** O xornalismo das "historias pequenas"

DEDICADO A NACHO MIRÁS FOLE

Leo noutro dos meus blogs de cabeceira unha gran verdade: "No hay historias pequeñas, hay periodistas pequeños". Certa, moi certa esta frase de Juan Ramón Díaz que recolle Nacho Mirás no seu Rabudo, O blog do que xa teño falado aquí nalgunha outra ocasión, e que me encanta porque sabe sacarlle xugo a esas historias cotidianas do día a día revestíndoas e dotándoas de boa literatura. É algo así como quen conta un chiste e non o conta ben ou o conta moi resumido e perde o seu aquél no intento. Saber contalo e contalo ben é básico. Iso fai Nacho con esas historias pequenas do día a día. Iso sí, con respeto e sentidiño, como debe ser. O xornalismo literario é xornalismo do bo (ollo, fóra do ámbito do xornalismo tamén diría o mesmo dun relato ben redactado).

Hoxendía confúndese saber aproveitar historias pequenas para buscar a noticia e contar ou transmitir algo productivo coa búsqueda desesperada e bastante falta de ética do pseudo-xornalismo rosa no que ata importa a cor dos mocos dun famoso con tal de falar de algo polo feito de falar, cal se dunha peluquería de chismorreos se tratase. NON, señores, a min gústanme esas historias pequenas pero que encerran grandes cousas ou, cando menos, cousas interesantes, que non morbosas como o caso do famosillos.

Deste xornalismo das historias pequenas -pequenas non pola súa valía, senón pola súa familiaridade coa vida diaria- é un moi bo representante Nacho Mirás, que lle confire unha vida propia a algo que podería pasar inadvertido. Esas historias pequenas nas mans dunha persoa que saiba escribir esa historia convértese case nunha novela curta. Todo un pracer ler a Nacho.

Hoxe por diversos motivos segue sen ser valorado na súa xusta medida. Polo xeral, os xornais premian noticias de axencias ou noticias formales en contra das noticias ou reportaxes "literarias" que son case "marxinadas" ós suplementos dominicais porque alí sí gozan do espacio que lles soe faltar no formato diario do xornal. Quizás o espacio, sexa un deses motivos. Pero o tempo e, sobre todo, a valía ou a comidade de cadaquén son algúns dos principais motivos dos que se siguen tirando de noticias escritas en linguaxe "neutro" ou "estándar", vamos sen usar expresión ou figuras literarias que contribúan a enriquecer o que no texto se conta. Sen abusar de xeito innecesario, claro está, que os extremos case sempre son malos.

Remato, insistindo que incluso unha historia da vida que non sexa noticia en sí mesma, xa me gusta se a persoa que a conta sabe transmitila e nola debuxa e case podemos percibir cada pequeno movemento ou expresión dos seus protagonistas, incluso sen estar no lugar dos feitos.

---

UN ARTIGO-OPINIÓN FEITO POR: Julio Torres
Coordinador de A Lareira Máxica

** A Frase Máxica....soldado vs cabaleiro

" Na pelexa coñécese ó soldado; so na victoria se coñece ó cabaleiro "

---

Jacinto Benavente

** Videovigilancia: ¿libertades vigiladas o seguridad en las calles?

Hoy he visto un documental acerca de la video vigilancia en las calles. En concreto hablaba de un lugar como el Reino Unido, en el cual este hecho está bastante extendido. Y es que la seguridad ciudadana es algo que preocupa mucho a la gente. Este método de seguridad es empleado no solo para evitar robos, sino también para la detección de delincuentes, seguridad en el tráfico, prevención de altercados en puntos conflictivos, regular las zonas de la movida nocturna e incluso en piscinas, para controlar a los bañistas, que escapan de la atención de los vigilantes.

Esto visto desde este punto de vista, suena muy bien. Aunque existe gente muy crítica con estos métodos. Unos hablan de violación de la intimidad de la gente en la calle, de control policial institucional, al mas puro estilo dictatorial, e incluso existe un grupo de gente que le molesta por el simple hecho de que se ven coartados a la hora de poder ejercitar su libertad a protestar en las calles haciendo pintadas, destrozando mobiliario urbano en momentos de euforia después de una noche de copas (este ultimo caso, no nos debe importar).

El caso es que muchos se hacen la pregunta, de si son beneficiosos estos métodos de vigilancia o por el contrario, estamos atentando contra nuestras libertades. ¿Será este un caso, donde a pesar de los efectos negativos que pueda acarrear este tema, sea un mal menor con el que tengamos que convivir, para lograr una mayor seguridad en nuestras calles? ¿Estáis a favor de este método de vigilancia? Espero que dejéis vuestras opiniones en este blog, tan abierto a debatir con libertad este tipo de ideas y poder sopesar los pros y los contras de este tema.

---

UN ARTIGO REALIZADO POR: O Moucho
Colaborador de A Lareira Máxica

** A Frase Máxica.....Un camiño de felicidade

" A nosa misión na terra é descubrir o noso propio camiño. Endexamais seremos felices se vivimos un tipo de vida ideado por outra persoa "

---

James Van Praagh

** Imaxes que falan por si soas e respostas arriscadas

** A voltas coa intelixencia e a beleza

PREGÚNTANLLE A PARÍS HILTON: - "¿Usted cree que todas las mujeres bonitas son tontas?
RESPOSTA: "No, también hay alguna tonta que es fea ..." (París Hilton dixit)

---

Opinión dun servidor: ¿ Iso quere dicir que tódalas feas son maioritariamente listas? ¿Serán máis listas as feas listas que as listas guapas? ¿Serán máis parvas as as parvas listas ou as feas parvas? ¿E as que non son feas nin guapas son listas ou son parvas? Bueno, cando menos unha cousa está clara: OS CONCURSOS DE BELEZA VAN SEGUIR EXISTINDO e nel participarán listas e parvas e viceversa...

** Móviles....¿que dano poden chegar a facer?

Moito se especula co efecto nocivo dos móviles para a saúde. O tema dos cáncer e as antenas de telefonía é unha preocupación que está aí. Non sei se producen ou non cánceres, pero do que sí estou seguro de que para a saúde bo tampouco poden ser.

Envioume Jose un vídeo sobre cousas que poden ser capaces de facer estes aparellos. Mellor que o vexades, e xa opinaredes...Reflexiona, acertadamente, Jose: Se son capaces de facer iso os móviles, que non farán no cerebro humano tendo en conta que os pegamos a nós para falar. E engade servidor: un cóctel...moi explosivo.

---

VÍDEO REMITIDO POR: Jose
Colaborador de A Lareira Máxica

---

OPINIÓN DE: Julio Torres

** A Frase Máxica....Thomas Hobbes

" Da igualdade de habilidades xurde a igualdade de esperanzas no logro dos nosos fins "

---

Thomas Hobbes

** Domingo día 5 de abril, unha data especial....

Esta última semana estiven enfermo polo que non puiden atender A Lareira Máxica como quixera. Tanto cambio de tempo tiña que pasar factura... Contaba un servidor ter publicado varias cousas. Tampouco as puiden deixar programadas para publicarse automaticamente chegada a data sinalada porque o touro envistiu a traición. Bueno, ó gran: unha dos artigos que quixera ter publicado era un moi especial, adicado a unha gran persoa, amiga e colaboradora deste blog de nome MARIAM que o pasado domingo estivo de cumpreanos. Aínda que sexa por retrasado,FELICIDADES MARIAM!!!!. Aproveito para agradecerche unha vez máis, a túa valiosa e inestimable aportación, ó igual que a de tódolos colaboradores (non regalo eloxios gratuítos, non vaiades pensar, gústame acordarme d@s que merecen ser). Algúns, por desgracia, xa hai tempo que non sabemos nade deles, aínda que estou seguro que calquera día nos voltarán a agasallar coa súa presencia. Estoume acordando por exemplo de Alvariño e dos seus relatos da vida cotián de corte tan tan....Alvariño. Xa hai máis xente que me ten preguntado, en concreto, por el. Espero que nada malo lle tivera acontecido. Toquemos madeira.

Pero este primeiro post do mes de abril vai ADICADO, especialmente, a Mariam unha das colaboradoras máis activas de A Lareira Máxica, desde que foi creado un 1 de maio de 2006. Cómo pasa o tempo!!!

** En busca da "tuerca" perdida

A xente está decididamente tola. Sí, xa o dicía aquela película titulada "El mundo está loco, loco, loco". Por se había algunha dúbida ó respecto, María envíame este enlace dunha nova publicada nun xornal que recolle unha proba máis de que a cousa, lonxe de mellorar, vai a peor. E por riba parece que non se albisca o fondo... Xa case non me estraña nada do que leo, vexo e escoito, e digo case porque sempre hai algo que non deixa de soprenderte nesta vida, a pesar de todo. Ougallá sempre fora por cousas boas, pero sexamos realistas...Non é así.

---

ENLACE DE NOVA REMITIDO POR: María
Colaboradora de A Lareira Máxica

---

OPINIÓN FEITA POR: Julio Torres

** A Frase Máxica....Destino?? by William Jennings

" O destino non é cuestión da casualidade, senón de eleccións. Non é algo que hai que esperar, senón algo que hai que perseguir "

---

William Jennings Bryan

** Que rabia da cando...!!! Folletos invasores

Que rabia da cando...!!! Cando chegas ó teu coche e, sorpresa sorpresa, atópastes con que o teu parabrisas foi pai. As súas transformadas en escobillas que case todo o limpan, refuxian no seu interior un vástago postizo de nome folleto, e de apelido: publicitario. A nai do fillo deixouno, como a outros, a cambio dunha paga monetaria...

Cando esta práctica do folleteo publicitario é frecuente un acaba por afartarse. Pasa outra cousa: que as veces daste de conta e retíralos, pero outras veces xa cando estás dentro do coche, co cinto posto, encendeste o motor e puxestes a primeira e vas arrancar, albiscas polo retrovisor un folleto asasino na luna traseira do vehículo.. Brrrr!! (sobre todo se chove). Ante isto último cómpre ter coidado, hai moito amigo do alleo que o fai a propósito para que cando te levantas a retiralo, aproveitar para levarche o coche, tendo en conta que as chaves están dentro e o conductor na súa parte traseira. A min, afortundadamente, nunca me pasou, pero teño recibido correos advertíndome desta técnica ladronil. Coidado. Mellor apagar o coche, coller as chaves e apearse do vehículo, ou marchar facendo publicidade e, máis tarde, retirar a publicidade "gratuita" da plataforma do teu coche.

¿E ti non tés ningunha cousa que che dé rabia? Desafógate en A Lareira Máxica. Envía o teu texto e queixa ó mail de alareiramaxica[arroba]gmail.com (no lugar de [arroba] poñer @). Gracias.

---

QUE RABIA DA CANDO...!!! FEITO POR: Julio Torres
Coordinador de A Lareira Máxica

** A Frase Máxica....Ilusión.. by Jaloux

" So as ilusións nos axudan a vivir. Un home que soubese toca a verdade, debería sentarse ó borde dun camiño e chorar ata a morte "

---

Edmond Jaloux

** Algo máis que publicidade televisiva...

Lembrar un anuncio é algo que buscan os publicistas. Cando o humor é un ingrediente base a memoria tende a aliarse co seu recordo. Preparádevos a ver case oito minutos de anuncios publicitarios simpáticos. Vede e escoitade. Non fai falta saber idiomas para entendelos e rirse, que sempre é bo. Xa me contaredes con cal ou cales vos quedades. A elección non será sinxela...

** Ser inhumano e facer espectáculo dos sentimentos

Que nesta vida hai xente boa e xente mala é, por suposto, unha obviedade. Outras persoas, sinxelamente, non son persoas. Este termo venlles grande. Nin tan sequera se poden clasificar como malas, porque incluso rompen os esquemas da maldade. É o caso do/s presuntos asesinos de Marta del Castillo. A maneira en que están xogando coa dor dunha familia que so busca o cadaleito da súa filla de 17 anos para poder darlle sepultura é algo inhumano. Se primeiro a tiraron ó río, que logo ó lixo, dentro duns días a saber onde di que a botaron. NON HAI DEREITO A SER ASÍ DE CRUEL E INHUMANO. Iso non é ser persoa. Non sei como podería ser xurídicamente unha condena sen atopar o cadaleito de Marta, ou se, como parece, ó non haber probas, podería ser posto en liberdade. Se é así, algo falla no sistema xudicial. En realidade fallar xa fallan moitas cousas, pero isto sería un erro máis a sumar, coa agravante da perversidade. ¿Crimes impunes?. Incluso se aparece o corpo sen vida de Marta e hai condena polo homicidio, ¿cantos anos pode cumprir na cadea o/s seu/s asesino/s? A eterna pregunta: ¿canto vale unha vida humana? E tantas outras que a tod@s se nos poden pasar polas nosas mentes.

Non sei, agora o primeiro que se me ocurre é acabar con esta frialdade do/s presunto/s asesinos e colaboradores. A familia de Marta xa ten moita dor encima como por riba andar xogando con ela.

Remato cunha petición: que non se convirta a morte dun ser humano nun circo televisivo. E xa se entende o que quero dicir. Programas que fan dun sufrimento un espectáculo televisivo con tal de captar audiencias. E que incluso poden pagar a xente para que contribúa a este circo mediático. POR FAVOR, ¿para cando un verdadeiro código ético televisivo? ¿Por qué se insiste en temas como os dereitos de autor archicoñecidos e se é tan permisivo coas televisións e o bombardeo sensacionalista e carroñeiro -incluso a calquera hora- POR FAVOR UN CÓDIGO ÉTICO DUNHA VEZ. O fin non xustifica os medios.

Aínda me acordo cando no verán, ó día seguinte do accidente aéreo en Barajas, un programa de Telecinco enviou a unha "reporteira" no avión que cubría o mesmo destino ó día seguinte e á mesma hora. ¿De que vamos?

RESPETO E HUMANIDADE POR FAVOR!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

---

UN ARTIGO-OPINIÓN ELABORADA POR: Julio
Coordinador de A Lareira Máxica

** Unha ferramenta para practicar o teu inglés

Las nuevas tecnologías nos permiten hacer esto. Mi avatar Angjo da clases de inglés de 1 minuto. Leerá las preguntas más frecuentes en inglés con un perfecto acento americano.


<>What is your name?
<>How do your friends and family call you?
<>Where was your name taken from?
<>What is the meaning of your name?
<>What is the most memorable thing that happened to you?
<>What is the most embarrassing thing that ever happened to you?
<>Who or what makes you happy?
<>What was the funniest joke you’ve ever heard?
<>Tell me about the happiest day or moment in your life.
<>Tell me about the saddest moment in your life.
<>What pisses you off?
<>How will you describe yourself?
<>How do other people usually see you?
<>What do most people don’t know about you?
<>What do you want other people to understand about you?

Para ver más clases como esta entrar en :

---

FERRAMENTA DE INGLÉS ENVIADA POR: Jose
Colaborador de A Lareira Máxica

** A Frase Máxica.....Ramón Gómez de la Serna

“Aínda era a vida apretar o libro debaixo do brazo e abrir moito os ollos ó andar”

Ramón Gómez de la Serna

---

(Esta frase tomeina prestada do blog Farrapos de Gaita, do compañeiro Luis Pousa)

** TRINTA ANOS DE DIFERENCIA...

Escenario: Tienes que hacer un viaje.

Año 1978: Viajas en un avión de Iberia, te dan de comer y te invitan a lo que quieras de beber, todo servido por azafatas espectaculares en un asiento en el que caben dos como tú.
Año 2008: Entras en el avión abrochándote el cinturón de los pantalones que te han hecho quitar para pasar el control, te sientan una butaca en la que si respiras profundo le metes el codo en el ojo al de al lado y si tienes sed el azafato te ofrece una carta con las bebidas y sus precios subidos un 50% por que si. Y no protestas por si acaso cuando aterrizas te meten el dedo mas largo del mundo por el culo para ver si llevas drogas.

Escenario: Manolo tiene pensado ir al bosque después de clase, según entra al colegio le enseña una navaja a Pancho con la que pretende hacer un tirachinas..
Año 1978: El Jefe de Estudios lo ve y le pregunta donde las venden, y le enseña la suya, que es antigua, pero mas buena.
Año 2008: Se comunica el PREVI. La escuela se cierra, llaman a la guardia civil y llevan a Manolo al reformatorio. Antena 3 y Tele cinco presentan los informativos de las 15:00 desde la puerta del colegio.

Escenario: Disciplina escolar:

...Ampliar/recoller resto do artigo [ +/- ]

Año 1978: Hacías una putada en clase. El profesor te metía dos buenas hostias bien merecidas. Al llegara a casa tu padre te arreaba otras dos.
Año 2008: Haces una putada. El profesor te pide disculpas. Tu padre te pide disculpas y te compra una moto.


Escenario: Fran y Marcos se reparten unos puñetazos después de clase.
Año 1978: Los compañeros los animan, Marcos gana. Se dan las manos y terminan siendo colegas en los billares.
Año 2008: Se anota en el PREVI. La escuela se cierra, Tele cinco proclama el mes antiviolencia escolar, el periódico 20 minutos titula a cinco columnas el asunto y Antena 3 aposta de nuevo a Matías Prats en pleno temporal frente a la puerta del colegio para presentar el telediario
.


Escenario: Juan se cae mientras echaba una carrera y se araña en la rodilla. Su profesora, María, se lo encuentra llorando al borde del camino. María lo abraza para confortarlo.
Año 1978: Al poco rato, Juan se siente mejor y sigue jugando.
Año 2008: María es acusada de perversión de menores y se va al paro. Se enfrenta a tres años de cárcel. Juan se pasa cinco años de terapia en terapia. Sus padres demandan al colegio por negligencia y a la profesora por trauma emocional, ganando ambos juicios. María, en paro y endeudada, se suicida tirándose de un edificio. Cuando aterriza, lo hace encima de un coche y también rompe una maceta. El dueño del coche y el dueño de la planta demandan a los herederos de María por destrucción de la propiedad. Ganan. Tele cinco y Antena 3 producen juntos la película y definitivamente el plató de los informativos ya queda emplazado en medio de la calle.


Escenario: llega el cambio de horario en otoño.
Año 1978: Llega el día del cambio de horario de verano al horario de invierno. No pasa nada.
Año 2008 : Llega el día del cambio de horario de verano al horario de invierno. La gente sufre trastornos del sueño, depresión y amenorrea.


Escenario: El fin de las vacaciones.
Año 1978: Después de chuparse una caravana del copon con toda la familia metida en un seiscientos tras 15 días de vacaciones en la costa, se terminan las vacaciones. Al día siguiente se trabaja y no pasa nada.
Año 2008: Después de volver de Cancún, en un viaje todo pagado. Se terminan las vacaciones y la gente sufre trastornos del sueño, depresión y seborrea.

¿¿¿DE VERDAD HEMOS MEJORADO????

---

ARTIGO ENVIADO POR: Ana I.
Colaboradora de A Lareira Máxica

** ¿Música para parvos e para listos?

Remítenos María, unha das nosas colaboradoras máis activas, un enlace dun artigo titulado "Música para tontos y para listos" publicado hai uns días no xornal Público. Nel faise referencia a un estudio que "determina" que hai música para tontos e para listos. Ó igual que María non estou dacordo co que expón o estudio. Persoalmente considero que a música depende de moitos factores sí, pero coido que non ten que ver con nivel intelectual e sí, por exemplo, cos estados de ánimo de cada persoa en diferentes momentos da súa vida, incluso dun día ou mesmo dun intre determinado. E vós: ¿QUÉ OPINADES DESTE ARTIGO?

---

ENLACE DE ARTIGO REMITIDO POR: María
Colaboradora de A Lareira Máxica

** Unha efeméride social a ter en conta

O
Día do Traballo Social víñase celebrando o 10 de decembro coincidindo co Día dos Dereitos Humáns. Na asemblea xeral da Federación Internacional de Traballadores Sociales -FITS- (organismo global para traballadores/as socais de 90 países de todo o mundo), acordouse celebrar este día o terceiro martes do mes de marzo de cada ano ata o 2020.

A profesión de traballador/a social -antes chamada asistente social- é a que desempeño desde hai anos e que compaxino, cando as circunstancias o permiten, coa outra miña profesión: a de xornalista. Outro día falareivos de que vai isto de ser traballador social ou asistente social. A modo de adianto direivos que traballamos con diferentes sectores da poboación: terceira idade, discapacitados, menores, mulleres, drogodependentes, reclusos, inmigrantes ou persoas exluidas,entre outras. As labores, a nivel xeral(xa que hai outras moitas), son de información, orientación e asesoramento sobre recursos, prestacións e servicios que contribúan a mellorar o benestar das persoas.