo por tu apariencia, por tu forma de ser y pensar. Una sociedad enganchada a un tren al que he intentado subir, muchas veces por recomendación de unos pocos, pero que te sale con la falsa escusa de que el vagon está completo.
Y te ves impotente, pues no sabes que mas puedes hacer para coger el tren de la vida, que hasta el mas idiota sabe coger sin dificultad. “Se tu mismo” te dicen. ¡Pero si ya soy yo mismo! le dices. “Acercate a la gente y intenta comunicarte con ellos” te vuelven a decir. ¡Lo intento pero me resulta muy difícil! Y cuando pienso que lo consigo, un día te das cuenta que esa persona, siente vergüenza de estar junto a ti ante el resto de la gente. Y ese día no te mira a la cara, no te habla, no existes. Solo existes si no hay nadie alrededor. Da igual que te comportes como una buena persona, que seas legal con todo el mundo, que ante una petición de ayuda seas tu el único o el primero que acuda en su ayuda. Todo eso no vale para nada, ya que yo sigo siendo un bicho raro, que nadie quiere tener cerca.
Perdonar si os agobio con estas reflexiones sobre mi vida, pero cuando me vuelve a suceder estos hechos, me hundo en el fango mas profundo. Tendré que recurrir de nuevo a mis grandes aliadas, las pastillas antidepresivas, para seguir viviendo. Aunque no sabes muy bien si vale la pena seguir viviendo.¡ Para seguir recibiendo los golpes que te da la vida y no conseguir progresar como persona…!
Me siento solo estos días. Solitario como un Moucho en la oscuridad de la noche. No se lo que haré este año. Supongo que me pondré a viajar solo por la geografía de Galicia adelante, buscando castros, monumentos, playas, museos…. No sé. Algo se me ocurrirá. Y acabar las noches hundido en la butaca de un cine, con tal de hacer tiempo, hasta que no tienes mas remedio que irte a dormir si no quieres aburrirte mas aun.
Hay quien te dice que utilices internet que comunicarte con un monton de gente. Os juro que lo he intentado, pero con un resultado negativo de un 99.9%. Sigo sin entender por que ni por internet soy capaz de comunicarme con la gente. Y eso que he intentado comunicarme en las redes sociales (facebook, Badoo,…). La única salvedad la he conseguido mediante A Lareira Maxica. Sea por que sea mágica o lo que sea, es la única ventana abierta a la que he conseguido acceder y comunicarme aunque sea brevemente con alguna gente.
Gracias Julio por crear este mágico blog que en multiples ocasiones me ha devuelto las ganas de vivir.
Un día un hombre sabio preguntó a sus discípulos lo siguiente:
-¿Por qué la gente grita cuando está enojada?
Los hombres pensaron unos momentos:
-Porque perdemos la calma -dijo uno.
-Por eso gritamos -dijo otro.
-Pero, ¿por qué gritar cuando la otra persona está a tu lado? ¿no es posible hablarle en voz baja? -preguntó el sabio.
Los hombres dieron algunas respuestas pero ninguna de ellas agradó al sabio. Después, él les explicó lo siguiente:
-Cuando dos personas están enojadas, sus corazones se alejan mucho. Para cubrir esa distancia deben gritar para poder escucharse. Cuanto más enojados estén, más fuerte tendrán que gritar para escucharse uno a otro a través de esa gran distancia. ¿Qué sucede cuando dos personas se enamoran? Ellos no se gritan sino que se hablan suavemente porque sus corazones están muy cerca. La distancia entre ellos es muy pequeña. Cuando se enamoran más aún ¿qué sucede? No hablan, sólo susurran y se acercan todavía más. Llega un momento en el que no necesitan ni siquiera susurrar, sólo se miran y eso es todo. Así sucede cuando están cerca dos personas que se aman profundamente.
Finalmente, el sabio dijo:
-Cuando discutan con alguien no dejen que sus corazones se alejen, no digan palabras que los distancien todavía más, llegará un día en que la distancia que los separa sea tan grande que ya nunca más encontrarán el camino de regreso.
Se alguén me ofrecera a posibilidade de eliminar unha estación do ano, un servidor tería claro o nominado para abandoar o calendario: o outono. Non me gusta, paréceme moi triste. Quizás non sexa unha estación tan fría e chuviosa como o duro e húmido inverno, pero nunca me gustou a tristeza que destila. Ata as follas caen das árbores para tentar fuxir, pero morren no intento.
A primeira parte do outono aínda ten un pase -a pesar de que supón pasar da estación estrela que é o verán ó outono-, pero o que é a segunda parte do outono (novembro e case todo novembro), sí que non me gusta nada: días pequenos, nos que ás 6 xa é de noite. E sorte que estamos en Galicia, o lugar de toda Europa onde máis tarde en facerse de noite. Non hai que ir saír de España para comprobalo: Barcelona, por exemplo: alí a principios de decembro é de noite as....5 da tarde. Qué atentado!!!. E xa non digamos canto máis ó leste vaiamos...
Sexa como sexa, o outono xa está aquí, empezará dentro duns minutos: ás 23:19 horas deste 22 de setembro de 2009. Ougallá que este outono sexa máis alegre e que o mal tempo non faga acto de presencia, para compensar.
Déixovos con este vídeo que atopei sobre o outono no que vemos imaxes desta estación á par que escoitamos a gran voz de Antonio Vega co tema "Pasa el otoño", xa que se o outono é triste, ninguén mellor que o mozo triste e solitario para recibilo (o que non quita que me encanten moitas das súas cancións)... E é que onde se poñan as flores e as follas esplendorosas da primavera, que se quite o outono!!!!. O dito que se tivese que elixir unha das catro estacións para eliminala do calendario sería a do outono. Cambiaría por unha segunda primavera ou por un verán segunda parte. Din que segundas partes nunca foron boas, pero neste caso penso que sería unha boa excepción. Ougallá que, como di o seguinte, o outono pase (pronto, engado).
Hai unhos días, un home de 26 anos decidiu tomarse unha taza de café instantáneo. Pois ben, puxo a quentar no microondas (algo que xa fixera antes en varias ocasións) unha taza con auga soa.Non sei exactamente por canto tempo o programou, pero díxome que quería que a auga fervera. Cando o tempo rematou, o microondas apagouse e sacou a taza del.
Namentres miraba a taza decatouse de que a auga non estaba fervendo; sen embargo, a auga saltoulle directamente á súa cara. Nun acto reflexo, el soltouna das súas mans. A auga saltara cara el por mor da enerxía que tiña acumulada non seu interior. Toda a súa cara ten agora feridas de 1º e 2º grado e é moi probable que a cara lle quede marcada para sempre. Ademais de perder parcialmente a vista no ollo esquerdo.
Mentras estaban no hospital, o doutor que o atendía comentoulle que este tipo de accidentes eran moi frecuentes e que nunca debería poñerse soamente auga a quentar no microondas.
Se se quenta a auga desta forma sempre se debe poñer algo no auga, un pao de madeira ou unha bolsiña de té, pero se se vai quentar soamente a auga é mellor usala cociña de gas. Isto é o que un profesor de física dixo ó respecto: “esta acción é causada por un fenómeno coñecido como superquecemento” . Pode acontecer en calquera intre no que a auga se está quentando, especialmente se o utensilio que se está usando é novo. O que sucede é que a auga quéntase moito máis axiña do que as burbullas empezan a formarse. Se a taza é nova, non ten ningunha ranura no que as burbullas poidan ir e poden empezar a burbullear na auga que xa está fervendo, de tal maneira que a auga vaise quentando sobrepasando o tempo de ferver (como quen di: ferve, ferve, ferve e ferve).
O que pasa entón é que a auga atórase, queda estancada e, ó contacto co aire, a auga salta con forza pola enerxía contida.
Por tanto: ¡NUNCA SE VOS PASE POLO MAXÍN FERVER A AUGA SOA NO MICROONDAS!
" A metade das nosas equivocacións na vida nacen de que, cando debemos pensar, sentimos, e cando debemos sentir, pensamos "
No trancurso da retransmisión da final do Campionato de Europa de Baloncesto, o xornalista de La Sexta Andrés Montes, anunciou que ésta sería a súa retransmisión nesta canle, sen aclarar nin porqué se vai de La Sexta nin a onde se irá.
Montes chegara á cadea en 2006, poucos meses despois do nacemento de La Sexta, e foi o encargado de retransmitir os partidos da Liga de Fútbol Española dos sábados, así como os encontros da selección española de baloncesto. Anteriormente traballara, entre outros medios de comunicación, na desaparecida Antena 3 Radio ou en Canal + (en ambos casos na sección deportiva do baloncesto).
Fíxose moi peculiar polo seu peculiar xeito de retransmitir os partidos de fútbol ou baloncesto, nos unificaba a súa narración co show. Desta maneira acuñou en 2006 o famoso termo do "tiki taka" -para referirse ó bo fútbol- ou os alcumes a moitos deportistas tales como Puyol ("Tiburón"), Iniesta ("Sweet Iniesta), Xavi ("Humphrey Bogart"), Pau Gasol ("E.T."), Felipe Reyes ("Espartaco"), Kiko ("Capitán"), Turkoglu ("La Magia Turca"), ou ó mítico xogador do Estudiantes dos anos 80 David Russel ("Eléctrico"), entre unha moi longa lista.
A pesar de que, ás veces, se fai un pouco pesado repetindo chistes ou xogos de palabras fáciles, encántame. É un crack. Agardo que o vexamos novamente noutro medio de comunicación. ¿Tal vez se irá de novo a Canal +, antes de empezar a nova tempada da NBA? Non sei porqué teño ese presentimento, pero podo equivocarme.
A selección española de baloncesto proclamouse hoxe Campiona de Europa de Baloncesto, tras vapulear na final a Serbia, outra das favoritas por un marcador de 85-63. España, que tamén é a actual campiona do Mundo (título acadado hai 3 anos no Mundial de Japón), suma así un novo éxito e aproveita para desquitarse do mal sabor de boca da medalla de plata do anterior Europeo disputado hai dous anos en Madrid e no que perderan a final contra Rusia. Desta vez e, a pesar dun inicio irregular neste Europeo 2009 de Polonia, tocou gañar.
Unha selección na que a pesar de contar coas baixas de Carlos Jiménez (xa retirado) e de José Manuel Calderón e Berni Rodríguez que non puideron participar, é un auténtico grupo cheo de xeniais baloncestitas. Os seus doce integrantes neste Europeo foron: Ricky Rubio, Carlos Cabezas, Raúl López, Juan Carlos Navarro, Rudy Fernández, Álex Mumbru, Sergio Llull (debutante), Felipe Reyes, Jorge Garbajosa, Víctor Claver (debutante) e os irmáns Marc e Pau Gasol.
Todo un luxo de selección. Agardemos que os éxitos desta xeneración duren moitos anos e que as que veñan despois aprendan que, a parte de ser bos, hai que ter esta mentalidade gañadora.
Un total de 5.548 blogs participaron nos Premios 20 Blogs 2009, organizadas polo diario gratuíto "20 Minutos". Había un total de 20 categorías. Cada blog so podía presentarse a de mellor diseño e a outra. Nós eliximos a de diseño e a de "Versión Orixinal" (blog escrito en lingua distinta ó castelán). Tras finalizar as votacións os resultados provisionais sitúan a A Lareira Máxica 4ª na categoría versión orixinal, con 26 votos, e 62º na categoría de mellor diseño, con 3 votos. Os resultados oficiais publicaranse o día 28-09-09.
A clasificación dos cinco primeiros na categoría "Versión Orixinal" foi:
1- El blog del Profe de Francés, 77 votos (blog en francés)
2- Cinema Friki, 74 votos (blog en galego)
3- 365 things I love in life!, 44 votos (blog en inglés)
4- A Lareira Máxica, 26 votos (blog en galego)
5- La volta dels 25, 25 votos (blog en catalán)
Unha vez sexan confirmados os resultados, os 5 primeiros blogs de cada unha das categorías pasarán á gran final, na que un xurado de expertos elixirá o mellor blog 2009. Coido que o xurado inclinarase por algún dos 20 gañadores nas 20 categorías.
Con todo, coido que estas votacións non son xustas xa que hai blogs que hai meses que non se actualizan e, por contra, tiveron moitos puntos. Tamén resulta curioso comprobar como na categoría Versión Orixinal se presentou algún escrito en castelán ou blogs duplicados, cousa que non debería estar permitida. Penso que a organización dos Premios debería ter elixido entre as 20 categorías (na que sobraba algunhas e faltaban outras) un número determinado de blogs de certa calidade e logo deixarlle votar a todos os que quixeran e non so ós inscritos nos Premios 20 Blogs. Ougallá na vindeira edición melloren...
Por certo, noraboa ós gañadores nas respectivas categorías.
.jpg)
A Lareira Máxica recibiu o simbólico premio da Amizade. En nome de tod@s @s que facemos posible o blog de A Lareira Máxica quixera darlle as gracias a Meiguiña polo premio que nos outorga. Para min, cando menos, ten moito valor pois ven dunha asidua visitante ó blog. O mesmo que para os premios concedidos no seu momento por Toupeiro ou outros bloggers. Moitas gracias pois iso anima a calquera a seguir adiante con A Lareira Máxica. Por certo, fago un chamamento para que a xente que nos visita colabore enviándonos artigos(tamén se admiten os escritos en castelán). Se non fosen propios, identificádeos.
Tamén quero compartir o Premio da Amizade (amistad), a parte de con Meiguiña, cos seguintes blogs amigos que acostumo a visitar e que me encantan. Non están todos os que son, pero son todos os que están. Velaquí a relación de premiados nesta ocasión:
**A un intre
**Andrés Milleiro
**Apuntes en sucio
**Entre nómadas
**Farrapos de Gaita
**Im-pulso
**Islas Cíes
** Migramundo
**O Faro de Fisterra
**Rabudo
**A toupeira-toupeiro
**Viendo el mundo desde mi sillón
**JR Mora
A tod@s, gracias pola vosa amizade, e polos estupendos e entretidos blogs que facedes.
No es nada fácil subirse a un destartalado y sucio tren sabiendo que vas a emprender un viaje a un lugar desconocido. Para subirse a este tren hay que estar un poco desesperado. No estoy acostumbrado a viajar solo, no me gusta. En esta ocasión tiene que ser así. Todos los demás pasajeros también viajan solos. La vía del olvido tiene muchos túneles, muchas curvas.
Estamos atravesando un paraje desértico. Uno tras otro van pasando ante mis ojos paisajes de tierra árida y naturaleza muerta. Nadie habla con nadie. Viajamos en silencio. Cierro los ojos, no soy capaz de dormir pero intento evadirme un poco. Paso varias horas así, en un estado de duermevela, bastante angustiado, muy triste, hasta que un sobresalto me devuelve a la realidad.
El tren ha llegado a su destino, una antigua estación abandonada en medio de la nada. Me sorprende el paisaje, bosque frondoso, abundante vegetación, humedad, calor, mucho calor. Parece que estuviera en el Amazonas. No lo entiendo, miro el reloj. Incrédulo, vuelvo a mirar el reloj y me concentro en la aguja de los segundos. Sí, el reloj funciona, pero cómo es posible que en poco más de 5 horas aquel paisaje desértico haya dado paso a esta exuberante vegetación. No lo entiendo, no entiendo nada. No sé porqué se me ocurrió venir aquí, no sé por qué me fío de lo que me pone el horóscopo de El Correo Gallego. Creo que voy a perder el tiempo.
